အပိုင်း(၂၃)

သူမနောက်တွင် တချွတ်ချွတ် မြည်သံများ ထွက်လာသည်။ ရှမြန်က လှည့်ပင် မကြည့်လိုက်သော်လည်း ဓားကိုင်ထားသည့် အစ်ကိုလုံ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်၏။ သူမသည် အဖြူရောင်ဓားပြားဖြင့် သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆယ်ခါလောက် ရိုက်နှက်လိုက်ပြီး သိပ်မထက်လှသည့် အသီးလှီးဓားက ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

သူမ၏လက်ချောင်းများ မည်သို့ လှုပ်ရှားသွားပုံကို မသိလိုက်သော်လည်း သူမလက်ထဲက ဓားသည် လှပသည့်အလင်းရောင်နှင့် အရိပ်ကို ပျော့ပြောင်းစွာ ဖန်တီးနေသည်ကိုတော့ မြင်ရလိုက်ရသည်။

ရှမြန်သည် လက်ထဲတွင် ဓားကိုင်ထားပြီး အစ်ကိုလုံ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်ထားကာ သရော်လိုက်၏။

“ငါ နင့်ကို သင်ပေးလိုက်မယ်၊ ဒါက ဓားတစ်ချောင်းကို အသုံးပြုပုံပဲ”

သူမ စကားဆုံးသွားသည်နှင့် အစ်ကိုလုံသည် မူးနောက်သလို ခံစားလိုက်ရပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်လဲသွားတော့သည်။ သူသည် သတိပြန်ဝင်လာချိန် ဓားဖျားက သူ့မျက်လုံးရှေ့တွင် ရောက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူသည် ဓားဆီက လာနေသည့် လူသတ်လို့သည့် အရောင်အဝါကို ခံစားနေမိသယောင်။

သူမသည် သူ့ကို ခြောက်လန့်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူမသည် သူ့ကို အမှန်တကယ် ထိုးလိမ့်မည်။ ဒါသည် အစ်ကိုလုံ၏စိတ်ထဲက အတွေးပေါင်း ဆယ်မျိုးသာ ဖြစ်လေသည်။

အစ်ကိုလုံသည် ကြောက်လန့်တကြား ရုန်းကန်သော်လည်း သူ့လက်ပင်းကို မအော်နိုင်အောင် ထောက်ခံထားရသည်။ သူသည် ‘ဟောဟဲ..’လိုက်နေကာ လေထဲတွင် ညှီစို့စို့အနံ့တစ်ခု ထွက်လာ၏...။

ကျန်နှစ်ယောက်ကလည်း သည်အခိုက်တွင် မလှုပ်ရှားရဲတော့ချေ။ စကားပြောနိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ အစ်ကိုကျီးထိုဖြစ်ပြီး သူက တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“ရှ၊ ညီမလေးရှ ကောင်းကောင်း ပြောရအောင်ပါ၊ စကား ကောင်းကောင်း ပြောရအောင်”

“ဘယ်သူက ညီမလေးရှလဲ” ရှမြန်က မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ကို ဆယ်ဆ ဒေါသဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ကာ အစ်ကိုလုံ၏ စိုနေသည့်ဘောင်းဘီကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ရွံရှာသလို မျက်မှောင်ကြုတ်ထားလိုက်သည်။

အစ်ကိုလုံသည် သူမ၏ဓားဖျားကို ဖယ်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်မှ စိတ်အေးသွားကာ သက်ပြင်းတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် သူ့ပခုံးထဲတွင် စူးရှသည့်နာကျင်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ရှမြန်က ဓားကို သူ့ပခုံးဆီသို့ ပြောင်းလိုက်ပြီး တွေဝေမနေဘဲ သူ့အရေပြားကို ထိုးချလိုက်ပြီးနောက် သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်ကာ

“ငါ ဓားသုံးပုံ သုံးနည်း နင့်ကို သင်ပေးမယ်လို့ ပြောထားသားပဲ၊ ငါက ဒီအတိုင်း သရုပ်ပြနေတာလို့ ထင်နေတာလား၊ ငါက လူတွေကို ခြောက်လန့်ရတာ မကြိုက်ဘူး၊ ငါက အတည်ပေါက်ပဲလုပ်တာ”

“ငါ နင့်ကို ပြောထားသားပဲလေ ဟုတ်တယ်မလား၊ ငါက အားနည်းတဲ့သူတစ်ယောက်၊ နင်တို့တွေက ဖောက်ထွင်းမှု ကျူးလွန်တာလား... ဒါမှမဟုတ် အဓမ္မမှု ကျူးလွန်နေတာလား”

လက်များကို ချထားသည့် အစ်ကိုလုံသည် ပိုပြီးတော့ ကြောက်လန့်လာလေသည်။

ရှမြန်က ဆယ်ကြိမ်လောက် သရော်ပေးလိုက်ပြီး သည်လူဆိုးများကို ဆက်ပြီး ယဉ်ကျေးမနေတော့ချေ။ သူမသည် လက်ကောက်ဝတ်ကို ရွေ့လျားလိုက်ပြီး အရေပြားတစ်လျှောက် ခြစ်ချသွာကာ နီရဲနေသည့်သွေးများက စီးကျလာတော့သည်။

သူမက ခပ်တိုးတိုး လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီတော့ ငါက နင့်ကို နည်းနည်းပါးပါး ထိုးလိုက်တာ ဒါမှမဟုတ် နင့်ကို မတော်တဆ သတ်မိတာဆိုရင်တောင် ဘာမှ ဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး...”

အစ်ကိုလုံ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် စကောတစ်ခုလို လှုပ်ခါသွားပြီး ရှမြန်၏စူးရှသည့်အကြည့်က အစ်ကိုဟူဆီ ရောက်သွားလေသည်။

အစ်ကိုဟူက တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး အမှတ်တမဲ့ နောက်သို့ ဆုတ်သွားလိုက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက တောင့်တင်းသွားသည်ကို ခံစားမိလိုက်၏။

သူသည် အချိန်အကြာကြီး လူမိုက်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ကာ အထက်တန်းကျောင်းသူများနှင့် အလယ်တန်းကျောင်းသူများစွာကို ခြိမ်းခြောက်ငွေညစ်ခဲ့သည့်အကြောင်း စဉ်းစားမိလိုက်သည်တွင် အလွန်ဆုံး သူသည် အဖွဲ့လိုက်ရန်ပွဲတစ်ခုတွင်သာ ပါဝင်ခဲ့လိမ့်မည်။ ကိစ္စအများစုတွင် သူသည် ဓားတစ်ချောင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်နှင့် ထိုကျောင်းသူများသည် ငုံးကောင်လေးများလို လန့်ဖြတ်သွားကြလိမ့်မည်။ ဒါသည် ရှမြန်လို ကြောက်စရာကောင်းသည့် လူတစ်ယောက်ကို မြင်ရသည်မှာ ဆယ်ခါမြောက်ပင်။

သူ့မျက်လုံးများသည် နီရဲနေသည့်မျက်နှာ ဖြစ်နေသည့် အစ်ကိုလုံဆီသို့ ကျရောက်သွား၏။ ကြောက်စိတ်က သူ့မျက်လုံးများထဲသို့ ရောက်လာသည်။ အစ်ကိုကျီးထိုက ဆက်ပြောသည်။

“ရှ၊ မိန်းကလေးရှ .. မင်း သူ့ကို သေအောင် လည်ပင်းညှစ်သတ်နေတာပဲ”

ရှမြန်က ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး အစ်ကိုလုံက အသက်ရှုရခက်နေသည်ကို မြင်လိုက်မှ သူမက မျက်နှာကို မဲ့ထားလိုက်ကာ လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင် နဂါးရုပ်များနှင့် ဖုံးနေသည့် အစ်ကိုဟူ၏လက်မောင်းပေါ်က အသီးလှီးဓားဖျားပေါ်မှ သွေးစက်များကို သုတ်လိုက်ပြီးနောက် ဓားကို သူ့ဆီသို့ လှမ်းပစ်လိုက်လေသည်။

အစ်ကိုဟူသည် ဓားကို ယူလိုက်သော်လည်း တခြားအတွေးများ မရှိရဲချေ။ သူတို့သည် ဉာဏ်ထိုင်းကြလျှင်ပင် သူတို့ရှေ့က မိန်းကလေးက ရူးသွပ်နေသူတစ်ယောက်မှန်း မြင်လိုက်ကြပြီး သူတို့သည် သူမကို ပြစ်မှားဖို့ မတတ်နိုင်ပေ။

ရှမြန်က ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ချိနဲ့ကာ လဲကျနေသည့် လူငယ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး “ငါ့ကို ပြောစမ်း၊ ကျန်းချီမင်က နင့်ကို ဘာလုပ်ခိုင်းလိုက်တာလဲ”

၁၅မိနစ်ကြာပြီးနောက်တွင် အားလုံး၊ အားဟူ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် မေးရိုးများ ပြန်တည့်သွားပြီး အတွင်းခံ ဆယ်ထည်လောက် ဝတ်ထားကာ ကျန်းချီမင်နှင့် ဟွမ်ရှောင်ကျွမ်းတို့ အိပ်ခန်းထဲက ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရသည်။

အစ်ကိုကျီးထို၏လည်ပင်းပေါ်က ကင်မရာသည် ရှမြန်၏လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။ သူမ၏ခြေထောက်နားတွင် အိတ်ဆယ်လုံး ရှိနေပြီး လျှော်ကြိုးနှင့် တိပ်များ အပြည့်ပါကာ ပစ္စည်းကိရယာအားလုံးကလည်း ထိုထဲတွင် ရှိနေသည်။

သို့သော်လည်း ရှမြန်က ဒါကို မလိုချေ။ သူမက ခုတင်ပေါ်က လူများကို စိတ်မရှည်လက်မရှည် ကြည့်လိုက်ပြီး “ဖက်ထားကြလေ၊ ဖက်ထားကြ၊ နင်တို့ နားမလည်ကြဘူးလား၊ နင်တို့တွေ ငါ့ကို ဓာတ်ပုံရိုက်ချင်တဲ့ ပုံစံတွေကို ပေးလို့ရတာပဲ”

“ကျစ်... နင်တို့တွေ ဆယ်မိနစ်အတွင်း အချင်းချင်း နမ်းရအုံးမယ်နော်၊ အချင်းချင်း ဖက်ဖို့အရေး ခက်ခဲနေတာပဲ၊ နင်တို့တွေ မပြန်ချင်ကြတော့ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား”

အားလုံနှင့် အားဟူတို့သည် အပေါ်ပိုင်းဗလာကျင်းနှင့် အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင်ထားကြပြီး တစ်ယောက်ချင်းက သူတို့ရင်ဘတ်ကို ကွယ်ထားကြကာ ကြောက်လန့်တကြား အချင်းချင်း ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့သည် ပုံမှန်ဆိုလျှင် အချင်းချင်း ပွေ့ဖက်ကြသည့် ညီအစ်ကိုကောင်းများ ဖြစ်သော်လည်း သည်အခိုက်တွင်တော့ သူတို့အတွက် အသက်ပေးရတော့မယောင်။

ဒါသည် လိင်တူချစ်သူများကို စိတ်ရောဂါတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည့် ခေတ်တစ်ခု ဖြစ်နေသေးသည်။ လိင်တူချစ်သူများအပေါ် လူများ၏သဘောထားက ကပ်‌ဘေးဒုက္ခအပေါ် ထားသည့်သဘောထားထက်ပင် ဆိုးရွားသေးသည်။ သူတို့လို အမှိုက်ကောင်များကပင် လိင်တူချစ်သူများကို မြန်ကြသည်။

သို့သော် သို့ဆိုလျှင်ကော ဘာအရေးဖြစ်ပါမည်နည်း။

ရှမြန်ကို အနိုင်ကျင့်ချင်သူများသည် တန်ကြေး ပေးရလိမ့်မည်။ သူမကတော့ ခံစားချက် ကောင်းလိမ့်မည်ဟု သူက ထင်နေသည်တဲ့လား။

သည်ဆယ်ဆလောက် သိမ်မွေ့နူးညံ့လှပသည့် နတ်သမီးက ညစ်ညမ်းပြီး မဖွယ်မရာ ဓာတ်ပုံများ ရိုက်ရန် ဖိအားပေးခံရသည်ဟု စဉ်းစားကြည့်ရုံနှင့် တရားလွန်နေပြီဖြစ်သည်။

ရှမြန်သည် သည်အကြောင်းကို စဉ်းစားရင်း ဒေါသများက ပိုပြီးထွက်လာတော့သည်။ သူမသည် အသီးလှီးဓားကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“ရှင်တို့တွေ ကလေး နိုးမလာခင် မြန်မြန် ပြီးအောင်ရိုက်ပြီး မြန်မြန် ထွက်သွားမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကလေးနိုးလာတဲ့အထိ နင်တို့တွေကို ချည်တုပ်ထားပြီး နှစ်ည ဒါမှမဟုတ် ဆယ်ညလောက် ဆက်ထားလိုက်ရမလား၊ နင်တို့ ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီးတဲ့အချိန်မှ ထွက်သွားလား”

အားလုံ၊ အားဟူ: ...

ဒါက ဘယ်လိုရွေးချယ်မှုကြီးလဲ။

တစ်ခုခုကို မြင်လိုက်ရသလို ရှမြန်က မဲ့ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒါက ရေရှည်နာကျင်မှုနဲ့ ရေတိုနာကျင်မှုကြားက ရွေးချယ်မှုတစ်ခုပဲ၊ နင်တို့ အချိန်ပိုဆွဲလေလေ၊ ငါ့စိတ်အခြေအနေက ပိုဆိုးလာပြီး ခန္ဓာကိုယ် အနေအထားက ပိုခက်လာလိမ့်မယ်နော်၊ နင်တို့ ရွေးလို့ရတယ်၊ ဒါမှမဟုတ နင်တို့တွေ ညရောက်တဲ့အထိ စောင့်လို့ရတယ်၊ ညဆိုရင်တော့ အနေအထားက ပိုလာမှာပေါ့”

အားလုံနှင့် အားဟူတို့သည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သူတို့၏လက်များ ချထားလိုက်တော့သည်။ သူတို့သည် အမှိုက်များသာ ဖြစ်ပြီး အရူးများမဟုတ်ချေ။

သူတို့နှစ်ယောက်သည် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ကြ၏။ အတိတ်က သူတို့မွေးမြူခဲ့ကြသည့် ထုတ်ပြောရန် မလိုဘဲ အချင်းချင်း နားလည်မှုက သူတို့ကို တစ်ပြိုင်တည်း အပြန်အလှန် ပွေ့ဖက်သွားအောင် လုပ်နိုင်လေသည်။

ဒါကို မြင်လိုက်သည်တွင် ရှမြန်က ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်မပူနဲ့၊ ကျွန်မက မျှတတဲ့သူပါ၊ ကျွန်မက ရှင်တို့နှစ်ယောက်လုံးကို ပုံစံအားလုံး ဆယ်ခါ တလှည့်စီ လုပ်ခိုင်းသွားမှာ၊ ဒါဆိုရင် ဘယ်သူမှ မနစ်နာတော့ဘူးလေ”

ဖြစ်နိုင်လျှင် အားလုံနှင့် အားဟူတို့သည် အမှန်ပင် အော်ဟစ်ပစ်ချင်လေသည်။ - ဒါက အကျိုးအမြတ်မှ မဟုတ်တာ။ ဒါက အကျိုးယုတ်တာမှ နှစ်ဆ ဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ။

ဒါပေမဲ့ ရှမြန်ကို အကြောင်းပြချက် ပေးနိုင်မှာမလို့လား။ မပေးနိုင်ဘူးလေ။

သို့နှင့် ထောင်လွှားပြီး နိုင်ထက်စီးနင်း လုပ်တတ်ခဲ့ကြသည့် ထိုလူမိုက်များသည် အရှက်တကွဲနှင့် သူတို့၏ရင်ဘတ်များကို ပွေ့ဖက်ထားကာ အချင်းချင်း ‘ကျီစယ်’ရန် သူတို့၏-င်များကို အုပ်ထားကြလေသည်။ အပေါ်ပိုင်းနှင့် အောက်ပိုင်း ကိုယ်ဟန်များကို အမှန်ပင် ဆယ်ကြိမ် လုပ်ခဲ့ရသည်...။

ဓာတ်ပုံများက အမှန်ပင် မျက်လုံးကျိန်းရသည်ဟု ရှမြန်လည်း ခံစားမိသည်။ ထို့ကြောင့် သူမအတွက် အသုံးဝင်လောက်သည့် ဓာတ်ပုံများကို ပုံ၂၀လောက် ရိုက်ယူထားလိုက်ပြီးနောက်တွင်သူမသည် စာရွက်တစ်ခုကို ထုတ်လာပြီး ကင်မရာကို အစ်ကိုကျီးထိုဆီ ပစ်ပေးလိုက်၏။

အစ်ကိုလုံဘက်သို့ လှည့်ကာ သူမက မေးလိုက်လေသည်။

“ကျန်းချီမင်က ဒါကိုလုပ်ဖို့ ဘယ်လောက်ပေးလိုက်လဲ”

သူ့တည်ရှိမှုကို ကျုံ့ထားသည့် အစ်ကိုကျီးထိုသည် ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ့ခန္ဓာကိုယ်က တုန်ယင်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ပြီး မနေ့က လုယက်ခံလိုက်ရသည့် ကြောက်ရွံ့မှုကို ပြန်သတိရသွားတော့သည်။

...

“ယွမ်၅၀၀နဲ့ နင်တို့ဆီမှာ ပြစ်မှုတစ်ခု တစ်ခု ဝယ်နိုင်တယ်ပေါ့” ရှမြန်သည် မဲ့ရွဲ့လိုက်ပြီး စည်းထားသည့် အထပ်ကို ကိုင်မြောက်လိုက်ကာ “သူတို့တွေအားလုံးက တကယ် အမှိုက်ထုပ်တွေပဲ”

အားလုံသည် ရှမြန်၏လက်ထဲက စာရွက်ကို ငေးကြည့်လိုက်ပြီး မြောက်ပင့်ကာ ပြောလိုက်၏။

“ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့တွေက အမှိုက်တွေပါ၊ သူ ငါတို့ကို လာရှာတဲ့အချိန်ကျရင် သူ မင်းအပေါ် လုပ်ခဲ့တာတွေအတွက် ငါတို့ သူ့ကို အပြစ်ပေးလိုက်ပါ့မယ်၊ အစ်မ မင်း သူ့ကို အပြစ်ပေးချင်လား”

အားဟူကလည်း အလောတကြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့တွေ ဒီကိစ္စကို မင်းအတွက် သေချာပေါက် ဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်”

ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် ဝသီအတိုင်း အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး ပုံအမှန်အတိုင်း ပြုံးလိုက်ကြသော်လည်း သည်တကြိမ်တွင် သူတို့သည် အလန့်တခြား မြန်မြန် အကြည့်လွှဲလိုက်ကြ၏။ သူတို့သည် ထိုခဏတွင် အချင်းချင်း မကြည့်နိုင်တော့သယောင်။

“မလိုဘူး” ရှမြန်သည် သူတို့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“ငါက ကျန်းချီမင်လို လူယုတ်မာမဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်”

“သူနဲ့ နင်တို့ကြားက ကိစ္စကိုတော့ ငါမှာ ထိန်းချုပ်ခွင့်မရှိဘူး”

“ငါ မနက်ဖြန် ဓာတ်ပုံသွားထုတ်လိုက်မယ်” ရှမြန်သည် သူမ၏လက်ထဲက စာရွက်များကို လှုပ်ခါလိုက်၏။

“နင်တို့တွေ ဒီဓာတ်ပုံတွေကို သတင်းစာထဲ မထည့်စေချင်တာဖြစ်ဖြစ် နင်တို့မိသားစု၊ ညီအစ်ကိုတွေ မပို့စေချင်တာဖြစ်ဖြစ် နောက်တစ်ခါ နင်တို့တွေ ငါ့ကိုတွေ့ရင် ရှောင်ဖုန်းနဲ့ ငါ့ကို ရှောင်သွားကြ၊ ထွက်သွားတော့”

သုံးယောက်သားသည် အလျင်စလို ပြေးထွက်သွားကြတော့သည်။

ရှမြန်သည် တစ်ဖက်လူ၏ သရဲတစ်ကောင် တွေ့လိုက်ရသလို အမူအရာကို ကြည့်လိုက်ပြီး စဉ်းစားလိုက်လေသည်။ အဲလောက်တောင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းသွားလို့လား။

ဒါပေမဲ့ လိင်တူချစ်သူတိုတာ ဒီနေ့ခေတ်မှာ တကယ် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ပုံပဲ။ ၉၀ရာခိုင်နှုန်းသောလူတွေက ဒါကို လုံးဝ မကြားဖူးကြဘူးလေ...

မျှော်လင့်မထားဘဲ သူမသည် နေ့လယ်ခင်းတွင် တကယ့်ကိစ္စကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှောင်ဖုန်း၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် နေ့လယ်ခင်းတွင် လေးနာရီနီးပါး အိပ်ခဲ့သည်။ ရှမြန်က သူ့ကို အသီးတချို့ကျွေးလိုက်ပြီး အပူချိန် အရမ်းမပြင်းတော့သည့် အချိန်တွင် နှစ်ယောက်သားသည် ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မှတ်တမ်း သွားယူရန် လမ်းတစ်ဖက်က ပြည်သူ့ဆေးရုံသို့ သွားလိုက်ကြသည်။

ထိခိုက်ဒဏ်ရာမှတ်တမ်းကို ဒုတိယထပ်တွင် ယူရပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန် ယူထုတ်လာသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် အောက်ထပ်သို့ ရောက်လာသည်နှင့် အဖြူရောင်ကုတ်အင်္ကျီဝတ်ထားပြီး သူတို့ဆီသို့လာနေသည့် ကိုယ်လူချော ဒေါက်တာနဉ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဖြစ်နိုင်လျှင် ရှမြန်သည် သူ့ကို မကြည့်ချင်ပေ။ သို့သော်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ လှုပ်ရှားမှုက အမှန်ပင် ကျယ်လောင်နေသည်။

ဆရာဝန်နှင့် သူနာပြု ၇ယောက် ၈ယောက်က သူ့ကို ကောင်းကင်ပေါ်က ကြယ်များလို့ ဝိုင်းရံထားပြီး အားလုံးက တောက်ပနေသည့် မျက်လုံးများဖြစ်နေရာ သူ့ကို ဆက်တိုက် ချီးမွှမ်းစကား ပြောနေကြသည်။

“ဒေါက်တာနဉ် ဒါကို ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ”

“ဒေါက်တာနဉ်က အရမ်းအံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ”

...

ဖြတ်လျှောက်သွားကြသည့် ဆရာဝန်များနှင့် သူနာပြုများကပင် သူနှင့် စကားပြောချင်ကြသည်။ သူတို့သည် သူနှင့် စကားပြောနေရလျှင် ထီပေါက်သလို စိတ်လှုပ်ရှားနေကြလေသည်။ ရှမြန်သည် ဒေါက်တာနဉ်က အလွန်မှ နာမည်ကြီးသည်ဟု ကျန်းချီမင် ပြောခဲ့သည့်အကြောင်းအရင်းကို နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားတော့သည်။

သူသည် ထူးခြားပြောင်မြောက်သည့် ခွဲစိတ်မှုဆယ်ခုကို လုပ်ခဲ့သည်ဟု မသဲမကွဲ ကြားလိုက်ရသည်။

သည်ကတ်တီးကတ်ဖဲ့နိုင်သည့် ကောင်လေးက မည်သို့များ အလွန်မှ အံ့ဩစရာကောင်း နိုင်ရသည်ကို ရှမြန်သည် စိတ်ကူးကြည့်ရခက်ခဲ့နေ၏။ လက်စားချေဖို့အတွက် လူနာရဲ့လိုအင်ဆန္ဒကို နိုးဆွဖို့နဲ့ အသက်ရှင်ချင်တဲ့ ဆန္ဒကို ဖန်တီးဖို့ သူ့လျှာစောင်းထက်ထက်ကို အားကိုးခဲ့တာလား။

သူမသည် စဉ်းစားနေတုန်းပင် တစ်ဖက်လူကလည်း သူမကို မြင်သွားပုံရသည်။ နေ့လယ်ခင်းက စတော်ဘယ်ရီအတင်း စားခိုင်းခံခဲ့ရခြင်း၏ အာဃာတတရားကို အတိုင်းသား မှတ်နေဟန်ပင်။ သူ၏ မဖော်ရွေလွန်သည့် မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်သည်တွင် ရှမြန်သည် အရင်ဆုံး သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး ရှောင်ဖုန်းကို ဆွဲကာ လမ်းလွှဲမှ သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ပိုင်သည် အလွန်မှ ‌ဒေါသထွက်သွားပြီး အော်ရယ်လိုက်ရာ အားလုံးမှာ ထိုရုတ်တရက် အပြုံး၏ ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရတော့သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို စူးရှပြီး ဝမ်းနည်းနစ်နာနေသည့် အော်သံများကို ကြားလိုက်ရ၏။

“နဉ်ရှောင်ပိုင်၊ ကျေးဇူးကန်းတဲ့လူ၊ ငါ နင့်ကို သတ်မယ်”

ဒါသည် ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ အသံ ဖြစ်သင့်သော်လည်း မိန်းမဆန်ဆန် အသံတစ်ခုဖြစ်နေကာ လူများကို နေမထိ ထိုင်မသာ ဖြစ်သွားစေတော့သည်။

အဝါဖျော့ရောင် အင်္ကျီလက်တိုနှင့် ဂျင်းဘောင်းဘီဝတ်ထားသည့် လူငယ်လေးသည် ရုတ်တရက် သူတို့နောက်မှ လူအုပ်ထဲက အရှိန်နှင့် ပြေးထွက်လာပြီး သူ့လက်ထဲတွင် ဓားတစ်ချောင်း ကိုင်ထားပြီး အနည်းငယ် ညို့ယူနေသည့်ခြေလှမ်းများနှင့် နဉ်ရှောင်ပိုင်ကို ထိုးချလိုက်သည်။

“‌ဒေါက်တာနဉ်”

“‌ဒေါက်တာနဉ် သတိထား”

“အမလေး__”

အားလုံးက အော်ဟစ်နေကြသော်လည်း တောက်ပ ထက်ရှသည့် ဓားကြောင့် သူတို့အများစုသည် အမှတ်တမဲ လူချဲလိုက်က နောက်ဆုတ်သွားကြလေသည်။

ရှမြန်မှာ ဆွံ့အသွားတော့သည်။ ဒီနေ့ခေတ် လူတွေက လူတွေကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့ ဘာလို့ ဓားပဲ သုံးနေကြတာလဲ မသိဘူး။

နဉ်ရှောင်ပိုင်သည် သူ့နောက်က အန္တရာယ်ကို ခံစားမိလိုက်ပြီး ဘေးသို့ ရှောင်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် သူ့ညာဖက်ဒူးသည် ရုတ်တရက် အလွန်တောင့်တင်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူသည် ဒူးတစ်ဖက်က ထိန်းမရတော့ဘဲ ညွှတ်ကျသွားတော့သည်။ ဓားကိုင်ထားးသည့် လူငယ်လေးက သူ့ခေါင်းပေါ်မှ ကျော်သွားပြီး လွဲသွားကာ အရှိန်ကြောင့် ရှေ့ကို ဆက်တိုးသွားလေသည်။

ပုံရိပ်များကို လွှင့်ပျံကာ ဖြတ်သွားပြီး အလွန်မှ မြန်ဆန်နေရာ လူများသည် လှုပ်ရှားမှုကိုပင် သေချာ မမြင်လိုက်ရချေ။ နဉ်ရှောင်ပိုင်းသည် သူ့ပါးကို ပွတ်တိုက်သွားသည့် စကပ်အနားတစ်ခုကိုသာ ခံစားလိုက်ပြီး အမှန်ပင် နည်းနည်းလေး နာကျင်သွားတော့သည်။

အားလုံး သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် ဓားကိုင်ထားသည့် လူငယ်လေးက စကပ်ဝတ်ထားသည့် မိန်းကလေးက ဖမ်းချုပ်ထားပြီး ကောင်လေး၏လက်‌မောင်းသည် နောက်ပြန်လိမ်ခံထားရပြီး ကောင်မလေး၏ဒူးက သူ့ကျောပေါ်တွင် ဖိထားရင်း သူသည် ဒေါက်တာနဉ်ရှေ့တွင် မှောက်လျက်သား ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

...