အကြောင်းကြားခြင်း!
Vol. 31 Ch. 507
ကုန်းနှင့် ရှောင်မိသားစုများသည် ကုန်းမိသားစု၏ ခြံဝင်းထဲတွင် စုရုံးနေကြသည်။
ရွာသားများစွာသည် ရှောင်လင်းယွီ မွေးဖွားကြောင်း သိသောကြောင့် မိသားစုနှစ်စုကို ဂုဏ်ပြုရန် လာရောက်ကြသည်။
“မြစ်လေးမွေးတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူသည်!”
“ဂုဏ်ယူသည်!”
“ကလေးက မွေးကတည်းက အရမ်းလှတယ်လို့ ကြားတယ်၊ ဟုတ်လား?”
အဘွားရှောင်က ပြုံးပြီး “ဟုတ်တယ်၊ သူအရမ်းချောတာ!” အဘွားရှောင်သည် သူမ၏ မြစ်အတွက် ချီးကျူးစကားများကို မနှမြောခဲ့ပေ။
ရွာသားများစွာသည် ကလေးကို ကြည့်ချင်သောကြောင့် ကုန်းမိသားစုအိမ်တွင် နေထိုင်ကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ဝမ်သည် လေးနက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် လျှောက်လာသည်။ သူသည် ရှိနေသော လူများကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း “သခင်ကြီး၊ တစ်ခုခုဖြစ်သွားပြီ!” ဟုသာ သတင်းပို့နိုင်သည်။
သခင်ကြီးကုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ရှိနေသော လူများ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
ရှောင်ဝမ်က အမှန်အတိုင်း သတင်းပို့သည်၊ “ရှဲ့ကျန်းကျုံး ခုနက ဖုန်းဆက်ပြီး သခင်လေးနဲ့ မဒမ်တို့ ကားမတော်တဆမှုဖြစ်တယ်လို့ ပြောတယ်။ သခင်လေးက ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရထားတယ်။ မစ္စတာစစ်ထူက အဲဒီကို သွားနေပါပြီ”
စစ်ထူရှင်းသည် ဆရာဝန်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာပေါ်က ထိပ်တန်းဆရာဝန်တွေထဲက တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ကုန်းထျန်းဟောက် ကားမတော်တဆမှုဖြစ်ကြောင်း ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်း ပြေးသွားခဲ့သည်။
“ဘာ?” လူတိုင်း ထိတ်လန့်စွာ ထရပ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ ဘာဖြစ်သွားသည်ကို မယုံကြည်နိုင်ကြ။
အဘွားရှောင်က ရှောင်ဝမ်၏ လက်စကို ဆွဲပြီး စိုးရိမ်တကြီး “ရှောင်ဝမ်၊ ဒါအမှန်မဟုတ်ဘူးမလား?” ဟု မေးလိုက်သည်။
ရှောင်ဝမ်က နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ပြီး လေးနက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် “အဘွားရှောင်၊ အမှန်ပါ။ ထရပ်ကားကြီးတစ်စီးက အထိန်းအကွပ်မရှိဘဲ ရုတ်တရက် ဝင်လာပြီး အကြီးဆုံးသခင်လေးနဲ့ မဒမ်တို့ရဲ့ ကားကို တိုက်မိသွားတယ်။ ဒါကြောင့်…”
“မဟုတ်ဘူး၊ ငါမယုံဘူး!” အဘွားရှောင်၏ စိတ်ခံစားမှုများက လှုပ်ရှားလာသည်။ သူမ လက်မခံနိုင်ဘဲ သတိလစ်သွားသည်။
“အဘွားရှောင်!” ရှောင်ဝမ်နှင့် သူမဘေးက လူများသည် ချက်ချင်း စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် သူမကို ပြုတ်မကျအောင် ကာကွယ်ရန် လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။
ရှောင်မိသားစု၏ တခြားမိသားစုဝင်များသည်လည်း ကြောင်သွားကြသည်။
“ရှောင်ဝမ်၊ ထျန်းဟောက်နဲ့ တခြားသူတွေ ဘယ်မှာ ကားမတော်တဆမှုဖြစ်တာလဲ?” အကြီးဆုံးဦးလေးရှောင်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
ရှောင်ဝမ်က “ခရိုင်နဲ့ မြို့ကြားက လမ်းဆုံမှာပါ”
ရှောင်ဝမ် စကားဆုံးသည်နှင့် ရှောင်မိသားစုဝင်များသည် လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများက စိုးရိမ်တကြီးနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်။
ရှောင်ဝမ်က “ဦးလေးရှောင်၊ သူတို့ကို ပြည်သူ့ဆေးရုံကို ပို့လိုက်ပါပြီ”
အဘွားရှောင်က နိုးလာပြီး “ငါလည်း သွားချင်တယ်!” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ခဏအကြာက သူတို့သည် မိသားစုတွင် မွေးကင်းစကလေးတစ်ဦး ရောက်ရှိလာခြင်းကို ဂုဏ်ပြုနေကြသည်။ သို့သော် ယခု သူတို့သည် ကားမတော်တဆမှုသတင်းကို လက်ခံရရှိကြသည်။ အလှည့်အပြောင်းက ဘယ်လိုမှယုံကြည်နိုင်စရာမကောင်းပေ။
ရှောင်မိသားစုဝင်အားလုံး တစ်ပြိုင်နက် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ရွာသားအချို့သည် စိုးရိမ်သောကြောင့် လိုက်ပါသွားကြသည်။ အခြားသူများသည် ကုန်းမိသားစုနှင့်အတူ ဆက်နေကြပြီး သူတို့အကူအညီ လိုအပ်မည်လားဟု စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
သခင်ကြီးကုန်းသည် သူ့တုတ်ကောက်ကို မှီထားသည်။ ရှောင်ဝမ်က ဤကိစ္စကို သူ့အား သတင်းပို့ကတည်းက သူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် လေးနက်ပြီး တည်ငြိမ်နေသည်။ သူသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။
ရှောင်ဝမ်က စိုးရိမ်တကြီး ခေါ်လိုက်သည်၊ “သခင်ကြီး…”
သခင်ကြီးကုန်းက “ဟောင်… ဟောက်အာ… တခြားသူတွေကရော? ကလေးတွေကရော။ ကလေးတွေကရော ဘယ်လိုနေလဲ?”
ရှောင်ဝမ်က “အစပိုင်းမှာ ဆေးရုံကို သွားတဲ့ ကားနှစ်စီးရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သခင်လေးက မဒမ်နဲ့ နှစ်ယောက်တည်း နေချင်လို့ ကားတစ်စီး ထပ်ခေါ်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့ထွက်သွားတုန်းက ကားသုံးစီး ရှိခဲ့တယ်။ ထရပ်ကားက သခင်လေးရဲ့ ကားကိုပဲ တိုက်မိခဲ့တယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေက အဆင်ပြေသည်။”
“အငယ်ဆုံးသခင်လေးက တခြားကားထဲမှာ၊ မဒမ်ကတော့ သခင်လေးက ကာကွယ်ပေးခဲ့တယ်။ အနည်းငယ်ဒဏ်ရာရတာကလွဲရင် သူမလည်း ဘေးကင်းလုံခြုံသည်။ တစ်ခုတည်း… တစ်ခုတည်းသောအကြောင်းကတော့ သခင်လေးရဲ့ အခြေအနေက မသိရသေးဘူး” ရှောင်ဝမ်သည် ဤသတင်းသည် လက်ခံရန် ခက်ခဲသည်ကို သိသော်လည်း သခင်ကြီးကုန်းသည် ကုန်းမိသားစု၏ အကြီးအကဲဖြစ်သည်။ သူသည် အမှန်တရားကို သတင်းပို့ရမည်။
“မစ္စတာစစ်ထူက သခင်လေးဆီကို အပြေးအလွှား ရောက်သွားပါပြီ” ရှောင်ဝမ်က ထပ်ပြောသည်၊ “သခင်ကြီး၊ စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး။ သခင်လေး သေချာပေါက် အဆင်ပြေမှာပါ”
သခင်ကြီးကုန်းက သူ့ပခုံးကို မတ်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ “ကုန်းမိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်တွေက အမြဲတမ်း အားကောင်းတဲ့လူတွေပဲ။ ဘယ်လောက်ကြီးမားတဲ့ အခက်အခဲတွေနဲ့ ဆုတ်ယုတ်မှုတွေပဲ ဖြစ်ဖြစ် သူတို့က သေချာပေါက် အသက်ရှင်လိမ့်မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သခင်ကြီးကုန်းက “ဘာလို့ ရုတ်တရက် ကားမတော်တဆမှု ဖြစ်ရတာလဲ?”
ရှောင်ဝမ်က “စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုအရ ထရပ်ကားက ရုတ်တရက် ချို့ယွင်းသွားပြီး ထရပ်ကားမောင်းသူက နေရာမှာပဲ သေဆုံးသွားသည်! ပဏာမ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုအရ ဒါက မတော်တဆမှုတစ်ခုပါ!”
သခင်ကြီးကုန်းက နှုတ်ခမ်းကို စေ့ပြီး အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သခင်ကြီးကုန်းက သူ့တုတ်ကောက်ကို မြေကြီးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ထုပြီး အေးစက်စွာ “ထပ်ပြီးစုံစမ်းစစ်ဆေး!” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့!” ဤသည်မှာ အလွန်တိုက်ဆိုင်လွန်းသည်! ထိုနေရာရှိ အဓိကလမ်းမကြီးသည် ညီညာသည်။ ကြီးမားသော ထရပ်ကားတစ်စီး ဘရိတ်ပေါက်သွားလျှင် ယာဉ်မောင်းသည် လမ်းဘေးသို့ အလွယ်တကူ မောင်းထွက်သွားနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ သို့သော် ဤထရပ်ကားသည် ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့သောနေရာသို့ မောင်းဝင်သွားသည်။
ရွာသားများ တင်းမာသော သခင်ကြီးကုန်းကို မြင်သောအခါ ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားရသည်။ သူသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ဖော်ရွေသည့်အဘိုးကြီးတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ ပို၍ကြောက်တတ်သော အချို့သည် မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ချက်ချင်း ကုန်းမိသားစု၏ ခြံဝင်းမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ပို၍ရဲရင့်သောသူများသည် သူတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ချုပ်တည်းပြီး ကုန်းမိသားစု အကူအညီ လိုအပ်မည်လားဟု ကြည့်ရန် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။
သခင်ကြီးကုန်း အမိန့်ပေးပြီးနောက် ရှောင်ဝမ်သည် သူ့လူများကို အမိန့်ပေးရန် လှည့်သွားသည်။ ထို့နောက် ရှောင်ဝမ်နှင့် ရှောင်ကျန်းတို့သည် သခင်ကြီးကုန်းနောက်သို့ ရှင်းယင်ခရိုင် ပြည်သူ့ဆေးရုံသို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။
ပြည်သူ့ဆေးရုံ၏ အရေးပေါ်ခန်းအပြင်ဘက်တွင် ရှောင်လင်းယွီနှင့် အခြားသူများသည် စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
အမေရှောင်နှင့် အခြားသူများသည် ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျတော့မည့်အလား ခံစားနေရသည်။
အခု ဂုဏ်ပြုနေသင့်သည်အချိန်ဖြစ်သော်လည်း မိုးကြိုးတစ်စင်း ကောင်းကင်မှ ထိုးကျလာပြီး ဘေးဒုက္ခတစ်ခု ကျရောက်လာသည်။
အမေရှောင်သည် ကလေးကို ပွေ့ဖက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများ နီရဲပြီး ရောင်ရမ်းသည်အထိ ငိုကြွေးနေသည်။ သူမ၏ လက်မောင်းထဲက ကလေးသည် ဝမ်းနည်းဖွယ် လေထုကို ခံစားမိပုံရပြီး မရပ်မနား ငိုကြွေးနေသည်။
ဤသည်မှာ ကလေး မွေးပြီးနောက် ဤသို့ငိုကြွေးခြင်း ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။
အမေရှောင်သည် သူမ၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကို သည်းခံပြီး ကလေးကို ချော့သည်၊ “အိုး၊ ကလေးလေး၊ မငိုပါနဲ့။ မင်းအဖေ အဆင်ပြေမှာပါ” သို့သော် အမေရှောင်သည် သူမကိုယ်တိုင် ငိုခြင်းကို မရပ်တန့်နိုင်။
ရှောင်လင်းယွင်သည်လည်း ပြင်းထန်စွာ ငိုကြွေးနေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဘယ်သူမှ ဘယ်သူ့ကိုမှ မနှစ်သိမ့်နိုင်။ သူတို့အားလုံးသည် ကုန်းထျန်းဟောက်၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအတွက် ဆုတောင်းနေကြသည်။
ရှောင်လင်းယွီသည် သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက နီရဲပြီး ရောင်ရမ်းနေသည်။ သူမသည် အရေးပေါ်ခန်းအဝင်ဝတွင် ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ထိုင်နေသည်။
သူမသည် ကုန်းထျန်းဟောက် အသက်ရှင်မည်ကို သိသည်။ သို့သော် ကုန်းထျန်းဟောက်က သူ့အသက်ကို စွန့်၍ သူမကို ကယ်တင်ခဲ့သည်ကို စဉ်းစားမိသည်နှင့် သူမ၏ နှလုံးသားသည် မနာကျင်ဘဲ မနေနိုင်။ ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူ၏ ကတိကို ဖြည့်ဆည်းခဲ့ပြီး သူ့အသက်ကို အသုံးပြု၍ သူမကို ကာကွယ်ခဲ့သည်။
အဖေရှောင်က နီရဲသော မျက်လုံးများဖြင့် လျှောက်လာသည်။ သူက ရှောင်လင်းယွီ၏ ပခုံးကို ပုတ်ပြီး နှစ်သိမ့်သည်၊ “ယွီအာ၊ ထျန်းဟောက် အဆင်ပြေမှာပါ။ သူသေချာပေါက် အဆင်ပြေမှာပါ”
သူသည် ရှောင်လင်းယွီကို နှစ်သိမ့်နေသကဲ့သို့ သူ့ကိုယ်သူလည်း နှစ်သိမ့်နေသည်။
“ယွီအာ၊ သမီးရဲ့ကလေးကို သွားကြည့်သင့်တယ်။ သူက အမေကို လိုအပ်တယ်။ ဒီလိုအေးစက်တဲ့ ရာသီဥတုမှာ သူ့ကို ဆက်ပြီးငိုခိုင်းနေလို့မရဘူး” အဖေရှောင်က ရှိုက်ငိုသည်။ “ဒါက သူ့လည်ချောင်းကို ပျက်စီးစေလိမ့်မယ်”
ရှောင်လင်းယွီက အဖေရှောင်ကို ဗလာဖြစ်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ အဖေရှောင်က ပြင်းထန်စွာ သက်ပြင်းချပြီး အမေရှောင်ဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ ကလေးကို ယူလိုက်သည်။
သူက ကလေးကို ရှောင်လင်းယွီထံသို့ ပေးပြီး “ကလေးကို နို့နည်းနည်းလောက်တိုက်ပြီး နှစ်သိမ့်လိုက်ပါ။ သူက ကားမတော်တဆမှုဖြစ်ကတည်းက ငိုနေတာ။ တစ်ခုခုဆိုးဆိုးရွားရွား ဖြစ်သွားတယ်ဆိုတာ သိပုံရတယ်”
သူမရှေ့က ဖြူဖွေးပြီး နူးညံ့သော ကလေးကို မြင်သောအခါ ရှောင်လင်းယွီ၏ မျက်ရည်များက မိုးကဲ့သို့ ထပ်မံကျဆင်းလာသည်။ သူမသည် ရှောင်ထုန်အတွက် သာယာအေးချမ်းသည့်ဘဝလေးပေးရန် ထပ်မံကျရှုံးခဲ့ပြန်သည်။
ရှောင်လင်းယွီက ကလေးကို ကိုင်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ သူမက တီးတိုးပြောသည်၊ “ကလေးလေး၊ မငိုပါနဲ့။ အဖေအဆင်ပြေမှာပါ။ မင်းအမြန်ကြီးပြင်းလာအောင် အမေ သားကို နို့တိုက်မယ်!”
ကလေးက သူမစကားကို နားလည်သလား မလည်သလား မသေချာသော်လည်း ငိုနေတာရပ်တန့်သွားသည်။ ကလေး နို့တိုက်ပြီးနောက်တွင်ပင် သူသည် အိပ်ရန် ငြင်းဆန်သည်။ သူသည် သူ့အမေကို မျက်လုံးကျယ်ကျယ်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့ခေါင်းကိုပင် လှည့်ပြီး အရေးပေါ်ခန်းဘက်သို့ ကြည့်ချင်နေသည်။
သို့သော် သူသည် ငယ်လွန်းပြီး သူ့ကိုယ်သူ မည်သို့ဖော်ပြရမည်ကို မသိသေးပေ။
သူ့ခေါင်းက အကြိမ်အနည်းငယ် လိမ်သွားပြီး သူ့လက်များက လေထဲတွင် ခြစ်နေသည်။ အဆုံးတွင် သူသည် သူ့အိပ်ငိုက်မှုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ နောက်တစ်ကြိမ် အိပ်ပျော်သွားသည်။ သူ့မျက်လုံးထောင့်တွင် မျက်ရည်များ ရှိနေသည်။
ရှောင်လင်းယွီ ဤသည်ကို မြင်ပြီး ပျော်ရွှင်မှု အနည်းငယ် ခံစားရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် မနာလိုဖြစ်နေသည်။
ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ရတာ အရမ်းကောင်းတယ်။ သူက စိတ်ပူစရာမရှိဘဲ ဘာမှသိစရာမလိုဘူး။
အမေရှောင်သည် ကလေး အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက် သူ့ကို ချီသွားသည်၊ အကြောင်းကတော့ သူမသည် ရှောင်လင်းယွီ၏ စိတ်အခြေအနေကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်ကတော့ ကလေးကို ဂရုစိုက်ပေးရန် လိုအပ်သည်။
အမေရှောင် ကလေးကို ချီသွားပြီး မကြာမီတွင် အဘွားရှောင်၊ အဘိုးရှောင်နှင့် အခြားသူများ ရောက်လာကြသည်။
အဘွားရှောင် ရောက်လာသည်နှင့် သူမသည် အဖေရှောင်ကို စိုးရိမ်တကြီး “လောင်အာ့၊ အခုအခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ? ထျန်းဟောက် သတိရလာပြီလား?” ဟု မေးလိုက်သည်။
အဖေရှောင်က ခေါင်းခါပြီး “မနိုးသေးဘူး။ အရေးပေါ်ခန်းထဲမှာပဲရှိသေးတယ်!”
အဘွားရှောင်က မယုံကြည်နိုင်စွာ “ဒါဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ? သူက ကားမောင်းကျွမ်းကျင်သည်!”
ဘယ်သူမှ မဖြေနိုင်။
အဘိုးရှောင်က အေးစက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် “သူ့ကို တိုက်တဲ့ ယာဉ်မောင်းကရော?” ဟု မေးလိုက်သည်။
အဖေရှောင်က လေးနက်စွာ “အဖေ၊ အဲဒီယာဉ်မောင်းက နေရာမှာပဲ သေဆုံးသွားတယ်!”
အဘိုးရှောင်က ကြောင်သွားပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။
အဘွားရှောင်သည်လည်း ကြောင်သွားသည်။ သူတို့အားလုံးသည် ကျေးလက်ဒေသမှ ကြင်နာပြီး ရိုးရှင်းသော လူများ ဖြစ်ကြသည်။
ယာဉ်မောင်း နေရာမှာပဲ သေဆုံးသွားကြောင်း ကြားရသောအခါ ကွယ်လွန်သူကို လေးစားသောအားဖြင့် သူတို့သည် ထွက်ခွာသွားသူကို အပြစ်တင်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။
လူအုပ်စုသည် တိတ်တဆိတ် ရပ်နေ သို့မဟုတ် ထိုင်နေပြီး အရေးပေါ်ခန်းတံခါး ဖွင့်လာမည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ လူတိုင်းသည် ကုန်းထျန်းဟောက် ဤဘေးဒုက္ခမှ အသက်ရှင်ပြီး ဘေးကင်းလုံခြုံပါစေဟု တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းနေကြသည်။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် စင်္ကြံတွင် ခြေသံများ ကြားနေရသည်။
သခင်ကြီးကုန်း ရောက်ရှိလာသည်။ ရှောင်ဝမ်နှင့် ရှောင်ကျန်းတို့က သူ့ကို ထောက်ပံ့ထားသည်။
သူ့တစ်ဦးတည်းသော မြေးသည် အရေးပေါ်ခန်းထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ရလဒ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက လာကြည့်ရမည်။
ရှောင်လင်းယွီ သခင်ကြီးကုန်းကို မြင်သောအခါ သူမ၏ ရောင်ရမ်းနေသော မျက်လုံးများက နောက်တစ်ကြိမ် မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။ သူမသည် ထရပ်ပြီး သူ့ထံသို့ လျှောက်သွားကာ တောင်းပန်ပြီး အပြစ်ရှိသလို “အဘိုး၊ တောင်းပန်သည်။ ကျွန်မက ထျန်းဟောက်ကို ဒုက္ခပေးခဲ့တဲ့သူပါ။ ထျန်းဟောက်သာ ကျွန်မကို ကာကွယ်ဖို့ မလုပ်ခဲ့ရင် သူ… သူက မဖြစ်…” ဟု ငိုယိုရင်း ခေါ်လိုက်သည်။
သခင်ကြီးကုန်းသည် သူ၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကို သည်းခံပြီး ရှောင်လင်းယွီ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ တုန်ရီနေသောအသံဖြင့် “ယွီအာ၊ မင်းအမှားမဟုတ်ဘူး။ မင်းအဆင်ပြေတာ ကောင်းတယ်။ ဟောက်အာက အဖေနဲ့ ခင်ပွန်းတစ်ယောက် လုပ်သင့်တာကိုပဲ လုပ်ခဲ့တာ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“အဘိုး!” ရှောင်လင်းယွီက ငိုယိုရင်း ခေါ်လိုက်သည်။ သူမသည် သခင်ကြီးကုန်းက သူမကို အပြစ်တင်လိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သခင်ကြီးကုန်းသည် ပြင်းထန်သော စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။ သူသည် သူမကိုပင် နှစ်သိမ့်ခဲ့သည်။
ရှောင်လင်းယွီသည် ရုတ်တရက် သခင်ကြီးကုန်းကို ပွေ့ဖက်ပြီး “အဘိုး၊ တောင်းပန်သည်၊ တောင်းပန်သည်…” ဟု အဆက်မပြတ် ပြောလိုက်သည်။
သခင်ကြီးကုန်းက သူမ၏ နောက်ကျောကို ပုတ်ပြီး နှစ်သိမ့်သည်၊ “ကောင်မလေး၊ မငိုနဲ့တော့။ မင်းမနေ့ကမှ မွေးဖွားထားတာ။ မင်းလည်း နလန်ပြန်ထူန်ဖို့ လိုအပ်တယ်။ ပြီးတော့ မင်းဒီလို ဆက်ပြီးငိုနေရင် အဲဒီကောင်စုတ်လေး နိုးလာတဲ့အခါ ရင်ကွဲနာကျပြီး သေသွားလိမ့်မယ်”
အခြားသူများ ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ရှိုက်ငိုကြသည်။ သူတို့သည် ရှောင်လင်းယွီ ကောင်းမွန်သော မိသားစုတစ်ခုသို့ လက်ထပ်ခဲ့သည်ကို သိကြသော်လည်း ဒီမိသားစုက ဤမျှ အသိတရားရှိပြီး စိတ်သဘောထားကြီးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ကြပေ။
ရှောင်လင်းယွီအတွက် ကျေနပ်မှုကို ခံစားရသော်လည်း သူတို့သည်လည်း အလွန်စိုးရိမ်နေကြသည်။
အကယ်၍…
သခင်ကြီးကုန်း၏ နှစ်သိမ့်မှုအောက်တွင် ရှောင်လင်းယွီသည် တဖြည်းဖြည်း ငိုခြင်းကို ရပ်တန့်သွားသည်။
ထို့နောက် သူမသည် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပုံရပြီး “အဘိုး၊ ကျွန်မအဘိုးကို သီးသန့်ပြောစရာတစ်ခု ရှိသည်!” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ရှောင်လင်းယွီသည် ဤသည်မှာ သီးသန့်ပြောရန် အချိန်မဟုတ်သည်ကို သိသည်။ သို့သော် သူမပြောမှကိုဖြစ်မည်။ စစ်ထူရှင်း ထွက်လာလျှင် သူတို့သည် ကုန်းထျန်းဟောက်ကို မြို့တော်သို့ ပြန်ပို့ရမည်ဖြစ်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က ကုန်းထျန်းဟောက်ကို နေ့စဉ် စမ်းရေ တိုက်ကျွေးရန် လိုအပ်သည်။ သခင်ကြီးကုန်းသည် သူမယုံကြည်ရသော တစ်ဦးတည်းသော လူဖြစ်သည်။
သခင်ကြီးကုန်းသည် ကြောင်သွားသည်။ သူ၏ မြေးချွေးမက ဘာလို့ ဒီလိုအချိန်မှာ သူနဲ့သီးသန်စကားပြောချင်ရတာလဲ။
သူ့နှလုံးသားသည် မနစ်မြုပ်ဘဲ မနေနိုင်သော်လည်း သူသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “ကောင်းပြီ!”
ထို့နောက် ရှောင်လင်းယွီနှင့် သခင်ကြီးကုန်းတို့သည် ဒါရိုက်တာ၏ ရုံးခန်းသို့ ရွှေ့သွားကြသည်။
ရှောင်လင်းယွီသည် သူမ၏ စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် ရုံးခန်းကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ သူမသည် စောင့်ကြည့်ကိရိယာများ မရှိသည်ကို သိရှိသောအခါ သူမသည် တံခါးကို လျင်မြန်စွာ သော့ခတ်ပြီး လိုက်ကာများကို ပိတ်လိုက်သည်။
သခင်ကြီးကုန်းသည် ထိတ်လန့်သွားသည်။ ‘သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ?’
ရှောင်လင်းယွီသည် သခင်ကြီးကုန်းထံသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားပြီး လေးနက်စွာ “အဘိုး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး မျက်လုံးမှိတ်ပေးပါ!” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သခင်ကြီးကုန်းသည် ရှောင်လင်းယွီကို သံသယဖြင့် ခဏစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ရှောင်လင်းယွီ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် တင်းမာနေပြီး သူမသည် အလွန်စိုးရိမ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ သူမသည် သခင်ကြီးကုန်းက သူမကို မယုံကြည်မည်ကို အလွန်စိုးရိမ်နေသည်။ ထိုသို့ဖြစ်သွားလျှင်… သူမဘာလုပ်ရမည်ကို လုံးဝမသိတော့။
ကံကောင်းထောက်မစွာ၊ သခင်ကြီးကုန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် ရှောင်လင်းယွီက “အဘိုး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး မျက်လုံးဖွင့်ပေးပါ!” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သခင်ကြီးကုန်းက မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ သူဖွင့်လိုက်သောအခါ အတွေ့အကြုံရှိရင့်သန်သူတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။
ယခင်က သူတို့သည် ဆေးရုံဒါရိုက်တာ၏ ရုံးခန်းတွင် ရှိနေခဲ့ကြသည်မှာ သေချာသည်၊ သို့ဆိုလျှင် ဘယ်လိုကြောင့်များ သစ်သီးဝလံနှင့်အသီးအရွက်စိုက်ခင်းများရှိနေသည့်နေရာသို့ ရောက်သွားရတာလဲ။
“ကောင်မလေး… ဒါ…” သခင်ကြီးကုန်းသည် ထိတ်လန့်လွန်း၍ ဘာပြောရမည်ကို မသိတော့။
ရှောင်လင်းယွီက ရှင်းပြသည်၊ “အဘိုး၊ ကျွန်မတို့မှာ အချိန်သိပ်မရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မတိုတိုတုတ်တုတ် ပြောပါ့မယ်။ ဒါက ကျွန်မရဲ့ စိုက်ပျိုးရေးနေရာလွတ်ဖြစ်ပြီး ဒါက ဝိညာဉ်စမ်းရေပါ”
ရှောင်လင်းယွီက သူမဘေးက တံစဉ်တစ်ချောင်းကို ကောက်ယူပြီး သူမ၏ လက်ဖဝါးကို လှီးလိုက်သည်။
“ကောင်ကလေး၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ?” သခင်ကြီးကုန်းက အလျင်အမြန် တားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက နောက်မြင်ကွင်းကို ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒဏ်ရာ… ဒဏ်ရာက ပျောက်ကင်းသွားပြီ?!”
ရှောင်လင်းယွီက သူမစမ်းရေထဲသို့ နှစ်ထားသော သူမ၏ လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ “အဘိုး၊ ကြည့်ပါ”
သခင်ကြီးကုန်းက ထိတ်လန့်စွာ “ကောင်မလေး၊ ဘာဖြစ်နေတာလဲ?” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ရှောင်လင်းယွီက “အဘိုး၊ ကျွန်မတို့ ရှေ့ဆက်ဖို့အတွက် အဘိုးရဲ့ ယုံကြည်မှုနဲ့ ပံ့ပိုးမှု လိုအပ်သည်”
သခင်ကြီးကုန်းက ခဏစဉ်းစားပြီး လေးနက်စွာ ပြန်ဖြေသည်၊ “ကောင်းပြီ!”
***