Chapter 23

ကျိုက်ကျိုက် ကျုံးကန်ဖိန်ကို နှုတ်ဆက်ပြီး ငွေတုံး ၁၇၀ကို အပ်နှံဖို့ ဘဏ်ရှာရန် လမ်းထဲပြန်သွားခဲ့သည်။ စုရှီသည် သူ(မ)ကိုယ်တိုင် ပိုက်ဆံရပြီး ဘဏ်တွင် အကောင့်ဖွင့်ထားသလိုပင် ပိုမိုစိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။

သူ(မ)တွင် အမှတ် ၂၃ မှတ် ရှိသွားသောအခါ၊ သူ(မ)သည် စနစ်ကို အပိုင်းနှစ်ပိုင်းထပ်ဖွင့်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

တစ်ခုမှာ မြို့တော်၏လမ်းအရှည်ဆုံးဖြစ်သည်။ သူမသည် မြို့တော်ရဲ့ စည်ကားသောမြင်ကွင်းကို ကြာရှည်စွာ မြင်တွေ့လိုခဲ့သည်။

စုရှီသည် အခြားနေရာများကို အခုထိ မစဉ်းစားရသေးပါ။ သော့ဖွင့်ခွင့်ကို အလဟသမဖြစ်စေရန်အတွက် သေချာစဉ်းစားနေသည်။

ထို့ကြောင့် သူ(မ)သည် ကျိုက်ကျိုက် ဘဏ်ထဲသို့ဝင်သွားပြီး ငွေတုံးအများစုကို အပ်နှံသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူသည် လက်ထဲတွင် ငွေသားအနည်းငယ်သာထားပြီး ဘဏ်ထဲသို့ ထည့်ထားခဲ့သည်။

သူထွက်လာသောအခါ ချန်ကုန်းဝူသည် သူ့နောက်သို့ ဆက်လိုက်နေခဲ့သည်။

ကျိုက်ကျိုက်သည် အမြဲတမ်းတစ်ယောက်တည်းဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ သူ့နောက်တွင် ပိန်ပါးသော မီးခြစ်ဆံတံလေးတစ်ခုရှိနေသည်။ သခင်နှင့်အစေခံကဲ့သို့ ပုံပေါ်နေလေသည်။

စုရှီသည် သူ့အတွက် ပျော်ရွှင်မိသော်လည်း အမည်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော ကျိုက်ကျိုက်က လှည့်ကြည့်ပြီး ချန်ကုန်းဝူအား အေးစက်စွာ "ငါ့နောက်မလိုက်နဲ့။ မင်းသွားတော့" ဟု ပြောသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

စုရှီက "ဟော်၊ တော်တော်စိတ်ပုပ်တာပဲ!" ဟု တွေးမိသည်။

ချန်ကုန်းဝူသည် ငိုတော့မတတ်ဖြစ်ပြီး ဒူးထောက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ "ကျေးဇူးရှင်၊ ကျွန်တော်သွားစရာ ဘယ်မှမရှိပါဘူး! ကျွန်တော့်ကို လိုက်ခွင့်ပေးပါ!"

ကျိုက်ကျိုက်သည် သူ့ကို ဤသို့မြင်ရသောအခါ မျက်မှောင်ကြုပ်လိုက်သည်။

ခဏစဉ်းစားပြီးနောက်၊ သူ့အား ငွေစအနည်းငယ်ပေးပြီး မြို့ပြင်ရှိဝင်းနှင့် မြို့တော်ရှိ လယ်ယာ ထိန်းသိမ်း စောင့်ရှောက်ခြင်းကို ခိုင်းခဲ့သည်။

အလုပ်သမားဝူ (ခေါ်) လူသေးသေးလေးသည် ရုတ်တရက် ပိုင်ဆိုင်မှု ခံစားချက် ရသွားပုံရသည်။ သူသည် နှာခေါင်းရှုံ့ပြီးနောက် ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် လယ်ယာကို ကျိုက်ကျိုက်အတွက် စောင့်ကြပ်ရန် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ထိုအခါမှ ကျိုက်ကျိုက်သည် ဦးထုပ်အနားကို နှိမ့်ချပြီး ပြန်လှည့်ထွက်သွားသည်။

လမ်းရှည်ကြီးပေါ်တွင် မိုးချုပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ နေဝင်ချိန်သည် နီရဲသောနံရံများနှင့် စိမ်းလန်းသော အမိုးများ၏ အဆုံးသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း နှိမ့်ဆင်းသွားသည်။ လူများစွာ သွားလာနေကြပြီး ကျိုက်ကျိုက်၏ ပုံသေးသေးလေးသည်လည်း နေဝင်ချိန်တွင် သွားလာလှုပ်ရှားနေသည်။

သူ၏ အမည်းရောင်အဝတ်အစားများသည် မှောင်ရိပ်နှင့် ရောနှောသွားတော့မလို ဖြစ်နေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အလွန်ဆူညံနေသည်။ သကြားရုပ်များ ရောင်းသူများ၊ စက္ကူပန်းချီများနှင့် ပူနွေးနေသော ကိတ်မုန့်များရှိသော်လည်း ကျိုက်ကျိုက်သည် အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်ပုံမရပါ။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုရန် စိတ်အားထက်သန်မှုမရှိပါ။ သူသည် ဘေးဘီသို့ မကြည့်ဘဲ လမ်းရှည်ကြီး၏ အဆုံးသို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။

စုရှီသည် မူလက ကျိုက်ကျိုက်သည် မင်းသားနင်းဖူအိမ်တော်တွင် တစ်ယောက်တည်း ကြီးပြင်းလာခဲ့သောကြောင့် သူ့ဘေးတွင် အခြားတစ်ယောက်ယောက်ရှိနေလျှင် အလွန်ပျော်ရွှင်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ကျိုက်ကျိုက်သည် ချန်ကုန်းဝူ သို့မဟုတ် အခြားတစ်စုံတစ်ယောက်ကို သူ့ဘေးတွင် လိုအပ်ပုံမရပါ။

တစ်နည်းအားဖြင့် သူ၏စိတ်နှလုံးထဲတွင် သူ(မ)သာလျှင် သူ့အား မျှော်လင့်ချက်နှင့် တွယ်တာမှုခံစားစေနိုင်သည်။

ဤထူးခြားမှုကြောင့် စုရှီသည် ပျော်ရွှင်ရမည်လား၊ ဝမ်းနည်းရမည်လား မသိဖြစ်နေသည်။

သူ(မ)အား နေ့စဉ် အွန်လိုင်းတက်ရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်မျှော်နေသော ကျိုက်ကျိုက်သည် တကယ့်ကို ချစ်စရာကောင်းသောကြောင့် ပျော်ရွှင်မိသည်။ သို့သော် သူ့တွင် သူငယ်ချင်း မရှိမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။ ငါ ဘာလုပ်သင့်လဲ ...

လုဟွမ်သည် ပုဂ္ဂလိကဘဏ်မှ မင်းသားနင်းဖူအိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ အစေခံများနှင့် တော်ဝင်သမားတော်တို့သည် လုဝမ်ရှို့၏ ခြံဝင်းဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားနေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူတို့သည် နတ်ဆေးဆရာကို ရှာမတွေ့သောကြောင့် တော်ဝင်သမားတော်ကိုသာ ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်။

တော်ဝင်သမားတော်သည် အကြိမ်ကြိမ်လာရောက်ခဲ့သော်လည်း သူညွှန်ကြားသော ဆေးကြောင့် လုဝမ်ရှို့သည် အကြိမ်ကြိမ်အန်ပြီး အဖျားတက်နေလေသည်။

မူလက သူသည် ချောင်းနားတွင် လုဝမ်ရှို့ကို ကယ်တင်ခဲ့သောနေ့က အစေခံများသည် လုဝမ်ရှို့ကို လျင်မြန်စွာဝိုင်းရံပြီး ရေစက်များကို သုတ်ပေးခဲ့သည်။ အကယ်၍ လုဝမ်ရှို့၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပိုမိုသန်မာပြီး သူသည် အမှန်တကယ် တစ်နှစ်ပတ်လုံး စစ်ပညာလေ့ကျင့်ခဲ့ပါက၊ တော်ဝင်သမားတော်၏ ဆေးကုသမှုကို ခံယူပြီး နောက်မှာ တိုးတက်မှုလက္ခဏာများ ပြသလာသင့်သည်။

သို့သော် လုဝမ်ရှို့သည် အရူးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူသည် အပြင်ပန်းတွင် သန်မာပုံရသော်လည်း အတွင်းပိုင်းတွင် အားနည်းသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူလမ်းလျှောက်သောအခါ သူ၏အောက်ပိုင်းသည် မတည်ငြိမ်ပေ၊ အေးခဲနေသော ချောင်းထဲ ကျသွားသောအခါ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ခံနိုင်အားကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။

လုဟွမ်သည် သူ၏အမည်းရောင်ဝတ်ရုံကို ချွတ်ထားပြီးဖြစ်ပြီး သာမန်အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ မိုးမှောင်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် အစေခံများသည် သူ့အနားမှ အပြေးအလွှား ဖြတ်သန်းသွားကြပြီး သံသယ မဝင်ကြပါ။

ထင်းရှူးဝင်း၏ အမိုးစွန်းအောက်ရှိ ယုန်မီးအိမ်သည် လေတွင် လှုပ်ခါနေသည်။ မီးထွန်းထားသော ဖယောင်းတိုင်မီးသည် သူအိမ်ပြန်လာရန် စောင့်နေပုံပေါ်နေသည်။ လုဟွမ်သည် ဝါးတောနဲ့ အတော်အတန်အဝေးတွင်ရှိနေသေးသည်။ သူသည် မီးအိမ်သေးသေးလေးကို မြင်သောအခါ သူ၏နှလုံးသားသည် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အတိတ်တုန်းက အိမ်သည် အမြဲတမ်း မှောင်မည်းနေခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုသူက သူ့အား ဤယုန်မီးအိမ်ကို ပေးသည့်အချိန်မှစ၍ သူသည် နေ့စဉ်အပြင်သို့ မထွက်မီ မီးအိမ်၏မီးစာကို မီးထွန်းလေ့ရှိသည်။

… ဤနည်းဖြင့် သူ ညနေပြန်လာသောအခါ သူ့အား စောင့်နေသော နောက်ထပ်မီးအိမ်တစ်လုံး ရှိနေသည်။

သူသည် ထင်ရှူးဝင်းသို့ ပြန်လာပြီး အိမ်ထဲသို့ အမြန်ဝင်သွားသည်။ သူ့၏ပထမဆုံး လုပ်ဆောင်ချက်မှာ စားပွဲပေါ်ရှိ သစ်သားရုပ်ထုကို ယူသွားပြီလားဟု စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူသည် အသေးအဖွဲ့ပစ္စည်းအချို့ကို ထွင်းထုခဲ့ပြီး ထိုသူအား လက်ဆောင် ပေးခဲ့သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့် အတိုင်းပင် ထိုသူသည် အားလုံးကို လက်ခံခဲ့သည်။

ထိုသူသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မချန်ထားခဲ့သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးကြား အပြန်အလှန်ဆက်ဆံမှုကြောင့် လုဟွမ်အနေဖြင့် အနည်းဆုံး ထိုသူသည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်မသွားသေးကြောင်း သေချာခဲ့သည်။

ယနေ့လည်း ထိုနည်းတူပင်ဖြစ်သည်။ သူ မနေ့ညက ထွင်းထုခဲ့သော ပစ္စည်းများကို ယူသွားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ထိုသူသည် မနေ့ညကလည်း လာခဲ့သည်။

ဖယောင်းတိုင် အလင်းရောင်အောက်တွင် လုဟွမ်သည် သစ်သားရုပ်ထုကို ထားခဲ့သော စားပွဲထောင့်ကို ကြည့်နေသည်။ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် နွေးထွေးသော အလင်းရောင်တစ်ခု ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သူ၏အေးစက်ပြီး ကြည်လင်သော မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွားသည်။

… သို့သော် သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသွားပြီး သူ့မျက်လုံးထဲမှ ဖြာထွက်နေသော အလင်းရောင်များ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာ စားပွဲထောင့်ကို ကြည့်နေလေသည်။

ထိုသူ ဆက်လက်ရှိနေသည်မှာ တစ်ဆယ့်တစ်ရက်ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ထိုသူအကြောင်း သတင်းအချက်အလက်များစွာ မရှာဖွေနိုင်သေးပေ။

ထိုသူက ဘာကြောင့်ပေါ်လာသည်ကို မသိသေးသလို ထိုသူက ဘာကြောင့် သူ့အား ကူညီနေသည်ကိုလည်း မသိသေးပေ။

ထိုသူ ဘယ်မှာနေသည်၊ ထိုသူ ဘာကို ကြိုက်နှစ်သက်သည် ဒါမှမဟုတ် ထိုသူ ဘယ်လိုပုံစံရှိသည်ကို သူမသိပေ။

ထိုသူ ဘယ်အချိန်မှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကိုလည်း သူမသိပေ။

ထို့အပြင် … လူ့သဘာဝအရ အမြဲတမ်း လောဘကြီးကြသည်။

သူလက်ဆောင်ပေးခဲ့သော ပုလဲခါးပတ်နှင့် ငွေဆံထိုးကို ထိုသူက ယူဆောင်သွားကြောင်း ပထမဆုံးအကြိမ် သိရှိရသောအခါ သူ ဝမ်းသာအံ့သြခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါ ထိုမျှသာမဟုတ်စေလိုတော့ပေ။

သူသည် လက်ဆောင်များပေးခဲ့ပြီး ထိုသူကလည်း ပိုမိုအကူအညီတွေပေးခဲ့သော်လည်း မည်သည့်စကားမှ မချန်ထားခဲ့ပေ။

သို့သော် သူသည် လောဘကြီးစွာဖြင့် ပို၍ရင်းနှီးလိုသည်။ ထိုသူ ဘယ်တော့မှ မပေါ်လာဘဲ မှတ်စုများမှ တစ်ဆင့်သာ ဆက်သွယ်သော်လည်း ကောင်းပါသည် …

သို့မဟုတ်လျှင် အမြဲတမ်း ဤသို့သာဖြစ်နေပါက ထိုသူသည် မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သည်။ ထို့ပြင် သူသည် ထိုသူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ထာဝရ သိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

လုဟွမ်က အတွေးများနေပြီး သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှု အနည်းငယ် ရှိနေသည်။ သို့သော်လည်း မည်သူမှ မမြင်နိုင်အောင် သူသည် သတိကြီးစွာဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသည်။

စခရင် အပြင်ဘက်က စုရှီ၏အာရုံသည် ကျိုက်ကျိုက်အပေါ်တွင် မရှိဘဲ ဝင်း၏ အပြင်ဘက်ရှိ မှောင်မည်းသော အရိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် ရှိနေလေသည်။ ဤအချိန်တွင် သူ(မ)သည် ထင်ရှူးဝင်း အပြင်ဘက်မှ ချဉ်းကပ်လာသော တိတ်တဆိတ် ပုံသဏ္ဍာန်တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်သည်။ မည်သူမျှ ကျိုက်ကျိုက်ကို မနှောင့်ယှက်ရန် သခင်မကြီးက အမိန့်ပေးထားသည့် အချိန်မှစ၍ အစေခံတစ်ယောက်မှ မလာခဲ့ပေ။ အခု ဘာဖြစ်နေတာလဲ။

စုရှီသည် သခင်မနင်း တစ်ခုခုလုပ်နေပြန်ပြီလားဟု စိုးရိမ်သဖြင့် အင်တာဖေ့ကို ဝင်းဆီသို့ အမြန်ပြောင်းလိုက်လေသည်။

အမည်းရောင်အရိပ်မှာ ကိုယ်ရံတော် ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော လူသေးသေးလေး တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူသည် ကုပ်ကုပ်ကလေး နံရံဘေးမှ တိတ်တဆိတ် တွားသွားကာ ကြက်ခြံဆီသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်နေသည်။

စုရှီသည် စခရင်ကို ချဲ့ပြီး ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ချက်တည်းနှင့် ဤတိတ်တဆိတ် လူသေးသေးလေးသည် အမှန်တကယ် ကိုယ်ရံတော်သုံးဖြစ်နေသည်။

စုရှီသည် ဖြတ်သွားဖြတ်လာများကဲ့သို့ ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသော ဤလူသေးသေးလေးများ၏ မျက်နှာများကို မှတ်မိခြင်း မရှိသည်မှာ သဘာဝဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဤလူသေးသေးလေးသည် အဝတ်စဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ သူ့ကို မှတ်မိစေသော အကြောင်းရင်းမှာ သူ့ခေါင်းပေါ်ရှိ "ကိုယ်ရံတော်သုံး" ဟူသော စာလုံးကြီး သုံးလုံးကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

သူ ဘာလုပ်ချင်တာလဲ။

သူ(မ)သည် ကိုယ်ရံတော်သုံးက အလန့်တကြားဖြင့် ကြက်ခြံထဲသို့ ခုန်ဝင်ပြီး ကြက်မတစ်ကောင်၏ နှုတ်သီးကို အမြန်ညှစ်ကာ အသံမထွက်စေရန် အဝတ်ဖြင့် ဖုံးလိုက်ပြီးနောက် အမြန်ထွက်ခွာသွားရန် စီစဉ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်လေသည်။ အခြားကြက်များသည် တစ်ချိန်လုံး ထိုနေရာတွင် ရှိနေခဲ့ကြပြီး လုံး ဝသတိမရှိကြပေ။ သူတို့သည် အသံပင်မထွက်ကြပေ။

ဟာကွာ၊ ကြက်လာ ခိုးတာလား။

ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

စုရှီသည် လွန်ခဲ့သောနှစ်ရက်က အဓိကတာဝန်ဖြင့် အလုပ်များနေခဲ့သဖြင့် ကိုယ်ရံတော်သုံးနှင့် ဆရာဒင်းတို့တွင် တာဝန်တစ်ခု ရှိနေသေးကြောင်း လုံးဝမေ့နေခဲ့သည်။ ကျိုက်ကျိုက်က သူတို့ကို ကူညီပေးခဲ့ကြောင်း သူတို့ မသိသေးပေ။

သူ(မ)သည် ကြက်တစ်ကောင်၏ တင်ပါးကို ညှပ်၍ အသံထွက်စေကာ ကျိုက်ကျိုက်ကို သတိပေးဖို့ လုပ်တော့မည့်အချိန်တွင် ကျိုက်ကျိုက်သည် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာနေသည်။

စုရှီသည် ချက်ချင်း သက်သာရာရသွားသည်။ အမှန်ပင် ကျိုက်ကျိုက်သည် သတိဝီရိယ ရှိပေသည်။

ပြီးတော့ ကျိုက်ကျိုက်က ကိုယ်ရံတော်သုံး မြင့်မားသော နံရံပေါ်သို့ မတက်မီ သူ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး၊ ဗိုက်ကြွက်သားတွေနဲ့ ကိုယ်ရံတော်သုံးအား မြေပြင်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ကိုယ်ရံတော်သုံးသည် လဲကျမှုကြောင့် မူးဝေသွားပြီး ခေါင်းအပေါ်တွင် ကြယ်များကို မြင်နေရသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ကြက်များသည် အတောင်ပံခတ်ပြီး ပျံတက်ပြေးလွှားသွားကြကာ အော်ဟစ်လျက် သူတို့အသိုက်များထဲသို့ ပုန်းအောင်းသွားကြသည်။

ကိုယ်ရံတော်သုံးသည် နင်းဖူမင်းသားအိမ်တော်၏ ကျွမ်းကျင်သော ကိုယ်ရံတော်များထဲတွင် တစ်ဦးအပါအဝင်ဖြစ်သည်။ သူက ကြက်များ အသံဆူညံစွာ မြည်နေသော်လည်း သခင်လေးသုံး သတိမထားမိခင် ထွက်ပြေးနိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ပြီးတော့ သခင်လေးသုံး၏အိမ်သည် ကြက်ခြံနှင့် တော်တော်ဝေးသော နေရာတွင် ရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်!

သို့သော် သခင်လေးသုံးက သိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။ သူထွက်ပြေးမည့် အချိန်ကို စောင့်နေတာလား။

လုဟွမ်သည် ငုံ့ကာ ကိုယ်ရံတော်သုံး၏ မျက်နှာပေါ်မှ အနက်ရောင်အဝတ်စကို ရုတ်တရက် ဆွဲဖယ်လိုက်သည်။ သူက မျက်မှောက်ကြုပ်ပြီး "မင်းလား" ဟု မေးလိုက်လေသည်။

ကိုယ်ရံတော်သုံးသည် ကြက်တစ်ကောင်မျှ မရလိုက်သေးဘဲ ဖမ်းဆီးခံရသည့်အတွက် ရှက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းတို့ကို ခံစားနေရသည်။

အရင်တုန်းကဆိုရင် အဆင်ပြေပါသေးသည်။ သို့သော် ယခုမူ သခင်မကြီးက သခင်လေးသုံးကို အလွန်တန်ဖိုးထား နေသည်။ သခင်လေးသုံးက သခင်မကြီးအား ပြောပြလိုက်လျှင် သူ့ကို အလုပ်မှ ထုတ်ပယ်မည်မှာ သေချာပေသည်!

သူသည် ထိတ်လန့်စွာဖြင့် ဒူးထောက်ချလိုက်ကာ သူ၏အမှားကို ဝန်ချတောင်းပန်လိုက်သည်။ "သခင်လေးသုံး၊ ကျွန်တော် စိတ်မထိန်းနိုင်လို့ပါ။ ကျေးဇူးပြု၍ ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးပါ"

အပြင်ဘက်တွင် ခိုးနားထောင်နေသူများ ရှိနိုင်သဖြင့် လုဟွမ်သည် သူ့အား ကြက်ကို ချထားစေပြီး အိမ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ လှည့်ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ခိုးတာလဲ"

ကိုယ်ရံတော်သုံးက ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘဲ အသေးစိတ် ပြောပြလိုက်သည်။ "သခင်လေးသုံး၊ ကျွန်တော်မှာ တကယ့်ကို ရွေးချယ်စရာလို့ပါ။ မြို့တော်မှာ လတ်တလော နာမည်ကြီးနေတဲ့ နတ်ဆေးဆရာအကြောင်းကို သခင်လေးကြားဖူးပါလား ။ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က ကျွန်တော့် မွေးစားဖခင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် နေမကောင်းဖြစ်နေချိန်မှာ ထိုနတ်ဆေးဆရာက ဆေးများ ပို့ပေးပြီး ကျွန်တော့် မွေးစားဖခင်ရဲ့ ကုတင်ဘေးမှာ ဆေးထားပေးခဲ့ပါတယ်"

"ကျွန်တော့် မွေးစားဖခင်က ဆေးသောက်ပြီးတော့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် နေမကောင်းဖြစ်နေတာမှ ချက်ချင်း သက်သာသွားတာပါ။ ထိုနတ်ဆေးဆရာသာ မရှိခဲ့ရင် ကျွန်တော့်မွေးစားဖခင်က အခုချိန်ထိ အိပ်ယာထဲလဲနေမှာပါ။ ဒီလိုမျိုးကြီးမားသော ကျေးဇူးတရားကို ကျွန်တော်တို့ ပြန်မဆပ်ဘဲ ဘယ်လိုလုပ် နေနိုင်မှာပါလဲ"

"ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့မှာ အအေးမိအဖျားရောဂါကြောင့် စုဆောင်းငွေ အားလုံး ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်တော့် မွေးစားဖခင်ကိုလည်း အိမ်တော်ထိန်းက နှင်ထုတ်လိုက်ပါတယ်။ နတ်ဆေးဆရာအား ပြန်ပေးဆပ်ဖို့ နည်းလမ်းမရှိတော့တာကြောင့် မိုက်မဲပြီး ကြက်ခိုးဖို့ စဉ်းစားမိခဲ့တာပါ..."

ကိုယ်ရံတော်သုံးသည် ငိုယိုကာ စကားများ အဆုံးမရှိ ပြောနေလေသည်။ သို့သော် သူ တွေ့မြင်နေရသည်မှာ သခင်လေးသုံး၏ မျက်နှာထားသည် ပို၍ပို၍ ရုပ်ဆိုးလာလေသည်။

လုဟွမ်သည် တစ်နေရာတည်းတွင် ရပ်နေလျက် လက်သီးများကို ဆုပ်ထားသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းအရိုးများက အားဖြင့် ထွင်းထွက်လာသည်။ သူ၏မျက်နှာသည် ဖယောင်းတိုင် အလင်းရောင်၏ နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေသောကြောင့် သူ၏ညှိုးငယ်နေသော အမူအရာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရပေ။

သူ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။ "အဲဒီသူက မင်းကိုလည်း ကူညီခဲ့တာလား"

ဘာလို့လဲ မသိတော့ဘူး။

သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရသော ညှိုးငယ်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်... ထိုသူသည် သူ့အား ကစားနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကရုဏာသက်၍သာ ကူညီနေခြင်းဖြစ်လျှင် ထိုလူအတွက် အခြားသူများကိုလည်း ကူညီခြင်းသည် ပုံမှန်သာဖြစ်သည်။

ထိုလူအတွက်မူ သူ့ကို ကူညီသည်ဖြစ်စေ၊ သူ့ရှေ့မှ ကိုယ်ရံတော်သုံးကို ကူညီသည်ဖြစ်စေ၊ ဒုက္ခရောက်နေသော တိရစ္ဆာန်လေးတစ်ကောင်ကို ကူညီနေသကဲ့သို့သာ ဖြစ်သည်။ ထိုသူသည် သနားကရုဏာဖြင့်သာ ကူညီပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသူ၏ အမြင်တွင် သူနှင့် သူ့ရှေ့မှ ကိုယ်ရံတော်သုံးအကြား မည်သည့်ကွာခြားချက်မျှ မရှိသည်လည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည် -

ထို့အပြင် သူသည် ထိုသူအား သူ့ကိုပဲ ကူညီပါဟု တောင်းဆိုရန် အကြောင်းမရှိပေ...

သို့သော် ထိုသူက ကိုယ်ရံတော်သုံး၏ ကုတင်နားတွင်လည်း တိတ်တဆိတ် ဆေးထားခဲ့ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသောအခါ သူ၏နှလုံးသားသည် ချက်ချင်းပင် အမှောင်ထုများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့လေသည်... ဆေးကို တိတ်တဆိတ် ထားခဲ့တာပင် တူညီနေသည်။ ထိုသူသည် ကိုယ်ရံတော်သုံး၏ ဖခင်ကိုလည်း စောင့်ရှောက်ခဲ့တာကလည်း ဖြစ်နိုင်သည် မဟုတ်လား။

ဤအတွေးက သူ၏နှလုံးသားကို စူးရှစွာ နာကျင်စေခဲ့သည်။

စိတ်နှလုံးထဲမှာ ရုတ်တရက် သူကိုယ်တိုင်တောင် မသိတဲ့ ခံစားချက်တွေ ပေါ်လာခဲ့သည်...

ပိုင်ဆိုင်လိုမှုလား?

ဒီစကားလုံးက သူ့နှလုံးသားထဲ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသောအခါ လုဟွမ်ရဲ့ မျက်ခွံတွေ တဆတ်ဆတ် တုန်သွားသည်။

စခရင်အပြင်ဘက်မှ စုရှီက ကိုယ်ရံတော်သုံးကို ဆုံးမစကားပြောကြားနေသည်။ ကျိုက်ကျိုက်က သူ့မွေးစားဖခင်ကို စောင့်ရှောက်ဖို့ ပိုက်ဆံ အမြဲပို့ပေးနေတာကို သူက ကြက်တွေခိုးပြီး ဘယ်လို ကျေးဇူးပြန်ဆပ်မှာလဲ!

ကိုယ်ရံတော်သုံးရဲ့ စကားတွေကို ကျိုက်ကျိုက်က လက်နှစ်ဖက်ကို ကျောဘက်မှာ ပစ်ထားပြီး နားထောင်နေသည်။ သူ့မျက်နှာက စိတ်မကောင်းဖြစ်နေပြီး ကြက်ခိုးတဲ့အပေါ် အရမ်းစိတ်ဆိုးနေတာ ထင်ရှားနေသည်။

... သူ့ခေါင်းပေါ်မှာ ပူဖောင်းလေးတစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာပြီး ပူဖောင်းထဲမှာ အမည်းရောင်တိမ်တိုက်တွေ ရှိနေလေသည်။

စုရှီ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ဘူး။

ကျိုက်ကျိုက်က အရမ်းစိတ်ဆိုးနေပုံရသည်။ ကြက်တစ်ကောင်တောင် အဆုံးရှုံးမခံနိုင်တဲ့ ကပ်စေးနှဲလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာပဲ။

"ဟုတ်ကဲ့၊ အဲဒီနတ်ဆေးဆရာရဲ့ကျေးဇူးကြောင့် ကျွန်တော့်မွေးစားဖခင် ပြန်ကောင်းလာခဲ့တာပါ!" ကိုယ်ရံတော်သုံးက သခင်လေးသုံး ဘာတွေးနေသလဲဆိုတာ မသိဘူး။ သူက သခင်လေးသုံးက ကြက်ခိုးတဲ့ကိစ္စကို ဒေါသထွက်နေတယ်လို့ပဲ ထင်နေလေသည်။

သူ့အကြည့်တွေက ပိုပိုပြီး အေးစက်လာတာကို ခံစားမိသည်။ သူ့ကျောပြင်က တုန်လာပြီး မြန်မြန် ပြောလိုက်လေသည်၊ "သခင်လေးသုံး၊ ဒီအကြောင်းကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါနဲ့။ နောက်ပိုင်း ကျွန်တော် ဥတွေ ပိုရောင်းပေးပါ့မယ်!"

ဒါပေမဲ့ သခင်လေးသုံးက မေးလိုက်သည်၊ "မင်းကို ကူညီခဲ့တဲ့သူကိုရော။ အခု ကြက်တွေ မရှိရင် ဘယ်လို ပြန်ဆပ်မလဲ!"

ကိုယ်ရံတော်သုံးက "သူ လိုချင်သလို ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်။ နွားလို၊ မြင်းလို အလုပ်လုပ်ပြီး ဆပ်မယ် ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်ခန္ဓာနဲ့တောင် ပြန်ဆပ်ပါမယ်!"

စုရှီက ကျိုက်ကျိုက် ကိုယ်ရံတော်သုံးကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်နေတာ မြင်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာက အမူအရာမပြောင်းလဲသော်လည်း သူ့ရင်ဘတ်က ရုတ်တရက် အပေါ်အောက် လှုပ်နေလေသည်။ သူ့ခေါင်းပေါ်က တိမ်တိုက်မဲတွေ ရုတ်တရက် ပွားလာပြီး တစ်ခဏချင်းမှာ သုံးခုဖြစ်သွားသည်။

မှုန်မှိုင်းနေသည်! မည်းမှောင်နေသည်! မုန်တိုင်း တစ်ခုလာနေပြီ!

စုရှီ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ဘူး။

"ထားလိုက်တော့၊ သွားတော့" ကျိုက်ကျိုက်က လက်သီးဆုပ်ထားလိုက်သည်၊ ကိုယ်ရံတော်သုံးကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူ့မျက်နှာက ရေခဲလို အေးစက်နေသည်။

အဲဒီအချိန်မှာ ကိုယ်ရံတော်သုံးက သခင်လေးသုံးရဲ့ စားပွဲပေါ်က စာရေးထားသောစာရွက်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။— သူ့မျက်လုံးတွေ ချက်ချင်း ကျယ်သွားသည်။

ခဏလေး! သခင်လေးသုံးရဲ့လက်ရေးက အဲဒီနေ့က လူရဲ့လက်ရေးနဲ့ တထပ်တည်း တူနေတာပဲ!

ကိုယ်ရံတော်သုံး ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို နားလည်သွားသည်။ ဒါဆို — သူက သူ့ကျေးဇူးရှင်ရဲ့ ကြက်တွေကို ခိုးနေတာလား!

အိုး၊ အမလေး သူ ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ!

ရုတ်တရက် သူ့မျက်နှာ ဖြူဖတ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားလေသည်။ သူ ချက်ချင်း ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး သူ အချိန်အကြာကြီး တန်ဖိုးထားတဲ့ ဆေးညွှန်းစာရွက်ကို ထုတ်လိုက်လေသည်။

သူ့အသံက တုန်ယင်နေပြီး ပြောလိုက်သည်၊ "သခင်လေးသုံး၊ ကျွန်တော် မှားသွားပါပြီ! ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ကို ကူညီခဲ့တာက သခင်လေးပဲလား။ ကျွန်တော် အရမ်းကျေးဇူးကန်းတာပဲ!"

သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ရိုက်ချင်လာသည်။

လုဟွမ် မျက်ခုံးကြုပ်လိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲက စာရွက်ကို ကြည့်လိုက်သည် — —

စာရွက်ပေါ်က လက်ရေးက တကယ်ပဲ သူ့လက်ရေးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူ မရေးခဲ့ဘူး။ သူ့မှာ ဆေးပို့ဖို့ အချိန်လည်း မရှိခဲ့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ...

ခဏအကြာမှာ လုဟွမ် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည် — —

ဒါဆို အဲဒီလူက တကယ်တော့ ဒီကိုယ်ရံတော်နဲ့ သူ့အဖေကို ဆေးမပို့ခဲ့ဘူး၊ သူ့အတွက် ကိုယ်ရံတော်သုံးနဲ့ ဆရာဒင်းရဲ့နှလုံးသားကို ရဖို့ ကူညီပေးနေတာလား! ဒါကြောင့် ဆေးပို့ပြီး သူ့လက်ရေးနဲ့ စာရွက်တစ်ရွက် ထားခဲ့တာလား။

အဲဒီလူက အမြဲတမ်း ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လုပ်လေ့ရှိသည်။ ဟုတ်တယ်၊ ဆရာဒင်းက တကယ်ပဲ စိုက်ပျိုးရေးမှာ တော်သည်။ သူ အရင်က ကြားဖူးခဲ့သည်။ ဒါဆို ဒါကြောင့်လား။

အဲဒီလူက ငါ့အတွက် လုပ်ပေးနေတာလား။

"..."

လုဟွမ်ရဲ့ အသံက ရုတ်တရက် ပိုပြီး တည်ငြိမ်လာသည်။ သူက ကိုယ်ရံတော်သုံးကို ငုံ့ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်၊ "ထပါ၊ ကြက်တွေက မင်းဟာပဲ"

ကိုယ်ရံတော်သုံး၊ "...???"

စခရင်အပြင်ဘက်မှ စုရှီက ကျိုက်ကျိုက်ရဲ့ စိတ်အပြောင်းအလဲက စာအုပ်စာရွက်တွေ လှန်သလို မြန်ဆန်တာကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူ့ခေါင်းပေါ်က တိမ်တိုက်မဲ သုံးခုလုံး ရုတ်တရက် ပျောက်သွားသည်။ နေငယ်လေး တစ်လုံး သူ့ခေါင်းပေါ် ပြန်ပေါ်လာလေသည်။

အဲဒီ နေငယ်လေးက သူ့ခေါင်းပေါ်မှာ မလှုပ်မယှက် ၊ လျှပ်စစ်မီးသီးလို တောက်ပနေသည်။ နည်းနည်း ပျော်ရွှင်နေပြီး နည်းနည်း ဂုဏ်ယူနေတာ ဖြစ်မည်။

ကိုယ်ရံတော်သုံးက သတိထားပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်တော့ သခင်လေးသုံးက အရင်လို ဒေါသထွက်မနေတော့ပေ။ သူ့စိတ်ထင်လား မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သခင်လေးသုံးရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက ပြုံးသွားပြီး "သူက ငါ့ကိုပဲ ကူညီတာ" ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ယူတဲ့ အကြည့်နဲ့ သူ့ကို ကြည့်နေသည် —

ကိုယ်ရံတော်သုံး မေးလိုက်သည်၊ "သခင်လေးသုံး၊ သခင်လေး အရမ်းပျော်နေတာလား"

စုရှီက ကျိုက်ကျိုက် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောတာကို မြင်လိုက်သည်၊ "မဟုတ်ဘူး၊ မပျော်ဘူး"

ဒါပေမဲ့ သူ့ခေါင်းပေါ်က နေက နှစ်လုံး ဖြစ်သွားလေသည်။

ကိုယ်ရံတော်သုံး၊ "..."

စုရှီ၊ "..."