Chapter 21

ယုံအန်းဘုရားကျောင်းမှာ ဖျားနာတဲ့သူတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပါသည်။ ဖျားနာနေတဲ့သူတွေက ဘုရားကျောင်းကနေ အပြင်အထိ လှေကားထစ်ပေါင်း တစ်ရာကျော်လောက်ကို ပိတ်ဆို့ တန်းစီ နေကြသည်။

လုဟွမ် နောက်တစ်ခေါက် ရောက်လာတဲ့အခါ၊ ဘုရားကျောင်းက ပိုပြီး လူပြည့်ကျပ်နေတာကို တွေ့ရသည်။ တစ်ယောက်ယောက်က စားပွဲတစ်လုံး ထုတ်ပြီး ဒုက္ခသည်တွေကို ဆန်ပြုတ် ကျွေးနေသည်။

သူ မျက်ခုံး အနည်းငယ် ကြုပ်လိုက်ပြီး နည်းနည်းအံ့ဩသွားသည်။ နှင်းဒဏ်ကြောင့် လူတွေ အတော်ကြာ အစာငတ်နေကြသည်။ ဒါပေမဲ့ မြို့တော်က အရာရှိတွေက ဘာမှမလုပ်ပေးကြဘူး။

ဘယ်သူက ဒီလောက် သနားကြင်နာပြီး ဆန်ပြုတ် ဝေပေးနေတာလဲ။

သူ နည်းနည်း စုံစမ်းကြည့်သည်။

စုရှီက ဇာတ်လမ်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို နားလည်သွားသည်။ ဒါကတော့ -

[သနားကြင်နာစွာ ဆန်ပြုတ်ဝေပေးနေတဲ့သူက ကျုံးကန်ဖိန် ဆိုတဲ့ ဇာတ်ကောင်တစ်ယောက်ပါ။]

[ ကျုံးကန်ဖိန် - မြို့တော်မှာ ပိုးထည်၊ စိုက်ပျိုးရေးထုတ်ကုန်တွေ၊ တည်းခိုခန်းတွေနဲ့ စီးပွားရေးလုပ်သည်။ ဧက ထောင်ချီတဲ့ မြေကောင်းမြေသန့်တွေ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ နာမည်ကြီးတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်ခံရသည်။ မြို့တော်က ချမ်းသာတဲ့ ကုန်သည်တွေထဲမှာ အဆင့် ၁၀ ရှိသည်။]

[သူအသက်အရွယ်ကြီးလာမှ သားတစ်ယောက်ရဖို့ မလွယ်ကူခဲ့ပေ။ သူ့ရဲ့ နှစ်နှစ်အရွယ် သားလေးကို အရမ်း ချစ်၏။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က သူ့ရဲ့အဖိုးတန်သားလေးက မကုသနိုင်တဲ့ အအေးမိရောဂါကို ခံစားနေရပြီး သူ့အဆက်အသွယ်တွေကို သုံးပြီး အကောင်းဆုံး သမားတော်ကို ဖိတ်ခေါ်ပြီး ကုသခိုင်းခဲ့ပေမယ့် ပြန်ကောင်းမလာခဲ့ဘူး! စိတ်ပူပန်မှုနဲ့ နှလုံးသားနာကျင်မှုကြောင့် သူ့ဆံပင်တွေ တစ်ညချင်း ဖြူသွားတယ်! သူ့ရဲ့သားအငယ်ဆုံးအတွက် အခေါင်းကို ပြင်ဆင်ရတော့မလိုဖြစ်နေပြီး သူ ဒီရလဒ်ကို တကယ် လက်မခံနိုင်ပေ။ ဒါကြောင့် သူ့အိမ်က အစေခံတွေကို ယုံအန်းဘုရားကျောင်းမှာ ပြည်သူတွေကို ဆန်ပြုတ်ဝေ ပေးခိုင်းလိုက်သည်။ ကုသိုလ်ရအောင်နဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာ ရရှိစေဖို့ဖြစ်သည်။]

ဂိမ်းကစားခြင်းက ရလာတဲ့ စုရှီရဲ့ ဉာဏ်ပညာအရ ဒီကျုံးကန်ဖိန်က အဓိက NPC တစ်ယောက် ဖြစ်သင့်သည်။ မဟုတ်ရင် သူ့နာမည်က ကုန်သည် A လို့ ဖြစ်နေမှာပါ။

ကျိုက်ကျိုက် စုံစမ်းမေးမြန်းပြီးတဲ့နောက်၊ သူ ခဏစဉ်းစားပြီး ယုံအန်းဘုရားကျောင်းရဲ့ ဆရာတော်ဆီသို့ လမ်းလျှောက်သွားသည်။ သူ ဆေးကျိုဖို့ မီးဖိုချောင်ငှားတဲ့အခါ၊ စုရှီက ဒီကျုံးကန်ဖိန် ဆိုတဲ့သူကို မြင်ကွင်းထဲမှာ ရှာလိုက်သည်။

ဟုတ်ပြီ၊ သူ့ကို ဘုရားကျောင်းထဲမှာ တွေ့ပြီ။ သူသည် ဘုရားကျောင်းထဲက တိတ်ဆိတ်တဲ့ အခန်းတစ်ခုမှာ ဒူးထောက်ပြီး စိတ်လေးလေးနဲ့ ဘုရားရှိခိုးနေသည်။ သူ့အနားမှာ အဝါရောင် ပန်းထိုးဝတ်ရုံဝတ်ထားတဲ့ အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က မျက်ရည်တွေ အဆက်မပြတ် ကျနေပြီး သူ(မ)လက်ထဲက ကျမ်းစာကို ကူးရေးနေသည်။

လင်မယားနှစ်ယောက်လုံးက သူတို့ရဲ့ နာတာရှည် ဖျားနာနေတဲ့ သားငယ်အတွက် ကျမ်းစာကူးရေးပြီး ဆုတောင်းနေကြသည်။

ကျုံးကန်ဖိန်က မျက်ရည်တွေနဲ့ ဆုတောင်းလိုက်သည်၊ "ဗုဒ္ဓဘုရား၊ ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးတော်မူပါ။ ကျွန်တော် ကျုံးကန်ဖိန်ပါ။ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ တစ်သက်လုံး မှားယွင်းတဲ့အရာ တစ်ခုမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်တော်မှာ ဒီသားလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိတာပါ! သူ့ကို မကယ်နိုင်ရင် ကျွန်တော်တို့ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ယောက်လုံး သူ့နဲ့ အတူသေပါလိမ့်မည်! ကျေးဇူးပြု၍ မျက်စိဖွင့်ပြီး ကျွန်တော့်သားကို ငရဲတံခါးကနေ ကယ်တင်ပေးတော်မှုပါ!"

စုရှီက စခရင်ပေါ်က သူ့တောင်းပန်ချက်ကို မြင်တဲ့အခါ၊ ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ သူ(မ)မှာ အကြံတစ်ခု ရသွားသည်။

သူ(မ)က စခရင်ပေါ်မှာ လက်ချောင်းနဲ့ နှိပ်ပြီး ရွှေ့လိုက်သည်။

ကျုံးကန်ဖိန်ရဲ့ ရှေ့က ကွမ်ယင်ဘုရားက နည်းနည်း လှုပ်ရှားသွားသည်။

ကျုံးကန်ဖိန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ကျယ်သွားသည်။ သူ အိပ်မက်မက်နေတာလားလို့ သံသယဖြစ်နေသည်။ သူ တိတ်ဆိတ်တဲ့အခန်းထဲ နောက်တစ်ခါ ကြည့်လိုက်သည်။ သူနဲ့ သူ့ဇနီးပဲ ဒီမှာရှိသည်။ တံခါးတွေ၊ ပြတင်းပေါက်တွေက ပိတ်ထားသည်။ လေတိုက်လို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါ၊ ဒါ...

သူ မျက်လုံးကို ပွတ်လိုက်ပြီး ကွမ်ယင်ဘုရားကို နောက်တစ်ခါ ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူ မြင်လိုက်ရသည်၊ သေချာပါသည်...

ကွမ်ယင်ဘုရားက သူ့ရှေ့မှာ နောက်တစ်ခါ လှုပ်ရှားသွားသည်!

မဟုတ်ဘူး၊ သူ မမှားဘူး။ အိပ်မက် မဟုတ်ဘူး။ ဘုရားက တကယ် လှုပ်သွားတာ!!!

ပညာမတတ်တဲ့ လူတွေက သရဲနဲ့ နတ်တွေကို ယုံကြည်ကြသည်။ ကျုံးကန်ဖိန်ရဲ့ သားက အပြင်းအထန် ဖျားနာမှုနဲ့ သေဆုံးတော့မယ့် အခြေအနေမှာ ရှိနေတာ မပြောနဲ့။ ဘုရားအပေါ် သူ့ရဲ့ဆန္ဒက အရမ်းပြင်းပြနေပြီ!

"ကွမ်ယင်ဘုရားက နမိတ်ပြတာလား?!"

ကျုံးကန်ဖိန် ချက်ချင်း အံ့အားသင့်ပြီး ဝမ်းသာအားရနဲ့ ခုန်ထလိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ ကွမ်ယင်ဘုရားကို ရိုသေအလေးထားစွာ သူ အမြန်ဆုံး ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။

ဒီဒူးထောက်တာက စုရှီကိုတောင် အံ့ဩစေသည်။ ကုန်သည်ကြီးက သွေးထွက်တဲ့အထိ ပြင်းထန်စွာ ဒူးထောက်ချလိုက်တာ ဖြစ်သည်။

သူ သုံးချက်လောက် ဦးချပြီး မျက်ရည်တွေနဲ့ ပြောလိုက်သည်၊ "ဗုဒ္ဓဘုရား၊ ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်သားကို ကာကွယ်ပေးတော်မှုပါ!"

ကျုံးကန်ဖိန်ရဲ့ဇနီးက ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိ၍ သူ့ကို ထိတ်လန့်တဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်နေလေသည်။ သူ ရူးသွားပြီလားလို့ ထင်နေသည်။

ဒါပေမဲ့ ကျုံးကန်ဖိန်က သူ့ဇနီးကို အမြန်ဆွဲပြီး သူနဲ့အတူ ဒူးထောက်ခိုင်းသည်။ သူ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလို့ မျက်ရည်တွေ စီးကျလာသည်။ "ဗုဒ္ဓဘုရား နမိတ်ပြလာပြီဆိုတော့၊ ကျွန်တော့်သားကို ဘယ်လို ကယ်တင်နိုင်မလဲ ကျေးဇူးပြုပြီး ညွှန်ကြားပေးတော်မှုပါ!"

စုရှီက ဒီအခွင့်အရေးမှာ ကျိုက်ကျိုက်ဆီ ဘယ်လိုဆွဲခေါ်ရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားနေတုန်း ဘုရားကျောင်းထဲမှာ ပဋိပက္ခတစ်ခု ဖြစ်နေပုံရသည်။ မက်ဆေ့ချ်တွေ ဆက်တိုက် ပေါ်လာသည်။

သူ(မ)က ကျုံးကန်ဖိန်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အင်တာဖေ့စ်ကို အမြန်ပြောင်းလိုက်သည်။

သူ(မ) မြင်လိုက်ရတာက ကျိုက်ကျိုက်က ဆရာတော်ဆီက ငှားထားတဲ့ မီးဖိုကို သုံးပြီး ဆေးကျိုနေသည်။ ဒီက ထင်းတွေက အရမ်းအူနေလို့ သူ့ဖြူဖွေးတဲ့မျက်နှာမှာ မီးခိုးတွေ ပေနေသည်။ ဘုရားကျောင်းထဲမှာ လူနာတွေ အရမ်းများနေတာကြောင့် သူ့အဝတ်အစားတွေက ရှုပ်ပွနေသည်။

ဒါပေမဲ့ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူနာတွေက သူ့ဆေးကို မသောက်ကြဘူး။ အဲဒီအစား သူ့ကို သံသယနဲ့ မယုံကြည်တဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

"လူငယ်လေး၊ မင်းဆေးက အအေးမိတာအတွက် အရမ်းအကျိုးသက်ရောက်တယ်ဆိုတာကို မင်း ဘယ်လိုသက်သေပြမလဲ။ တစ်ယောက်ယောက် သောက်ပြီး သေသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"သူက နောက်ထပ်လူလိမ်တစ်ယောက်ပဲလား?!"

ဘုရားကျောင်းကို တံမြက်စည်းလှည်းနေတဲ့ ဘုန်းကြီးက အကြံပေးလိုက်သည်၊ "ဟုတ်တယ်၊ လူငယ်လေး။ အပျော်ဝင်မပါနဲ့။ ဒီမှာ လူနာတွေ အများကြီးပဲ။ မင်းကူးစက်မခံရခင် အိမ်ကို အမြန်ပြန်သွားတော့"

အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ယောက်က ချောင်းဆိုးပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်၊ "လူလိမ်တစ်ယောက် ကျွန်တော်တို့ကို လာလိမ်ရင် အာဏာပိုင်တွေဆီ သတင်းပို့ရမယ်!"

စုရှီသည် ဒီတာဝန်က ရိုးရှင်းလွယ်ကူမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သိသည်။ ဒီရိုးသားတဲ့လူတွေက သူတို့ရဲ့ကိုယ်ပိုင် သတိထားမှုတွေရှိနေပြီး ကျိုက်ကျိုက်ရဲ့ ဆေးကို မသောက်ချင်ကြဘူး။

သူ(မ)သည် ဇာတ်လမ်းကို ရှေ့ဆက်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်။ ကျိုက်ကျိုက်က ဒီလူတွေကို လှည့်ပတ်ကြည့်နေသည်။ သူက ဆေးပန်းကန်တစ်လုံးကို ကောက်ယူပြီး အကုန်လုံး သောက်ချလိုက်ပါသည်။ သူက ပန်းကန်ကို ချလိုက်ပြီး ဒီလူတွေကို ပြောလိုက်သည်၊ "ကျွန်တော် အရင်သောက်ပြရင် ခင်ဗျားတို့ ဒါကို အဆိပ်လို့ ထင်နေဦးမှာလား?"

ကျိုက်ကျိုက် ဒီလိုလုပ်လိုက်တဲ့အခါ လူတွေက အံ့အားသင့်စွာ မျက်လုံးကျယ်သွားပြီး သူတို့ရဲ့ သဘောထားတွေ နည်းနည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဒါပေမဲ့လည်း ဘုရားကျောင်းထဲမှာ သမားတော်သုံးဦး ရှိနေပြီးသားပေ။ သူတို့က လူတိုင်းကို အခမဲ့ကုသဖို့ ကျုံးကန်ဖိန်သခင်လေးက ဖိတ်ခေါ်ထားတာပါ။ ပြင်းထန်စွာ ဖျားနာနေတဲ့ လူအများစုက အဲဒီသမားတော်တွေ ပေးတဲ့ဆေးကို သောက်ပေမယ့် အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သမားတော် သုံးဦးလုံးက တရားဝင်သမားတော်များ ဖြစ်သည်!

အဲလိုအခြေအနေမှာ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်လောက်ပဲ ရှိသေးတဲ့ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားတဲ့ ဒီလူငယ်လေးက သူ့မှာ အသက်ကယ်နိုင်တဲ့ အံ့ဩဖွယ်ဆေးရှိတယ်လို့ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သောအခါ ဘယ်သူက ယုံနိုင်မှာလဲ?

ကလေးတစ်ယောက်က ခိုးထွက်လာပြီး လူတွေကို စနောက်နေတာ ဖြစ်နိုင်မလား။ သူက အမဲ‌ရောင်မြေတွေကို ကောက်ယူပြီး ရေနဲ့စိမ်ထားတာကို လူတွေကို ဆေးအနေနဲ့ သောက်ခိုင်းပြီး စနောက်နေတာလား?!

သမားတော် သုံးယောက်လည်း သူတို့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ ကျဆင်းသွားတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့ မျက်နှာပျက်သွားပြီး သူတို့လူတွေကို မောင်းထုတ်ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်ပါသည်၊ "ဒီလူငယ်လေး ဘယ်ကလာတာလဲ။ အမြန်ထွက်သွား။ အနှောင့်အယှက် လာမပေးနဲ့!"

တစ်ယောက်က လုဟွမ်ကို တွန်းလိုက်လေသည်။

စုရှီ နည်းနည်း စိတ်ဆိုးသွားသည်။ သူတို့ကို ကယ်တင်ပြီးနောက်မှာတောင် ဘာက ကောင်းတယ်ဆိုတာကို မသိကြဘူးလား။ သူ(မ)သည် အဲဒီလူရဲ့လက်ကို ကျိုက်ကျိုက် ဆီကနေ ဆွဲဖယ်ဖို့ လုပ်လိုက်သည်၊ ဒါပေမဲ့ ကျိုက်ကျိုက်က သူမထက် အရင်ရှေ့ရောက်နေပါသည်။ သူက နောက်တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပြီး အဲဒီလူရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို လိမ်ဖယ်လိုက်သည်။

အဲဒီလူက ဒီလိုငယ်ရွယ်တဲ့ ကောင်လေးမှာ အားအရမ်းသန်မယ်လို့ မထင်မှတ်ခဲ့ပါဘူး။ သူက သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း အံ့အားသင့်နေသည်။

လုဟွမ်က သူ့လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး အဲဒီလူတွေကို ပြောလိုက်သည်၊ "ဒီမှာ ဆေးတစ်ပန်းကန် ကျန်နေသေးတယ်။ စမ်းကြည့်ချင်တဲ့သူ ရှိသေးလား။ ကျွန်တော်ပြောသလိုပဲ နောက်တစ်နေ့မှာ လုံးဝကုသနိုင်မလား ကြည့်ကြရအောင်"

သူ ဒီလိုပြောလိုက်တော့ လူအုပ်ထဲက လူတချို့ တွန့်ဆုတ်သွားကြသည်။ ဒီလောက်တောင် ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ သူတို့ စမ်းကြည့်ရင် ကောင်းမလား။

ဒီလူငယ်က လူတွေကို လိမ်ညာဖို့ ဆေးတစ်ခုခုကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် လုပ်ထားတာ ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် လက်ရှိ ဆိုးဝါးနေတဲ့ အခြေအနေထက် ပိုဆိုးနိုင်ပါ့မလား။

ဒါကြောင့် မျက်နှာဝါဖန့်ဖန့်၊ ပိန်လှီနေပြီး မရပ်မနား ချောင်းဆိုးနေတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်က ထရပ်ပြီး လုဟွမ်ကို ပြောလိုက်ပါတယ်၊ "ကျွန်တော် ... ကျွန်တော် စမ်းကြည့်လို့ ရနိုင်မလား"

လုဟွမ်က သူ့ကို ဆေးပန်းကန်ကို ပေးလိုက်သည်။

သူက ပန်းကန်ကို ယူပြီး အငုံ့လေးငုံ့လောက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခွဲသောက်ချလိုက်ပါသည်။

သောက်ပြီးတဲ့နောက် သူ ခဏတာ ဘာမှမခံစားရပါဘူး။ သူ ဆက်လက်ပြီး ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးနေဆဲပါ။ သွေးတောင် ထွက်နေပါသေးသည်။ တစ်ဝက် စိတ်ဝင်စားပြီး၊ တစ်ဝက် မထီမဲ့မြင်ပြုနေတဲ့ လူအုပ်ကြီးက ချက်ချင်း စိတ်ပျက်သွားကြပါသည်။ သူတို့ အရပ်လေးမျက်နှာကို လူစုခွဲသွားပြီး ကျိန်ဆဲနေကြတော့သည်၊ "ဒီကလေး လူတွေကို လိမ်ညာနေမှန်း ငါသိသားပဲ။ ဒါကို ယုံတဲ့လူက ရှိသေးတယ်!"

လုဟွမ်က အဲဒီလို ဖြစ်မယ်လို့ အစကတည်းက မျှော်လင့်ထားပြီးသားပင်။ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံအောက်က သူ့မျက်နှာက ဘာမှအပြောင်းအလဲမရှိပေ။ သူက ဆေးနှစ်စုံပဲ ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပါသည်။ လူငယ်က သောက်ပြီးတဲ့နောက် သူ့အိတ်ကို ထုပ်ပိုးပြီး ထွက်သွားပါသည်။

သူထွက်သွားတာ မြင်တော့ စုရှီက အင်တာဖေ့စ်ကို အမြန်ပြောင်းလိုက်ပြီး သူ့နောက်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အင်တာဖေ့စ်မပြောင်းခင် သူ(မ)က တိတ်ဆိတ်တဲ့အခန်းထဲမှာ စိတ်နှစ်၍ ဆုတောင်းနေဆဲဖြစ်တဲ့ ကျုံးကန်ဖိန်ကို ကြည့်လိုက်သေးသည်။

စုရှီ ... ဝမ်းနည်းပါတယ်၊ သူဌေးကြီးရယ်။

လုဟွမ် အဲဒီညမှာ ပြန်သွားတော့ စာရွက်က စားပွဲပေါ်မှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေဆဲပါ။ အဲဒီလူ ပေါ်လာဖို့ အချိန်မတန်သေးဘူးဆိုတာ သူသဘောပေါက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ အလျင်မလိုပေ။

သူက ညဘက်မှာ သစ်သားတုံးတစ်တုံး ယူလိုက်ပြီး ခုတင်ခေါင်းရင်းမှာ မှီပြီး တစ်ခုခုကို ထွင်းထုဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။ ဖယောင်းတိုင် အလင်းရောင်က တံစက်မြိတ်အောက်မှာ တဖျပ်ဖျပ်လင်းနေပြီး ပြတင်းပေါက်ကနေ သူ့မျက်နှာပေါ်ကို ကျရောက်နေပါသည်။ မှိန်မှိန်လေး အလင်းရောင်တစ်ခုက သူ့မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး သူ အရမ်းအာရုံစိုက်နေပုံရသည်။

စုရှီက သူ ဘာထွင်းထု နေတာလဲဆိုတာကို သိချင်စိတ် နည်းနည်း ဖြစ်လာသည်။

ကျိုက်ကျိုက် အရင်က လုပ်ခဲ့တာတွေ အားလုံးက ရေသယ်တာ၊ လယ်ယာလုပ်တာ၊ လမ်းပေါ်မှာ စျေးဝယ်တာတွေ အားလုံးက အသက်ရှင်သန်ရေးအတွက်ပဲ ဖြစ်သည်။ ဒါက စုရှီ ကျိုက်ကျိုက်ကို ဝါသနာပါတာတစ်ခုခု လုပ်နေတာ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ အပန်းဖြေတဲ့ပုံစံမျိုး၊ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

ကျိုက်ကျိုက်က အပ်ချုပ်အလုပ်မှာ သိပ်မတော်ပေမယ့် ထွင်းထုတဲ့အခါမှာတော့ အရမ်းလက်မြန်သည်။ သူ့လက်သေးသေးလေးက ထက်မြက်တဲ့ဓားကို ကိုင်ထားပြီး အပေါ်အောက်လှုပ်ရှားနေသည်။ မကြာခင်မှာပဲ ခုတင်ဘေးက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ သစ်သားစတွေ ပုံလာပါသည်။

ကျိုက်ကျိုက် ဘာထွင်းထုနေတယ်ဆိုတာ လောလောဆယ် မပြောနိုင်သေးပေမယ့် စုရှီက စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေဆဲပင်။ သူ(မ) ရေခဲသေတ္တာဆီသွားကာ ကိုလာဗူးတစ်ဗူးနဲ့ အာလူးကြော်အိတ်တစ်အိတ် ယူလာပြီး ဆက်လက်ကြည့်ရှုနေလိုက်သည်။

မကြာခင်မှာပဲ ဂိမ်းထဲမှာ ညနက်လာသည်။ ကျိုက်ကျိုက်က နောက်ဆုံးမှာ ထွင်းထုထားတဲ့ သစ်သားတိုင်ကို ချလိုက်ပြီး မီးပိတ်ကာ အိပ်ရာဝင်သွားတာ မြင်ရတော့ စုရှီက ဆိုင်ကနေ ဆေးဝါးတချို့ လဲလှယ်ယူပြီး စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားလိုက်သည်။

ဆိုင်မှာ ဆေးဝါးအမျိုးမျိုး ရှိသည်။

စုရှီ ကြည့်လိုက်တော့ ကပ်ရောဂါတွေ၊ မြားဒဏ်ရာတွေ၊ ကျောက်ရောဂါတွေအတွက် ဆေးမျိုးစုံရှိသည်။ ဒါပေမဲ့ တခြားပစ္စည်းတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ဆေးဝါးက နည်းနည်းပိုပြီး စျေးကြီးသည်။ အအေးမိဆေးက တစ်ထုပ်ကို ရွှေဒင်္ဂါး ၂၀ ကျသည်။ အဲဒါက တစ်ထုပ်ကို ၂၀ ဆင့်နဲ့ ညီမျှပါသည်။

စုရှီ ဂိမ်းပစ္စည်းတွေအပေါ်မှာ ငွေစသုံးတဲ့အချိန်ကစပြီး သူ(မ)ပိုက်ဆံအိတ်က အရမ်းကျုံ့သွားပါတယ်။ ကံကောင်းတာက သူ(မ) မကြာသေးခင်က တာဝန်တွေလုပ်ဆောင်နေခဲ့လို့ စနစ်ကပေးတဲ့ ရွှေဒင်္ဂါးတွေ ပေါင်းလိုက်တော့ ရာဂဏန်းလောက်တော့ ရှိပါသည်။

ထို့ကြောင့် သူ(မ)သည် ဆေးထုတ် ၅၀ ကို ဝယ်ယူပြီး စားပွဲပေါ်တွင် သပ်သပ်ရပ်ရပ် စီထားလိုက်သည်။

ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် သူ(မ)သည် မှတ်စုကို ယူသွားလေသည်။ မယူသွားလျှင် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေရမည်။ ကျိုက်ကျိုက်၏ လက်ရေးသည် အလွန်လှပသည်။

ယခင်ကအတိုင်းပင် ဝါးတောထဲရှိ လျှို့ဝှက်နေရာတွင် မြှုပ်နှံထားလိုက်သည်။

သူ(မ)သည် ကျိုက်ကျိုက် အိပ်ပျော်သွားမှသာ ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ စုရှီ၏နေရာတွင်လည်း ညအချိန်ဖြစ်သည်။ အမေစုက စုရှီကို အိပ်ရာဝင်ရန် တိုက်တွန်းနေသည်။ သူ(မ)သည် သန်းဝေလိုက်ပြီး ယာယီ အော့ဖ်လိုင်းလုပ်လိုက်ကာ အိပ်ပျော်သွားသည်။

မအိပ်ပျော်သွားမီ သူ(မ)သည် ချက်ပြုတ်ခြင်းအကြောင်း တွေးနေဆဲဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ စုရှီက ဘယ်လို ချက်ရမှန်းမသိပါ။ လွန်ခဲ့သောအကြိမ်က သူ(မ)လုပ်ခဲ့သော မွေးနေ့ခေါက်ဆွဲသည် ဆိုင်မှ တိုက်ရိုက်ဝယ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ယခုအကြိမ်တွင် သူ(မ)သည် စဉ်းစားပြီးနောက် ပိုမိုထူးခြားသော ဟင်းလျာတစ်ခု ပြုလုပ်ရန် စီစဉ်ထားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဤဂိမ်း၏ သဘာဝအရ ဟင်းလျာအမျိုးမျိုးသည် မတူညီသော အဓိကဇာတ်လမ်းများကို ဖော်ထုတ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ယုံအန်းဘုရားကျောင်း၌ ဆူဆူညံညံ ဖြစ်နေသည်။

မနေ့က ဆေးသောက်ခဲ့သော လူငယ်ကို ချန်ကုန်းဝူဟုခေါ်သည်။ သူသည် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းရှာဖွေရန် မြို့တော်သို့ လာခဲ့သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ အအေးမိပြီး တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်က နှင်ထုတ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ယုံအန်းဘုရားကျောင်းတွင်သာ နေထိုင်၍ ငွေကြေးထောက်ပံ့မှုကို မှီခိုနေရသည်။

သူသည် ဆင်းရဲ၍ သမားတော်ပြရန်ငွေမရှိပေ။ သေရန်စောင့်နေသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူက တွေးမိမည်နည်း။ တစ်ညအိပ်ပြီးနောက် ဖျားနာနေတာက လုံးဝပျောက်ကင်းသွားခဲ့သည်။

သူ၏ခေါင်းထဲမှ မူးဝေခြင်းသာမက ချောင်းဆိုးခြင်းလည်း သက်သာလာပြီး သိသိသာသာ ပိုမိုတက်ကြွလာလေသည်။

ယုံအန်းဘုရားကျောင်းမှ သမားတော်သည် အလွန်အံ့သြသွားသည်။ သူက သူ့ကို သွေးကြောစမ်းပြီးနောက် တစ်ညတည်းဖြင့် အအေးမိရောဂါမှ သက်သာပျောက်ကင်းသွားကြောင်း အတည်ပြုခဲ့လေသည်။

ချန်ကုန်းဝူသည် အလွန်ကျေးဇူးတင်သဖြင့် ဘုရားကျောင်းတွင် မူးလဲလုနီးပါးဖြစ်သွားလေသည်။ သူသည် သေတော့မည်ဟု ထင်ထားပြီး မြန်မြန်သေမလား၊ နောက်ကျမှသေမလား တွေးမိသောကြောင့် ထူးဆန်းသော လူငယ်လေး၏ဆေးကို သောက်ခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ ထိုဆေးက အံ့ဖွယ်ဆေးဖြစ်နေမည်ကို သူမမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ယုံအန်းဘုရားကျောင်းမှ လူအများသည် မနေ့က ဖြစ်ရပ်ကို မျက်စိဖြင့် တွေ့မြင်ခဲ့ရပြီး ခဏမျှ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ထို့အပြင် မနေ့က လူငယ်ကို သံသယဖြစ်ပြီး ဆေးမသောက်ခဲ့သူများသည် အသည်းအသန် နောင်တရနေကြသည်။

တချို့က အနည်းငယ်သာ နေမကောင်းဖြစ်နေချိန်တွင် သူတို့ထဲက တချို့မှာ ပြင်းထန်စွာ နာမကျန်းဖြစ်နေကြသည်။

အဖျား မပြင်းထန်သူများမှာ တော်သေးသည်။ သူတို့သည် လူငယ်နှင့် နောက်တစ်ကြိမ် တွေ့ဆုံပြီး နောက်ထပ်ဆေးတစ်ခွက် တောင်းခံနိုင်မည်ဟု ခံစားရသည်။ ဒါပေမဲ့ ပြင်းထန်စွာ နာမကျန်းဖြစ်နေသူများသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူနေကြရသည်။ သူတို့ မည်သည့်အချိန်တွင် သေမည်ကို မသိကြပေ။ သူတို့သည် မူးမေ့လုနီးပါး ဖြစ်လောက်အောင် နောင်တရကြသည်။

ဤသတင်းသည် ယုံအန်းဘုရားကျောင်းတွင် အလျင်အမြန် ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ဒုက္ခသည်ပေါင်းများစွာက ဒီကိစ္စကို သိရှိသွားလေသည်။

ကျုံးကန်ဖိန်သည် သူ၏သားကို ကယ်တင်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေသည်။ သူသည် မျှော်လင့်ချက်အနည်းငယ်ကိုပင် လက်လွှတ်မခံလိုပေ။ ထို့အပြင် မနေ့က တိတ်ဆိတ်သောအခန်းတွင် ဗုဒ္ဓဘုရား၏နမိတ်ပြမှုကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသောကြောင့် လူငယ်သည် ဗုဒ္ဓဘုရား၏ ညွှန်ကြားချက်ဖြင့် လာရောက်ခြင်းဖြစ်မည်ဟု ယုံကြည်သွားသည်။ မနေ့က သူသည် ဗုဒ္ဓဘုရား၏ နမိတ်ပြမှုအကြောင်း ပြောပြပြီးနောက် ဘုရားကျောင်းရှိလူများနှင့် သူတို့၏ ဆွေမျိုးများသည် ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှား သွားကြသည်။ သူတို့ တကယ်ပင် ကယ်တင်ခြင်းခံရပြီလား။

ဒါပေမဲ့ ဒုတိယနေ့ နံနက်တွင် အနက်ရောင်အဝတ်နှင့် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်လေးသည် ပြန်မလာခဲ့ပေ။

ယုံအန်းဘုရားကျောင်းရှိ လူများသည် စိတ်ပူပန်လာပြီး ဗုဒ္ဓဘုရားထံ ဦးချကန်တော့ကြသည်။ ကျုံးကန်ဖိန်သည် ပို၍ပင် လေးနက်လာသည်!

သူသည် တိတ်ဆိတ်သောအခန်းပတ်လည်တွင် ဦးချကန်တော့နေပြီး သူသည် စိတ်အားထက်သန်နေသည်။ မနေ့က အပြင်မှအသံများကို ကြားသောအခါ အပြင်ထွက် မကြည့်မိသည့်အတွက် နောင်တရနေသည်။ သူသည် ဗုဒ္ဓဘုရား စေလွှတ်လိုက်သော လူငယ်ကို လက်လွှတ်သွားခဲ့သည်။ ထို့ပြင် တစ်ခုတည်းသော အံ့ဖွယ်ဆေးခွက်သည်လည်း အမည်မသိ အလုပ်သမားတစ်ယောက်က သောက်သွားခဲ့သည်။

သူ့သားလေးက ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ။

ကျုံးကန်ဖိန်သည် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် မနေ့က လူငယ် ဆေးဆရာကို အမြန်ဆုံးရှာဖွေရန် စိတ်အားထက်သန်နေသည်။

ဤနည်းဖြင့် ဤကိစ္စကို ဘုရားကျောင်းရှိလူများသာမက မြို့တော်တစ်ခုလုံး ပျံ့နှံ့သွားသည်။

မင်းသားနင်း၏အိမ်တော်မှ လူအများလည်း သိရှိသွားကြသည်။ ဈေးပြင်ပတွင် ဥများရောင်းချရန် မကြာခဏသွားရောက်လေ့ရှိသော ကိုယ်ရံတော်သုံးသည်လည်း ထိုအကြောင်းကို ကြားခဲ့လေသည်။ သူပြန်လာသောအခါ သူ၏မွေးစားဖခင်ဖြစ်သူ ဒင်းရိအား ပြောပြလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်က နတ်ဆေးဆရာ သည် ထိုနေ့က သူတို့ထံသို့ အအေးမိဆေးကို လျှို့ဝှက်စွာပေးပို့ခဲ့သူ ဖြစ်နိုင်သည်။ အကယ်၍ ထိုသို့ဖြစ်ပါက သူသည် သူ၏မွေးစားဖခင်၏အသက်ကို တကယ်ပင် ကယ်တင်ခဲ့သည်။ ထိုသူသည် ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်သည်!

ကျုံးကန်ဖိန်သည် လူငယ်ဆေးဆရာကို ရှာဖွေလိုသည်။ ဆရာဒင်းကလည်း သူ့ကို ရှာဖွေလိုသည်။ သူတို့၏အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သော ကျေးဇူးကို ပြန်လည်မပေးဆပ်ဘဲနေနိုင်မှာလဲ။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ သူ့ကိုတွေ့ရှိခဲ့လျှင်ပင် မည်သို့ပြန်လည်ပေးဆပ်နိုင်မည်နည်း။

အဖေနှင့်သားသည် အခက်အခဲနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ သူတို့၏စုဆောင်းငွေအားလုံးသည် ရောဂါကုသနေစဉ်တွင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ သူတို့မှာ တတိယမြောက်သခင်လေးတွက် လုပ်ဆောင်ပေးခြင်းမှ ရရှိသော ကြေးဒင်္ဂါးအချို့ ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း ထိုသူအား ပြန်လည်ပေးဆပ်ရန် မလုံလောက်ပေ...။

ကိုယ်ရံတော် သုံးသည် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေခဲ့သည်။ အခုက နှစ်ကုန်တော့မည်ဖြစ်ပြီး ဆောင်းရာသီဖြစ်သည်။ ကျောက်တုံးများကို ခွဲ၍ လမ်းပေါ်တွင် ဖျော်ဖြေတင်ဆက်သော်လည်း အဲဒါက ငွေအများအပြားရှာဖွေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ယခုအချိန်တွင် အမြတ်အစွန်း အရှိဆုံးအရာမှာ အစားအစာဖြစ်သည်!

သူသည် ရုတ်တရက် သခင်လေးသုံး၏ ကြက်မများကို သတိရမိလာသည်။

ထိုကြက်မများသည် ဥအမြောက်အမြားဥနိုင်သည်။ သခင်လေးသုံးတွင် ကြက်မများရှိသည်။ အကယ်၍ သူတစ်ကောင်ချေးလိုက်ရင် သူသိသွားမှာလား။ သူက ခဏလောက် ချေး၍ ဥအနည်းငယ်ရပြီးနောက် သူ ငွေအချို့ရရင် သခင်လေးသုံးထံသို့ အမြန်ဆုံး ပြန်ပေးမည်ဖြစ်သည်။

ကိုယ်ရံတော် သုံးသည် သူခိုးတစ်ယောက်၊ ဓါးပြတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ ဒါပေမဲ့ သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သော ကျေးဇူးတရားကို ပြန်လည်ပေးဆပ်ချင်သောအခါ ဤအတွေးသည် သူ့စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်ခနဲ ပေါ်လာခဲ့သည်။

ယုံအန်းဘုရားကျောင်းတွင် အအေးမိခြင်းမှ သေဆုံးတော့မည့်သူတစ်ဦးအား ဆေးတစ်ခွက်ဖြင့် ကယ်တင်ခဲ့သော သတင်းသည် သခင်မနင်းရဲ့ နားသို့ အမြန်ဆုံးရောက်ရှိသွားသည်။

သူ(မ)၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော စိတ်သည် နောက်ဆုံးတွင် မျှော်လင့်ချက်အနည်းငယ် ရရှိခဲ့သည်။ သူ(မ)သည် ချက်ချင်းဆိုသလို အမိန့်ပေးလိုက်သည်၊ " အဲဒီလူကို ငါ့ဆီ ခေါ်လာပေး။ သုံးရက်အတွင်း ငါ့အတွက် အဲဒီလူငယ်လေးကို ရှာပေးရမယ်။ မင်းတို့ ဝမ်ရှို့အတွက် ဆေးယူလာပေးရမယ်!"

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အစေအပါးများအားလုံးသည် အောက်သို့ငုံ့ကြည့်ပြီး မိမိတို့ဘာသာ တွေးတောနေကြသည်၊ 'ဒီလိုမြို့တော်ကြီးထဲမှာ မျက်နှာမပြဖူးတဲ့သူ တစ်ယောက်ကို သုံးရက်အတွင်း ဘယ်လိုရှာရမှာလဲ'

ဒီကြင်ယာတော်မင်းသမီးသည် အပြင်ပန်းတွင် အမြဲတမ်း ဂုဏ်သိက္ခာရှိပုံ ပေါ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် လူတွေကို အမျိုးမျိုး နှိပ်စက်ခဲ့သည်။ ဒုတိယသခင်လေးသည် ချောင်းမှ ပြန်လာပြီးနောက် နေမကောင်း ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဒါက အမှန်တကယ် ကံကြမ္မာဆိုးပင် ဖြစ်သည် ...

မည်သူမျှ ဤအကြောင်းကို ကျယ်လောင်စွာ မပြောရဲကြပေ။ သူတို့အားလုံးသည် ဆေးဆရာကို ရှာရန် အပြင်သို့ အမြန်ထွက်သွားကြသည်။

သခင်မနင်းသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က စိတ်ပူပန်နေခဲ့ပြီး ပိုမို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ(မ)သည် ကုတင်ပေါ်တွင် ပြန်လည်ထိုင်ချလိုက်ပြီး လုဝမ်ရှို့၏လက်ကို ကိုင်ထားသည်။ သူ(မ) သက်ပြင်းချလိုက်သည်...

တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ပျောက်ကင်းသွားပြီဖြစ်သောကြောင့် လူငယ်ဆေးဆရာသည် အမှန်တကယ် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည်။ သူ့ကို ရှာတွေ့သရွေ့ လုဝမ်ရှို့ကို ကုသနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်ထိ သူ(မ)သည် လူတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေတာက အလွန်ရိုးရှင်းသည်ဟု ထင်နေလေသည်။

ဤအချိန်တွင် ယုံအန်းဘုရားကျောင်းရှိ လူများအားလုံးသည် ပြောဆိုနေကြသည်။ ဖျားနာနေသူများ အားလုံးသည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ပြစ်တင်ရှုတ်ချနေကြသည်။

"မင်းတို့သာ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း မပြောခဲ့ရင် နတ်ဆေးဆရာ က သူရဲ့ပစ္စည်းတွေကို ထုပ်ပိုးပြီး ထွက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့မှာ ကုသဖို့ ဆေးမရှိတာက မင်းတို့အပြစ်ကြောင့်ပဲ!"

" ငါ့တို့ကို အပြစ်လာတင်နေတာလား။ မနေ့က မင်းတို့အားလုံး အဲကောင်လေး လိမ်နေတယ်လို့ တွေးနေကြတာမလား!"

"အခု ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမှာလဲ။ နတ်ဆေးဆရာ ကို မတွေ့ဘူးဆိုရင် ငါတို့အားလုံး သေဖို့ စောင့်နေရတော့မှာပဲ!"

လုဟွမ် နိုးလာသောအခါ သူသည် ယနေ့ ကျန်ရှိနေသော ဆေးများကို သူ၏ ရေဘူးထဲသို့ လောင်းထည့်ရန် စီစဉ်ထားသည်။ မနေ့ကကဲ့သို့ ဘုန်းကြီးကျောင်း၏မီးဖိုကို အသုံးပြု၍ ဆေးပြုတ်ရင်း လူစည်ကားသော ဘုရားကျောင်းတွင် အချိန်အများကြီး ဖြုန်းတီးလိုခြင်း မရှိပေ။

ထို့အပြင် သူသည် မနေ့ညက မပြီးစီးသေးသော အရာများကို ထွင်းထုရန် အချိန်အနည်းငယ် အသုံးပြုရန်လည်း စီစဉ်ထားသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် နံနက်ပိုင်းတွင် ယုံအန်းဘုရားကျောင်းသို့ မသွားခဲ့ပေ။

ဒါပေမဲ့ နံနက်စောစောတွင် စားပွဲပေါ်၌ ဆေးအိတ် ငါးဆယ်ကျော် ထပ်မံတွေ့ရှိရမည်ဟု သူမမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

လုဟွမ်သည် သူ၏အိမ်နှင့် ဝင်းအတွင်းရှိ ပစ္စည်းများ ရုတ်တရက် တိုးလာခြင်းကို တဖြည်းဖြည်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာခဲ့သည်။ ပထမဆုံးအကြိမ် အိပ်ရာခင်းများ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို တွေ့မြင်ရသောအခါကဲ့သို့ သူသည် အံ့အားသင့်မနေတော့ပေ။

ဒါပေမဲ့ ဤဆေးဝါးများသည် အမှန်တကယ် အချိန်ကိုက်ဖြစ်နေသည်။

သူသည် မနေ့က ယုံအန်းဘုရားကျောင်းသို့ သွားခဲ့ကြောင်းနှင့် သူဘာလုပ်ခဲ့သည်ကို သိနေတာလား။

ဤစောင့်ကြည့်ခံနေရသည့် ခံစားချက်သည် လုဟွမ်အတွက် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးစေသည်။

သူ့အတွက် ဒီခံစားချက်က သူ အရင်က မကြုံဖူးခဲ့သော ခံစားချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ သူ ငယ်စဉ်ကတည်းက သူ့ကို ဂရုစိုက်တဲ့သူ မရှိခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူ သေသည် ဖြစ်စေ၊ ရှင်သည် ဖြစ်စေ မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြပေ။ သူ၏လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့်နေသူ မရှိခဲ့ပေ...

အဲဒါက သူက အရေးစိုက်မခံရတဲ့ လူတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ သကဲ့သို့ ခပ်မှိန်မှိန် ခံစားလာရသည်

သူသည် ထိုသူကို မသိသော်လည်း ထိုသူရောက်ရှိလာသည်နှင့် ထိုသူနဲ့ ဆက်သွယ်ပြောဆိုရန် မျှော်လင့်နေပုံရသည်။

ထို့အပြင် စားပွဲပေါ်တွင် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖော်ပြထားသော မှတ်စုကို ထိုသူက ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။

ထိုသူသည် အဖြေတစ်စုံတစ်ရာ မချန်ထားခဲ့သော်လည်း လုဟွမ်သည် ယခင်က ထိုလူသည် သုံးရက် သို့မဟုတ် လေးရက် တစ်ကြိမ်သာ လာကြောင်း သတိပြုမိသည်။ မနေ့က နှစ်ညဆက်တိုက် ပထမဆုံးအကြိမ် ပေါ်လာပုံရသည်။

ဤသည်မှာ သူ မှတ်စုများ စတင်ရေးသားပြီးနောက် သူနှင့် ထိုသူအကြား ဆက်သွယ်မှုသည် ပို၍ တိုးတက်လာသည်။

မည်သည့် အကြောင်းကြောင့်မှန်း မသိသော်လည်း ဤအချက်ကို သိရှိရုံဖြင့် လုဟွမ်၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မိသည်။ ဒါပေမဲ့ သူသည် မျက်နှာပေါ်တွင် မပြသပေ။

ဤအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ လုဟွမ်သည် ယနေ့ စားပွဲပေါ်တွင် နောက်ထပ်အရာတစ်ခုနှင့် မှတ်စုတစ်စောင် ထားခဲ့လေသည်။

ဂိမ်းထဲရှိ ဇာတ်ကြောင်းနှင့် လိုက်ဖက်အောင် စုရှီသည် ယုံအန်းဘုရားကျောင်း၏ အခြေအနေကို ကြည့်ရန် နံနက် ၃း၃၀ တွင် နှိုးစက်ပေးထားသည်။ နံနက် ၃း၃၀ သည် ညဦးပိုင်း ဖြစ်နေသေးသည်။ သူမသည် အိပ်ငိုက်နေရာမှ အိပ်ချင်မှုန်ဝါးဖြင့် ဖုန်းကို ထုတ်ကာ အွန်လိုင်းပေါ်တက်လိုက်သည်။

အွန်လိုင်းပေါ် ရောက်ရှိသည်နှင့် သူမသည် ကျိုက်ကျိုက်က စားပွဲပေါ်တွင် တစ်ခုခု တင်ထားခဲ့သည်ကို တွေ့လိုက်သည်။

သူ(မ) မြင်တွေ့ရသည်မှာ —

အဲဒါက လက်ဖဝါး အရွယ်ခန့်ရှိသော အသက်ဝင်နေသော သစ်သား ယုန်ရုပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ယုန်ရုပ်လေးသည် သေးငယ်ပြီး သပ်ရပ်လှပကာ အသက်ဝင်နေသော သစ်သားရုပ်ကလေး ဖြစ်သည်။ ကျိုက်ကျိုက်၏ ပြတင်းပေါက်ရှေ့ရှိ နံနက်ခင်းနေရောင်အောက်တွင် အမှန်တကယ် ကျောက်စိမ်းရောင် အရောင်အဝါ ရှိနေသည်။ ယုန်လေးသည် အလွန်လှပပြီး ကြည့်ရသည်မှာ ကျေနပ်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

လွန်ခဲ့သော အကြိမ်က သူ(မ)၏ ယုန်မီးအိမ်ကို ရရှိခဲ့သောကြောင့် သူသည် သူ(မ)အတွက် ယုန်ရုပ်တစ်ခု အထူး ထွင်းထုထားခြင်း ဖြစ်နိုင်မလား။

စုရှီသည် ဒီလိုမျိုးကောင်းသောအရာကို ယခင်က မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။ သူ(မ)သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ချက်ချင်း နိုးထလာသည်။ သူ(မ)သည် တံတောင်ဆစ်ဖြင့် ထောက်ထားပြီး စားပွဲရှေ့ရှိ ကျိုက်ကျိုက်ကို သေချာစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူမအတွက် နောက်ထပ် လက်ဆောင်လား။

စုရှီသည် မနေ့ကမှ ခရီးသွားဖားဂိမ်းတွင် နေ့စဉ် စာတိုလေးများ ပေးနေသော်လည်း ဤဂိမ်းသည် ဘာမှ မပေးကြောင်း သူ(မ)နှလုံးသားထဲတွင် တိုင်တန်းနေခဲ့သေးသည်။ ကျိုက်ကျိုက်သည် သူ(မ)အား အရာများစွာကို အကြိမ်ကြိမ် ပေးနေခဲ့သည်။

ယနေ့ သူသည် ကိုယ်တိုင်ပင် စိတ်ရင်းဖြင့် ထွင်းထုပေးထားသည်!

လောင်မားသည် အလွန်ဝမ်းသာသဖြင့် ခေါင်းပါမူးသွားသည်ဟု ခံစားရသည်!

ကျိုက်ကျိုက်သည် စားပွဲရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး မှတ်စုတစ်စောင် ဆက်လက်ရေးသားနေသည်။ ယနေ့ သူရေးခဲ့တာက...

— — "ဒီနေ့က ရာသီဥတုသာယာပြီး နှင်းမကျဘူး။ ကျွန်တော် ဈေးမှာ ဈေးပေါတဲ့ သစ်သား ယုန်ရုပ်လေးတစ်ရုပ် ကောက်ရလို့ မီးအိမ်အစား ပြန်ပေးတာ"

ရေးပြီးသောအခါ သူသည် စုတ်တံကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

သူသည် မည်သူမှန်းမသိသော သူတစ်ဦးထံ ဘာရေးရမည်ကိုမသိသော်လည်း တစ်ခုခုရေးချင်ပုံရသည်။ သူသည် ထိုသူနှင့် ဆက်သွယ်မှုရှိနေချင်ပုံရသည်။

သူသည် အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

နေ့ဖြစ်စေ၊ ညဖြစ်စေ၊ နွေရာသီပြီးဆုံးပြီး ဆောင်းရာသီရောက်လာသည်၊ ဆောင်းရာသီပြီးဆုံး၍ နွေရာသီရောက်ရှိလာသော်လည်း သူသည် အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ထိုသူ ပေါ်လာပြီးမှသာ သူ၏ရှည်လျားသော ညအမှောင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် မီးရောင်လေး မီးတောက် လာခဲ့သည်။

ရာသီဥတု အကြောင်း ပြောပြရုံမျှဖြစ်သော်လည်း ယခင်က မည်သူမျှ သူ့အား မပြောပြခဲ့ဖူးပေ။ အခုတော့ သူသည်လည်း သာမန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ရာသီဥတုအေးမြခြင်းနှင့် ပန်းများပွင့်နေခြင်းအကြောင်းကို ပုံမှန်အတိုင်း ပြောပြချင်ပုံရသည်။

စုရှီသည် စခရင်အပြင်ဘက်ကနေ ရယ်ချင်လာသည်။ ကျိုက်ကျိုက် ၊ မင်းက မျက်လုံးကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ပြီး လိမ်ညာနေတာ မဟုတ်လား။ စျေးထဲမှာ သစ်သားယုန်ရုပ်တစ်ခု ကောက်ရတယ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ၊ ပြီးတော့ စျေးပေါတဲ့ ယုန်ဖြစ်ကြောင်း အထူး အလေးထားပြောနေတာလဲ။ မင်း တစ်ညလုံး ခက်ခက်ခဲခဲ ထွင်းထုထားတယ်ဆိုတာ သိသာနေတာပဲ!

ဂိမ်းထဲမှ ဇာတ်ကောင်သည်လည်း လိမ်ညာတတ်ကြောင်း သိခဲ့ရပြီဖြစ်သည်!

စုရှီသည် အလွန်ပျော်ရွှင်နေပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာထားကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကျိုက်ကျိုက်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ကျောနောက်တွင် ချိတ်လျက် ပြတင်းပေါက်ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။ သူ၏မျက်လုံးများ စိုစွတ်နေပြီး၊ ယခင်ကကဲ့သို့ အေးစက်မှု မရှိတော့ပါ။ ထိုအစား၊ သူ၏မျက်လုံးများသည် တည်ငြိမ်ပြီး အံ့အားသင့်နေပုံရသည်။

တစ်ခဏအတွင်း၊ သူသည် စိတ်ခံစားမှုပြင်းထန်ပြီး စိတ်ထားအေးစက်ကာ နောက်ခံသမိုင်း ဆန်းကြယ်သော တရားမဝင်သားတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ပျော်ရွှင်စွာ ကြီးပြင်းလာပြီး စာရေးနည်းကို တွေးတောနေသော လူငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

စုရှီ သည် မျက်နှာပြင်မှတစ်ဆင့် သူ့ကို ခဏကြာကြည့်နေပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလာသည်။ ကျိုက်ကျိုက်က မပြောပြသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် သူ(မ)ရဲ့တည်ရှိမှုကို သံယောဇဉ် ဖြစ်နေပြီးဖြစ်သည်။

သူ(မ)၏ထွက်ပေါ်လာခြင်းကို အမြဲစောင့်ဆိုင်း နေပုံရသည်။

သူသည် ဝမ်းသာခြင်း သို့မဟုတ် ဒေါသထွက်ခြင်းကို မပြသော်လည်း၊ သူ(မ)ထံမှ တုံ့ပြန်မှု အနည်းငယ်ရရှိရုံဖြင့် သူ အလွန်ပျော်ရွှင်နေမည်ဖြစ်သည်။

စုရှီသည် ဤအချက်ကို သတိပြုမိပြီးနောက် တွန့်ဆုတ်နေပြီး စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်လေသည်။

အခုမှစပြီး သူ(မ)သည် နေ့စဉ် နှိုးစက်ကို သတ်မှတ်ထားပြီး ရှစ်နာရီတိုင်း အွန်လိုင်းပေါ်တက်မည်။ ဤနည်းဖြင့် ကျိုက်ကျိုက်သည် သုံးရက်တစ်ခါ သွားရမည့်အစား ညတိုင်း သူ(မ)ရှိနေကြောင်း သိရှိလိမ့်မည်။

နှိုးစက်ကို သတ်မှတ်ပြီးနောက် စုရှီသည် ခေါင်းကိုက်လာသည်...

သူ(မ)သည် ဒီဂိမ်းကို အရမ်းစွဲလမ်းနေတာလား။