Chapter 33
Vol. 4 Ch. 33
ဒုတိယမင်းသားလုပ်ကြံခံရတဲ့သတင်းဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ ၈ ရက်အတွင်း နန်းတော်တွင်း ပျံ့နှံ့နေသည်။
ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို နန်းတော်တွင်း အရှုပ်တော်အဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ပါသည်။ ဘေးဒုက္ခကြောင့် ဆူပူမှုဖြစ်တာလား ဒါမှမဟုတ် တစ်စုံတစ်ယောက်က မင်းသားကို တမင်သတ်တာလားဆိုတာ မသိရသေးပါဘူး။ ဘယ်လိုအကြောင်းကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းမျိုးမင်းနွယ်တွေက ဒီသတင်းပျံ့နှံ့တာကို မလိုလားကြပေ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေ့က ဆောင်းငှက်တောင်ကို သွားခဲ့တဲ့ မင်းသားမင်းသမီးတွေ အများကြီးရှိသည်။ သူတို့အားလုံးကို ပါးစပ်ပိတ်ထားပြီး သတင်းမပေါက်ကြားအောင် လုပ်ထားပေမယ့် တိတ်တဆိတ် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့၏။
ဘုရင်မင်းမြတ်က ဒီကိစ္စကို စိတ်ဆိုးပြီး နန်းတော်စောင့်တပ်တွေကို စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ အမြန်စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ဒုတိယမင်းသားကို ကုသဖို့ အတွက်လည်း နန်းတွင်းသမားတော်ကို စေလွှတ်လိုက်သည်။
နန်းတွင်းသမားတော်က ဒုတိယမင်းသားကို ကုသနေစဉ် သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်က အမှုန့်ကို လက်ချောင်းနဲ့တို့ကြည့်ပြီး နမ်းကြည့်လိုက်တဲ့အခါ စိတ်ထဲမှာ သံသယဖြစ်ပြီး မျက်နှာထား ပြောင်းသွားလေသည်။
ဒုတိယမင်းသားဟာ အိပ်ရာထဲမှာ ရက်အနည်းငယ် လဲလျောင်းနေခဲ့ရသည်။ သူ့နှလုံးကို ထုတ်ချင်းပေါက်လုနီးပါး ဒဏ်ရာဟာ အနာကျက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပေမယ့် သူ့မှာ အားအင်ချိနည်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူက "သမားတော် ရှု၊ ဘာတွေ့လဲ" ဟု မေးလိုက်လေသည်။
သမားတော် ရှုက " အရှင်မင်းသား၊ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ဒီအမှုန့်က နန်းတွင်းဆေးခန်းမှ ကျင်းချွမ်းဆေးနဲ့ ဆင်တူပါတယ်။ နှစ်မျိုးလုံးကို ခေါင်ရမ်းရွက်၊ ဘော်နီအော်လ်နဲ့ တခြားအရာတွေနဲ့ ပြုလုပ်ထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီဂျင်ချွမ်းဆေးက ဘာကြောင့် အံ့သြဖွယ်ရာ အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိပြီး မင်းသားရဲ့ ဒဏ်ရာကို ဒီလောက်မြန်မြန် ပျောက်ကင်းစေတာလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် မသိပါ!"
"ကျွန်တော်မျိုး ဒီလိုနာလန်ထူနိုင်စွမ်းရှိတဲ့ ဆေးဝါးမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါ။ ဒီအမှုန့်ထဲမှာ တခြားလျှို့ဝှက်ဆေးညွှန်းတွေ ရှိပါသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်မျိုးက အရည်အချင်း မပြည့်မီလို့ မခွဲခြားတတ်တာပါ"
"မင်းသားကို ကုသပေးခဲ့တဲ့သူက ကျွမ်းကျင်သမားတော်တစ်ဦး ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်!"
သူ မပြောလည်း ဒုတိယမင်းသားက အလွန်ထူးဆန်းတယ်လို့ ခံစားမိသည်။ သူကိုယ်တိုင် ထိုးသွင်းခဲ့တဲ့ မြားဟာ သူ့အသားထဲ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်သွားခဲ့သည်။ အဲဒါသာ ပိုနက်သွားရင် ယမမင်းကို သွားတွေ့နေရပြီ။ သူ့မူလအစီအစဉ်အရ ဒီဒဏ်ရာပျောက်ကင်းဖို့ အနည်းဆုံး ၃ လကနေ ၅ လအထိ ကြာမယ်လို့ တွက်ထားခဲ့တာ။
ဒါပေမဲ့ အခု ဆောင်းငှက်တောင်မှာ မမျှော်လင့်ဘဲ ပေါ်လာပြီး သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်ကြောင့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဒဏ်ရာပျောက်ကင်းတော့မယ်။
ဒုတိယမင်းသားရဲ့ အစီအစဉ်တွေ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး ဝေခွဲမရဖြစ်နေလေသည်။ သူအနည်းငယ် စိတ်အနှောက်အယှက် ဖြစ်နေပေမယ့် သူ ပိုပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးလာသည်။
သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့သူက ဘယ်သူလဲ။ ဘာလို့ကယ်တင်ခဲ့တာလဲ။ ဒီလို အံ့သြဖွယ်ဆေးမျိုး ဖန်တီးနိုင်တဲ့သူဟာ သာမန်လူတစ်ယောက် မဖြစ်နိုင်ဘူး။
"သမားတော် ရှု၊ ခင်ဗျားက အသိအမြင်ကျယ်တာပဲ။ ဒီကျင်းချွမ်းဆေးကို ဘယ်သူလုပ်တယ်ဆိုတာ ခန့်မှန်းနိုင်မလား"
သမားတော် ရှုက "ဒီအမှုထမ်းက ရှက်မိပါတယ်၊ ဘယ်လိုမှ မခန့်မှန်းတတ်ပါ။ ဒါပေမဲ့ ရက်အနည်းငယ်က မြို့တော်မှာ ယုံအန်းဘုရားကျောင်းက လူတွေကို ကုသပေးတဲ့သူတစ်ယောက်အကြောင်း ကြားဖူးပါတယ်။ အအေးမိနေတဲ့လူတွေက တစ်ညထဲနဲ့ ပျောက်ကင်းသွားကြပါတယ်တဲ့။ ကျွန်တော်မျိုးအထင်တော့ ယုံအန်းဘုရားကျောင်းမှာ လူတွေကို ကုသပေးခဲ့တဲ့ နတ်ဆေးဆရာဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်"
ဒုတိယမင်းသားလည်း ဒီကိစ္စကို ကြားဖူးလေသည်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကျင်းချွမ်းဆေးဗူးတစ်လုံးကိုကြည့်ရုံနဲ့ သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့သူက ယုံအန်းဘုရားကျောင်းကလူလို့ သေချာမပြောနိုင်သေးပေ။
ဟူဖင်း မျက်ခုံးကြုပ်ပြီး နန်းတွင်းသမားတော် ရှုကို ပြောလိုက်လေသည် - "ခင်ဗျား အရင်ပြန်နိုင်ပြီ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော် သက်သာလာတဲ့အကြောင်းကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့ဦး"
နန်းတွင်းသမားတော် ရှုက ဒုတိယမင်းသား ဘက်တော်သားဖြစ်တာကြောင့် သဘောတူပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။
ဒုတိယမင်းသား အိပ်ရာထဲ လဲလျောင်းနေချိန်မှာ နန်းတော်အစည်းအဝေးခန်းမ၌ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေကြလေသည်။
မှူးမတ်တွေက မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်က ဆီးနှင်းဒဏ်အကြောင်း ငြင်းခုံနေကြ၏။
ဒီနှစ်ကုန်ပိုင်းမှာ ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ ဆီးနှင်းဒဏ်က ယန်မင်းဆက်တစ်ခုလုံး ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ မြို့တော်မှာ စားနပ်ရိက္ခာစျေးနှုန်းတွေပ တက်သွားပေမယ့် ပြည်သူတွေရဲ့ နေထိုင်မှုကို မထိခိုက်ခဲ့ဘူး။ မြောက်ပိုင်းက အရင်ကတည်းက အေးစိမ့်စိမ့်နဲ့မို့ ဒီလိုကပ်ဘေးဒဏ်က ပိုဆိုးသွားစေသည်။
ဒါတင်မကသေးပေ၊ မနေ့ကပဲ မြောက်ပိုင်းမှာ တပ်စွဲထားတဲ့စစ်သားတွေက အစားအစာရှားပါးမှု၊ သုံးလကြာ မိုးမရွာတဲ့ မိုးခေါင်မှုတွေကြောင့် သူပုန်တွေ ပိုအားကောင်းလာတယ်လို့ အပြေးအလွှား လာအစီရင်ခံခဲ့လေသည်။ ဒါကို မကိုင်တွယ်နိုင်ရင် သူပုန်တွေက မြောက်ပိုင်းက တပ်စခန်းကို ချဉ်းကပ်သိမ်းပိုက်လာမှာကို ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။
ဧကရာဇ်က အတော်ဒုက္ခရောက်နေလေသည်။ လောလောဆယ် ဒုတိယမင်းသား လုပ်ကြံခံရတဲ့ကိစ္စကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်လေသည်။
လက်ရှိအကျပ်အတည်းက မြောက်ပိုင်းမှာဖြစ်နေတဲ့ နှင်းဒဏ်၊ မိုးခေါင်ရေရှားမှု၊ အဓိကရုဏ်းတွေကို ဘယ်သူက ကိုင်တွယ်မှာလဲ။ ဘယ်လိုကိုင်တွယ်မှာလဲ။
ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးနဲ့ ပဉ္စမမင်းသားအုပ်စုက ထုံးစံအတိုင်း ထရပ်ပြီး ပဉ္စမမင်းသားကို အကြံပြုကြသည်။ မိဖုရားကြီးဘက်မှ လူများက ဒါကိုမြင်တော့ ချက်ချင်းထပြီး အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို အကြံပြုကြလေသည်။ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက ချွေးစေးတွေ ပြန်နေလေသည်။ သူပုန်တွေအကြောင်း တွေးမိတိုင်း ကြောက်နေတာမို့ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ငြင်းဆန်လိုက်၏။ ဒါက ဧကရာဇ်ရဲ့ ဦးရီးတော်ကို စိတ်ဆိုးစေသည်။ ဒါ့အပြင် စစ်သူကြီး ကျန့်ယွမ်က ဒုတိယမင်းသား ဘက်တော်သားဖြစ်သည်။ အခု ဒုတိယမင်းသား နာမကျန်းဖြစ်နေတုန်း ပဉ္စမမင်းသားကို နေရာမပေးချင်သောကြောင့် သူကိုယ်တိုင် ထရပ်ပြီး တာဝန်ထမ်းဆောင်မည်ဟု ပြောလိုက်လေသည်။
ဧကရာဇ်က ဒီလူတွေမှာ သူတို့ကိုယ်စီ အကြံတွေနဲ့ နေရာရချင်နေကြပေမယ့် ဘယ်သူမှ ဘေးဒဏ်ကို တကယ်ကိုင်တွယ်ချင်တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိသည်။ ပြည်သူတွေအတွက် ခေါင်းကိုက်နေပြီး စိတ်ဆိုးတဲ့အသံနဲ့ မိန့်လိုက်လေသည် - "တိတ်ကြစမ်း၊ ဘယ်သူသွားရမလဲဆိုတာ ငါဆုံးဖြတ်မယ်"
ဒီလိုနဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုတချို့ဖြစ်ပြီးနောက် နန်းရင်ပြင်ကနေ ဆုတ်ခွာသွားကြလေသည်။
နန်းတော်ထဲမှာ အဖြစ်အပျက်တွေ အများကြီးဖြစ်နေပေမယ့် မင်းသားနင်းဖူ၏အိမ်တော်က ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ တိတ်ဆိတ်နေ၏။
သခင်မကြီးက ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ အဝတ်အစားနဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေ ရွေးချယ်နေရတာနဲ့ အလုပ်များနေလေသည်။ နှစ်ရက်အကြာမှာ ဆောင်းငှက်တောင် အမဲလိုက်ပွဲအတွက် နန်းတော်မှာ ညစာစားပွဲရှိ၏။ အဲဒီအချိန်မှာ နှင်းဝံပုလွေကို သတ်ခဲ့တဲ့ လုဟွမ်က ဧကရာဇ်နဲ့ တွေ့ဆုံရမယ်။ မိသားစုဝင်တွေအနေနဲ့ သခင်မကြီးနဲ့ မင်းသားနင်းဖူရဲ့ တရားဝင်ဇနီးဖြစ်သော မိဖုရားလည်း နန်းတော်ထဲ ဝင်ရမယ်။
မင်းသားနင်းဖူအိမ်တော် ကျဆင်းပြီးနောက် မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း သခင်မကြီး ပထမဆုံးအကြိမ် နန်းတော်ထဲ ညစာစားပွဲတက်ရောက်နိုင်တာမို့ သူ(မ)အရမ်းပျော်နေလေသည်။ သူ(မ)အနားက အပျိုတော်တွေကို လုဟွမ်အတွက် ပစ္စည်းတွေအများကြီး ပို့ခိုင်းရုံတင်မကဘူး မင်းသားနင်းဖူရဲ့ အစေအပါးတွေကိုလည်း ချီးမြှင့်လိုက်သေးသည်။
ဒီမြင်ကွင်းက လွန်ခဲ့တဲ့ရှစ်ရက်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေပါ။ စုရှီ အွန်လိုင်းမတက်ခဲ့တာကြောင့် စနစ်က သူ(မ)ကို အမြန်ကြည့်ရှုခိုင်းခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ(မ)က စခရင်ပေါ်က ကျိုက်ကျိုက်ကိုပဲ ကြည့်နေသည်။ လွန်ခဲ့တဲ့ရှစ်ရက်အတွင်း နန်းတော်နဲ့ မင်းသားနင်းဖူအိမ်တော်မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ကြည့်ချင်စိတ်မရှိပေ။ ဒါကြောင့် အန်နီမေးရှင်းကို စခရင်ရဲ့ညာဘက်အပေါ်ထောင့်ကို ရွှေ့လိုက်ပြီး သေးအောင်လုပ်လိုက်လေသည်။
ဒီအချိန်မှာ လုဟွမ်ကလည်း ဒီအရာတွေကို စဉ်းစားမနေဘူး။
သူက အဲဒီလူထားခဲ့တဲ့ ဘူးထဲက အစားအစာတွေကို ကြည့်နေပေသည်။ အငွေ့တွေ ဖြေးဖြေးချင်း တက်နေတာက ဆောင်းညခင်းမှာ အဖြူရောင်မြူခိုးတွေ လိမ့်ဝဲနေသလိုမျိုး ဒါအိပ်မက်မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သတိပေးနေသလိုပဲ တကယ့်အပူငွေ့တွေ ထွက်နေ၏။
အဲလိုခန့်မှန်းပြီးနောက် သူ့နှလုံးသားက အရမ်းမြန်မြန် ခုန်လာလေသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက သွေးတွေလည်း အရမ်းမြန်မြန် စီးဆင်းလာသည်။ ဒါက ကြောက်လို့တော့ မဟုတ်ပေ။ အဲဒီလူရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ပုံရိပ်ကို တိမ်တိုက်တွေ မြူခိုးတွေကြားက တွန်းဖယ်ပြီး နီးကပ်လာသလို ခံစားနေရလို့ပါ...
ဒါက သူ့အတွက် အလွန်အရေးကြီးသည်။
လုဟွမ် သူ့ရဲ့ မြန်ဆန်နေတဲ့ အသက်ရှူသံကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး အတတ်နိုင်ဆုံး တည်ငြိမ်အောင်လုပ်လိုက်၏။ အဲဒီလူ သူ့အနားရောက်လာပြီးနောက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို သတိထားပြီး ပြန်သုံးသပ်ကြည့်လိုက်လေသည်။
အဲဒီလူက ဖိနပ်တွေ၊ မီးသွေးမီးဖိုတွေ၊ ချုပ်ပြီးသားအင်္ကျီတွေ၊ ကြက်တွေ၊ သီးနှံတွေနဲ့ ဆောင်းခိုရာတို့ကို သူ့အခန်းထဲ မသိမသာ ပို့ဆောင်နိုင်တဲ့အချိန်ကတည်းက သူခန့်မှန်းခဲ့သင့်ပေသည်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်တုန်းက လုဟွမ်က အဲဒီလူကို အဝင်အထွက်လွတ်လပ်ပြီး စစ်ပညာကျွမ်းကျင်တဲ့သူ တစ်ယောက်လို့ပဲ ထင်ခဲ့တယ်။
အဲဒီနောက် သူက ယုံအန်းဘုရားကျောင်းမှာ အအေးမိတဲ့လူတွေကို ကယ်တင်ဖို့ အဖျားပျောက်ဆေး ပေးခဲ့သည်။ သူက ကျုံးကန်ဖိန်ဆီမှ အိမ်နဲ့ လယ်ယာကို ရခဲ့လေသည်။ သူက ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ သူက သခင်မကြီးရဲ့ အမိန့်အရ ဆောင်းငှက်တောင်မှာ အမဲလိုက်ဖို့ သွားခဲ့ရသည်။ ဒီအရာအားလုံးက အဲဒီလူက သူ့အနားမှာ အမြဲရှိနေပြီး အရာရာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေသလိုပဲ!...
တစ်ချိန်က သူ့စိတ်ထဲမှာ သံသယတွေ ရှိနေပေမယ့် အဲဒါကို သဘာဝလွန်အရာတစ်ခုလို့ မတွေးချင်ခဲ့ပေ။ အဲဒီလူက မြို့တော်တစ်ဝန်းမှာ သတင်းထောက်လှမ်းရေးတွေရှိပြီး သတင်းအချက်အလက် အရင်းအမြစ် အများကြီး ရှိတယ်လို့ပဲ ထင်ခဲ့သည်။ မြို့တော်မှာ ဖြစ်ပျက်တာ အားလုံးကို လက်ခုပ်ထဲက ရေလို သိနေ၏။
ဒါ့အပြင် အဲဒီလူက တစ်ညတည်းနဲ့ ကြက် နှစ်ရာကျော်ကို မွေးမြူရေးခြံကို ပို့ပြီး သခင်မနင်းရဲ့ အခန်းထဲမှာလည်း ပုံတစ်ပုံကို လျှို့၀ှက်စွာ ထားခဲ့သည်။ ဒါက သာမန်လူတွေ လုပ်နိုင်တဲ့ အရာမဟုတ်ဘူး။
... အခု သေချာ စဉ်းစားကြည့်မယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်ပဲ စွမ်းအားကြီးပါစေ၊ သာမန်လူတွေ ဒီအရာတွေကို လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
ဒါဆို...
အဲဒီလူက တကယ်ပဲ နတ်ဘုရား ဒါမှမဟုတ် သရဲလား။
ပြီးတော့ အဲဒီလူက နေ့တိုင်း သူထားခဲ့တဲ့ မှတ်စုတွေကို တုံ့ပြန်ပေမယ့် စာလုံးတစ်လုံးတောင် မထားခဲ့ဘူး။ သူက အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် စာလုံးတွေ မထားခဲ့နိုင်တာလားလို့ မေးတော့ အဲဒီလူက 'ဟုတ်တယ်' လို့ ပြောခဲ့သည် - ဒါဆို တကယ့်အကြောင်းရင်းက ဒါပဲ!
သရဲနဲ့ နတ်ဘုရားတွေက စာလုံးတွေ မထားခဲ့နိုင်ဘူးလား။
လုဟွမ် အစကနေ အဆုံးထိ တွေးကြည့်ပြီး သူ့ရှေ့က ပန်းကန်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ သွေးတွေက ဦးခေါင်းထိပ်ထိ တက်လာပြီး သူ့စိတ်ထဲက ဒီယူဆချက်က လုံးဝနီးပါး သေချာနေပြီ။
အဲဒီလူက သူ့အနားမှာ ပေါ်လာတဲ့ သရဲ ဒါမှမဟုတ် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်နေတာပဲ...
ခဏလေး -
ဒါဆို အဲဒီလူ အခုထိ သူ့အနားမှာ ရှိနေနိုင်သေးတယ်!
ဒီအတွေးက လုဟွမ်ရဲ့ စိတ်ထဲ ပေါ်လာတာနဲ့ သူ့ရဲ့ မဲနက်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေက ချက်ချင်း အာရုံစူးစိုက်သွားပြီး လက်ချောင်းတွေကို ဆုပ်ထားမိလိုက်သည်။
လူငယ်လေးရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး တင်းမာသွားပြီး သူ့မျက်လုံးတွေက မဲနက်၍ တောက်ပနေသည်။ အဲဒီနောက်ကွယ်မှာ ခံစားချက်တွေ ရှိနေလေသည်။ သူကိုယ်တိုင်တောင် မသိပေ။ ဝမ်းသာခြင်း၊ မျှော်လင့်ခြင်း၊ စိုးရိမ်ခြင်း သို့မဟုတ် စိတ်လှုပ်ရှားခြင်း ဖြစ်မယ် - သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို မသိမသာ ကြည့်လိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ အခန်းထဲမှာ ဘာမှမရှိဘူး။ ခြံစည်းရိုးအောက်က ယုန်မီးအိမ်က တိတ်ဆိတ်စွာ လင်းနေပြီး သူ့အနားမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးလို့ ထင်ရသည်။ ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့များရှိရင်...
တကယ်လို့ အဲဒီလူ ဒီအခန်းထဲမှာ ရှိနေရင်ရော။
လုဟွမ်ရဲ့ လည်ချောင်း နည်းနည်း ခြောက်သွားသည်။ သူ့စိတ်ထဲက ရှုပ်ထွေးတဲ့ ခံစားချက်တွေကို ဖိနှိပ်ထားပြီး ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ ဘယ်ကို ကြည့်ရမှန်း မသိတော့ သူ့အကြည့်က လှုပ်ရှားနေတဲ့ မီးအိမ်ပေါ် ကျရောက်သွားလေသည်။ သူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"မင်း... အခုထိ ဒီမှာ ရှိနေသေးလား"
ဒီတစ်ခါတော့ အဖြူရောင် အတွေးပူဖောင်းလေး မပေါ်လာသလို ကျိုက်ကျိုက် ရဲ့ စိတ်အတွင်းစကားလည်း မဟုတ်တော့ပေ။ စကားပြော ဒိုင်ယာလော့ဘောက်စ်လေး တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။
စခရင်အပြင်ဘက်မှာ စုရှီရဲ့ မျက်လုံးတွေ ကျယ်သွားပြီး "F*ck" ဆိုတဲ့ စကားလုံးက သူ(မ)စိတ်ထဲ လွှမ်းမိုးသွားသည်။
F*ck၊ f*ck၊ f*ck၊ f*ck၊ ကျိုက်ကျိုက် က သူ(မ)ကို စကားပြောနေတာလား!
စခရင်ပေါ်မှာ ကျိုက်ကျိုက်က ပြတင်းပေါက်ကနေ အပေါ်က ခြံစည်းရိုးအောက်ကို မော့ကြည့်နေလေသည်။ သူ့အကြည့်က သူ(မ)ဆီ မရောက်ပေမယ့် စုရှီက စခရင်ကနေ သူ(မ)ကို လှမ်းကြည့်နေသလို ခံစားနေရသည်။ ဆန်မုန့်လုံးပုံစံမျက်နှာပေါ်က မျက်လုံးအစုံက ကြည့်ကောင်း၍ လှပနေပြီး ရှင်းလင်းနေသည်။
စုရှီရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး ချက်ချင်း ကြက်သီးထသွားလေသည်။
ဒါက ဂိမ်းတစ်ခု မဟုတ်တော့ဘဲ စခရင်တစ်ခုနဲ့ ခွဲခြားထားတဲ့ အချိန်နှစ်ခုရဲ့ ဆုံမှတ်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်ဆိုတဲ့ ခံစားချက် တကယ်ကို ရှိလာလေသည်...
စုရှီရဲ့ နှလုံးခုန်သံ အရမ်းမြန်သွားသည်။
သူ(မ) တုံ့ပြန်လိုက်မယ်ဆိုတာနဲ့ စခရင်ပေါ်က ကျိုက်ကျိုက်က ထပ်မေးလိုက်သည်။
"မင်း ဒီမှာလား"
"တကယ်လို့ မင်း ဒီမှာ ရှိနေသေးရင်... ငါ့ကို သိအောင် ပြလို့ရမလား..."
စာတန်းထိုးတွေက စခရင်ပေါ်မှာ ပေါ်လာလေသည်။ သူက စုရှီကို တိုက်ရိုက် စကားပြောနေသလိုပဲ။
သူ အသက်ရှူ ရပ်ထားပြီး တင်းမာသွားလေသည်။ အဆုံးမရှိတဲ့ ညကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ အလင်းရောင်က သူ့မျက်နှာပေါ် ကျရောက်နေသည်။ လင်းလိုက်မှောင်လိုက်နဲ့ နေရာနှစ်ခု ဆုံတဲ့ အရိပ်လိုပဲ။
သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ မျှော်လင့်ခြင်းနဲ့ တောင့်တမှုတွေ ရှိနေပေမယ့် ဒါက ရေခဲတောင်ရဲ့ ထိပ်ဖျားလောက်သာရှိပြီး ဘာမှ မခံစားရသလို အေးစက်နေသည်။ သူ့စိတ်ထဲက လှိုင်းထန်နေတဲ့ ခံစားချက်တွေကို ဖြူဖွေး၍ တင်းတင်းဆုပ်ထားတဲ့ လက်ချောင်းတွေကနေသာ မြင်နိုင်သည်။
အကြာကြီး စောင့်နေပေမယ့် အဖြေမရှိပေ။
လုဟွမ် ပါးစပ်ဖွင့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။ "မင်း အသံမထွက်နိုင်တာမလား။ ဟုတ်တယ်မလား။ တကယ်လို့ မင်း ဒီမှာရှိနေရင် ငါ့အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲလို့ရလား"
စကားဆုံးတာနဲ့ သူ ခေါင်းငုံ့ပြီး သူ့အင်္ကျီလက်ဆွဲမှာကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စောင့်နေလေသည်။
သူ့ရဲ့ နှင်းဖြူရောင် အင်္ကျီလက်က ဖယောင်းတိုင် အလင်းရောင်အောက်မှာ တောက်ပနေပြီး သူ့အရိပ်က မြေပြင်ပေါ်တွင် ကျနေသည်။
ဒါပေမဲ့ အရိပ်က ငြိမ်သက်နေပြီး လုံးဝ မလှုပ်ရှားဘူး။
တစ်စက္ကန့် ကုန်သွားပြီ။
နှစ်စက္ကန့်။
သုံးစက္ကန့်။
လုဟွမ် စိတ်ပျက်သွား၏။ သူ နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပြီး ဘာမှမလုပ်နိုင်တော့ဘူးလို့ တွေးမိလိုက်သည်။ အဲဒီလူ - မဟုတ်ဘူး၊ သူ့သရဲက အခုချိန် ဒီမှာ မရှိတာလား။ ဒါဆို နောက်တစ်ခေါက်က ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ။
စုရှီက စခရင်ရှေ့မှာ တွန့်ဆုတ်နေလေသည်။ ကျိုက်ကျိုက်က အရမ်းရဲရင့်တာပဲ။ သူ တကယ် မကြောက်ဘူးလား။ သူ့ကို တကယ် ထိလိုက်ရမလား။
ခဏလောက် တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ စုရှီ လက်ဆန့်လိုက်ပြီး ကျိုက်ကျိုက်ရဲ့ လက်ချောင်းတွေကို ထိလိုက်သည်။
လုဟွမ်က သူ့အင်္ကျီလက်ကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေတုန်း...
ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာ၊ သူ့လက်ချောင်းတွေ ဘေးမှာ တွဲလောင်းကျနေတုန်း နူးညံ့သော ထိတွေ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
လုဟွမ်: "..."
အရမ်းနူးညံ့ပြီး အရင်က မကြုံဖူးတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုပဲ။ အရေပြား ထိတွေ့မှုလည်း မဟုတ်၊ နွေးထွေးမှုလည်း မရှိဘူး။ သူ့လက်ကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့ပြီး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ လေညှင်းလေးတစ်ခုလိုပဲ။
ဒါပေမဲ့ လေက သူ့ကို မနာအောင် အားကို ထိန်းချုပ်ထားသလိုပဲ။ သူ့လက်ကို သတိထားပြီး ထိတွေ့နေတယ်-
နောက်တစ်ခေါက် ထိတွေ့ပြီး ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
လုဟွမ်ရဲ့ အသက်ရှူသံတွေ တဖြည်းဖြည်း မြန်လာလေသည်။
သူက သူ့လက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အသံဝဲကြီးနဲ့ "မနာပါဘူး။ ရတယ်။ မင်းမှာ အားသိပ်မရှိဘူး" လို့ ပြောလိုက်သည်။
ရလဒ်အနေနဲ့ လေက နည်းနည်း လျှော့ပေးပြီး သူ့လက်ကို ရစ်ပတ်လိုက်သည်။ သူ့လက်ချောင်းတွေကို လှုပ်လိုက်ပြီး လက်ကိုင်ထားသလိုပဲ၊ ညင်သာစွာ လှုပ်ခါလိုက်သည်။
မြေပြင်ပေါ်က လုဟွမ်ရဲ့ ညာလက်အရိပ်ကလည်း လှုပ်သွားလေသည်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်လှုပ်နေသလိုပဲ။
ဒါပေမဲ့ လုဟွမ်က လူတစ်ယောက်ဆိုတာ သိသည်။ အဲဒီလူက သူ့လက်ကို ကိုင်ထားတာမျိုးလို။
အရမ်းထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အပူချိန်မရှိ၊ ပုံသဏ္ဍာန်မရှိတာ ရှင်းနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရင်းနှီးပြီး သိမ်မွေ့သည်။ လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုလို လုဟွမ်ရဲ့ လက်အရေပြားပေါ် ကျရောက်လာသည်။ လုဟွမ်ရဲ့ လက်ချောင်းထိပ်ကနေ သူ့နှလုံးသားဆီ စီးဆင်းသွားသည်။
သူ့လက်ချောင်းထိပ်တွေ နည်းနည်း လှုပ်သွားပြီး၊ သူ့နှလုံးသားက ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်နေသည်။
လုဟွမ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ နီရဲလာ၏။
သေချာတယ်၊ ဒါက သူ့အနားမှာ ပေါ်လာတဲ့ ဝိညာဉ်ပဲ။ ဒီအချိန်တလျှောက်လုံး သူ့ဘေးမှာ အဖော်ပြုနေတာလား။
ပတ်ဝန်းကျင်က တိတ်ဆိတ်နေပြီး မြေကြီးက ငြိမ်သက်နေသည်။ လုဟွမ်က မလှုပ်မယှက်ပေ။ သူ့ခေါင်းငုံ့ပြီး သူ့လက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့နားထဲ သူ့နှလုံးခုန်သံကိုပဲ ကြားနေရသည်။
အချိန်တွေ ရပ်တန့်သွားသလိုပဲ။
နောက်ဆုံးတော့ အဲဒီလူရဲ့ တည်ရှိမှုကို ခံစားမိပြီ ...
အခုလို အချိန်မှာ သူ့နှလုံးသားထဲက လှိုင်းထလာတဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို ဖော်ပြဖို့ ခက်ခဲတယ်။ သူက ငယ်ငယ်ကတည်းက တစ်ယောက်တည်း ကြီးပြင်းလာခဲ့ရတာ။ အသက်ရှင်နေရုံနဲ့တင် ကောင်းနေပါပြီ။ သူ့အနားမှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေမယ်၊ အဖော်ပြုပေးမယ်၊ စကားပြောမယ်၊ သူ့ကိုကြင်ကြင်နာနာ ဆက်ဆံမယ်ဆိုတာ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ သူက ကစားဖော်တွေ၊ ဆွေမျိုးတွေ၊ သူငယ်ချင်းတွေကို ဘယ်တုန်းကမှ မလိုချင်ခဲ့ဘူး။ သူတို့အကြောင်း သိပ်ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။
တစ်နေ့မှာ သူ့ဘဝထဲ လူတစ်ယောက် ပေါ်လာမယ်၊ မှိန်မှိန်လေးတောက်နေတဲ့ ယုန်မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားပြီး၊ သူ့ပတ်လည်က မှောင်မိုက်တဲ့ နေရောင်မရှိတဲ့ မြူတိမ်တွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖယ်ရှားပြီး သူ့ကို ကယ်တင်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။ သူက ဒီလောကက သာမန်လူသားတစ်ယောက်လို မဟုတ်ပေ။
... အဲဒီလူက သူ့အနားမှာ အမြဲရှိနေခဲ့တာလား။ သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာလား။ သူ့ကို အဖော်ပြုပေးနေခဲ့တာလား။
အဲဒီလူ ... မဟုတ်ဘူး၊ လူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး။ ဝိညာဉ်ဖြစ်နေရင်တောင်၊ သူတစ်ယောက်တည်းအတွက် တစ်ခုတည်းသော ဝိညာဉ်ပဲ။
လုဟွမ် တိတ်တိတ်လေး ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ သူ့လည်ပင်းက အရေပြားတွေက အေးစက်ပြီး ဖြူဖွေးနေပေမယ့် သူ့နှလုံးသားထဲက သွေးတွေက မြန်မြန်ဆန်ဆန် စီးဆင်းနေသည်။ သူ့မျက်လုံးတွေက ရွှေရောင်ကျောက်မျက်တွေလိုမျိုး၊ အရင်က မတွေ့ဖူးတဲ့ အရောင်တစ်ခုနဲ့ တောက်ပနေတယ်။
သူ့လက်ချောင်းထိပ်တွေမှာ လေကို ခံစားရသည်။ သူ့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ဖိနှိပ်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် မရဘူး။ ဒါကြောင့် သူ့မျက်လုံးနဲ့ မျက်ခုံးတွေ တောက်ပလာသည်။
... အမှောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်နေခဲ့ရင်းကနေ အခု၊ နောက်ဆုံးတော့ ဒီအလင်းကို ထိတွေ့မိလိုက်သလိုဘဲ။
သူက တစ်ခုခုကို တွေးမိပြီး သူ့အနားက နေရာလွတ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ အသံတိုးတိုးလေးနဲ့ မေးလိုက်သည်၊ "အဲဒီနေ့က မင်း ဘာလို့မလာတာလဲဆိုတာကို နားလည်သွားပြီ။ မင်း မလာချင်လို့ မဟုတ်ဘူး၊ မလာနိုင်လို့ မလား"
" 'ဟုတ်တယ်' ဆိုရင် ငါ့ဘယ်လက်ကို ကိုင်လိုက် 'မဟုတ်ဘူး' ဆိုရင် ငါ့ညာလက်ကို ကိုင်လိုက်"
လုဟွမ် သွယ်ဝိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ ဘာကြောင့်မှန်း မသိဘူး၊ သူ့နားရွက်တွေ နည်းနည်း နီလာလေသည်။
စခရင်အပြင်ဘက်က စုရှီက သူတို့ ဒီလိုဆက်သွယ်နိုင်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီနေ့က သူ(မ) ကျိုက်ကျိုက်ကို ထားခဲ့တာကို ရှင်းပြလို့ရပြီ မဟုတ်လား!
သူ(မ) စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ ဒါကြောင့် သူ(မ) ချက်ချင်း ကျိုက်ကျိုက်ရဲ့ ဘယ်လက်ကို ကိုင်လိုက်လေသည်။
— — နူးညံ့တဲ့ လက်လေး။ မထိတွေ့နိုင်သော်လည်း၊ နည်းနည်းလေး တို့ထိတာက လောင်မားရဲ့ နှလုံးသားကို အရည်ပျော်စေဖို့ လုံလောက်နေပြီ!
လုံလောက်ပြီ၊ စခရင်ပေါ်တွင်၊ တံခါးရှေ့မှာ လေးဆယ့်ငါးဒီဂရီနဲ့ ထိုင်ပြီး မိုးကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်နေတဲ့ ကျိုက်ကျိုက်ရဲ့ ဝမ်းနည်းတဲ့ အမူအရာ ပျောက်သွားပြီး သူ ပြုံးရွှင်လာတာကို ပြတ်သားစွာ မြင်လိုက်ရသည်။ သူ အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းထားပြီး မျက်နှာတည်တည်ထားဖို့ ကြိုးစားပေမယ့်၊ သူ့ခေါင်းထိပ်က နှလုံးသားလေး တစ်ခု ထွက်လာသည်။
လုဟွမ် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ထပ်မေးလိုက်လေသည်၊ "ဒါဆို၊ ငါ ရုတ်တရက် တွေ့ချင်တယ်လို့ ပြောတာကို မင်း စိတ်မဆိုးဘူးနော်"
သူ့ဘယ်လက်ကို ညင်သာစွာ ခြစ်ကုတ်လိုက်သည်။
ရှစ်ရက်လုံးလုံး စိတ်ပူနေတဲ့ လုဟွမ်ရဲ့ နှလုံးသားက နောက်ဆုံးတော့ ငြိမ်သက်သွားသည်။ သူ့ရင်ထဲမှာ သက်ပြင်းချပြီး ဆက်မေးလိုက်သည် — —
ဒီမေးခွန်းကို မမေးခင်၊ သူ ခဏရပ်ပြီး ဂရုမစိုက်သလို ဟန်ဆောင်ကာ ပုံမှန်အတိုင်း မေးသလို ကြိုးစားလိုက်သည်။
"အင်း၊ မင်း ဒုတိယမင်းသားကို ဘာလို့ ကယ်ခဲ့တာလဲ။ သူ့ကို ကူညီချင်လို့လား"
သူ့ညာလက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။
မဟုတ်ဘူး။
လုဟွမ်ရဲ့ နှလုံးသားလေးက နစ်မြုပ်သွား၏။ သူ့အသံက နည်းနည်း အက်ကွဲသွားသည်။ သူ ခဏ တွန့်ဆုတ်ပြီးမှ မေးလိုက်သည်၊ "ဒါဆို၊ သနားလို့လား။ ဒုတိယမင်းသားက တကယ်တမ်း လူတွေထဲက နဂါးတစ်ကောင်ပဲ — — "
ဒါပေမဲ့ သူ စကားမဆုံးခင် သူ့ညာလက်ကို နောက်တစ်ခါ ဆွဲလိုက်သည်။
စုရှီက ကျိုက်ကျိုက်ရဲ့ ညာလက်ကို လက်ဝါးနဲ့ ရိုက်လိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။
လုဟွမ် အဲဒီလူရဲ့ ခွန်အားကို အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ့နှလုံးသားထဲမှာ ခန့်မှန်းချက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ ဒီခန့်မှန်းချက်က သူ့စိတ်ထဲမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး၊ သူ့မျက်လုံးတွေ တောက်ပလာသည်။ ပြီးတော့ ပိုပိုပြီး တောက်ပလာလေသည်။
"အဲဒါက ဘာလို့လဲဆိုတော့..." လုဟွမ် ဆက်မပြောတော့ပေ။
ဒါပေမဲ့ စားပွဲပေါ်က စုတ်တံက ရုတ်တရက် လေထဲမှာ လှည့်သွားပြီး ရိုးရှင်းကြမ်းတမ်းစွာ သူ့ကို ညွှန်ပြလိုက်သည် — —
"ငါ့ကြောင့်လား" လုဟွမ်ရဲ့ အသံ တိုးဝင်သွားလေသည်။
စားပွဲပေါ်က စုတ်တံကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် နှစ်ခါ ရိုက်လိုက်သည်။ ဒုတ်၊ ဒုတ်။ မင်းကြောင့်ပဲ။ မှားတာ မရှိဘူး။
လုဟွမ် အရင်က သူနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ တော်ဝင်ကျောင်းတော်ကို ဝင်ချင်သော်လည်း အဲဒီလူကို မပြောပြခဲ့ဖူးပေ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူ၊ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ဝိညာဉ်က သူ့အတွေးတွေကို ခန့်မှန်းမိပြီးတော့ သူ့တော်ဝင်ကျောင်းတော်ဝင်ခွင့်ကို မနှောင့်နှေးစေချင်လို့ ဒုတိယမင်းသားကို ကယ်ခဲ့တာလား။
တကယ်တော့ အားလုံးက သူ့အတွက်ပဲ — —
လုဟွမ် မျက်နှာတည်တည်ထားဖို့ အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားနေသည်။ သူ အားအကုန်သုံးပြီး မျက်နှာတည်တည်ထားဖို့ ကြိုးစားလေသည်။ ဒါပေမဲ့ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေက ပိုပိုမြင့်တက်လာပြီး သူ မထိန်းထားနိုင်တော့ပေ။
စခရင်အပြင်ဘက်က စုရှီက စခရင်ပေါ်မှာ အသဲပုံလေးတွေ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာ မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့က ပေါက်ကွဲတော့မယ့်ပုံစံမျိုးနဲ့ ကျိုက်ကျိုက်ရဲ့ ခေါင်းပေါ်မှာ ခုန်နေကြသည်။
ကျိုက်ကျိုက် အရမ်းပျော်နေတာပဲ။ စခရင်အပြင်ဘက်က စုရှီက နောက်ဆုံးတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှင်းပြနိုင်သွားပြီ။ သူ(မ)လည်း သူ(မ)မျက်နှာကို အုပ်ထားပြီး အရမ်းပျော်နေလေသည်။ ဒီအဒေါ်ကြီးရဲ့ နှလုံးသားလေး!