ကားမတော်တဆမှု!
Vol. 31 Ch. 505
အဆုံးတွင် ကုန်းထျန်းဟောက်နှင့် ရှောင်လင်းယွီတို့ နှစ်ဦးတည်းတစ်စီးသွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။ ကုန်းထျန်းဟောက်က တစ်စုံတစ်ယောက်ကို တတိယကားတစ်စီး ယူဆောင်လာခိုင်းသည်။
အဖေရှောင်သည် သူတို့ယာဉ်စည်းကမ်းများကို မချိုးဖောက်နိုင်ဟု အခိုင်အမာ ပြောဆိုခဲ့သည်။ ရှောင်လင်းယွီက သူမမောင်းနှင်နိုင်သည်ဟု ပြောသော်လည်း အခြားသူများက သူမကို ထိုသို့ပြုလုပ်ခွင့်မပေးခဲ့ပေ။
လူဆယ်ယောက်ကျော်နှင့် ကားနှစ်စီး ရှိသည်။ ကုန်းထျန်းဟောက်သည် အခြားသူများနှင့် ကျပ်ညပ်စွာနေထိုင်ရသည့် အလေ့အထ မရှိပေ။ သူသည် ရှောင်လင်းယွီနှင့် နှစ်ယောက်တည်း အချိန်အချို့ ကုန်ဆုံးချင်သည်။
ဖုန်းတစ်ချက်ခေါ်လိုက်သည်နှင့် တတိယကား ပေါ်လာသည်။ ရှောင်မိသားစုသည် ကုန်းထျန်းဟောက်၏ အလေ့အထများနှင့် အကျွမ်းတဝင်ရှိသောကြောင့် သူ့ကို အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုခဲ့ကြပေ။
အမေရှောင်နှင့် ရှောင်လင်းယွင်နှင့် ကလေးများအားလုံးသည် ပထမကားကို စီးပြီး ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ကုန်းထျန်းဟောက်နှင့် ရှောင်လင်းယွီတို့သည် ဒုတိယကားကို စီးကြပြီး အဖေရှောင်နှင့် အခြားယာဉ်မောင်းတစ်ဦးက တတိယကားကို စီးကြသည်။
အဖေရှောင်တစ်ယောက် စွန့်ပစ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ကားထဲတွင် ရို့ရို့နှင့် လုလုတို့သည် အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သော သူတို့၏ မောင်လေးကို ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့သည် အလွန်နားမလည်ဖြစ်ပြီး စူးစမ်းလိုစိတ် ရှိကြသည်။ သူတို့က “အမေ၊ မောင်လေးက ဘာလို့အမြဲအိပ်နေရတာလဲ?” ဟု မေးလိုက်ကြသည်။
သူတို့ဆေးရုံမှ ထွက်ခွာလာသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း သူတို့သည် သူတို့၏ မောင်ငယ်လေး နိုးထလာသည်ကို မမြင်ဖူးကြပေ။
ရှောင်လင်းယွင်က ပြုံးပြီး “ဘာလို့လဲဆိုတော့ မောင်လေးက ခုလေးတင်မွေးတာမို့ သူက ပိုအိပ်ဖို့ လိုအပ်တယ်။ သူ ကြီးပြင်းလာဖို့ အများကြီးအိပ်ရမယ်”
ရို့ရို့နှင့် လုလုတို့က “ပိုအိပ်ရင် ကြီးပြင်းနိုင်တာလား? ဒါဆို သမီးတို့လည်း ပိုအိပ်သင့်တယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်လား?” ဟု မေးလိုက်ကြသည်။
ရှောင်လင်းယွင်က ချက်ချင်း ရှင်းပြသည်၊ “မေမေ့သမီးလေးတွေက အခုကြီးနေကြပြီလေ။ သမီးတို့က တစ်နေကုန် အိပ်ဖို့မလိုတော့ဘူး” သူမ၏ သမီးနှစ်ဦးသည် အိပ်ရာထနောက်ကျခြင်းကို နှစ်သက်ကြသည်။ သူမသည် မနက်ခင်းတွင် သူတို့ကို နိုးထရန် ခက်ခဲသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ပြဿနာကို လျင်မြန်စွာ ရှင်းလင်းရန် လိုအပ်သည်။
အမေရှောင်က ပြုံးပြီး “ဟားဟား၊ ငါတို့ရှောင်မိသားစုရဲ့ ကလေးတွေက တကယ်တော်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရို့ရို့၊ လုလု၊ မင်းတို့မောင်လေးက ခုလေးတင်မွေးတာမို့ သူက ပိုအိပ်ဖို့ လိုအပ်တယ်။ သူနည်းနည်းကြီးလာတဲ့အခါ သူက မင်းတို့နဲ့ ကစားလိမ့်မယ်။ မင်းတို့မောင်လေးက အိပ်ရာထနောက်ကျတဲ့ ပျင်းရိတဲ့ပိုးကောင် မဟုတ်ဘူး”
ရို့ရို့နှင့် လုလုတို့သည် အနည်းငယ် တခစ်ခစ်ရယ်ကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့က “ဒုတိယအဖွား၊ မောင်လေးက ဘယ်တော့ သမီးတို့နဲ့ ကစားနိုင်မှာလဲ?”
အမေရှောင်က ပြုံးပြီး “အနည်းဆုံးတော့ နောက်ထပ်နှစ်လလောက်တော့ ကြာလိမ့်မယ်ထင်တယ်”
“ကောင်းပြီ”
ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ကားမောင်းနေပြီး ရှောင်လင်းယွီသည် ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင် ရှိနေသည်။
ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ရံဖန်ရံခါ သူ့ချစ်သူကို ခိုးကြည့်လေ့ရှိသည်။
ရှောင်လင်းယွီ၊ “…”
ရှောင်လင်းယွီက ရယ်မောပြီး “လမ်းကို အာရုံစိုက်။ ဘာလို့ကျွန်မကို ခိုးကြည့်နေရတာလဲ?” ဟု မေးလိုက်သည်။
ကုန်းထျန်းဟောက်၏ အသံသည် နူးညံ့ပြီး ချိုသာနေသည်။ သူက ပြုံးပြီး “မင်းဒီနေ့ တကယ်ချစ်စရာကောင်းတယ်!”
ရှောင်လင်းယွီ၏ မျက်နှာက နီရဲသွားပြီး သူမက ရှက်ရွံ့စွာ “ရှင်ကျွန်မကို နှစ်သိမ့်စရာမလိုပါဘူး။ ဒီပန်းပွင့်ဂွမ်းထိုးအင်္ကျီကို ဝတ်ထားတာက အရမ်းရုပ်ဆိုးတယ်ဆိုတာ ကျွန်မသိတယ်”
ကုန်းထျန်းဟောက်က ချက်ချင်း လေးနက်စွာ “ဟမ့်၊ ကိုယ့်ဇနီးလေးကို ရုပ်ဆိုးတယ်လို့ပြောရဲတယ်လူရှိရင် ပြောကြည့်လိုက်စမ်းပါ။ ကိုယ် သူတို့ကို တကယ့်ရုပ်ဆိုးတယ်ဆိုတာ ဘာလဲသိသွားအောင် လုပ်ပေးလိုက်မယ်”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက်သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက ပြန်လည်ဖြေလျှော့သွားသည်။ သူက မျက်ခုံးပင့်ပြီး ပြုံးကာ “ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် တခြားလူတွေက ဒီအင်္ကျီထူကြီးကို မနိုင်နင်းနိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ဇနီးက လှပပြီး အရပ်ရှည်တယ်။ ဘယ်လောက်ရုပ်ဆိုးတဲ့ အဝတ်အစားဖြစ်ဖြစ် ရှင့်အပေါ်မှာ အရမ်းကြည့်ကောင်းနေမှာပဲ။ ဒီအင်္ကျီနဲ့တောင် မင်းက အရမ်းချစ်စရာကောင်းတယ်”
ရှောင်လင်းယွီ၏ ပါးပြင်များက ပို၍ပူလောင်လာသည်။ သူမ တခစ်ခစ်ရယ်လိုက်ကာ “ရှင့်ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေနဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေက ရှင်ဒီလောက် ပါးစပ်ချိုတယ်ဆိုတာ သိကြလား?”
ကုန်းထျန်းဟောက်က ချက်ချင်း ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် “သူတို့သိစရာလိုလို့လား? သူတို့က ကိုယ့်ဇနီးမှမဟုတ်တာ။”
ထို့နောက် တောက်ပသော အဖြူရောင်သွားများပေါ်သည်အထိ ပြုံးလိုက်ကာ “ဟားဟား။ ကိုယ်က ကိုယ့်ဇနီးလေးအတွက်ပဲ ပါးစပ်ချိုမှာ။ အချစ်လေး၊ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီလား?”
ရှောင်လင်းယွီက ပြုံးပြီး အပေါ်ယံအားဖြင့် “ဟုတ်တာပေါ့၊ ဟုတ်တာပေါ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူမက ရှေ့ကလမ်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး “ဒါဆို ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်းကြီးကို ရှေ့ကလမ်းကို သေချာကြည့်ဖို့ တောင်းဆိုလို့ရမလား?”
ကုန်းထျန်းဟောက်က ချက်ချင်း “ရတာပေါ့!” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
သို့သော် သူပြန်ဖြေပြီးနောက် သူက စတီယာရင်ကိုင်ထားသော သူ့ညာလက်ကို ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ရှောင်လင်းယွီ၏ ဘယ်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ်နှင့် ညင်သာစွာ ကိုင်လိုက်ကာ သူက အလေးအနက်ပြောလိုက်သည်။“ယွီအာ၊ အရာအားလုံးအတွက် ကျေးဇူးတင်သည်”
၎င်းသည် ရိုးရှင်းသော ဝါကျတစ်ကြောင်းဖြစ်သော်လည်း ရှောင်လင်းယွီ ၎င်းကို ကြားသောအခါ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုဖြစ်စေသော ချိုမြိန်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ရှောင်လင်းယွီက ကုန်းထျန်းဟောက်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး လေးနက်စွာဖြင့် “ကျွန်မရှင်နဲ့ မချစ်ခင်က ကလေးကို ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးအဖြစ် သဘောထားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကလေးက ကျွန်မတို့အချစ်ရဲ့အသီးအပွင့်ဖြစ်လို့ ကလေးကို မွေးဖွားခဲ့တယ်လို့ ခံစားရတယ်”
ကုန်းထျန်းဟောက်က ရှောင်လင်းယွီကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ပြီး ကျေးဇူးတင်စွာ “ယွီအာ၊ အရမ်းကျေးဇူးတင်သည်!” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူရှောင်လင်းယွီနှင့် တွေ့ဆုံသည့် အခိုက်အတန့်မှစ၍ သူသည် အခိုက်အတန့်တိုင်း ပျော်ရွှင်သည်ဟု ခံစားရသည်။ သူရှူရှိုက်သော လေသည်ပင် အနည်းငယ် ချိုမြိန်သည်။
ယခု ရှောင်လင်းယွီသည် သူ့ဇနီးဖြစ်သောအခါ သူ၏ ဘဝ၏ မိနစ်တိုင်းနှင့် စက္ကန့်တိုင်းသည် ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ဝန်းရံနေသည်။
ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ၂၈ နှစ်ကြာ နေထိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ချစ်မိလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။ တကယ်တော့ သူသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ဤမျှချစ်မိလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။
အချစ်သည် အကြောင်းပြချက် မလိုအပ်ပေ။ သို့သော် သူက အကြောင်းပြချက်ပေးရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုခံရလျှင် များစွာရှိလိမ့်မည်။ သူသည် သူမ၏ မျက်လုံးများ၊ သူမ၏ မျက်ခုံးများ၊ သူမ၏ နှာခေါင်း၊ သူမ၏ ပန်းရောင်နှုတ်ခမ်းများနှင့် သူမ၏ ဆံပင်ကိုပင် ချစ်သည်။
သူသည် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်း၊ သူမ၏ စကားလုံးတိုင်း၊ အကြည့်တိုင်းနှင့် အပြုံးတိုင်းကိုပင် ချစ်သည်။
လူများစွာက အချစ်က ကန်းစေတယ်ဟု ဆိုကြသည်။ အချစ်သည် တကယ်ကို မျက်မမြင်ဖြစ်သည်။
ဤအချစ်အတွက် သူသည် သူ၏အသက်အပါအဝင် အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ရန် ဆန္ဒရှိသည်။ သူ့အသက်ကို အသုံးပြု၍ သူမ၏အသက်ကို ကာကွယ်ရန် ဆန္ဒရှိသည်။
ကုန်းထျန်းဟောက်က ရှောင်လင်းယွီ၏ ဖြူဖွေးပြီး နူးညံ့သော လက်နောက်ကို ပွတ်သပ်ပြီး သူ့မျက်လုံးများက နက်ရှိုင်းသော ချစ်ခင်မှုကို ဖော်ပြသည်။ သူက “ယွီအာ၊ ကိုယ်မင်းကို ပိုပိုပြီး ချစ်မိလာပြီ။ ကိုယ်မင်းကို တစ်ခဏလေးတောင် မခွဲနိုင်လောက်အောင် ချစ်တယ်။ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ?”
ရှောင်လင်းယွီက ခေါင်းလှည့်ပြီး သူမ၏ မျက်တောင်များက အကြိမ်အနည်းငယ် ခတ်သွားသည်။ သူမ၏ လှပသော ဗာဒံစေ့ပုံ မျက်လုံးများက ကုန်းထျန်းဟောက်ကို လေးနက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
သူ၏ ဘေးတိုက်ပုံ အချိုးအကွေ့များသည် အလွန်ပြီးပြည့်စုံသည်။ ဤအမျိုးသားသည် နိုင်ငံ၏ အချမ်းသာဆုံး အမျိုးသားဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာပေါ်တွင်ပင် အချမ်းသာဆုံး အမျိုးသားဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။
ဤမျှအားကောင်းပြီး ချမ်းသာသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သူလိုချင်သော ဘယ်အမျိုးသမီးကိုမဆို ရရှိနိုင်သည်။ သို့သော် သူသည် ရှောင်လင်းယွီကို ချစ်မိသွားသည်။ သူမသည် ရွာသူမတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ သူမ ဤမျှကံကောင်းနိုင်မည်လား။
ရှောင်လင်းယွီက ကုန်းထျန်းဟောက်ကို ကြည့်ပြီး အလေးအနက်ပြန်ပြောသည်။ “ကုန်းထျန်းဟောက်၊ ကျွန်မလည်း ရှင့်ကို ပိုပြီးပိုပြီး ချစ်မိတယ်။ ကျွန်မရှင်နဲ့ ခွဲခွာရမှာကို မခံစားနိုင်ဘူး။ ကျွန်တို့သာခွဲခွာရရင် သေသွားမယ်လို့ ထင်တယ်”
ဝှူး!
ကုန်းထျန်းဟောက်၏ ကားသည် ရုတ်တရက် အရေးပေါ်ဘရိတ်အုပ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် စတီယာရင်ကိုင်ထားသော လက်ကို ချက်ချင်း လွှတ်လိုက်သည်။ အဲဒီအစား သူက ရှောင်လင်းယွီ၏ ခေါင်းကို ကိုင်ပြီး ရှောင်လင်းယွီကို သူ့ကို ကြည့်ခိုင်းလိုက်သည်။
ကုန်းထျန်းဟောက်က သူ့စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖိနှိပ်ပြီး တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ကာ “ယွီအာ၊ ကိုယ်ခုနက မင်းပြောတာကို မကြားလိုက်ဘူး။ ထပ်ပြောလို့ရမလား?”
ရှောင်လင်းယွီက မငြင်းခုံဘဲ ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ သူမက ကုန်းထျန်းဟောက်ကို ကြည့်ပြီး လေးလေးနက်နက် ပြန်ပြောလေသည် “ကုန်းထျန်းဟောက်၊ ကျွန်မလည်း ရှင့်ကို ပိုပြီးပိုပြီး ချစ်မိတယ်။ ကျွန်မရှင်နဲ့ ခွဲခွာရမှာကို မခံစားနိုင်ဘူး။ ကျွန်တို့သာခွဲခွာရရင် သေသွားမယ်လို့ ထင်တယ်”
“ယွီအာ၊ မင်းရဲ့ဝန်ခံစကားကိုကြားရလို့ ကိုယ်အရမ်းပျော်တယ်။ ဒါပေမယ့် ယွီအာ၊ ကိုယ်တို့ခွဲခွာရမယ်ဆိုရင်တောင် မင်းကို ကောင်းကောင်းဆက်ရှင်သန်စေချင်တယ်။ ဘာလို့ဆို ကိုယ်တို့မှာ မင်းကိုလိုအပ်နေသေးတယ် ကလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်လေ။”
အချစ်သည် ကျန်ရစ်ခဲ့သောသူအတွက် အခက်ခဲဆုံးဖြစ်သည်။ သို့သော် မည်မျှပင် နာကျင်သည်ဖြစ်စေ သူတို့သည် ရှေ့ဆက်ရမည်၊ အကြောင်းကတော့ ၎င်းသည် သူတို့၏ ချစ်သူများ လိုချင်သောအရာ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဤသည်မှာ အသက်ရှင်နေသူများအတွက် နာကျင်ပြီး ရက်စက်သည်။ သူတို့သည် အမှတ်တရများနှင့် နာကျင်မှုများနှင့်အတူ ရှင်သန်ရမည့်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့၏ ချစ်သူများ ကွယ်လွန်သွားသောအခါ သူတို့၏ အမှတ်တရများသည်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်။ ၎င်းသည် အလွန်ရက်စက်သည်!
ရှောင်လင်းယွီက ချက်ချင်း သူ့ပါးစပ်ကို ဖုံးအုပ်ပြီး ခေါင်းခါကာ “ဒီနေ့က နေ့ကောင်းနေ့မြတ်ပဲ။ ဒီလိုစိတ်ဓာတ်ကျစရာ စကားတွေ မပြောကြရအောင်!”
ကုန်းထျန်းဟောက်က ချက်ချင်း ရယ်မောပြီး “မှန်တယ်၊ မှန်တယ်။ ဒီလိုစိတ်ဓာတ်ကျစရာ စကားတွေ မပြောကြရအောင်။ ကိုယ်တို့က တစ်သက်လုံး အတူတူရှိနေမှာ”
သူအရာအားလုံးကို မေ့သွားလျှင်ပင် သူသည် သူ့ချစ်ဇနီးကို သေချာပေါက် မမေ့ပေ။ သူမ၏ အငွေ့အသက်ကို သေချာပေါက် မှတ်မိပြီး သူမကို ရှာဖွေလိမ့်မည်။
“တီ တီ…” သူ့နောက်က ကား၏ ဟွန်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူတို့နောက်မှ လိုက်ပါလာသော အဖေရှောင်သည် သူ့သမီးနှင့် သားမက်၏ ကား ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ အဖေရှောင်၏ ကားသည်လည်း ရပ်တန့်ရန် လိုအပ်သည်၊ သို့မဟုတ်လျှင် သူတို့ တိုက်မိလိမ့်မည်။
အဖေရှောင်သည် အလွန်နားမလည်ဖြစ်ပြီး ပို၍ပင် စိုးရိမ်လာသည်။
အဖေရှောင်က သူ့ဘေးက ယာဉ်မောင်းကို “ကျန်းကျုံး၊ ဘာဖြစ်နေတာလဲ? ထျန်းဟောက်နဲ့ ယွီအာရဲ့ ကားက ဘာလို့ရုတ်တရက် ရပ်သွားတာလဲ?”
ရှဲ့ကျန်းကျုံးသည် အလွန်လေ့ကျင့်ထားသော လူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် ကားပြတင်းပေါက်မှ အလွန်ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်သည်။ သူ့ဘော့စ်က သူ့မာစတာဘော့စ်နှင့် ချစ်ကြည်နူးနေလေသည်။ အဖေရှောင်ကို ဒီအကြောင်း ဘယ်လိုများပြောပြနိုင်ပါ့မလဲ။
ရှဲ့ကျန်းကျုံးက နှစ်ကြိမ် ချောင်းဆိုးပြီး “ဦးလေး၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့က တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ ရပ်လိုက်ရတာ ဖြစ်နိုင်တယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။ ထိုတစ်ခုခုမှာမူ သူအသေးစိတ် မပြောပေ။
အဖေရှောင်က စိုးရိမ်နေသည်။ “သူတို့ဘာဖြစ်နေတာလဲ? ဘာလို့ရုတ်တရက် ဘရိတ်အုပ်လိုက်တာလဲ?” ထို့နောက် သူက ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကို စဉ်းစားမိပြီး ချက်ချင်း မျက်လုံးကျယ်သွားကာ “သူတို့နှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်နေကြတယ်လို့ ထင်လား?”
ရှဲ့ကျန်းကျုံး၊ “…”
“ငါတီဗီအစီအစဉ်တွေ အများကြီး ကြည့်ဖူးတယ်။ လူတွေက ရန်ဖြစ်နေတဲ့အခါ ကားမတော်တဆမှုတွေ ဖြစ်တတ်တယ်” အဖေရှောင်က ပိုစိုးရိမ်လာသည်။ ရုတ်တရက် သူက ကားတံခါးကို ဖွင့်ပြီး ထွက်သွားကာ “မဟုတ်ဘူး၊ ငါသွားကြည့်ရမယ်။ သူတို့ကားထဲမှာ ရန်မဖြစ်သင့်ဘူး။ အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်”
“…” ရှဲ့ကျန်းကျုံးက အဖေရှောင်ကို လျင်မြန်စွာ ပြန်ဆွဲပြီး စိုးရိမ်တကြီး “ဦးလေး၊ ကျွန်တော့်ကို ယုံပါ။ သူတို့အဆင်ပြေသည်”
အဖေရှောင်က သူ့ကို သံသယဖြင့် ကြည့်သည်။ “မင်းသေချာလား?”
ရှဲ့ကျန်းကျုံးက အားပြင်းစွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး “ဟုတ်ကဲ့၊ သူတို့အဆင်ပြေသည်။ ဦးလေး၊ ကျွန်တော့်ကို ယုံပါ။ ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေက စူးရှတယ်။ ကျွန်တော်သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ မြင်နိုင်တယ်”
အဖေရှောင်က ကားတံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်ပြီး “သူတို့အခု ဘာလုပ်နေကြတာလဲ?” ဟု မေးလိုက်သည်။
“သူတို့… တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အဝတ်အစားတွေ ဆွဲနေကြတာလား?” ရှဲ့ကျန်းကျုံးက စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် ကျပန်းအကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို တီထွင်လိုက်သည်။
အဖေရှောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သံသယအပြည့်ဖြင့် “ဟင်? ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ?”
ရှဲ့ကျန်းကျုံးက အလွန်လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ပြီး ချက်ချင်း “ဖြစ်နိုင်တာက မာစတာအတွက် ကားထဲမှာ သူ့အင်္ကျီကြောင့် အရမ်းပူနေလို့ပဲ။ ဘော့စ်က စိုးရိမ်ပြီးတော့ အင်္ကျီချွတ်ပေးဖို့ ဘရိတ်ကို နင်းလိုက်တာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။ ရှဲ့ကျန်းကျုံးသည် ဤပြီးပြည့်စုံသော အကြောင်းပြချက်ကို တီထွင်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် သူ့ကိုယ်သူ လက်ခုပ်တီးချင်နေသည်။
အဖေရှောင်က ခေါင်းညိတ်သော်လည်း သူသည် စိတ်ရှုပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် ပြဿနာကို တကယ်မဖော်ထုတ်နိုင်ပေ။
ကုန်းထျန်းဟောက်နှင့် ရှောင်လင်းယွီတို့၏ ကား ရပ်တန့်သွားသောကြောင့် သူတို့နောက်က ကားသည်လည်း ရပ်တန့်သွားသည်။
ခဏစောင့်ပြီးနောက် အဖေရှောင်က သံသယဖြင့် “ကျန်းကျုံး၊ အင်္ကျီတစ်ထည်ချွတ်ဖို့ ဒီလောက်ကြာဖို့ လိုလို့လား?” ဆယ်မိနစ်ကျော် ကြာနေပြီ။
ရှဲ့ကျန်းကျုံးက သူ့နဖူးက ချွေးကိုသုတ်ပြီး သူ့ဘော့စ်ကို တိုင်တန်းသည်၊ ‘ဘော့စ်ရေ တစ်ခုခုလုပ်ချင်ရင်တောင် အိမ်မှာ လုပ်လို့ရတယ်။ ဘာလို့လမ်းအလယ်မှာ ရပ်ရတာလဲ? ဦးလေးက မင်းတို့နှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်နေကြတယ်လို့ သံသယဝင်တာ မဆန်းဘူး’
ခဏအကြာက ရှဲ့ကျန်းကျုံးသည် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သော အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှာတွေ့သည့်အတွက် ဝမ်းသာနေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် နောက်တစ်ခဏတွင် ဖော်ထုတ်ခံရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။
ရှဲ့ကျန်းကျုံးက ရယ်မောပြီး “ဦးလေး၊ ဘော့စ်က ဒီလိုဂွမ်းထိုးအင်္ကျီမျိုး မမြင်ဖူးဘူး။ သူက အကျွမ်းတဝင်မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် သူပိုကြာသွားတာ”
ဤတစ်ကြိမ်တွင် အဖေရှောင်သည် သူ့ကို လုံးဝမယုံကြည်တော့ပေ။
လေးနက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် သူက “ထျန်းဟောက်က အကျွမ်းတဝင်မရှိရင်တောင် ယွီအာက ရှိတယ်။ ချွတ်ဖို့ ဆယ်မိနစ်ထက် ပိုကြာလို့မရဘူး။ မဖြစ်နိုင်ဘူး”
ရှဲ့ကျန်းကျုံး၊ “…”
အဖေရှောင်က စိုးရိမ်စွာ “ထျန်းဟောက်နဲ့ ယွီအာက ကားထဲမှာ ငြင်းခုံနေကြမှာပဲ။ မဟုတ်ဘူး၊ ငါသွားကြည့်မယ်။ ယွီအာက ခုလေးတင် မီးဖွားထားတာ။ သူ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားအောင် လုပ်လို့မရဘူး”
ရှဲ့ကျန်းကျုံးသည် သူ့ကို တားရန် ဘာအကြောင်းပြချက် သုံးရမှန်းမသိ။ သူသည် ဟွန်းကို မှီပြီး နှိပ်လိုက်သည်။
မကြာမီ ရှေ့ကကား စတင်ပြီး မောင်းထွက်သွားသည်။
အဖေရှောင် ထိုသည်ကို မြင်သောအခါ သူကားသို့ ပြန်သွားသည်။
ရှဲ့ကျန်းကျုံးသည် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ကုန်းထျန်းဟောက်နှင့် ရှောင်လင်းယွီတို့သည် ကားကို ထပ်မံစတင်ပြီး အိမ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း မောင်းနှင်သွားကြသည်။
သူတို့မြို့နှင့် မက်မွန်ပန်းရွာကြားက လမ်းဆုံသို့ ရောက်သည်နှင့် အခြားတစ်ဖက်မှ ကြီးမားသော ထရပ်ကားတစ်စီး ပြေးဝင်လာသည်။ ဘရိတ်ပေါက်သွားပုံရသည်။
ကုန်းထျန်းဟောက်၏ မျက်ဆံများက ကျုံ့သွားပြီး သူဘရိတ်ကို ဆောင့်နင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသော ရှောင်လင်းယွီကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်အောက်သို့ အလိုအလျောက် ရွှေ့လိုက်သည်။
“ဘန်း!”
“မဖြစ်ဘူး!”
ကားချင်းတိုက်မိသံနှင့်အတူ ရှဲ့ကျန်းကျုံးနှင့် အဖေရှောင်တို့၏ နှလုံးသားကွဲကြေမတတ် အော်ဟစ်သံများ ရောယှက်သွားတော့သည်။
***