Chapter 11
Vol. 2 Ch. 11
အစေခံတွေ အကုန်ပြန်သွားပြီးသောအခါ ထိုနေရာတစ်ခုလုံး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ဒါဟာ လုဟွမ်အတွက် ၁၀ နှစ်ကျော်အတွင်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ဆုံးအချိန်ပဲ။ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကြားမှာ နှင်းကျနေသံပဲ ကြားရသည်။
သူ မသိမသာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူထုတ်လိုက်မိပြီး မျက်ခုံးတွေကို လျှော့ချလိုက်သည်။
လုဟွမ်က ခြောက်သွေ့တဲ့ ဝတ်ရုံတစ်စုံကို လဲပြီးတဲ့နောက်၊ သူ တစ်ခဏတောင် အနားမယူဘဲ ဝင်းနံရံထောင့်တစ်နေရာက ပေါက်ပြားတစ်ခုကို ယူလိုက်သည်။ ပထမဆုံး အဖွားက သူ့ကို ဆုချီးမြှင့်ထားတဲ့ နေရာတစ်ခုလုံးကို လှည့်ပတ်သွားသည်။ နည်းနည်း အကဲခတ်ပြီးနောက် ဝါးတောနောက်က ကွက်လပ်မှာ သူရပ်လိုက်သည်။
ဒီနေရာမှာ နှင်းတွေက နူးညံ့နေပြီး အဖူးနုနုတွေနဲ့ ဝါးရိုးတွေလည်း ရှိနေသည်။ ဒါက စိုက်ပျိုးဖို့ သင့်တော်တယ်ဆိုတာကို ပြနေတာပဲ။
အခု ဆောင်းရာသီမို့ ဘာမှ စိုက်လို့မရသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ မြေကို ထွန်ယက်ထားလို့ရတယ် ...
လုဟွမ် အရမ်းမြန်မြန် ထွန်ယက်လိုက်သည်။ တစ်နာရီတောင် မကြာလိုက်ဘဲ သူ မြေကို ထွန်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ပြီးတော့ အစေခံတွေ ထွက်သွားပြီးနောက် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတဲ့ တခြားခြံတွေဆီ ဆက်သွားသည်။ အဲဒီဝင်းတွေက ခြံစည်းရိုးတွေကို အတင်းဆွဲဖြုတ်ပြီး မြေရိုင်းဆီ သယ်သွားကာ စိုက်ထူလိုက်သည်။
နှစ်ရက်တစ်ခါလောက် မြေကို ထွန်ယက်နေလိုက်သည်။ ဒါမှ နောင်နှစ်ရောက်ရင် စိုက်ပျိုးဖို့ ပိုသင့်တော်လာမည်ဖြစ်သည်။
သူ စိုက်တဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို သူကိုယ်တိုင် စားလို့ရသလို ရောင်းလို့လည်း ရသည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် နောင်အခါ သူ့အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှုအတွက် ပြဿနာရှိမှာ မဟုတ်ဘူးတော့ပေ။ နေရာတိုင်းမှာ ကန့်သတ်ချုပ်ချယ်ခံရတာထက် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရပ်တည်နိုင်တာက အများကြီး ပိုကောင်းတယ်လေ။
ဒါတွေ လုပ်ပြီးတဲ့နောက်၊ သူ ကျွမ်းကျင်စွာ ကျန်တဲ့ခြံစည်းရိုးတွေကို စည်းနှောင်ပြီး သူ့ခြံဝင်းအပြင်မှာ ပတ်ပတ်လည်ဝိုင်းကာ ကြက်ခြံလေး တစ်ခုလုပ်လိုက်သည်။ တခြားသစ်ရိုက်အိမ်တွေက ပစ္စည်းတွေကိုလည်း ယူပြီး သစ်သားတွေ အများကြီး ဖြုတ်လိုက်ပြန်သည်။ ကောက်ရိုးတွေ ထပ်ထည့်ပြီး ဆောင်းရာသီ အအေးဒဏ်ကနေ ကာကွယ်ပေးဖို့ ကြက်မတွေအတွက် အသိုက်လုပ်ပေးလိုက်သည်။
စုရှီက စခရင် အပြင်ဘက်ကနေ သူ့ကို အားပေးနေသည်။ "ကြက်မတွေ အမြန်ဝယ်လိုက်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အာဟာရပေးဖို့ ဥတွေ စားချိန်ရောက်ပြီ"
သိပ်မဝေးတဲ့နေရာမှာ အစေခံတွေရဲ့ မီးဖိုခန်းငယ်လေး ရှိသည်။ အရင်တုန်းက ညဘက်တာဝန်ကျတဲ့ အစေခံတွေက ညစာချက်ဖို့ သုံးခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ အဖွားက ဒီဝင်းကို သူ့ကို ဆုချီးမြှင့်လိုက်တဲ့နောက်၊ နောက်ဖက် မီးဖိုခန်းက လူတွေ ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့သည်။
ဒီမီးဖိုခန်းငယ်လေးက ရိုးရှင်းသော်လည်း နင်းဖူမင်းသားရဲ့အိမ်တော်မှာရှိတဲ့ နောက်ဖက်မီးဖိုခန်းကဲ့သို့ မကြီးပေ။ ဒါပေမယ့် မီးဖိုနဲ့ ထင်းတွေလို ရှိသင့်တဲ့အရာအားလုံးရှိပါသည်။
လုဟွမ်ရဲ့ နဖူးပေါ်မှာ ချွေးတွေ စို့နေပေမယ့် သူ တစ်ခဏတောင် နားမနေဘဲ သူ့ပစ္စည်းတွေ ယူပြီး ရိုးရှင်းတဲ့ မီးဖိုခန်းကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ဒါတွေ အကုန်လုပ်ပြီးတဲ့အချိန်မှာ မိုးချုပ်လု နီးပါးဖြစ်နေပေမယ့် သူ မရပ်သေးဘူး။ ငွေအချို့ကို ယူပြီး နင်းဖူမင်းသားအိမ်တော်ရဲ့ ဘေးတံခါးဆီ အမြန်လျှောက်သွားလေသည်။
သူ ရထားတဲ့ ငွေစသုံး တုံး ကို ယူပြီး ဈေးထဲသွားကာ ပစ္စည်းတချို့၊ ကြက်၊ ဘဲတွေ ဝယ်ဖို့ စီစဉ်နေသည်မှာ သိသာသည်။
စခရင်အပြင်ဘက်က စုရှီ က ပေါင်မုန့် စားရင်း စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေသည်!
သူ(မ) မနက်စာစား နေတဲ့အချိန်မှာ၊ ကျိုက်ကျိုက်ရဲ့ စခရင်ပေါ်တွင် အခု ဒီနေရာ၊ အခု ထိုနေရာမှာ သူ့လက်တွေနဲ့ပြေးလွှားလှုပ်ရှားနေသည်။
ခြံစည်းရိုးတွေကို နံရံလို ကာထားလိုက်သည်။ မြေကြီးကလည်း အရင်ကထက် ပိုပျော့အိနေသည်။ နှင်းထဲတွင် ဇာတ်ကောင်ရဲ့ ခြေရာတွေနဲ့ ပြည့်နက်နေသည်။
စုရှီက အသက်ရှူမှားလောက်အောင် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ဖြစ်သွားသည်။
--ဝိုး! ကျိုက်ကျိုက်က အရမ်းတော်တာပဲ! သူက အလုပ်ကြိုးစားရုံမက အရမ်းတက်ကြွတယ်။ သူက အရမ်းမြန်မြန် လုပ်နိုင်တယ်။ ပြီးတော့ စကားလည်း သိပ်မပြောဘူး၊သူက ဘယ်လို ရှင်သန်ရမှာလဲ သိတယ်!
...............
သူ(မ)က ဘာလို့ လီဇီကျီရဲ့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို ကြည့်ချင်ဦးမှာလဲ။ အခုကစပြီး ကျိုင်ကျိုင်ရဲ့ လယ်ယာလုပ်ငန်းကိုပဲ ကြည့်တော့မယ်!
စုရှီ နင်းဖူမင်းသားအိမ်တော်အပြင်က ရှေးခေတ်ဈေးကို သွားကြည့်ချင်သည်။ လမ်းဘေးဆိုင်တန်းတွေ၊ သကြားရုပ်လုပ်တဲ့ဆိုင်တွေလိုမျိုး ရှိမလားလို့ သူ(မ) အရမ်းစိတ်ဝင်စားနေသည်။
ဒါပေမယ့် လောလောဆယ် ဖွင့်လို့မရသေးလို့၊ ဂိမ်းထဲက ဇာတ်ကောင် ဒီနေရာကနေ ပျောက်သွားတာကိုပဲ ကြည့်နေရသည်။
"ငါ အမှတ်တွေ စုဆောင်းတိုင်း နေရာတစ်ခုပဲ ဖွင့်လို့ရတယ်။ ဘယ်တော့မှ အကုန်လုံး ဖွင့်နိုင်မှာလဲ" စုရှီ က ဟာလာဟင်းလင်း နေရာမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ဝမ်းနည်းမှု ခံစားချက်နဲ့အတူ သူ(မ)လက်ကို တစ်ရှူးနဲ့ ရစ်ပတ်ကစားနေသည်။
စနစ်က ပြောလိုက်သည်: "အဓိကတာဝန်ကို အောင်မြင်အောင် ကြိုးစားပါ။ တာဝန်ရဲ့ ခက်ခဲမှု မြင့်လာတာနဲ့အမျှ ဆုချီးမြှင့်မှု အမှတ်တွေလည်း တိုးလာပါလိမ့်မယ်"
စုရှီက ပုံမှန်အတိုင်း မေးလိုက်သည်: "နောက် အဓိက တာဝန်က ဘာလဲ"
စနစ်က ပေါ်လာသည်: "ဒုတိယ အဓိကတာဝန် (အခြေခံအဆင့်) ကို လက်ခံပါ။ ဇာတ်ဆောင်ကို အစားအစာ ထုတ်လုပ်မှု ကီလိုဂရမ် ၂၀၀၀ အထိ တိုးမြှင့်အောင်ကူညီပြီး ပေကျင်းမြို့တော်ရဲ့ အကြွယ်ဝဆုံးလူ ဝမ်စန်းချန်နဲ့ အောင်မြင်စွာ သိကျွမ်းဖို့ ကူညီပါ။ သူ့ရဲ့ ထောက်ခံမှုကို ရယူပါ"
"ခက်ခဲမှု - ကြယ် ၄ ပွင့်။ ဆုကြေး - ရွှေဒင်္ဂါး ၁၀၀။ ရမှတ် - ၈ မှတ်"
'မဟုတ်ဘူး ...'
'ဘာတွေလဲ???' သင်္ချာမှာ မတော်တဲ့ ဝိဇ္ဇာဘာသာရပ်ကျောင်းသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ စုရှီဟာ ဘိုင်းဒူ စာမျက်နှာကို အမြန်ဖွင့်ပြီး အစားအစာ ကီလိုဂရမ် ၂၀၀၀ က ဘယ်လောက်များသလဲဆိုတာ စစ်ကြည့်လိုက်သည်။
ကြည့်လိုက်တာနဲ့ သူ(မ) မူးလဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
"ဂိမ်းထဲမှာ ကစားသမား တစ်ယောက်ပဲရှိတယ်။ သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း လယ်ယာလုပ်ပြီး သီးနှံ ကီလိုဂရမ် ၂၀၀၀ ထုတ်လုပ်ခိုင်းချင်တာလား။ ဒါက ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲ။ ဧကရာဇ် ဖြစ်ချင်သေးတာလား"
စနစ်က ပြောလိုက်သည်: "ဒါကြောင့် ခက်ခဲမှုက ကြယ်လေးပွင့်ပါ"
"ဒါ့အပြင် ဂိမ်းရဲ့နောက်ခံက ရှေးခေတ်မှာ သတ်မှတ်ထားတာလေ။ ဒီမှာ တူးဖော်စက်တွေ၊ ခေတ်မီ ပစ္စည်းကိရိယာတွေ မရှိဘူး။ မြေဩဇာတွေတောင် အမျိုးအစားအများကြီး မရှိသေးဘူး။ တခြား ကုန်သည်တွေက တစ်မူလျှင် ကီလိုဂရမ် ရာပေါင်းများစွာ ထုတ်လုပ်နိုင်တာတောင် မြို့တော်ကို တုန်လှုပ်သွားစေတယ်။ မင်းက ငါ့ကို ကီလိုဂရမ်၂၀၀၀ ထုတ်လုပ်ခိုင်းချင်တာလား"
စနစ်က ထပ်ပြောလိုက်သည်: "ဒါကြောင့် ခက်ခဲမှုက ကြယ်လေးပွင့်ပါ"
စုရှီက သံသယဖြစ်စွာ မေးလိုက်သည်: "စုစုပေါင်း ခက်ခဲမှုအဆင့်က ဘယ်လောက်လဲ။ ကြယ်ဆယ်ပွင့် မဖြစ်နိုင်ဘူးနော်၊ ဟုတ်တယ်မလား"
စနစ်က တစ်ခဏ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ပြန်ပြောသည်: "စုစုပေါင်း ကြယ်ပွင့် တစ်ရာပါ"
စုရှီ: "...???"
'ဒီဂိမ်းက ရူးနေတာပဲ။ ဒါက ဒုတိယ အဓိကတာဝန်ပဲ ရှိသေးတယ်။ စုရှီက နောက်ထပ် ဘယ်လို တာဝန်တွေ စောင့်နေမလဲဆိုတာ မတွေးတတ်အောင် ဖြစ်နေတယ်'
ဒါပေမယ့် သူ(မ)က စမ်းသပ်ချင်စိတ် ပြင်းပြနေသည်။
နင်းဖူမင်းသားအိမ်တော်ထဲမှ လူတိုင်းက မကောင်းတဲ့လူများဖြစ်ပြီး သခင်မကြီးတစ်ယောက်ပဲ ကျိုက်ကျိုက်ကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်တာ ရှင်းနေသည်။
ဒါပေမယ့် သခင်မကြီးက စိတ်သဘောထား ခက်ထန်သည်။ အများဆုံး ကျိုက်ကျိုက်ကို အကူအညီနဲ့ အကျိုးကျေးဇူး နည်းနည်းပါးပါးပဲ ပေးနိုင်မည်။ ကျိုက်ကျိုက်ဘက်က လုံးဝရပ်တည်ပြီး ကာကွယ်ပေးဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါ။
ကျိုက်ကျိုက်က အင်အားကောင်းချင်ရင် နင်းဖူမင်းသားအိမ်တော်အပြင်က လူတွေကို အားကိုးရမည်။ တနည်းအားဖြင့် သူ တဖြည်းဖြည်း လူတွေကို စုဆောင်းပြီး သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်အင်အားကို တည်ဆောက်ရမည်။
ရိုးရိုးပြောရရင် ညီလေးတွေ ရှာရမယ်ပေါ့။
ဝမ်စန်းချန်က ကျိုက်ကျိုက်ရဲ့ ညီလေးဖြစ်လာရင် နင်းဖူမင်းသားနဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေ ဘယ်လို တုံ့ပြန်ကြမလဲ။
စုရှီက ဝမ်စန်းချန်ရဲ့ အချက်အလက်တွေကို ကြည့်လိုက်သည်။ မြို့တော်မှာ အကြွယ်ဝဆုံးလူဖြစ်လို့ အခြေအနေကောင်းသည်။ သူက ဝန်ကြီးချုပ်၊ ဘာသာရေးဝန်ကြီး၊ တရားရေးဝန်ကြီးဌာန၊ လက်ထောက်ဝန်ကြီးနဲ့ တခြားအရာရှိတွေနဲ့လည်း အဆက်သွယ်ရှိသည်။
ကောလာဟလအရ သူက တိုင်းပြည်ဘဏ္ဍာထက်တောင် ပိုချမ်းသာတယ်တဲ့။
ပိုက်ဆံက ကမ္ဘာကြီးကို အနိုင်ယူနိုင်သည်။ ဂိမ်းထဲမှာလည်း အတူတူပဲ။
ဒါကြောင့် နောက်ထပ် ပန်းတိုင်က ကျိုက်ကျိုက်ကို ရှေးခေတ်မှာ မရှိတဲ့ဆန်အမျိုးအစားသစ်တစ်ခု စိုက်ပျိုးအောင် ကူညီဖို့ပဲ။ မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို အံ့အားသင့်စေမလား။
စနစ်က: "..." ကောင်မလေးက တွေးခေါ်ပုံ ကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့် အလျင်စလို မလုပ်ရဘူး။ တစ်ဆင့်ချင်း လုပ်ရမယ်။
နင်းဖူမင်းသားအိမ်တော်က နောင်လာမယ့် အချိန်တွေမှာ အရာရာ ငြိမ်းချမ်းနေမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကြောက်နေသည်။ လုဝမ်ရှို့ကို တစ်လလောက် ချုပ်နှောင်ပြီး အမှားပြင်ခိုင်းထားပေမယ့် သခင်မနင်းက ဂိမ်းထဲမှာ အစေခံတွေနဲ့အတူ နှောင့်ယှက်ဖို့ နည်းလမ်းရှာနေဆဲပဲ။
သူ သတိထားနေရဦးမည်။
စုရှီက အပြင်မှ ဇာတ်ကောင်လေး ပြန်လာရန် စောင့်ဆိုင်းနေရလို့ ပျင်းရိနေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဆေးရုံခန်းတံခါးကို ရုတ်တရက် တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။
သူ(မ)၏ သူငယ်ချင်းနှင့် စာသင်ဖော် ကုချင်က ခေါင်းကို ထောင်ကြည့်ပြီး လက်ထဲမှ မုန့်အိတ်ကို လှုပ်ပြရင်း ပြုံးပြီး "စုရှီရှီ၊ မင်းကို လာတွေ့တာ!" ဟု ပြောလိုက်သည်။
စုရှီ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် " ဘာလို့ လာကြတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
သူ(မ)သည် ဆေးရုံတွင် ဂိမ်းကစားနေတာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ကျိုက်ကျိုက်က ချစ်စရာကောင်းသော်လည်း သူ(မ) ကြည့်ထားရတာ ခေါင်းကိုက်လာသည်။ သူ(မ) လူအစစ်တွေကို မြင်ချင်နေသည်။
"မင်းကို လွမ်းလို့။ ဒီနေ့ ငါတို့ သင်္ချာစာမေးပွဲ ရှိတယ်လေ။ အရမ်းခက်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ အတန်းပိုင်ဆရာက စာစစ်စာရွက်ကို မင်းဆီ ယူလာပေးဖို့ တောင်းဆိုထားတယ်" ဟု ကုချင် ပြောလိုက်သည်။ သူက အခန်းထဲသို့ဝင်လာပြီး ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူက မုန့်အိတ်ကို ဖွင့်ပြီး စုရှီရှေ့တွင် ချထားလိုက်သည်။ "မင်းအတွက် အာလူးကြော် ယူလာတယ်"
စုရှီသည် မယဉ်ကျေးတော့ဘဲ အာလူးကြော်အိတ်ကို ဖွင့်ပြီး "ကျေးဇူးပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဟောက်ကျင်းချွမ် သည် ကုချင် နောက်မှ လိုက်လာပြီး လက်ထဲတွင် ပိုက်ဆံအိတ်အသေးလေး တစ်လုံးကိုင်ထားသည်။
စုရှီက "အဲဒါ ဘာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"မင်း နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ဖုန်းဆက်တုန်းက ငွေလိုနေတယ်လို့ မပြောဘူးလား" ဟု ဟောက်ကျင်းချွမ်က သူ(မ)ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ မင်းအတွက် ပိုက်ဆံရှာထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သိပ်များများ မရဘူး။ တစ်ထောင်လောက်ပဲ ရှိတယ်။ မင်းရဲ့ အရေးပေါ် လိုအပ်ချက်ကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်မလား ကြည့်ရအောင်"
သူနှင့် ကုချင် တို့က စုရှီ ထပ်မံ ကံဆိုးနေပြီဟု ထင်နေကြသည်။ သူ(မ)သည် ကုန်ပစ္စည်း သို့မဟုတ် မှန်ပြတင်းပေါက် တစ်ခုခုကို ဖျက်ဆီးမိပြီး ပေးလျော်ရန် လိုအပ်နေသည်ဟု ထင်ကြသည်။
အဲဒီလို ကံဆိုးတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေက စုရှီ မှာ မကြာခဏ ဖြစ်လေ့ရှိသည်။
သူနှင့် ကုချင် တို့သည် စုရှီ၏ ကံဆိုးမှုကို ငယ်စဉ်ကတည်းက မျက်မြင်တွေ့ကြုံနေကြဖြစ်သည်။ အစက သူတို့ မယုံနိုင်သော်လည်း အခုတော့နေသားကြနေကြပြီ။
"မင်းတို့ ..." စုရှီ သည် ကုချင် နှင့် ဟောက်ကျင်းချွမ် ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ(မ) တစ်ဆို့ကာ အတန်ကြာ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်နေသည်။
သူ(မ) ဖုန်းဆက်ပြီး ပိုက်ဆံလိုနေကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် သူ(မ)၏သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်က ချက်ချင်း ပိုက်ဆံစုဆောင်းပေးမည်ဟု သူ(မ) မမျှော်လင့်ခဲ့ပါ။
ယွမ် တစ်ထောင်ဆိုတာ အထက်တန်းကျောင်းသားတစ်ယောက်အတွက် နည်းတဲ့ ပမာဏ မဟုတ်ပေ။
သူတို့နှစ်ယောက်က အိမ်က ပိုက်ဆံကို တိတ်တဆိတ် ယူလာပြီး အခြားကျောင်းသားတွေဆီက အစားအသောက်ဖိုးတွေကို ခြိမ်းခြောက်၍ ငွေညှစ်ခဲ့တာဖြစ်ရမည်။
"မင်းကို ပြန်မပေးနဲ့လို့ ပြောတာမဟုတ်ဘူး။ မင်းခြေထောက် သက်သာလာရင် စနေ၊ တနင်္ဂနွေနေ့မှာ အလုပ်ပြီးပြန်ပေးလို့ရတယ်" ဟု ကုချင် က ပြောသည်။
"ဟုတ်တယ်" ဟု ဟောက်ကျင်းချွမ်က ငေါ့တော့တော့ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါမှမဟုတ် သိပ္ပံအတန်းက ချမ်းသာတဲ့ ဒုတိယမျိုးဆက်သစ် ကျောင်းသား ရင်ရောင် ကို လိုက်ရုံပဲ။ သူ့ကို လိုက်ရင် ပိုက်ဆံအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး"
စုရှီ၏ နှာခေါင်းနာလာပြီး စိတ်ထိခိုက်သွားသည်။ သူ(မ) ရုတ်တရက် ငိုချင်လာသည်။
သူ(မ)သည် ဂျယ်လီအိတ်တစ်အိတ်ကို သူ့ဆီသို့ ပစ်ပေးလိုက်ပြီး "ပိတ်စမ်း" ဟု ပြောလိုက်သည်။
စုရှီသည် ယွမ်၁၀၀၀ကို သူမ၏ ပိုက်ဆံအိတ်အသေးလေးထဲတွင် ကိုင်ထားသည်။ သူ(မ) လက်မခံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အရေးအကြီးဆုံးက သူ(မ) လက်ခံလိုက်ရင် ယွမ်၁၀၀၀သည် ရေပုံးထဲသို့ ရေစက်တစ်စက်ချလိုက်သည့်အတိုင်းဖြစ်ပေမည်။ သူမ၏မိသားစုသည် ယခုအခါ ယွမ် ၁၀၀,၀၀၀ အကြွေးတင်နေသည်။
စောင့်ပါဦး...
စုရှီသည် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရလိုက်သည်။ သူမသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ထီလက်မှတ် ဝယ်ခဲ့ကြောင်း လုံးဝ မေ့နေခဲ့သည်။ ဒီနေ့က ထီဖွင့်မည့်နေ့ မဟုတ်လား။
စုရှီသည် ရုတ်တရက် ခြေထောက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းပြီး ကုချင်အား "ကုချင်၊ ငါ့ကို အောက်ထပ်ဆင်းဖို့ ကူညီပေးဦး။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်လောက်က ထီလက်မှတ် တစ်စောင် ဝယ်ထားတယ်။ ဒီနေ့က ထီဖွင့်မယ့်နေ့။ ငါ ဆု သွားကြည့်ချင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ" ကုချင် ရယ်ချင်သွားသည်။ သူသည် စုရှီ၏ခေါင်းကို တွန်းလိုက်ပြီး "ဆေးရုံမှာ နေပြီး အရူးဖြစ်သွားပြီလား။ ဘယ်သူမဆို ထီပေါက်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျနေတာလေ။ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
စုရှီသည် စိတ်ထဲမှ မယုံပါ။ သို့သော် ဒီဂိမ်းက နည်းနည်း ဆန်းကြယ်တယ်လို့ သူမ ခံစားမိသည်။ ဒီနှစ်ရက်မှာ သူမသည် သူနာပြုများကို ဒီဂိမ်းကို ကစားချင်လားဟု မေးခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ သူနာပြုများသည် သူတို့ရဲ့ဖုန်းများကို စစ်ဆေးသောအခါ app store တွင် ဂိမ်းကို ရှာမတွေ့ခဲ့ကြပါ။ တနည်းအားဖြင့် ဒီဂိမ်းသည် သူမ၏ဖုန်းတွင်သာ ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။
'ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ဒါ အရမ်းဆန်းကြယ်တယ်။
ထို့အပြင် မယုံတာထက် ယုံတာက ပိုကောင်းတယ်လေ။ ဆင်းရဲသားတွေအနေနဲ့ မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ်ကိုတောင် ဖမ်းဆုပ်ထားရမယ် မဟုတ်လား'
သူ(မ)သည် ကုချင်၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး အောက်ထပ်သို့ ခုန်ဆင်းသွားသည်။
ဟောက်ကျင်းချွမ် သည် သူ(မ)နောက်မှ အောက်ထပ်သို့ လိုက်ဆင်းလာသည်။ သူသည် ရက်ကွန်းအသင့်စားခေါက်ဆွဲတစ်ထုပ်ကို သူ့လက်ထဲတွင်ကိုင်ထားသည်။ သူသည် စုရှီကို အရူးတစ်ယောက်လို ကြည့်နေသည်။ သို့သော် စုရှီက စိတ်ကောင်းဝင်နေပြီး အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းနေသောကြောင့် သူက သူ(မ)နှင့်အတူ ပါဝင်ပြီး "ခုန်မနေနဲ့။ ငါ မင်းကို ကျောပိုးပေးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျောင်းသူနှစ်ယောက်နှင့် ကျောင်းသားတစ်ယောက်တို့သည် အတွင်းလူနာဌာနမှ ထွက်ခွာပြီး ဆေးရုံဝင်ပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ ထီဆိုင်သို့ လမ်းလျှောက်သွားကြသည်။
လူအုပ်စုတစ်စုသည် မျက်နှာပြင်ကို စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်နေကြပြီး ထီဖွင့်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
ဟောက်ကျင်းချွမ် သည် စုရှီကို ကျောပေါ်တွင် ထမ်းလျက် အတွင်းသို့ တိုးဝင်လာသည်။ စုရှီသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ဝယ်ခဲ့သော နံပါတ်စဉ်ကို ထုတ်ယူပြီး ထီဆိုင်ပိုင်ရှင်အား ပေးလိုက်သည်။
တစ်ဖက်တွင် သူ(မ)သည် ဂိမ်းစနစ်၏ စကားကို ယုံကြည်ရန် ရူးနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ သို့သော် အခြားတစ်ဖက်တွင် သူ(မ)၏ နှလုံးသားသည် ခုန်ထွက်လုမတတ် ဖြစ်နေပေသည်။
သူ(မ)သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "ဘော့စ်၊ ဒီနံပါတ်တွေကို ကြည့်ပါ" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။
ထီဆိုင်ပိုင်ရှင်က နံရံပေါ်ရှိ ဖန်သားပြင်ကို ညွှန်ပြပြီး "ပေါက်တဲ့နံပါတ်တွေ မကြာမီ ထွက်တော့မယ်" ဟု ပြောသည်။
သူသည် မျက်မှန်အောက်မှ စုရှီကို မျက်စိတစ်ဆုံး ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ထီလက်မှတ်ကို ယူပြီး တီးတိုးပြောသည်။ "ကလေးမလေး၊ မင်း ထီဝယ်တာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဆိုတာ သေချာတယ်။ ဘာကြောင့် ဒီလောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလဲ။ မင်းလက်ဖဝါးတွေ ချွေးပြန်နေတာ ကြည့်ပါလား"
" စိတ်အေးအေးထား။ အနိုင်ရဖို့ ဖြစ်နိုင်ချေက အရမ်းနည်းတယ်။ မင်းရဲ့ ပိုက်ဆံအားလုံး မဆုံးရှုံးစေနဲ့..."
သူ၏စကားများသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။
ထီဆိုင်ပိုင်ရှင်၏ မျက်ဆံများ ကျုံ့သွားသည်။ သူသည် မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ နံပါတ်များကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် သူသည် စုရှီ ပေးသော ထီလက်မှတ်စာရွက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
သူသည် မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ နံပါတ်များကို ထပ်မံကြည့်ပြီး "အိုး၊ မင်း... ကလေးမလေး၊ မင်း..." ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ပလော့ပ်" ဟောက်ကျင်းချွမ်၏ လက်ထဲမှ ရက်ကွန်းအသင့်စားခေါက်ဆွဲထုပ်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားပြီး အနှံ့အပြားလွင့်စဉ်သွားသည်။
သူသည် မျက်စိတစ်ဆုံး ကြည့်လိုက်ပြီး ထီနံပါတ်ကို မှတ်သားလိုက်သည်။
သေစမ်း၊ စုရှီရှီ၏ ထီနံပါတ်သည် မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ပထမဆုနံပါတ်နှင့် တစ်ထပ်တည်း တူနေသည်။
ပထမဆုက ... သုံးသန်း???
သူ၏မျက်လုံးများသည် ထွက်ကျလုမတတ်ဖြစ်နေသည်။
'ဒီကမ္ဘာကြီး ရူးသွပ်နေပြီ...စုရှီတောင် ထီပေါက်နိုင်တယ်...သူ(မ)၏ ၁၆ နှစ်တာ ကံဆိုးမှုတွေသည် နောက်ဆုံးမှာ ကံကောင်းသွားပြီလား'
ထီဆိုင်ထဲရှိ လူများသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် စုရှီကို ကြည့်နေကြသည်။
စုရှီသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ မရပ်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။ သွေးများသည် သူမ၏ ဦးခေါင်းထဲသို့ စီးဝင်လာသည်။
'သူ(မ) မှားပြီး မြင်မိတာလား... ဒါမှမဟုတ် အိပ်မက်မက်နေတာလား'
'သုံးသန်း????
အားးး၊ သုံးသန်း!!! သူ(မ) တစ်သက်လုံး ဒီလောက်များတဲ့ ပိုက်ဆံကို မမြင်ဖူးဘူး! အဲဒါအားလုံးကို ဘယ်လို သုံးရမှာလဲ!'
သူ(မ)၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲသို့ ပထမဆုံး ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာသောအတွေးမှာ...ခဏလေး၊ ကျိုက်ကျိုက်အတွက် ပိုက်ဆံသုံးလို့ ရနိုင်မလား!