Chapter 8
Vol. 1 Ch. 8
အစေခံအုပ်စုတစ်စုက စက်ဝိုင်းပုံစံ ရပ်နေကြပြီး ဟာသ တစ်ခုကို ကြည့်သလို ကြည့်နေကြသည်။ အချို့အစေခံတွေက လုဝမ်ရှို့ အတွက် မီးဖိုသေးသေးတစ်ခုနဲ့ မြေခွေးမွေးဝတ်ရုံတစ်ထည်ကို တိတ်တဆိတ် ယူလာပေးကြသည်။ သူတို့က မျက်နှာချိုသွေးပြီး အဲဒါကို သူ့ကိုဝတ်ပေးကာ ပြုံးရယ်ပြီး ပြောကြတယ်။
"ဒုတိယသခင်လေး၊ ဒီရေပုံးတစ်ရာကို မီးဖိုခန်းထဲ ရွှေ့ဖို့ နည်းနည်းခက်ပါလိမ့်မယ်။ နေ့လယ်ရောက်နေပြီ။ လထွက်ရင်တောင် ရွှေ့လို့ မပြီးနိုင်လောက်ဘူးထင်တယ်။"
လုဝမ်ရှို့ က ပိုပြီး ဂုဏ်ယူသွားသည်။ "ဒါဆို မနက်ဖြန်အထိ ရွှေ့ပေါ့။ မင်း ရွှေ့လို့ပြီးရင် စတုတ္ထညီမလေးကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွားနိုင်တယ်။"
ဒီစကားကြားသောအခါ မိန်းကလေးငယ်က နေရောင်အောက်က ပါးလွှာတဲ့ရေခဲပြားကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ အရမ်းကြောက်သွားလို့ ခြေထောက်တွေ ပျော့ခွေကုန်သည်။ သူမ ပါးစပ်ဟပြီး ငိုတော့မယ်လုပ်တဲ့အခါ လုဝမ်ရှို့ နားက အစေခံတစ်ယောက်က သူမရဲ့ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
လုဝမ်ရှို့ က ဆူပူလိုက်သည်။ "မငိုနဲ့! ဘာလို့ငိုနေတာလဲ? မင်းက မင်းသားနင်းဖူရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်ရဲ့ သမီးပဲ။ ဒါလောက်တောင် သတ္တိမရှိဘူးလား?"
ကလေးငယ်ကို မျက်နှာဖြူဖတ်ဖြူရော်ဖြစ်သွားတဲ့အထိ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားကြသည်။ သူ(မ) အသက်ရှူကျပ်လုနီးပါး ဖြစ်လာသည်။ သူ(မ) "အမေ၊ ကယ်ပါ -" လို့ အော်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း တစ်ဝက်တစ်ပြတ်ဖြင့် ရပ်သွားသည်။
လုဝမ်ရှို့ ရဲ့ အစေခံက သူမရဲ့ အဝတ်အစားကို ကိုင်၍ ဆွဲမလိုက်သည်။ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက် လေထဲမှာ မြှောက်ပါသွားသည်။
လုဝမ်ရှို့ က မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး ခြေဆင်းထိုင်လိုက်သည်။ သူက လုဟွမ်ကို ပြုံးကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလဲ? အဆင်ပြေတယ် မဟုတ်လား? အရင်တုန်းက တော်ဝင်စစ်ဆေးရေးမှူးရှေ့မှာ မင်းရဲ့ အစွမ်းကို ပြခဲ့တာပဲလေ။ မင်းက လေးပစ်တာ အရမ်းတော်တယ် မဟုတ်လား။ ငါထင်ပါတယ် ရေပုံးတစ်ရာလောက်က ငါတို့ တတိယသခင်လေးအတွက် ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။"
လုဟွမ်က သူ့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ မှောင်မည်းတဲ့ မျက်လုံးတွေက မှောင်နေပြီး သူ့ရဲ့ မျက်နှာထားက အေးစက်မာကျောနေသည်။
လုဟွမ်က အဖြေမပေးပေမယ့် လုဝမ်ရှို့က သူ ဒါကို သေချာလုပ်လိမ့်မယ်ဆိုတာ သိနေသည်။ဒါကြောင့် လုဝမ်ရှို့က ကျေနပ်စွာ နောက်ကိုမှီပြီး ဇာတ်လမ်းကြည့်ဖို့ စောင့်နေသည်။
ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ လုဟွမ်က သူ့ညီမလေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ရေပုံးတစ်ရာဆီ လျှောက်သွားသည်။
ရေပုံးတစ်ရာက များပြားစွာ စီတန်း စောင့်ကြိုနေသည်။ ပုံးတစ်ပုံးချင်းစီက လူတစ်ယောက် လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဖက်လို့ရလောက်အောင် ထူထဲလှသည်။
မင်းသားနင်းဖူရဲ့ ရေပုံးတောင် ဒီလောက်မကြီးဘူး။ လုဝမ်ရှို့က အစေခံတွေကို ရေပုံးကြီးကြီး ယူခိုင်းထားသည်။
ရေအိုးရဲ့ တစ်ဝက်လောက် ရှိမည်။ ရေဖြည့်ထားရင် အစေခံနှစ်ယောက်တောင် မနည်းသယ်ရမည်။
လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်လောက်က မင်းသားနင်းဖူက လုဝမ်ရှို့နဲ့ လုယီအန်းကို ဓားပညာသင်ဖို့ ဆရာတွေ ငှားခဲ့ဖူးသည်။
လုဝမ်ရှို့က အချိန်ကုန်ခံပြီး ဘာမှမသင်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမယ့် ဝင်းနံရံကို တိတ်တဆိတ်တွယ်တက်ပြီး လုဟွမ်ကတော့ အကုန်လုံးကို တိတ်တဆိတ် သင်ယူခဲ့သည်။
နန်းတော်စစ်ဆေးရေးမှူးရဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုသာမရှိရင် လုဝမ်ရှို့က လုဟွမ်မှာ အရည်အချင်းတချို့ရှိတယ်ဆိုတာ သိမှာတောင် မဟုတ်ဘူး။
လုဝမ်ရှို့က သင်ယူချင်စိတ် မရှိခဲ့ပေမယ့် လုဟွမ်က မြင်းစီးတတ်၊ သေနတ်ပစ်တတ်၊ စာရေးတတ်တာကို မြင်တော့ သူ့ရင်ထဲမှာ မနာလိုမှု ပြည့်နှက်သွားသည်။ ဒါကြောင့် သူက လုဟွမ်ကို ဒုက္ခလိုက်ပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။
သူက လုဟွမ် တော်တော်သန်မာတယ်ဆိုတာ သိသည်။ ရေပြည့်နေတဲ့ ပုံးကြီးကို သယ်ဖို့ လုဟွမ်အတွက်
ခက်ခဲပေမယ့် ကြိုးစားရင်တော့ မီးဖိုခန်းထိ သယ်သွားနိုင်မည်။
ဒါပေမယ့် လုဟွမ် အကြိမ်တစ်ရာ ဆက်တိုက် သယ်ရင် သေလုနီးပါး မခံစားရဖူးလို့တော့ သူမယုံဘူး။
သုံးကြိမ်လောက်ဆို လုဟွမ် မြေပေါ်မှာ လဲကျနေလိမ့်မယ်လို့ သူထင်သည်။
လူတိုင်းက လုဟွမ် ပထမဆုံးပုံးနားမှာ ရပ်နေတာကို ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့က လုဟွမ် ရဲ့ ကျရှုံးမှုကို မျှော်လင့်နေကြသည်။
ဒါပေမယ့် —
သူတို့ မြင်ရတာက လုဟွမ်က ပုံးတစ်ပုံးကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ အလေးချိန်မရှိသလိုပဲ
မတင်လိုက်တာပဲ။ သူက အဲဒါကို လက်ဖဝါးပေါ်မှာ အပေါ်အောက် မြှောက်ချလုပ်နေသည်။
လူတိုင်း - "?"
သူက မျက်ခုံးကုတ်ပြီး နောက်ပုံးတစ်ပုံးကို နောက်လက်တစ်ဖက်နဲ့ မတင်လိုက်ပြန်သည်။ အလေးချိန်မရှိသလိုပဲ။
လူတိုင်း - "??"
သူက ပုံးနှစ်ပုံးကို ဘယ်ညာ တည်ငြိမ်စွာ ကိုင်ဆောင်ပြီး မျက်နှာတစ်ချက် မပျက်ဘဲ သယ်လျက် ထွက်သွားသည်။
လူတိုင်း - "????"
ပြီးတော့ သူ့အဝတ်အစားတွေ လေထဲမှာ ပျံဝဲနေသလို လျင်မြန်စွာ မီးဖိုခန်းဆီကို သယ်သွားသည်။
ဟာ၊ ဒါဘာဖြစ်တာလဲ?
ဆူညံနေတဲ့ အသံတွေ ရေတွင်းနားမှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
လူတိုင်းက လုဟွမ်ကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ဒါ၊ မဟုတ်ဘူး၊ ပုံးတွေထဲ ရေမပြည့်တာလား? ပြည့်နေတာ ထင်ထင်ရှားရှားပဲ?
ခုနက အစေခံနှစ်ယောက်က ရေပုံးတစ်ပုံး သယ်ကြည့်ခဲ့သည်။ ရေပုံးတစ်ပုံးကို ယောက်ျားကြီးနှစ်ယောက် သယ်မှ ရနိုင်တာ ဖြစ်သည်။
ဒါပေမယ့် လုဟွမ်က ဘာလို့ ဒီလောက် ပေါ့ပါးနေရတာလဲ?
လုဝမ်ရှို့ က ဒေါသထွက်လွန်းလို့ ထရပ်ပြီး ဆူပူလိုက်သည်။ "မင်းတို့ ဒီသခင်လေးအတွက် ရေအပြည့်ဖြည့်ထားတာ ဟုတ်ရဲ့လား?"
"ပြည့်ပါတယ်။ သခင်လေး ကြည့်ပါ။" အစေခံနှစ်ယောက်က ကြောက်လန့်စွာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။
လုဟွမ်ရဲ့ မျက်နှာ ဖြူဖတ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားပေမယ့် တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဘာမှနားမလည်သလို ဖြစ်နေသည်။
ဘာဖြစ်နေတာလဲ? လုဟွမ်က ခုနက ပေါ့ပါးသလိုဟန်ဆောင်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တကယ် ပေါ့နေတာလား?
သူက ဒီလောက်လေးတဲ့ ရေပုံးကို ဘယ်လို ဒီလောက်လွယ်လွယ်ကူကူ မြှောက်နိုင်တာလဲ?
လူတိုင်း သံသယတွေ မကုန်သေးခင်မှာပဲ လုဟွမ်က ရေပုံးနှစ်ပုံး ပို့ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူက ပုံးတွေဆီ ပြန်လျှောက်လာနေသည်။
အဲဒီတစ်ခါတော့ သူအတွက် ရေက လေးသည့်ပုံ မပေါ်ပါ။ ဘယ်ဘက်လက်မှာ ပုံးနှစ်လုံး၊
ညာဘက်လက်မှာ ပုံးနှစ်လုံးနဲ့ ရေပုံးလေးလုံးကို တစ်ခါတည်း ဆွဲမြှောက်ပြီး မီးဖိုခန်းဆီ သယ်သွားသည်။
လူတိုင်း - "..."
'ရေပုံးလေးလုံးဆိုတာ သန်မာတဲ့ လူရှစ်ယောက်လောက် တစ်ပြိုင်နက် သယ်မှ ရမယ့်ဟာ။ ဒါပေမယ့် သူက တစ်စက်မှ မဖိတ်ဘဲ သယ်သွားတယ်။ ဘာအလေးချိန်မှ မရှိသလိုပဲ ပေါ့ပါးနေတယ်။'
အစေခံတွေက သစ်သားတုံးတွေလို အံ့အားသင့်နေကြသည်။ ပါးစပ်အဟောင်းသားနဲ့။
"ဘာကြောင့် တတိယသခင်လေးက ဒီလောက်သက်သာနေတာလဲ?"
"နန်းတော်က စစ်ဆေးရေးမှူးလာတုန်းက သူ့ရဲ့ လေးပစ်ကျွမ်းကျင်မှုကို နတ်ဘုရားလို ချီးကျူးခဲ့တယ်လေ။"
လုဝမ်ရှို့ ရဲ့ အစေခံမဟုတ်တဲ့ အပျိုတွေထဲက တချို့က မျက်နှာရဲပြီး တီးတိုးပြောနေကြသည်။
လုဟွမ် အသွားအပြန် လုပ်လိုက်တာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ ပုံး ၂၀ လောက် သယ်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။
နံ့သာတိုင် တစ်တိုင်လောက် မီးညှိထားရုံနဲ့ အကုန်ပြီးသွားမယ့်ပုံပဲ။ ဒါက လုဝမ်ရှို့ စီစဉ်ထားတဲ့ လုဟွမ်ကို အခက်တွေ့အောင်လုပ်ပြီး မနက်အထိ သယ်ခိုင်းမယ့် အစီအစဉ်က လုံးဝကို ပျက်စီးနေတာပဲ။
ချောင်းနားမှာရှိတဲ့ စတုတ္ထကိုယ်လုပ်တော်ရဲ့ သမီးတောင် ငိုသံရပ်သွားပြီး မျက်လုံးပြူးကြီးနဲ့ လုဟွမ်ကို ကြည့်နေသည်။
လုဟွမ် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြန်ရောက်လာသည်။
လုဟွမ်လည်း ဒါကို ယုံကြည်ရခက်နေသည်။ သူ့လက်ထဲက ပုံးတွေကို မသိမသာ ငုံ့ကြည့်မိသည်။
ရေတွေ ပြည့်နေတာ ထင်ထင်ရှားရှားပဲ။ ဒါပေမယ့် ဘာလို့ အလေးချိန် နည်းနည်းလောက်တောင် မခံစားရတာလဲ။
အောက်ကနေ တစ်စုံတစ်ခုက မြှောက်ထားသလိုပဲ။
ဒါပေမယ့် သူက ဒါကို မပြနိုင်ဘူးပေါ့။ သူ ရေပုံးလေးလုံးကို နောက်တစ်ခါ လျင်မြန်စွာ ဆွဲမလိုက်သည်။
လုဝမ်ရှို့ အံ့အားသင့်နေရာကနေ ချက်ချင်းပဲ ဒေါသထွက်လာသည်။ သူ့မျက်နှာ ဖြူဖတ်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ လျှောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီပုံးတွေမှာ တစ်ခုခုမှားနေတယ်! လုဟွမ်၊ ငါ့ကို မလိမ်နဲ့!"
စကားဆုံးတာနဲ့ သူက လုဟွမ်လက်ထဲက ပုံးတစ်လုံးကို ဆွဲလုလိုက်သည်။
ဒါပေမယ့် လုဟွမ်လက်ထဲက ပုံးက သူ့လက်ထဲရောက်တာနဲ့ ရုတ်တရက် ပိဿာတစ်ထောင်လောက် လေးသွားသည်။ သူ လက်တစ်ဖက်နဲ့ မကိုင်နိုင်တော့ဘူး။ ပုံးတစ်လုံးလုံး သူ့ခြေထောက်ပေါ် ကျသွားသည်။
လူတိုင်း - "..."
ရေတွေ ပုံးထဲကနေ ဖိတ်ကျကုန်သည်။ တစ်ဝက်လောက် ဖိတ်ပြီးတာတောင် သူ မမြှောက်နိုင်သေးဘူး။ သူ့လက်ဖျံနဲ့ နဖူးပေါ်က သွေးကြောတွေ ဖောင်းကြွလာသည်။ သွားကြိတ်ပြီး မျက်နှာရှုံ့မဲ့နေပေမယ့် လုံးဝ မမြှောက်နိုင်ပေ။
အဲဒီပုံးက ခြေထောက်တစ်ဖက်နဲ့ နင်းထားသလိုပဲ။ သူ့ခြေဖဝါးက ကျိုးသွားလုနီးနီးပဲ။
လူတိုင်း - "... အော်!!!!!"
ကွာခြားချက်က သိပ်ကြီးလွန်းနေသည်။ လုဝမ်ရှို့ အရမ်းရှက်သွားလို့ ခေါင်းတောင် မဖော်နိုင်တော့ပေ။
"အား၊ နာတယ်၊ နာတယ်!" လုဝမ်ရှို့ မခံနိုင်တော့ပေ။ ရုတ်တရက် ကမူးရူးထိုး ထအော်လိုက်သည်။ "မင်းတို့ ဘာကြည့်နေကြတာလဲ? ပုံးကို အမြန်ဆုံး မြှောက်ပေးစမ်း!"
အစေခံ တစ်ချို့ ပြေးလာပြီး တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ပုံးကို သူ့အတွက် သယ်သွားသည်။
အဲဒီအချိန်မှာမှ သူ ထိုင်ကျသွားသည်။ မျက်နှာဖြူဖတ်ဖြူရော် ဖြစ်နေသည်။
တကယ်ကို နာသည်။ အဲဒီပုံးထဲမှာ ရေမဟုတ်ဘဲ ခဲနဲ့ သံတွေ ထည့်ထားသလိုပဲ ဟု ခံစားရသည်။
အဲဒီအချိန်မှာ ချောင်းအထက်က စင်္ကြံလမ်းပေါ်မှာ သပ်ရပ်ခန့်ညားတဲ့ အမျိုးသမီး နှစ်ယောက် ရပ်နေသည်။
သခင်မနင်းက သခင်မကြီးကို မက်မွန်းပန်းပွင့်တွေ ကြည့်ဖို့ လိုက်ပို့ပေမယ့် ဒီဖြစ်စဉ်ကို မြင်ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်မှတ်ထားဘူး။
သခင်မကြီး- "..."
သခင်မနင်း- "..."
သခင်မကြီး ကြည့်မနေနိုင်တော့ဘဲ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်တယ်။ "ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ! ရေပုံးတစ်လုံးတောင် မမြှောက်နိုင်ဘူး။ ဒါ ပြင်ပကို ပျံ့နှံ့သွားရင် နင်းဖူမင်းသား ရယ်စရာ ဖြစ်မှာပဲ!"
သခင်မနင်းက သခင်မကြီးကို မဝံမရဲနဲ့ ကြည့်ပြီး ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။ "ဝမ်ရှူ ဒီတစ်လော နေမကောင်းဖြစ်နေတယ်။ သူ ပြန် မသန်မာသေးလို့ အားနည်းနေတာ ဖြစ်မှာပါ။"
သခင်မကြီး စိတ်ဆိုးလွန်းလို့ နှလုံးရောဂါ ထလုနီးနီး ဖြစ်သွားတယ်။ သူ တံတွေးထွေးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ! ငါ အရမ်းစိတ်ဆိုးတယ်!"