အပိုင်း(၃၆)
Vol. 3 Ch. 36
ရှမြန်သည် မျက်နှာကိုမဲ့လိုက်ကာ ရှောင်ဖုန်းကို ဝန်ထမ်းအိမ်ယာထဲသို့ ချီလာခဲ့လိုက်သည်။ ဟွမ်ရှောင်ရှာသည် အခုမှ သူမကို သတိထားမိလိုက်ပြီး ချက်ချင်း မေးလိုက်၏။
“သူက ဘယ်သူလဲ ခဲအို၊ ခဲအိုက ဘာလို့ သူနဲ့အတူတူ ရှိနေတာလဲ”
ဒီအချိန်တွင် သူမသည် ဝမ်းသာသွားလေသည်။
“ခဲအိုရယ် ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်မကို စောစောမပြောတာလဲ။ ခဲအိုက ဒေါက်တာနဥ်ရဲ့ဆွေမျိုးနဲ့ သိနေတာလား။ ဒေါက်တာနဥ်သာ ရှိတယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့က ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီအရိုင်းအစိုင်းမလေး ရှမြန်ကို လိုဦးမှာလဲ”
ကျန်းချီမင်သည် လုံးဝကို ရှုပ်ထွေးသွားတော့သည်။
“နင် ဘာတွေပြောနေတာလဲ”
“သူတို့လေ”
ဟွမ်ရှောင်ရှာသည် ရှမြန်ကို မြှောက်ပင့်သည့်အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြုံးပြလိုက်လေသည်။
“တစ်နေ့က ကျွန်မဒေါက်တာနဥ်ဆီကို အလည်သွားတုန်းက သူတို့ကို တွေ့ခဲ့တယ်လေ။ သူတို့တွေက ဒေါက်တာနဥ်ရဲ့ဆွေမျိုးတွေပဲ။ ဒေါက်တာနဥ်က ကလေးကိုတောင် ချီထားသေးတယ်။ ဧကန္တ သူက ဒေါက်တာနဥ်ရဲ့တူလေးများလား...“
ကျန်းချီမင်၏မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် ညိုမည်းသွားတော့သည်။
“မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်”
ဟွမ်ရှောင်ရှာက သူ့မျက်နှာက ပုံမှန်မဟုတ်သည်ကို မြင်လိုက်သည်တွင် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။
“ကျွန်မ စကားပြော မှားသွားလို့လား။ ကျွန်မ တကယ်တွေးခဲ့တာ။ ကောင်မလေးက ဒေါက်တာနဥ်ရဲ့ လက်မောင်းကိုတောင် ချိတ်ထားလိုက်သေးတယ်လေ။ ခဲအို ဒေါက်တာနဥ်ကို သိပါတယ်။ သူက သူနဲ့ မရင်းနှီးတဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ အနားကပ်ခွင့် ပေးတာ မဟုတ်ဘူးလေ”
ကျန်းချီမင်သည် တစ်ခုခုကို ရေးရေးလေး အာရုံခံမိသွားသည်။
သူ့မျက်လုံးများက ရှမြန်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူသည် မနေ့က ရှမြန်ကို တွေ့ခဲ့ချိန်က မမှတ်မိနိုင်လောက်သည့်အထိ ဖြစ်သွားသည်။
သူမက သူမ၏ရုပ်သွင်ကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်မှာ သူမသည် ထိုလူမိုက်များ၏ ရန်စခြင်း ခံလိုက်ရခြင်းကြောင့် မဟုတ်လျှင် သူမ၏အကြီးအကဲများက ဇာတိမြို့သို့ ပြန်လာပြီးနောက်တွင် သူမကို ထိုသို့လုပ်ခွင့် မပေးထားသောကြောင့်ဟု ထင်ထားမိသည်။
သို့သော် ဟွမ်ရှောင်ရှာ၏ စကားအရဆိုလျှင် သူမသည် သူခရီးသွားနေသည့်ရက်တွင် သူမ၏ပုံစံကို လုံးဝ ပြောင်းလဲခဲ့ခြင်းပင်။
ဒီလိုဆိုလျှင် လူမိုက်များက သူမကို လုံးဝမှတ်မိနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ ဟွမ်ရှောင်ရှာပင် လူမှားပြီး မှတ်မိနေလေသည်...
သူသည်လည်း ဟွမ်ရှောင်ရှာကို နားလည်သွားသည်။ သူမသည် ကိုယ့်ဟာကိုယ် မြှောက်ပင့်ရသည်ကို နှစ်သက်သည့်အပြင် တခြားသူများကိုလည်း မြှောက်ပင့်ရသည်ကို သဘောကျလေသည်။ အကယ်၍ ရှမြန်နှင့် ရှောင်ဖုန်းတို့က ထိုအချိန်တွင် ဆရာမမီ၏အိမ်တွင် ရှိနေခဲ့လျှင် ...
ကျန်းချီမင်သည် အံကြိတ်လိုက်၏။ ဟွမ်မိသားစုဝင်များသည် အမြဲတမ်း ဒုက္ခရှာတတ်သည့်အပြင် ကိစ္စများကိုလည်း အောင်မြင်အောင် မလုပ်နိုင်သည်က မှန်ကန်နေလေသည်။
ကျန်းချီမင်၏ မျက်နှာက ညိုမည်းသွားပြီး သူက ဟွမ်ရှောင်ရှာကို ပြောလိုက်၏။
“အရင်ဆုံး အိမ်ပြန်ကြမယ်၊ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို အသေးစိတ် ငါ့ကို ပြောပြဦး။ နောက်ပြီးတော့ နင့်အစ်မ အခြေအနေကိုရော နင် မသိဘူးလား”
ဟွမ်ရှောင်ရှာသည် မှင်တက်အံ့သြသွားလေသည်။
“အစ်မက အိမ်ကိုပြန်လာတယ် မဟုတ်ဘူးလား။ သူ ဘာဖြစ်လို့လဲ”
ကျန်းချီမင်သည် ဖြစ်ရပ်ကို အတိုချုံးပြောပြလိုက်လေသည်။ အထူးသဖြင့် ဟွမ်ရှောင်ကျွမ်း လုပ်ခဲ့သည့် ကိစ္စကောင်းများကိုပင်။
ဟွမ်ရှောင်ရှာက ဒေါသတကြီးပြောလိုက်၏။
“အစ်မကလေ တကယ် အဲလိုပဲ။ အမေနဲ့အစ်ကိုတို့က သူ့ကို ချော့မော့ပြီးပြောလိုက်ရင် သူက အရမ်းကို မာန်တက်သွားတာ။ တစ်နေ့တုန်းကလည်း ကျွန်မက ဒေါက်တာနဥ်အတွက် ခါးပတ်ကောင်းလေးတစ်ခု ဝယ်ချင်လို့ ယွမ် ၃၀၀ လောက်လိုတယ်လို့ ပြောခဲ့တာကို သူက ကျွန်မကို ပေးဖို့ ငြင်းခဲ့တယ်လေ”
“သူက ဟိုဘက်ကနေယွမ် ၁၀,၀၀၀ လောက်တောင်းတော့ မျက်တောင်လေးတောင် မခတ်ဘူး”
ဒီစကားကို ကြားလိုက်သည်တွင် ကျန်းချီမင်သည် ဟွမ်ရှောင်ကျွမ်းကို စိတ်ထဲ၌ ပြင်းထန်သည့်လက်သီးချက်တစ်ခု ထိုးပြီးသား ဖြစ်သွားတော့သည်။ သူသည် ဟွမ်ရှောင်ရှာကို ဆက်ပြီး အာရုံမစိုက်ချင်တော့ချေ။ သူ၏ခရီးဆောင်အိတ်ဖြင့် ရှေ့သို့သာ ဆက်လျှောက်သွားတော့သည်။ ထို့နောက်တွင် ဟွမ်ရှောင်ရှာက တအံ့တဩဖြင့် စတင်အော်ဟစ်တော့သည်။
“ဒီမယ် အဲဒီမြေခွေးမက ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ။ ကျွန်မ သူ့ကို တစ်ခါမှ မမြင်ခဲ့ဖူးပါဘူး။ သူက ဒေါက်တာနဥ်ကို ဆွဲဆောင်ဖို့ ထပ်ရောက်လာပြန်တာလား”
ဒီအချိန်တွင် သူမက သရော်သလိုပြောလေသည်။
“ကြည့်စမ်းပါဦး၊ ဒေါက်တာနဥ်ရဲ့ဆွေမျိုးတွေကို ဘယ်လိုတောင် မျက်နှာလုပ်နေတာလဲ။ သူက ပြုံးတော့မဲ့အတိုင်းပဲ”
ကျန်းချီမင်သည် ခုနက လူ(၂)ယောက်မှာ ရှမြန်နှင့် ရှောင်ဖုန်းဖြစ်သည့်အကြောင်းကို သူမအား သတိပေးဖို့ မေ့သွားမှန်း သတိထားမိလိုက်သည်။
ထိုအခိုက်တွင် သူသည် သူ့ရှေ့က အခြေအနေကို မြင်လိုက်ချိန်တွင် ဟွမ်ရှောင်ရှာကို ဆက်ပြီး ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ။
ရှမြန်သည် ဒေါက်တာနဥ်၏အစ်မနှင့် စတင် စကားပြောနေလေသည်။
သူသည် ဒီ(၂)ရက်အတွင်းတွင် အလွန်မှ စိုးရိမ်လာခဲ့သော်လည်း ဒေါက်တာနဥ်၏ အစ်မနှင့်တူလေးက ရောက်နေသည်ကို သူ သိသေးသည်။
နေရာတိုင်းတွင် သန်းထောင်ချီသည့်ယွမ်နှင့် တူသည့် နာမည်ကြီး သတင်းများကို ကြားနိုင်ပေသည်။
သူသည် ထိုနေ့မနက်က အပြင်ထွက်လာချိန်တွင် ဆရာမမီ၏မိသားစုက ဒေါက်တာနဥ်၏ယောက်ဖကို လိုက်ပို့နေသည်ကိုလည်း တွေ့ခဲ့ရသေးသည်။ ဒါသည် သူကိုယ်တိုင်ပင် အားမကျနိုင်သည့် ခမ်းနားလွန်းသော အခြေအနေတစ်ခုပင်။
အိမ်နီးချင်းများက စောင့်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့သည် အချင်းချင်း ပြောဆိုနှုတ်ဆက်ကြရင်းဖြင့် စည်ကားသည့် အငွေ့အသက်လေးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ သို့သော်ငြားလည်း လက်တွေ့တွင်တော့ သူတို့အားလုံးက ပျော်စရာ အကြောင်းအရာကို လာရောက် နားထောင်နေခြင်းပင်။ ထိုလူက ပြုံးကာ အားလုံးကို ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူသည် မည်သူ့ကိုမှ အမှန်တကယ် ဂရုစိုက်သည် မဟုတ်ကြောင်း ကျန်းချီမင် ကောင်းကောင်းသိလိုက်သည်။
သို့သော်ငြားလည်း သူ့ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်သဖြင့် ကျန်းချီမင်သည် အခိုက်အတန့် အမှတ်တမဲ့ ဝမ်းသာသွားပြီး သူသည် ဟွမ်ရှောင်ရှာကို စဉ်းစားမိလိုက်လေသည်။
သူသည် ဒေါက်တာနဥ်၏အစ်မကို မြင်လိုက်ချိန်တွင် ဒါသည် သူ၏စိတ်ကူးယဉ်မှု သက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ ပထမဦးဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လူ(၂)ယောက်ကြားက လက်မလှမ်းနိုင်သည့် အကွာအဝေးကို သူ သေချာသဘောပေါက်သွားသည်။
ထို့ကြောင့် ဟွမ်ရှောင်ရှာက လုံလောက်သည်ထက်ပိုကာ မျက်နှာပြောင်ပြီး သူမ၏ နည်းလမ်းများကလည်း လုံလောက်အောင် အောက်တန်းကျဖို့ မျှော်လင့်နေမိသည်။ သို့မှသာ သူတို့သည် သူမနှင့်ခဏတာ ရင်းနှီးသည်ဆိုရင်တောင် သူတို့သည် သူမထံမှ စကားတစ်ခွန်းကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် သူတို့၏ဘဝကို ပြောင်းလဲပေးဖို့ရန် လုံလောက်ပေသည်။
သို့သော်ငြားလည်း တစ်ဖက်သူတွင်လည်း တရားနည်းလမ်းကျခြင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် ပြဿနာရှိသည်ကို မေ့လျော့သွားလေသည်။ ယခုလိုပင် ဒီရွှံ့တုံးကြီးက လွင့်မျောနေသည့် တိမ်များကို အမှန်တကယ် လှောင်ပြောင်နေလေသည်။
ရှမြန်ပင်...
ကျန်းချီမင်က မျက်လုံးများကို ကျဉ်းထားလိုက်ပြီး အလောတကြီး ပြေးဝင်သွား၏။
“...ဒီစကပ်လေးက နင်နဲ့ အရမ်းလိုက်တာပဲ”
နဉ်ရှောက်ယွင်က ဝမ်းသာအားရပြုံးပြသည်။
“ဟုတ်တယ်နော်” ရှမြန်က သူမ၏ခါးကိုလှည့်လိုက်ကာ “အစ်မနဉ် အစ်မနဥ်က တကယ်အမြင်ရှိတာပဲ။ ကျွန်မက စကပ်တွေအားလုံးကို ကြိုက်တယ်”
“နင် ကြိုက်ရင်ဟုတ်ပါပြီ” နဉ်ရှောက်ယွင်က ပြုံးလိုက်၏။
“ငါ ဒီစကပ်ကို ဝယ်တုန်းကလေ အရောင်းစာရေးမက ပြောလိုက်သေးတယ်။ လူအများစုက ဒါနဲ့မလိုက်ဘူးတဲ့။ ဒါပေမဲ့ ဒါက နင့်ရဲ့ပုံစံလေးနဲ့ဆိုရင် အရမ်းလိုက်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်လေ”
ကြည့်လေ။ ဒီနတ်သမီးလေးကတော့ တကယ် စကားပြောတတ်တာပဲ။ ရှမြန်သည် အလွန်မှ ပျော်ရွှင်သွားပြီး ”အစ်မနဥ်ကို တွေ့ရတာ ကောင်းလိုက်တာ။ ကျွန်မက အစ်မ ပြန်သွားပြီလို့တောင် ထင်နေတာ”
နဉ်ရှောက်ယွင်က ပြုံးကာပြောလိုက်၏။
“အင်း ငါဒီမှာ နည်းနည်းလောက် ကြာကြာလေးနေဖို့ စဉ်းစားထားတာလေ။ နွေရာသီ အားလပ်ရက်ကုန်မှပဲ ပြန်တော့မယ်။ နင်လည်း ပြန်လာပြီဆိုတော့ ကောင်းတာပေါ့။ ချန်းချန်းက ရှောင်ဖုန်းအကြောင်းတောင် စဉ်းစားနေတာ”
ကောင်ကလေးချန်းသည် အပြာရောင် ခေါင်းစွပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခန့်ညားသည့် အပြုအမူတစ်ခုဖြင့် ဘောလုံးလေးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားလေသည်။ သူက မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။
“အန်တီရှမြန် ညီလေးရှောင်ဖုန်း”
ရှမြန်က ရှောင်ဖုန်းကို ချပေးလိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။
“သား ကိုကိုချန်းချန်းကို မှတ်မိသေးလား”
ရှောင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ လိမ်လိမ်မာမာလေး ပြန်ဖြေလေသည်။
“ကိုကိုချန်းချန်း”
ချန်းချန်းသည် လူကြီးလေးတယောက်လို သူ့ခေါင်းကို ထိကိုင်လိုက်ကာ ပြောလေသည်။
“ညီလေး နေမကောင်းလို့လား”
ရှမြန်သည် ချန်းချန်းက ဆေးထိုးဖို့လိုတယ်၊ ဆေးသောက်ဖို့လိုတယ် စသည့်စကားများ ပြောမည်ကို စိုးလာသဖြင့် သူမက မြန်မြန်ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“ညီလေးက ကားအကြာကြီး စီးလာရတာလေ။ နည်းနည်းလေး ခေါင်းမူးနေတာ။ ခဏလောက် အနားယူဖို့ လိုနေတာ”
ချန်းချန်းက ပြောလိုက်၏။
“ဒါဆိုရင် ညီလေး။ ပြန်သွားပြီး အနားယူတော့နော်။ ငါ့ဖေဖေက ငါ့အတွက် ကစားစရာတွေ ယူလာပေးတယ်။ ညီလေးက ကောင်းကောင်း အနားယူပြီးရင် အတူတူ ဆော့ကြမယ်နော်”
နှုတ်ဆိတ်နေလာခဲ့သည့် ကျန်းချီမင်က ပြုံးကာပြောလိုက်၏။
“ချန်းချန်းကို အိမ်ကကြိုဆိုပါတယ်နော်”
ထို့နောက် သူသည် နဉ်ရှောင်ယွင်ဘက်ကို သဘာဝကျကျ ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။ သူ၏အာရုံသည် နဉ်ရှောက်ယွင်ထံတွင်သာ ရှိပြီး ရှောင်ဖုန်းက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို တောင့်တင်းအောင် ထားကာ ရှမြန်၏ လက်မောင်းထဲတွင် တိုးဝှေ့နေပြန်သည်ကို သတိမထားမိခဲ့ချေ။
နဉ်ရှောင်ယွင်က အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ရှောင်ဖုန်း၏ခေါင်းလေးကို ထိပေးကာ အသာအယာပြောလိုက်၏။
“ကိုကိုချန်းချန်းမှာ ကစားစရာတွေ အများကြီးရှိတယ်။ ကစားစရာတွေကို အပေါ်ထပ် ယူလာလို့မရဘူး။ ရှောင်ဖုန်းက အန်တီတို့အိမ်မှာ လာကစားလို့ရလား”
ကျန်းချီမင်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ တကယ်ပဲ ဒုက္ခများစေတော့မှာပဲ”
သူက ခေါင်းကိုငုံ့ကာ ချန်းချန်းကို ကြည့်လိုက်၏။
“သားနာမည်က ချန်းချန်းပေါ့ ဟုတ်လား။ အခုအချိန်ကစပြီး ဦးက ညီလေးရှောင်ဖုန်းကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ တောင်းဆိုမယ်နော်”
ချန်းချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ့ကိုကြည့်လိုက်၏။
“ဦးလေး ဦးလေးက ဘာတွေ မကောင်းတာ လုပ်ထားလို့ ဒီလို အရိုက်ခံလိုက်ရတာလဲ”
ကျန်းချီမင်၏မျက်နှာက အေးခဲသွားပြီး သူက ရယ်မောလိုက်၏။
“ဦးလေးက ညီလေးရှောင်ဖုန်းကို ကာကွယ်ပေးလို့ ဒီလိုအရိုက်ခံလိုက်ရတာလေ”
“အဲဒီလိုများ ပြောရဲရတယ်လို့”
ရှမြန်၏မျက်လုံးများက ဝိုင်းစက်သွားတော့သည်။
“ရှောင်ဖုန်းကို နှိပ်စက်လို့ ရှဦးလေး၂က သူ့ကို အပြစ်ပေးလိုက်တဲ့ဟာကိုများ”
ကျန်းချီမင်သည် ရှမြန်က သူ့ကို အလွန်မှ မလေးမစား လုပ်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။
ရှမြန်သည် သူ စဉ်းစားနေသည့်အရာကို သိနေသယောင် မဲ့ကာပြောလိုက်၏။
“ကျန်းချီမင် ကျွန်မ ရှင့်ကို အကြံပေးလိုက်မယ်။ ရှောင်ဖုန်းကို ထပ်ပြီးတော့ အကာကွယ်အဖြစ် အသုံးချဖို့ မစဉ်းစားနဲ့။ ရှင်နောက်ပိုင်း လိမ်ရဲရင်လိမ်ကြည့်စမ်း။ ကျွန်မ ရှင့်ကို အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်သွားအောင် ဆွဲဆုပ်ရဲတယ်နော်။ နောက်ပိုင်း ရှင်ဒဏ်ရာရမှ ကျွန်မက ရှင့်ကို သတိမပေးဘူးလို့ အပြစ်မပြောနဲ့”
ကျန်းချီမင်သည် နဉ်ရှောက်ယွင်ကို အမှတ်တမဲ့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အင်မတန်မှ ရှက်ရွံ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။
သို့သော်လည်း ချန်းချန်းလေးက အတည်ပေါက်ကြီးနှင့် ပြောလေသည်။
“ဦးလေး လိမ်တာက မှားတယ်နော်။ ရဲတွေ ဖမ်းခံရလိမ့်မယ်။ သတိထားအုံး”
နဉ်ရှောင်ယွင်နှင့် ချန်းချန်းတို့သည် ဘတ်စကက်ဘောကွင်းဆီသို့ သွားလိုက်ကြသည်။ ကျန်းချီမင်က အလွန်မှ အကျည်းတန်နေသည့် မျက်နှာထားဖြင့် ရှမြန်ကို ကြည့်လိုက်၏။ ဟွမ်ရှောင်ရှာကလည်း လုံးဝ မျက်နှာမကောင်းချေ။ သူက မယုံမကြည်နှင့် ပြောလိုက်လေသည်။
“မဟုတ်ဘူး ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှမြန်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”
ရှမြန်က ပေါ်လွင်သည့်အပြုံးတစ်ခုကို ဆောင်ထားလိုက်ပြီး မေးကို ချီထားလိုက်ကာ ဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်၏။
“နှမြောစရာပဲ ငါက ရှမြန်လေ။ ငါက နင့်ကို မကူညီပေးမဲ့အပြင် ဒေါက်တာနဥ်ကို နင့်ကို ချက်ချင်း အလုပ်ဖြုတ်ဖို့တောင် သွားပြောဦးမှာ ဟဲဟဲ ...“
ဟွမ်ရှောင်ရှာသည် အလွန်မှ ဒေါသထွက်သွားပြီး သူမ၏ ကွေးကောက်နေသည့်ဆံပင်များက ထောင်တက်သွားလေသည်။ ထိုနေ့ညက ဖြစ်ခဲ့သည့်အကြောင်းအရာကို ပြန်စဉ်းစားလိုက်ပြီး သူမက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။
“နင် တမင်လုပ်ခဲ့တာပဲ။ ခဲအို သူ အဲဒီနေ့က ရှိတာ သူ သိရဲ့သားနဲ့ တမင် ဘာမှမပြောဘဲနဲ့ အားလုံးက ကျွန်မကို ရယ်အောင် ခွင့်ပြုထားခဲ့တာလေ”
ယခုတော့ သူမသည် ရှမြန်ဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်ရသည့်အခါ ထိုနေ့က ဖြစ်ပျက်သွားသည့် အကြောင်းအရာများကို စဉ်းစားမိသည်။ နဉ်ရှောက်ပိုင်၏ ပြက်ရယ်ပြုမှုကို ပြန်စဉ်းစားလိုက်ပြီး ဟွမ်ရှောင်ရှာသည် အလွန်မှရှက်ရွံ့သွားကာ ဝင်ပုန်းဖို့ တွင်းလေးတစ်ခုကိုပင် ရှာချင်စိတ် ပေါက်သွားတော့သည်။
ရှမြန်သည် ထိုအကြောင်းကို အလိုလို စဉ်းစားမိလိုက်ပြီး မရယ်ဘဲ မနေနိုင်အောင်ဖြစ်သွားတော့သည်။
“အားလုံးရှေ့မှာ ရယ်စရာတစ်ခု လာလုပ်နေပြီးတော့ နင်က ဘယ်သူ့ကို အပြစ်တင်ချင်နေတာလဲ”
သူမသည် ထိုနေ့က ဟွမ်ရှောင်ရှာ၏အပြုအမူကို တုပလိုက်ကာ သူမ၏လည်ချောင်းကို ညှစ်လိုက်ပြီး ဆို့နစ်ဟန်ဖြင့်ပြောလေသည်။
“အဲဒါ ကျွန်မရဲ့အစ်မလေ။ ကျွန်မက ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ၊ ကျွန်မလည်း ရှောင်ဖုန်းအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရပါတယ်... ကျွန်မက ကျွန်မအစ်မကိုယ်စား သူ့ကို ဖြည့်ဆည်းပေးချင်ပါတယ်...“
ဖြစ်ချင်တော့ သူမသည် ရှောင်ဖုန်းကိုပင် မမှတ်မိခဲ့ချေ။
ကျန်းချီမင်၏မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် ညိုမည်းသွားတော့သည်။ နောက်ဆုံး ဟွမ်ရှောင်ကျွမ်းသည် သူ၏မိန်းမ ဖြစ်နေသေးသည်။ သို့သော်လည်း ဟွမ်ရှောင်ရှာကတော့ သူမကို ခြေနင်းတုံးတစ်ခုလို အသုံးချနေသည်။ ထိုကိစ္စနှင့်ပတ်သက်ပြီး မည်သူက ကျေနပ်နေနိုင်ပါမည်နည်း။
ဟွမ်ရှောင်ရှာသည် ရှက်လို့ပင် မဝသေးချေ။ ကျန်းချီမင်၏ ဒေါသထွက်နေသည့်မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမသည် ချက်ချင်းဆိုသလို အမျက်ခြောင်းခြောင်း ထွက်သွားတော့သည်။
“နင် နင် အရိုင်းအစိုင်းမလေး။ နင် ပေါက်ကရတွေပြောနေတာ”
ရှမြန်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ မေးကိုချီထားလိုက်၏။ “ဘာလဲ နင်က ငါ့လိုအရိုင်းအစိုင်းမလေးက ကူညီပေးမှာကို မလိုချင်ဘူးပေါ့လေ”
ဟွမ်ရှောင်ရှာသည် ရုတ်တရက်ဆိုသလို လည်လိမ်သွားသည့် ဘဲရိုင်းတစ်ကောင်လို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။
ရှမြန်က ပြုံးကာ ခေါင်းခါပြလိုက်၏။
“ဒါပေမဲ့ အရမ်းနောက်ကျသွားပါပြီ။ နင် အခုနေ ငါ့ကို ချီးကျူးစကားပြောရင်တောင် ငါ နင့်ကို ကူညီတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”
ဟွမ်ရှောင်ရှာသည် ပေါက်ကွဲတော့မတတ် ခံစားရလေသည်။
တခိခိရယ်မောသံက နောက်မှထွက်လာပြီး လူတော်တော်များများက လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့နောက်တွင် အရပ်မြင့်မြင့် လူငယ်လေးတစ်ယောက်က ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ လက်တစ်ဖက်ကို ချထားသည့်တိုင် သူ၏ချောမောနေမှုကို မထိခိုက်ချေ။ သူ၏မျက်လုံးများက အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။
ကျန်းချီမင်က အောင့်သက်သက်ဖြင့်ပြောလိုက်၏။
“ဒေါက်တာနဉ်”
ဟွမ်ရှောင်ရှာသည် ချက်ချင်းဆိုသလို သနားစဖွယ် ရုပ်လေးတစ်ခုကို ပြုလုပ်ထားပြီး တောင်းပန်တိုးလျှိုးလေသည်။
“ဒေါက်တာနဥ် ကျွန်မ အဲဒီနေ့တုန်းက တကယ် မရည်ရွယ်ခဲ့တာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး သဘောထားကြီးပေး...“
နဥ်ရှောက်ပိုင်က သူမ၏စကားကို ကြားဟန်မတူချေ။ သူသည် ရှမြန်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်ပြီး တူ၀ရီး၂ယောက်၏ ခေါင်းပုံက တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေသည်။ ဆံပင်အုပ်လေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး မနေနိုင်ဘဲ လက်ကို ဆန့်တန်းနေလိုက်သည်...
ရှမြန်သည် ကလေးကိုချီထားပြီး ရှောင်လိုက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ချေ။ ဆံပင်အစုလေးသည် ဆွဲဆုပ်ခံလိုက်ရပြီး သူမသည် ဒေါသထွက်နေသည့်မျက်လုံးများဖြင့်သာ မေးလိုက်မိတော့သည်။
“ဘာလဲ ဒါ ရှင့်ရဲ့ကျေးဇူးရှင်ကို ဆက်ဆံတဲ့ပုံစံလား”
သူမ၏မျက်လုံးများသည် ပတ်တီးစည်းထားသည့် သူ့လက်မောင်းဆီသို့ ကျရောက်သွားပြီး...
သူ့ကြည့်ရတာ ပျောက်တော့မယ် ထင်တယ်။
နဉ်ရှောင်ပိုင်က သူမကို လျစ်လျူရှုထားသည်။ ရှောင်ဖုန်းက သူ့ကိုကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်သည်တွင် သူက လက်ဆန့်လိုက်ကာ ကလေး၏ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်၏။ ထို့နောက်တွင် သူက ရှောင်ဖုန်း၏ အဝတ်အစားကို ပင့်ကြည့်လိုက်ပြီး အကြမ်းဖျင်း စစ်ဆေးပေးလိုက်လေသည်။ သူက အဓိပ္ပာယ်ပါပါနှင့် ပြောလိုက်၏။
“သားရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က တော်တော်လေး ပြန်သက်သာလာပြီပဲ။ ကလေးကို စိတ်ချမ်းသာအောင် ထားနော်”
ကျန်းချီမင်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။
“ဒါပေါ့၊ ဒါပေါ့၊ ကျွန်တော် အစောပိုင်းတုန်းက နမော်နမဲ့ နိုင်သွားတယ်။ ကျွန်တော် နောက်ဆိုရင် ဒီလို ဘယ်တော့မှ ထပ်မလုပ်တော့ပါဘူး”
နဉ်ရှောက်ပိုင်က သူ့ကိုကြည့်ကာ ဘာမှမပြောလိုက်ချေ။
ရှမြန်သည် ကျန်းချီမင်၏ ဟန်ဆောင်နေမှုကို စိတ်ပျက်နေသဖြင့် သူမက မျက်လုံးကိုပင့်ကာ တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်တော့သည်။
“ဝေးဝေးသွားစမ်းပါ”
နဉ်ရှောက်ပိုင်၏ ရှမြန်အပေါ် သဘောထားက လုံးဝကွာခြားသည်ကို မြင်လိုက်သည်တွင် ဟွမ်ရှောင်ရှာသည် အခြား ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ။ သူမသည် ကျန်းချီမင်၏အင်္ကျီကို လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်၏။
“ခဲအို လို့”
ကျန်းချီမင်က သူမကို သတိပေးသလိုတစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့က ငြင်းခုံနေကြသည့် လူ၂ယောက်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ့မျက်လုံးသည် ရှမြန်ဆီသို့ ရောက်သွားပြီး စဉ်းစားနေလေတော့သည်...
...