ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ

ရှောင်လင်းယွီ၏ မျက်ဆံများက ထရပ်ကား သူတို့ထံသို့ တည့်တည့်လာသည်နှင့် ကျုံ့ဝင်သွားကာသူမ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေပြီး တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် ထရပ်ကား သူတို့ကို တိုက်မိသောအခါ ကုန်းထျန်းဟောက်၏ ပထမဆုံးတုံ့ပြန်မှုမှာ ရှောင်လင်းယွီကို ကာကွယ်ရန်နှင့် သူမကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်အောက်သို့ ဖိထားရန်ဖြစ်သည်၊ သို့မှသာ သူမသည် ထိခိုက်မှုမရှိမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမ၏ စိတ်သည် ဗလာဖြစ်နေသောအခါ သူမ၏ စိုက်ပျိုးရေးနေရာလွတ် တည်ရှိနေမှုကို လုံးဝမေ့သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက်…

“မဟုတ်ဘူး!”

ရှောင်လင်းယွီ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ သူမသည် ကုန်းထျန်းဟောက်အောက်မှ ခေါင်းမြှောက်လိုက်ပြီး ကုန်းထျန်းဟောက်၏ ခေါင်းသည် ရှေ့လေကာမှန်နှင့် တိုက်မိထားသည်ကို မြင်လိုက်ရကာသွေးများ အလွန်အကျွံ ထွက်နေသည်။

ရှောင်လင်းယွီ၏ စိတ်သည် နောက်တစ်ကြိမ် ဗလာဖြစ်သွားသည်။ သူမ ဘာလုပ်ရမည်ကို မသိတော့။

သူမ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ သူမသည် ထိတ်လန့်စွာဖြင့် “ထျန်းဟောက်၊ ထျန်းဟောက်၊ ထပါဦး! ကျွန်မကို မခြောက်ပါနဲ့!” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူမသည် ကုန်းထျန်းဟောက်ကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ့ခေါင်းပေါ်က ဒဏ်ရာကို မြင်သောအခါ သူမသည် သူ့ကို ထိရန် မရဲပေ။

ရုတ်တရက် ရှောင်လင်းယွီ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိလိုက်ကာ ကုန်းထျန်းဟောက်နှင့်အတူ စိုက်ပျိုးရေးနေရာလွတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ရှောင်လင်းယွီသည် မစဉ်းစားဘဲ ကုန်းထျန်းဟောက်ကို စမ်းရေထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

စမ်းရေသည် ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးနိုင်သော အာနိသင်ရှိသည်။ ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ပြီး သွေးများစွာ ဆုံးရှုံးခဲ့သည်။ သူသည် ဤဒဏ်ရာများကို ချက်ချင်း ကုသရန် လိုအပ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမသည် စိုက်ပျိုးရေးနေရာလွတ်၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်မိမည်လားဆိုသည်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ ကုန်းထျန်းဟောက်ကို ကယ်တင်ရန်က ပိုအရေးကြီးသည်။

စမ်းရေထဲတွင် ကုန်းထျန်းဟောက်၏ ဒဏ်ရာများသည် မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် ပျောက်ကင်းသွားသည်။ ရှောင်လင်းယွီ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဒဏ်ရာများ ပျောက်ကင်းသွားသော်လည်း ကုန်းထျန်းဟောက်သည် နိုးမလာပေ။ ရှောင်လင်းယွီ၏ နှလုံးသားသည် လည်ချောင်းထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ဆန်တက်လာပြန်သည်။ သူမသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

“ထျန်းဟောက်၊ ထျန်းဟောက်၊ ထပါဦး!” ရှောင်လင်းယွီသည် စမ်းရေကန်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းပြီး ကုန်းထျန်းဟောက်ကို ပွေ့ဖက်ကာ ငိုယိုရင်း “ထပါဦး၊ ကျွန်မကို မခြောက်ပါနဲ့!”

သို့သော် ရှောင်လင်းယွီ မည်မျှပင် ခေါ်သည်ဖြစ်စေ ကုန်းထျန်းဟောက်၏ မျက်လုံးများသည် ပိတ်ထားဆဲဖြစ်သည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် မလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေသော ကုန်းထျန်းဟောက်ကို ကြည့်ပြီး အလွန်မကောင်းသော အတွေးတစ်ခု သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

“ထျန်းဟောက်၊ ထျန်းဟောက်…” ရှောင်လင်းယွီက ထိတ်လန့်စွာဖြင့် တီးတိုးပြောသည်၊ “မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူ ကလေးနဲ့ ငါ့ကို အမြဲတမ်း ကာကွယ်ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ။ ငါတို့ကို ဒီလိုပဲ ထားသွားမှာ မဟုတ်ဘူး”

ပြောရင်း သူမသည် သူမ၏ တုန်ရီနေသော လက်ကို ကုန်းထျန်းဟောက်၏ နှာခေါင်းအောက်သို့ ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ မသဲမကွဲသော အသက်ရှုသံကို ခံစားရသောအခါ ရှောင်လင်းယွီသည် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ သူအသက်ရှုနေသေးလျှင် သူမသေဘူးဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ပင်။

သို့သော် သူမ၏ နှလုံးသားသည် နောက်တစ်ကြိမ် ခုန်ပေါက်လာသည်။ သူ၏ အသက်ရှုသံသည် အလွန်အားနည်းသည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် ဆရာဝန်တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ သူမယခု အားကိုးနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ မှော်ဆန်သော စမ်းရေသာဖြစ်သည်။ စမ်းရေက ကုန်းထျန်းဟောက်ကို မကုသနိုင်လျှင် သူမဘာလုပ်သင့်လဲ။

“ထျန်းဟောက်… ထပါဦး…” ရှောင်လင်းယွီသည် လမ်းပျောက်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာပြင်ဒဏ်ရာများ ပျောက်ကင်းသွားပုံရသော်လည်း ကုန်းထျန်းဟောက်ကို ထိရန် မရဲပေ။

“ထျန်းဟောက်၊ ရှင် ကျွန်မကို ထားသွားလို့မရဘူး” ရှောင်လင်းယွီသည် စမ်းရေထဲတွင် ဒူးထောက်ပြီး ငိုစပြုသည်။ “ထျန်းဟောက်၊ ရှင် ကျွန်မနဲ့ကလေးကို အမြဲတမ်း ကာကွယ်ပေးမယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား?”

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် တိတ်တဆိတ် လဲလျောင်းနေကာ သူ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေပြီး သူသည် ရှောင်လင်းယွီကို ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မပေးပေ။

“ကျွန်မဘာလုပ်ရမလဲ? ထျန်းဟောက်၊ ယောက်ျား၊ ကျွန်မဘာလုပ်ရမလဲ?” ထိုအချိန်တွင် ရှောင်လင်းယွီသည် ဒူးထောက်ပြီး ကုန်းထျန်းဟောက်၏ ခေါင်းကို သူမ၏ လက်မောင်းထဲတွင် ပွေ့ဖက်ထားသည်။ သူမသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ ငိုကြွေးနေသည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်ပြီး ဒေါသတကြီး “စမ်းရေက အရာအားလုံးကို ကုသပေးနိုင်တယ်လို့ မဟုတ်ဘူးလား? ဘာလို့ငါ့ယောက်ျားက နိုးမလာတာလဲ?” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူမသည် အံကြိတ်လိုက်သည်။ “ငါချစ်တဲ့လူကို ကယ်တင်ဖို့ စမ်းရေကို မသုံးနိုင်ရင် ငါ့အတွက် ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ?”

နေရာလွတ်တစ်ခုလုံးသည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး လေထုသည် တင်းမာပြီး တောင့်တင်းနေသည်။

ရှောင်လင်းယွီ ဘယ်သူမှ ပြန်ဖြေမည်မဟုတ်ဟု ထင်နေစဉ်တွင် ငယ်ရွယ်သော အသံတစ်ခု သူမ၏ နားထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ “စမ်းရေက မင်းရဲ့ယောက်ျားကို ကယ်တင်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက ဦးနှောက်ဒဏ်ရာ ရထားတယ်။ ဦးနှောက်အာရုံကြော ဒဏ်ရာရသွားတာနဲ့ ပြန်ပြင်လို့မရတော့ဘူး” ငယ်ရွယ်သောအသံသည် အနည်းငယ် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ “စမ်းရေနဲ့တောင် ကုသမှုလုပ်ငန်းစဉ်က နှေးကွေးလိမ့်မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် အသံကို ကြားသောအခါ ထိတ်လန့်သွားသည်။ သို့သော် ဤသည်မှာ ကုန်းထျန်းဟောက်၏ အသက်နှင့် သက်ဆိုင်သောကြောင့် သူမ လျင်မြန်စွာ စိတ်ငြိမ်သွားသည်။ ရှောင်လင်းယွီသည် သူမ၏ စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမသည် ထူးခြားသောအရာ တစ်စုံတစ်ခုကို မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။

သူမက တည်ငြိမ်စွာ “မင်းဘယ်သူလဲ? ငါဒီကို အကြိမ်ပေါင်းမရေမတွက်နိုင်အောင် လာခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး မင်းရဲ့တည်ရှိမှုကို ငါမသိရတာလဲ?”

“ကျွန်တော်က ဒီနေရာလွတ်ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ပဲ!” ကလေးဆန်သောအသံက “အရင်က မပေါ်လာခဲ့တာက ကျွန်တော့်မှာ စွမ်းအင်အလုံအလောက် မရှိခဲ့လို့ပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး နားမလည်စွာ “စွမ်းအင်?” ဟု မေးလိုက်သည်။

နေရာလွတ်၏ စိတ်ဝိညာဉ်က ရှင်းပြတော့မည်ဖြစ်စဉ်တွင် ရှောင်လင်းယွီက ကြားဖြတ်ပြောသည်၊ “ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါအခု ရှင်းပြချက်ကို ကြားဖို့မလိုဘူး။ ငါ့ယောက်ျားကရော? မင်းဘာကိုဆိုလိုတာလဲ?”

နေရာလွတ်၏ စိတ်ဝိညာဉ်က “မင်းယောက်ျားက ထရပ်ကားကို မြင်တဲ့အခိုက်အတန့်မှာ သူက မင်းကို ကာကွယ်ဖို့ ပင်ကိုအသိစိတ်နဲ့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ သူ့ခေါင်းက မာကျောတဲ့ အရာဝတ္ထုတစ်ခုနဲ့ တိုက်မိပြီး သူ့ဦးနှောက်ကို ဒဏ်ရာရသွားစေတယ်”

ရှောင်လင်းယွီက ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူ့အသက်ကို အသုံးပြု၍ သူမကို ကာကွယ်ခဲ့သည်ကို ကြားသောအခါ သူမသည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် လက်တင်လိုက်မိသည်။ သူမ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။

‘ထျန်းဟောက်… ထျန်းဟောက်၊ ရှင်အသက်ရှင်ရမယ်!’

“အခု ဘာဆက်ဖြစ်မှာလဲ?” ရှောင်လင်းယွီက အားနည်းဖျော့တော့စွာ မေးလိုက်သည်။ သူမသည် ဆရာဝန်တစ်ဦး မဟုတ်သော်လည်း ဤသည်မှာ ပြင်းထန်သော ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူမသိသည်။

စိတ်ဝိညာဉ်က “အဆိုးဆုံးကတော့ သူက အမြဲတမ်းကိုမာဝင်သွားလိမ့်မယ်”

ရှောင်လင်းယွီ၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူမ လက်မခံနိုင်။

“မဟုတ်ရင်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သူ့မှတ်ဉာဏ်တွေ ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်” စိတ်ဝိညာဉ်က ထပ်ပြောသည်။

“ဘာ?” ရှောင်လင်းယွီ၏ နှလုံးသားက ခုန်တက်သွားသည်။

သို့သော် သူမ ရွေးချယ်ရမည်ဆိုလျှင် သူမသည် ကုန်းထျန်းဟောက်ကို တစ်သက်တာကိုမာဖြစ်ခြင်းထက် သူ့မှတ်ဉာဏ်ဆုံးရှုံးခြင်းကို ပိုနှစ်သက်သည်။

“ငါ့ယောက်ျားရဲ့ အခြေအနေအကြောင်း ပိုပြောပြလို့ရမလား?” ရှောင်လင်းယွီက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

စိတ်ဝိညာဉ်က ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချပြီး “မင်းယောက်ျားရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက အရမ်းပြင်းထန်တယ်။ သူ့ဦးနှောက်ထဲက အာရုံကြောအများစုက ပျက်စီးသွားပြီ။ မင်း သူ့ကို အချိန်မီ စမ်းရေထဲကို ထည့်နိုင်ခဲ့လို့ သူပြန်လည်ကောင်းမွန်နိုင်ခဲ့တာ ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုပဲ။ ကျန်တာက အချိန်ယူရလိမ့်မယ်”

ရှောင်လင်းယွီက “ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲ?” သူမ၏ နှလုံးသားသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြေလျှော့သွားသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ၎င်းကို ကုသနိုင်သေးသည်။

စိတ်ဝိညာဉ်က ခဏစဉ်းစားပြီး “သူ့ဦးနှောက်အာရုံကြောတွေ ပျက်စီးမှုအတိုင်းအတာအရ အနည်းဆုံး သုံးလေးနှစ် ကြာလိမ့်မယ်”

“သုံးလေးနှစ်?” ရှောင်လင်းယွီ၏ နှလုံးသားသည် နောက်တစ်ကြိမ် ဆွဲညှစ်ခံလိုက်ရသလို နာကျင်သွားသည်။ “မင်း ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ?”

“ဆိုလိုတာက ဒီသုံးလေးနှစ်အတွင်းမှာ သူ့ဦးနှောက်အာရုံကြောတွေ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာတဲ့အထိ ကိုမာအခြေအနေမှာ ရှိနေလိမ့်မယ်” စိတ်ဝိညာဉ်က ရှင်းပြသည်၊ “ပြီးတော့ သူ သုံးလေးနှစ်အတွင်း နိုးထလာရင်တောင် သူ့မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဆုံးရှုံးသွားနိုင်ဖွယ် အရမ်းများတယ်။ သူဘယ်တော့ မှတ်ဉာဏ်ကို ပြန်ရမလဲဆိုတာကတော့ သူ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်”

ရှောင်လင်းယွီသည် အနည်းငယ် ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်ပြီး ရှုပ်ထွေးနေသည်။ “သူက ကလေးနဲ့ ကျွန်မကို မေ့သွားမှာလား?”

စိတ်ဝိညာဉ်က ခဏတိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် “ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ဖြစ်နိုင်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အနာဂတ်မှာ ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိဘူး”

သူမတို့နှစ်ဦးသည် မကြာသေးခင်ကမှ လက်ထပ်ခဲ့ကြပြီး မနေ့ကတင် ကလေးမွေးဖွားခဲ့ကြသည်။ ၎င်းသည် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ချိုမြိန်မှုတို့လွှမ်းခြုံနေသည့် အချိန်ဖြစ်ပင်။ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ဒီလိုအဖြစ်အပျက်မျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူကများ ထင်မိမှာလဲ။

ရှောင်လင်းယွီသည် စိတ်ဝိညာဉ်၏စကားကို ကြားပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကုန်းထျန်းဟောက်အတွက် ကိုမာအခြေအနေနှင့် မှတ်ဉာဏ်ဆုံးရှုံးခြင်းကြားတွင် သူမသည် သဘာဝအတိုင်း မှတ်ဉာဏ်ဆုံးရှုံးခြင်းကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

သူမနှင့် ကလေးကို မေ့သွားလျှင်ပင် အနည်းဆုံးတော့ သူအသက်ရှင်နေသေးသည်။

ရှောင်လင်းယွီ၏ မျက်ရည်များက ဖြိုင်ဖြိုင်ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ပြီး ငိုကြွေးလိုက်သည်။ အခြားလက်တစ်ဖက်က ကုန်းထျန်းဟောက်၏ ဖြူဖျော့ပြီး သွေးမရှိသော မျက်နှာကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ရင်း ညင်သာစွာ တီးတိုးပြောသည်၊ “အရေးကြီးတာက ရှင်အသက်ရှင်နေဖို့ပဲ။ ရှင်တကယ်ပဲ ကျွန်မကို မေ့သွားရင်လည်း ကိစ္စမရှိဘူး။ ကျွန်မကိုပြန်မှတ်မိအောင် သေချာပေါက် လုပ်ပေးမယ်။ ကုန်းထျန်းဟောက်၊ ရှင့်အတွက် ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းပဲရှိတယ်လို့ပြောခဲ့တယ်နော်။ ရှင်ချစ်တဲ့မိန်းမက ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းပဲ။ အနာဂတ်မှာ ရှင် ကျွန်မကို မေ့သွားရင်တောင် တခြားမိန်းမတွေကို ရှင့်ဘေးမှာ ရှိခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ နားလည်လား?”

စိတ်ဝိညာဉ်သည် အပြင်ဘက်က လှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိပြီး စိုးရိမ်တကြီး “မာစတာ၊ အပြင်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို ရှာနေတယ်။ မင်းယောက်ျားကို အခု အပြင်ထုတ်သွားရမယ်။ မဟုတ်ရင် ဒီနေရာရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်က ဖော်ထုတ်ခံရလိမ့်မယ်”

ရှောင်လင်းယွီသည် ကုန်းထျန်းဟောက်အပေါ် အလွန်အာရုံစိုက်နေသောကြောင့် သူမသည် စိတ်ဝိညာဉ်က သူမကို မည်သို့ခေါ်ဝေါ်သည်ကိုပင် သတိမပြုမိပေ။

သူမက “ငါ့ယောက်ျားကို စမ်းရေထဲမှာပဲ ထားလို့မရဘူးလား? ဒီလိုဆိုရင် သူ့ပြန်လည်ကောင်းမွန်မှုနှုန်းက ပိုမြန်မှာ မဟုတ်ဘူးလား?”

စိတ်ဝိညာဉ်က “စမ်းရေရဲ့ အာနိသင်က ကြာရှည်ခံတဲ့ အာနိသင်ရှိတယ်။ လူ့ခန္ဓာကိုယ်က အာနိသင်ကို စုပ်ယူဖို့အချိန်လိုအပ်တယ်။ သူ စမ်းရေထဲမှာ နေရင်တောင် လုပ်ငန်းစဉ်က အရှိန်မြှင့်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ရှောင်လင်းယွီ စိတ်ပျက်သွားသည်။

“ဒါပေမဲ့ သူက သူ့ပြန်လည်ကောင်းမွန်မှုအတွက် စမ်းရေ လိုအပ်တယ်။ သူအပြင်မှာ ရှိနေရင်တောင် သူ့ပြန်လည်ကောင်းမွန်မှုကို မြှင့်တင်ဖို့ နေ့စဉ် စမ်းရေတိုက်ပေးဖို့ လိုအပ်တယ်။ မာစတာ၊ ဒီနေ့ခေတ်မှာ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ နည်းပညာက အားကောင်းတယ်။ ဆေးနဲ့ စမ်းရေနဲ့ဆိုရင် မင်းရဲ့ယောက်ျား ပြန်ကောင်းလာမှာပါ”

ရှောင်လင်းယွီ၏ မျက်လုံးများက အရောင်တောက်သွားပြီး မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်တစ်ခု သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပေါ်လာသည်။ သူမက စိုးရိမ်တကြီး “တကယ်ပြောတာလား?” ဟု မေးလိုက်သည်။

စိတ်ဝိညာဉ်က "ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မာစတာ ဒီမှာနေတာ အချိန်တော်တော်ကြာနေပြီ။ လူနှစ်ယောက် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ပျောက်သွားတာက အာရုံစိုက်ခံရဖို့ အရမ်းများလွန်းလိမ့်မယ်"

ရှောင်လင်းယွီသည်လည်း သူမ၏ ဆင်ခြင်တုံတရားနှင့် တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိသွားသည်။

သူမက ခေါင်းညိတ်ပြီး "မင်းပြောတာမှန်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယခု လူတိုင်းရှေ့တွင် နေရာလွတ်အကြောင်းကို ဖော်ထုတ်ရန် မသင့်လျော်ပေ။ သူမက ကုန်းထျန်းဟောက်၏ ပျောက်ကင်းသွားသော ဒဏ်ရာများကို မြင်သောအခါ သူမက တုံ့ဆိုင်းစွာ "ဒါပေမဲ့ ငါသူနဲ့ အခုထွက်သွားရင် လူတွေက သံသယဝင်ကြမှာ မဟုတ်ဘူးလား?"

စိတ်ဝိညာဉ်က ပြန်ဖြေသည်၊ "မာစတာ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒဏ်ရာတွေက ဒီနေရာမှာပဲ ပျောက်ကင်းတာ။ မာစတာရဲ့ အတွေးတစ်ချက်နဲ့ သူ့ဒဏ်ရာတွေက ပြန်ပွင့်လာလိမ့်မယ်။"

ရှောင်လင်းယွီသည် နောက်ဆုံးတွင် ဝိညာဉ်က သူမကို မာစတာဟု ခေါ်သည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သို့သော် သူမတွင် ၎င်းကို ဖြေရှင်းရန် အချိန်မရှိပေ။ သူမသည် စိတ်ဝိညာဉ်ကို အပြည့်အဝ မြင်နိုင် သို့မဟုတ် ယုံကြည်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။

"သူ့ဒဏ်ရာတွေက ပြန်ပွင့်လာမှာ?!" ရှောင်လင်းယွီက အသက်ရှူမှားသွားသည်၊ "ဒါဆို ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ကောင်းတဲ့အရာ ဖြစ်မှာလဲ?"

ဝိညာဉ်က ပြုံးသည်။ "မာစတာ၊ ဒဏ်ရာတွေက ပြင်ပဒဏ်ရာတွေပါ။ သူ့ဦးနှောက်က အပြင်းထန်ဆုံး ဒဏ်ရာတွေက ပျောက်ကင်းနေပြီ။ ပြင်ပဒဏ်ရာတွေက သူတို့ဘာသာသူတို့ ပျောက်ကင်းသွားလိမ့်မယ်။"

ရှောင်လင်းယွီ ဤသည်ကို ကြားသောအခါ သူမ၏ နှလုံးသားသည် နောက်ဆုံးတွင် ဖြေလျှော့သွားသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ထျန်းဟောက် အသက်ရှင်တာ ကောင်းသည်။

ရှောင်လင်းယွီ၏ အတွေးတစ်ချက်နှင့် ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူ၏ မူလအသွင်အပြင်သို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ ရှောင်လင်းယွီသည် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူမ၏ ပါးစပ်ကို ဖုံးအုပ်ကာ တိတ်တဆိတ် ငိုကြွေးလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီက သူ့မျက်နှာပေါ်က သွေးကို ထိရန် လက်လှမ်းပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ပြောသည်၊ “ကုန်းထျန်းဟောက်၊ ကျွန်မ ရှင့်ကိုသတိပေးမယ်။ ရှင့်မှတ်ဉာဏ်ဆုံးရှုံးသွားရင်တောင် ကျွန်မကို မမေ့ရဘူး၊ နားလည်လား? ရှင် ကျွန်မကို မေ့သွားရင် ကျွန်မတခြားတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်လိုက်မယ်။ ဒါဆို ကျွန်မတို့ကလေးလည်း တခြားတစ်ယောက်ကို ပထွေးခေါ်ရလိမ့်မယ်။”

သူမသည် ကုန်းထျန်းဟောက်ကို ပွေ့ဖက်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ကာ “ထွက်!” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထရပ်ကားက ကားကို တိုက်မိလိုက်သည်နှင့် နောက်မှ လိုက်ပါလာသော အဖေရှောင်နှင့် ရှဲ့ကျန်းကျုံးတို့သည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိခဲ့ပေ။ သူတို့သည် ကူညီရန် ဘာမှမလုပ်နိုင်ခဲ့ကြ။

ယာဉ်နှစ်စီး တိုက်မိသောအခါ သူတို့သည် နှလုံးသားကွဲကြေမတတ် ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မဖြစ်ဘူး!”

အဖေရှောင်က အော်ဟစ်နေသည်၊ “ယွီအာ၊ ထျန်းဟောက်!”

သူတို့နှစ်ဦးသည် ကားထဲမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်လာပြီး တိုက်မိရာနေရာသို့ ယိမ်းယိုင်စွာ ပြေးသွားကြသည်။ ထရပ်ကားသည် မှောက်သွားသည်။ ကုန်းထျန်းဟောက်၏ ကားမှာမူ အပိုင်းပိုင်းနီးပါး ကျိုးပဲ့သွားသည်။ ၎င်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကားထဲက လူနှစ်ဦးမှာမူ အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အလမ်း အလွန်နည်းပါးသည်။

ရှဲ့ကျန်းကျုံးသည် လျင်မြန်စွာ ပြေးသည်။ သူဤသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်ဆံများက ကျုံ့သွားသည်။

သို့သော် သူသည် စိတ်မလွတ်သွားဘဲ လျင်မြန်စွာ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

ကားမတော်တဆမှု ဖြစ်ပွားသည်နှင့် ဖြတ်သွားဖြတ်လာသူများစွာ လျင်မြန်စွာ စုရုံးလာကြသည်။ ရှဲ့ကျန်းကျုံးသည် သူ၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကို သည်းခံပြီး “အားလုံး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကားထဲက လူတွေကို ကယ်တင်ပေးပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။ ကားပေါက်ကွဲသွားလျှင် အထဲက လူများသည် တကယ်သေဆုံးသွားလိမ့်မည်။

ဖြတ်သွားဖြတ်လာသူများသည် ကူညီတတ်ကြသည်။ “လာ၊ ကားထဲက လူတွေကို ကယ်တင်ကြစို့!”

ထိုအချိန်တွင် ရှဲ့ကျန်းကျုံးသည် ကုန်းထျန်းဟောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်တွင် ဖိထားခံရသော ရှောင်လင်းယွီ လှုပ်ရှားလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ချက်ချင်း “လင်းယွီ၊ ဘယ်လိုနေသေးလဲ?” ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီက မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက စိုးရိမ်သောကရောက်နေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် “ရှဲ့ကျန်းကျုံး၊ ထျန်းဟောက်ကို အမြန်ကယ်ပါ။ ထျန်းဟောက်ရဲ့ အခြေအနေက အရမ်းဆိုးတယ်။ ကျွန်မတို့သူ့ကို ချက်ချင်း ကယ်ရမယ်”

ရှဲ့ကျန်းကျုံးက “စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါတို့မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ကယ်မယ်”

ထိုအချိန်တွင် အဖေရှောင်က ပြေးလာသည်။ သူကုန်းထျန်းဟောက်၏ အခြေအနေကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်ဆံများက ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့သွားသည်။ “ထျန်းဟောက်!” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အဖေ!” ရှောင်လင်းယွီက သူမ၏ အဖေကို မြင်ပြီး ငိုယိုကာ “အဖေ၊ သမီးတို့ဘာလုပ်ရမလဲ? ထျန်းဟောက် နေမကောင်းဘူး။ သူ ကျွန်မကို ပြန်မဖြေတော့ဘူး…”

အဖေရှောင်က ချက်ချင်း သူမကို နှစ်သိမ့်သည်၊ “ယွီအာ၊ စိတ်မပူနဲ့။ ငါတို့မင်းကို ချက်ချင်း ကယ်တင်မှာပါ”

***