Chapter 52

ညသည် မည်းမှောင်နေခဲ့ပြီး မြို့၏ ဆူညံသံများလည်း တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

လင်းပါးပါးသည် အလုပ်မှ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် အင်္ကျီချွတ်လိုက်စဉ် သူ့စိတ်ထဲ၌ ထိုနေ့မှ ကုမ္ပဏီအရေးကိစ္စများသည် လည်ပတ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဆိုဖာပေါ်တွင် မထိုင်ရသေးခင်ပင် လင်းစီဘိုသည် လေဆင်နှာမောင်းကဲ့သို့ အလောတကြီး ပြေးဝင်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

"ပါးပါး ပါးပါး ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် ပေးထားတဲ့ ယွမ်တစ်သန်းကို သုံးပြီးသွားပြီ နောက်ထပ် တစ်သန်း ထပ်လွှဲပေးလို့ရမလား သားကားဝယ်ချင်လို့"

လင်းပါးပါး၏ မျက်ခုံးများ တွန့်သွားသည်။

"မင်းက ငယ်ငယ်လေးကို ကားဝယ်ပြီး ဘာလုပ်မလို့လဲ"

လင်းစီဘိုက နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။

"ယွမ်တစ်သန်း လောက်လေးကို သားတို့ မတတ်နိုင်တာမှ မဟုတ်တာ ပါးပါးတောင် လင်းရန်ရန်ကို ရသစုံအစီအစဉ် တစ်ခုဆီ ပို့လိုက်သေးတယ်လေ၊ သူ သားထက် အများကြီး ပိုသုံးထားမှာပဲ!"

"အဲဒါနဲ့ လုံးဝ မတူဘူးလေ"

လင်းပါးပါးက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒီ ကြော်ငြာက ကုမ္ပဏီက စျေးကွက်ရှာဖွေရေး အစီအစဉ်ရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်နေတာ ရန်ရန်က အစီအစဉ်မှာပါပြီး သူ နာမည်ကြီးလာအောင် မြှင့်တင်ဖို့အတွက် အခွင့်အရေးယူလိုက်ရုံပဲ၊ သူ့ရဲ့ လူမှုကွန်ရက် အကောင့်တွေကို စီမံပြီး တစ်ခါတလေ ပါးပါးတို့ရဲ့ ထုတ်ကုန်တွေကို မြှင့်တင်ပေးတယ် ဒါက နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အကျိုးရှိတာပဲ"

သူသည် လင်းစီဘိုကို အပြစ်တင်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ရန်ရန်က ကုမ္ပဏီကို ကူညီဖို့ တကယ် တက်တက်ကြွကြွနဲ့ ပါဝင်ခဲ့တာ၊ မင်းထက်တော့ အများကြီး ပိုပြီး ဆင်ခြင်တုံတရားရှိတယ်"

မဒမ်လင်းသည် လှေကားမှ ဆင်းလာပြီး ဧည့်ခန်းထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် လင်းပါးပါးက လင်းစီဘိုကို ဆူပူနေသည်ကို ချက်ချင်းကြားလိုက်ရသည်။

"စီဘိုက ငယ်သေးတာကို ၁၈ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ သူက ဘာသိမှာလဲ"

လင်းစီဘိုသည် စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါင်းညိမ့် ထောက်ခံလိုက်သည်။

လင်းပါးပါးသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။ သူ့ကလေး တစ်ယောက်မှသည် သူ့အား စိတ်ချမ်းချမ်းသာသာ မပေးနေနိုင်ကြပေ။ လင်းရန်ရန်သည်လည်း ယခင်က ပွေရှုပ်ပြီး ညံ့ဖျင်းသည့် အရှိန်အဝါ ရှိခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် တိုးတက်လာခဲ့သည်။ လင်းပါးပါးသည် သားကို သမီးထက် ပို၍ အချစ်ပိုသူမျိုး မဟုတ်ပေ။ လင်းစီဘိုအား မဒမ်လင်းက နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် အလိုလိုက်ထားသောကြောင့် တာဝန်ယူလိုစိတ် လုံးဝမရှိသည်ကို သူသိသည်။

အကယ်၍ အခြေအနေတွေသာ ဤတိုင်းသာဖြစ်နေလျှင်… ကုမ္ပဏီအား လင်းရန်ရန်ထံ လွှဲပြောင်းပေးခြင်းသည် သိပ်မဆိုးသည့် အကြံတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။

မျက်နှာသစ် ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးသည့်နောက် လင်းပါးပါးသည် ညအိပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ကာ ကုမ္ပဏီ၏ ဘဏ္ဍာရေးအစီရင်ခံစာများကို အိပ်ရာဝင်ခါနီး ပြန်လည်သုံးသပ်ရန် ရည်ရွယ်ပြီး အိပ်ရာထဲဝင်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူ့လက်ထောက်ထံမှ ဖုန်းမြည်လာသည်။

ဒီအချိန်ကြီး ဘာများ အရေးတကြီး ကိစ္စရှိလို့များလဲ။

ဖုန်းကို ဖြေလိုက်သည်နှင့် သူ၏ လက်ထောက်၏ ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်နေသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌလင်း မကောင်းဝောာ့ဘူး၊ ဒီနေ့ အမေရိကန် စတော့စျေးကွက် စဖွင့်ကတည်းက ကျွန်တော်တို့ ကုမ္ပဏီရဲ့ ရှယ်ယာတွေ ဆက်တိုက် ထိုးကျနေတာ စျေးကွက်တန်ဖိုးက သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားပြီ မနေ့ကထက် ၅% တောင်ကျသွားတယ်"

လင်းပါးပါး၏ မျက်ဆံများ တုန်ယင်သွားသည်။ နာရီအနည်းငယ်အတွင်း ဘီလီယံပေါင်းများစွာ လေထဲပျောက်ကွယ်သွားပြီတဲ့လား။

"ရှယ်ယာတွေက ဆက်ကျနေတုန်းပဲ နောက်…နောက်ထပ် ၁% ကျသွားပြန်ပြီ"

လင်းပါးပါးသည် ညဝတ်အင်္ကျီပင် ပြန်မလဲတော့ပဲ သူ၏ ကုတ်အင်္ကျီကို ကောက်ဝတ်ကာ ကုမ္ပဏီသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့သည်။ မဒမ်လင်း၏ စိတ်ရှုပ်ထွေးစေသည့် မေးခွန်းများကို လစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။ ကုမ္ပဏီသွားသည့် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရှယ်ယာစျေးများ ဆက်လက်၍ ထိုးကျနေဆဲဖြစ်သည်။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် မိနစ်တိုင်း ပို၍ ပို၍ မှောင်မိုက်လာသည်။ လင်းအိမ်မှ ရုံးသို့ ကားမောင်းရသည်မှာ နာရီဝက်သာ ကြာသော်လည်း ထာဝရပင် ညှင်းပန်းခံနေရသည်ဟု ခံစားရသည်။

လင်းပါးပါးရောက်သွားချိန်တွင် သူ၏ လက်ထောက်သည် ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်နေသော မျက်နှာဖြင့် သူ့ကို တွေ့ဆုံလိုက်သည်။

"ဥက္ကဋ္ဌ ရှယ်…ရှယ်ယာဈေးက ၁% ထိကျသွားပြီ..."

လင်းပါးပါး၏ မျက်လုံးများ ဝေဝါးသွားခဲ့သည်။ သူ၏ ခေါင်းထဲသို့ သွေးများ ဆောင့်တက်လာပြီး လဲကျတော့မည်ဖြစ်သွားရာ သူ၏လက်ထောက်က အလျင်အမြန်ဖမ်းလိုက်ရသည်။

ပုံမှန် စျေးကွက်အခြေအနေတွင် သူတို့၏ ရှယ်ယာသည် ဤမျှလောက် ပြင်းထန်စွာ ထိုးကျသွားမည် မဟုတ်ပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို ပစ်မှတ်ထားနေသည်။ နောက်ကွယ်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိကို ရှိရမည်။

"ဘယ်ကောင်လုပ်တာလဲ"

လင်းပါးပါးက ကြိမ်းဝါးလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများ ပူပြင်းစွာ တောက်လောင်နေခဲ့သည်။

"နောက်ကွယ်က ဘယ်ကောင်လဲ!"

လက်ထောက်သည် ထစ်ထစ်အအဖြင့် "ကျွန်တော်တို့ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုအရ ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံး တရားခံက… ကျုံကော်ပိုရေးရှင်းပါ" ဟုဆိုသည်။

လင်းပါးပါး၏ မျက်နှာမှ အရောင်မှာ မှေးမှိန်သွားတော့သည်။

ညဉ့်နက်လာပြီဖြစ်သော်လည်း ကျုံယန်စီ၏ အဖွဲ့သည် အလုပ်များစွာကို လုပ်ဆောင်နေဆဲဖြစ်သည်။

ကျုံကော်ပိုရေးရှင်း၏ အဆောက်အအုံသည် ညဘက်၌ စိုးမိုးနိုင်သည့် ဘီလူးကြီးသဖွယ် ထင်ရှားနေခဲ့သည်။ အထပ်အများစုသည် အိပ်ပျော်နေပြီ ကြာမြင့်သည့်အချိန်ကပင် အိပ်ပျော်နေကြပြီဖြစ်သော်လည်း ၈၈ ထပ်သည် တောက်ပစွာ လင်းထိန်နေဆဲဖြစ်သည်။

လက်ထောက်ဆွန်းသည် အလုပ်လုပ်နေသော ထက်မြက်သည့် အဖွဲ့ကို ကြည့်နေမိသည်။ သူတို့၏ မော်နီတာများမှ အလင်းရောင်သည် အာရုံစူးစိုက်နေသော မျက်နှာများပေါ်တွင် ထင်ရှားသည့် အရိပ်များကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သူတို့ဖက်မှ ပို၍ စူးစိုက်လေလေ အခြားတစ်ဦးဦးကို ပို၍ ဒုက္ခရောက် စေလေလေပင်။

လက်ထောက်ဆွန်းသည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် လင်းမိသားစုအတွက် သင်္ကေတပြုသော ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်ကို မီးထွန်းညှိလိုက်လေသည်။

ကျုံယန်စီ၏ လက်အောက်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ကိုင်ခဲ့သည့်အတွက် သူသည် ထိုလူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို ကောင်းစွာသိသည်။ အပြင်ပန်းတွင် ကျုံယန်စီသည် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး ကြင်နာတတ်သူပမာ ပုံဖော်ထားသော်လည်း ထိုမျက်နှာဖုံး၏ အောက်တွင် နတ်ဆိုးတစ်ပါး ကိန်းအောင်းနေသည်။ သူ့အား ဆန့်ကျင်မိလျှင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမဆို ချက်ချင်းဖျက်ဆီးပစ်ရန် ဝန်လေးမည်မဟုတ်ပေ။

ဘွဲ့ရပြီးသည့်နှင့် ကျုံယန်စီသည် ကျုံပါးပါး၏ လက်ထောက်အဖြစ် အလုပ်ခွင်သို့ ချက်ချင်းဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ တစ်နှစ်အတွင်းတွင် သူသည် ကျုံကော်ပိုရေးရှင်း၏ လုပ်ငန်းလည်ပတ်ပုံများကို ကျွမ်းကျင်စွာ တတ်မြောက်ခဲ့ပြီး CEO ရာထူးသို့ အလျင်အမြန် တက်လှမ်းခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က ကျုံယန်စီအား သံသယဝင်သူများစွာရှိခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ကျုံပါးပါး၏ အင်ပါယာတည်ထောင်ရာတွင် ကူညီခဲ့သော ဝါရင့်ဝန်ထမ်းများဖြစ်လေသည်။ သူတို့သည် ကျုံယန်စီကို အလွန်ငယ်ရွယ်နုနယ်သေးသည်၊ အတွေ့အကြုံနည်းပါးသေးသည်ဟုဆိုကာ ပယ်ချခဲ့ကြသည်။ ချန်မိသားစုသည် ထိုသူများထဲတွင် အဆိုးဝါးဆုံးဖြစ်ခဲ့သည်။

သူတို့သည် ကျုံကော်ပိုရေးရှင်းကို မှီခိုတွယ်ကပ်ပြီး ယင်း၏ အကျိုးအမြတ်များကို သုံးစွဲကာ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများအတွက် အသုံးချခဲ့ကြသည်။

ကျုံယန်စီသည် သုံးရက်အတွင်း ချန်အင်ပါယာကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ပြီး ချန်သခင်လေး ယခု၌ မသန်မစွမ်းဖြစ်နေသူအား ထောင်ထဲသို့ ပို့ခဲ့သည်။ လူကြီးချန်သည် ကျုံပါးပါးထက် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုစာ ပို၍ အသက်ကြီးသော လူတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ကျုံအိမ်ကြီး၏ အပြင်ဘက်တွင် ညလုံးပေါက် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သူ၏ ဆံပင်များပင် စိတ်ဖိစီးမှုကြောင့် ဖြူဖွေးနေခဲ့ပြီး မျက်လုံးများ နီရဲကာ ကရုဏာသပ်ခံနေခဲ့သည်။

ထိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အဟန့်အတားတစ်ခုသည် ပြိုင်ဘက်အားလုံးကို နှုတ်ပိတ်စေခဲ့သည်။ မည်သူမျှ ကျုံယန်စီကို ထပ်မံ၍ စိန်ခေါ်ဝံ့တော့သည် မဟုတ်ပေ။ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ကျုံယန်စီထံမှ သက်ညှာမှုကို ထုတ်ဖော်နိုင်ခဲ့သည့် တစ်ဦးတည်းသော ပုဂ္ဂိုလ်မှာ မုန့်ယင်းရုန်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် မုန့်ယင်းရုန်၏ အောင်မြင်မှုသည် သူတို့၏ သွေးသားတော်စပ်မှုကြောင့် မဟုတ်ပေ။ ကျုံယန်စီသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အသက်ကို တန်ဖိုးမထားသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

မုန့်ယင်းရုန်သည် သူ့အား တစ်ချိန်က သွေးအေးသူ၊ မည်သူ့ကိုမျှ ဂရုမစိုက်သူဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ကျုံယန်စီသည် သူ့ကိုယ်သူ ပို၍ပင် ဂရုမစိုက်ပေ။

ကျုံယန်စီသည် မည်မျှကြာကြာ အသက်ရှင်မည်ကို စိတ်မဝင်စားဟန်ရှိပြီး ကံကြမ္မာက မည်သည်ကို ဆုံးဖြတ်သည်ဖြစ်စေ ထိုအတိုင်းသာ လက်ခံထားသည့်ပုံပင်။ သေခြင်းတရားသာ နီးကပ်လာခဲ့လျှင်ပင် ကျုံယန်စီသည် သူရေးသားထားသော သေတမ်းစာအား လက်ထောက်ဆွန်းအား ပေးအပ်ပြီး တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ဖြင့်သာ အဆုံးသတ်ကို စောင့်ဆိုင်းနေပေလိမ့်မည်။ သူသည် တစ်ချိန်က မုန့်ယင်းရုန်အား မုန့်မိသားစုကို ကယ်တင်ရန်အတွက် သုံးရက် ဆက်တိုက် အိပ်စက်ခြင်းမပြုခဲ့ဟု ပြန်လည်ချေပခဲ့ခြင်းမှာ ချဲ့ကားပြောဆိုခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါချေ။

သို့သော် ကျုံယန်စီ မပြောပြခဲ့သည်မှာ ကျုံကော်ပိုရေးရှင်းကို စတင်သုတ်သင်ရှင်းလင်းစဉ်က ရက်ပေါင်းများစွာ အနားယူခြင်းမရှိဘဲ လုပ်ကိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ပုံမှန်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူသည် အသက်ရှင်နေခြင်းကို ဂရုမစိုက်ပေ။

ထို့နောက် ဤကမ္ဘာပေါ်၌ သူ တကယ် ဂရုစိုက်သည့် အရာတစ်ခုမျှ မရှိပေ။

မကြာခင်ပင် လင်းပါးပါးသည် ကျုံကော်ပိုရေးရှင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

လင်းပါးပါးကဲ့သို့ ရာထူးရှိသူအတွက် ကျုံယန်စီ၏ အလုပ်ဖုန်းနံပါတ်အား ရရှိရန် မခက်ခဲပေ။ သို့သော် သူ အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ဆိုသော်လည်း ကျုံယန်စီဘက်မှ ပြန်လည် ဖြေကြားခြင်းမရှိ။ ယခုအခါ ကွန်ပျူတာများတွင် အချိန်နှင့်တစ်ပြေးညီ စတော့စျေးကွက်အချက်အလက်များကို ပြသနေသော ဧရာမ LED မျက်နှာပြင်ရှေ့၌ ရပ်နေရင်း လင်းပါးပါးသည် သူတို့၏ သံသယများ မှန်ကန်နေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

"CEO ကျုံ"

အသက်ကြီးနေပြီဖြစ်သော လင်းပါးပါးသည် အသက်သုံးဆယ်ပင် မပြည့်သေးသော ကျုံယန်စီအား ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ လင်းကော်ပိုရေးရှင်းဖက်က CEO အပေါ် ဘာအမှားများ လုပ်မိလည်း မသိပေမယ့် ကျွန်တော်တို့က ကုမ္ပဏီသေးသေးလေးပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ကို သနားပြီး လွှတ်ပေးပါ”

ကျုံယန်စီသည် သူ၏ ဖုန်းကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး လင်းပါးပါးကို ရေခဲကဲ့သို့အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားသမီး ဘာလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ မမေးကြည့်ရသေးဘူးလား"

လင်းပါးပါးသည် ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ လင်းရန်ရန်သည် လက်ရှိတွင် H နိုင်ငံ၌ ရသစုံအစီအစဉ် ရိုက်ကူးနေသည်။ သူမသည် ကျုံယန်စီနှင့် မည်သို့သော ဆက်စပ်မှုများ ရှိနေသနည်း။ ထို့ပြင် သူမက ကျုံယန်စီအား မည်သို့များ အမျက်ထွက်အောင် လုပ်ခဲ့မိသလဲ။

လက်ထောက်ဆွန်းသည် လင်းပါးပါး၏ တွေဝေနေမှုကို သတိထားမိပြီး ယန်ရှီကို အသရေဖျက်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော မကြာသေးမီကမှ ထုတ်ဖော်ထားသည့် လင်းရန်ရန်၏ အစီအစဉ်ကို အသေးစိတ် ဖော်ပြထားသည့် စာရွက်စာတမ်းများကို ပေးအပ်လိုက်သည်။

လင်းပါးပါးသည် အကြောင်းအရာများကို ဖတ်ရှုလိုက်ရာ စာမျက်နှာတိုင်းတွင် ယန်ရှီကို အသရေဖျက်သည့် စကားလုံးများ ပါဝင်နေသောကြောင့် သူ၏ လက်ချောင်းများပင် တုန်ယင်လာခဲ့သည်။ လင်းရန်ရန်သည် ယန်ရှီအား မနှစ်သက်မှန်း သိသော်လည်း ယင်းသည် ကျုံကော်ပိုရေးရှင်းနှင့် မည်သို့များ ဆက်နွှယ်နေသနည်း။

ထိုအခါမှ သူ သဘောပေါက်သွားသည်။ ယန်ရှီကို ယွမ်သန်းတစ်ဆယ် ချေးပေးခဲ့သူမှာ ကျုံကော်ပိုရေးရှင်းမှအပ အခြားသူ မဟုတ်ပေ။ ယန်ရှီသည် ကျုံချင်းယွီနှင့် ရင်းနှီးသည့် သူငယ်ချင်းဖြစ်သည်။ ကျုံယန်စီသည် သူ့ညီမ၏ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းအတွက် လက်စားချေနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျုံယန်စီနှင့် ကျုံချင်းယွီတို့နှစ်ဦး မသင့်မြတ်သည်ဟု ထွက်နေသော ကောလာဟလများသည် မုသားသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် ခိုင်မာနေသည်မှာ အရှင်းအလင်းပင် ဖြစ်သည်။

တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် လင်းပါးပါးသည် စာရွက်စာတမ်းများကို လက်ထောက်ဆွန်းအား ပြန်ပေးလိုက်သည်။ စတော့စျေးကွက် မပိတ်သေးဘဲ လင်းကော်ပိုရေးရှင်း၏ ရှယ်ယာများသည်လည်း ဆက်လက် ထိုးကျနေဆဲဖြစ်သည်။ စက္ကန့်တိုင်းသည် သူတို့၏ တန်ဖိုးပင် မရေမတွက်နိုင်သည်အထိ သန်းပေါင်းများစွာကို ဖျက်ဆီးပစ်နေသည်။

လင်းပါးပါး၏ ရင်ထဲ၌ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး လင်းရန်ရန်၏ ဖုန်းနံပါတ်အား အလျင်အမြန် ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။ ဗီလာတွင် လင်းရန်ရန်သည် သူမ၏ ဖုန်းအား ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့် အကောင့်ပိတ်ခံရသနည်း။ ယခင်က သမီးအစစ်နှင့် အတုအယောင်သမီးအကြောင်း အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ရာ၌ သူမ မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ ယခုလည်း ထပ်မံ၍ မအောင်မြင်ပြန်ပေ။ ဘာဖြစ်ပြန်သနည်း။

သူမ၏ ဖုန်းမြည်လာပြီး ခေါ်ဆိုသူ အမည်တွင် "ပါးပါး" ဟု ပေါ်နေသည်။

ဖုန်းဖြေလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်ဖက်မှ ဆူပူကြိမ်းမောင်းသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "မင်း ဘာလုပ်ခဲ့တာလဲ! ရသစုံအစီအစဉ်ကို အာရုံစိုက်ဖို့ ပြောထားတာကို ဘာလို့ မလိုလားအပ်တာတွေ လုပ်နေတာတုန်း ယန်ရှီက ငါတို့ လင်းမိသားစုရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း မဟုတ်တော့ဘူးလို့ ဘာကိစ္စ သူ့ကို ဆက်ပြီး ဒုက္ခပေးနေရတာလဲ?!" လင်းရန်ရန်သည် ဆူပူကြိမ်းမောင်းသံကြောင့် ကြောင်သွားခဲ့သည်။

လင်းရန်ရန်၏ ဖခင်သည် သူမ တိတ်တဆိတ်ဖြင့် ပို့စ်တင်၍ ဖော်ထုတ်မည့် အစီအစဉ်အား မည်ကဲ့သို့ သိသွားသနည်း။ လင်းရန်ရန် သိရသလောက်ဆိုလျှင် ကြော်ငြာတင်သွင်းခြင်းသည် ကုမ္ပဏီမှ ကြော်ငြာဌာန၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ပင်။ သူမ၏ ဖခင်သည် အလုပ်ကိစ္စများနှင့်သာ ရှုပ်နေသဖြင့် ယန်ရှီသည်လည်း ထိုရသစုံအစီအစဥ်၌ ပါဝင်ကြောင်းကို သိထားမည်မဟုတ်ပေ။ သို့ရာတွင် ဤအကြောင်းများ အလုံးစုံကို မည်သို့ သိသွားခဲ့သနည်း။

ဖုန်းသည် ဗီဒီယိုဖြင့် ခေါ်ဆိုမှုကို ပြနေသည်။ လင်းရန်ရန်သည် သူမ၏ ဖခင် ချွေးများ ထွက်နေပြီး၊ အဝတ်များရှုပ်ပွနေကာ၊ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဖုန်းအား ကိုင်၍ လူတစ်ယောက်ရှေ့၌ ထိုးပြနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"မစ္စတာကျုံကို အမြန် တောင်းပန်လိုက်၊ မှားသွားပါတယ်လို့ ပြောလိုက်လေ မင်းရဲ့ အမှားကို ဝန်ခံလိုက်”

လင်းရန်ရန်သည် ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးသွားပြီး မည့်သည့်အခြေအနေ ဖြစ်နေမှန်းပင် မသိတော့ပေ။ သို့သော် သူမသည် ဖခင်ပြောသည်ကို အမြဲတ‌စေ နားထောင်လေ့ရှိသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်ရှင့်၊ နောက်ထပ် မလုပ်တော့ပါဘူး"

ဖုန်းထဲရှိ အမျိုးသားသည် အလွန်ချောမောခန့်ညားပြီး အနုပညာလောကမှ အမျိုးသား Idol များကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်မှုမလျော့ပေ။ ထို့နောက် လင်းရန်ရန်သည် ထိုမျက်နှာကို ဘဏ္ဍာရေးမဂ္ဂဇင်းများတွင် မြင်ဖူးသည်။ သူသည် ကျုံယန်စီ ဖြစ်သည်။

ကျုံချင်းယွီ၏ အစ်ကိုဖြစ်သည်။

လင်းရန်ရန် တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားပြီး ကျောရိုးတလျှောက် အေးစိမ့်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျုံယန်စီ၏ လက်ချောင်းများသည် စားပွဲပေါ်၌ ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်ရာ လင်းပါးပါးသည် အလွန် ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လင်းပါးပါး၏ ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အရောင်ဖျော့ဖျော့ မျက်လုံးများသည် ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ တုန်ယင်နေသော ကောင်မလေးကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

"တောင်းပန်ချင်ရင် ကိုယ်တိုင်လာပြီး တောင်းပန်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား"

လင်းရန်ရန်သည် မည်သည်ကို ဆိုလိုခြင်းမှန်း နားမလည်ခဲ့ပေ။ သို့သော် လင်းပါးပါးသည် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျုံယန်စီသည် လက်ကို မြှောက်ကာ သူ၏ Patek Philippe နာရီကို ကြည့်လိုက်သည်။

"စျေးကွက်ပိတ်ဖို့ လေးနာရီ ကျန်သေးတယ်၊ ငါ ခဏအိပ်လိုက်ဦးမယ် လက်ထောက်ဆွန်း မင်းတို့ လုပ်စရာရှိတာ ဆက်လုပ်ကြ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ!"

"ဒီနေ့ အချိန်ပိုဆင်းတဲ့လူတိုင်း ဘောနပ်စ်ရမယ်"

"ကောင်းပါပြီ!"

ကျုံယန်စီ၏ ရုံးခန်းသည်လည်း ၈၈ ထပ်တွင်ပင် ရှိသည်။ ထိုအခန်းထဲတွင် ဆိုဖာတစ်လုံးရှိပြီး သူ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သည့်အခါ၌ ထိုနေရာတွင် မကြာခဏ အနားယူလေ့ရှိသည်။

ရုံးခန်းကြမ်းပြင်သည် တောက်ပစွာ လင်းထိန်နေခဲ့သည်။ ကျုံယန်စီသည် Minions မျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်လိုက်သည်နှင့် သူ့ရှေ့မှ အရာအားလုံး မှောင်မိုက်သွားလေသည်။ ကျုံယန်စီတစ်ယောက် တစ်ကယ်ပင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

မျက်နှာဖုံးပေါ်ရှိ Minions ၏ မျက်လုံးကြီးများသည် ရယ်စရာကောင်းလှသော်လည်း လင်းပါးပါးအတွက်မူ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

လင်းပါးပါးသည် အလျင်အမြန် ဖုန်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

“လင်းရန်ရန် မင်း ဒီကို အခုချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့ ချက်ချင်း”

လင်းရန်ရန်တစ်ယောက် ထိတ်လန့်သွားသည်။

"ပါး ဒီလောက် ညဉ့်နက်နေတာကို ၁၂ နာရီတောင် ကျော်နေပြီ"

"အနီးဆုံး လေယာဉ်လက်မှတ် ဝယ်ပြီး အခုချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့၊ သုံးနာရီအတွင်း မင်းကို မမြင်ရရင် မင်း ငါ့သမီး မဟုတ်တော့ဘူး"

လင်းရန်ရန်သည် သူမ၏ ဖခင် ယခုကဲ့သို့ ပြောနေခြင်းမှာ တထစ်ချ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပြီ ဖြစ်ကြောင်းပြောနိုင်သည်။ သူသည် သွားများကို ကြိတ်ထားပြီး နဖူးပေါ်ရှိ သွေးကြောများပင် ထောင်ထွက်နေခဲ့သည်။ လင်းရန်ရန်သည် သူမ၏ ဖခင်အား ဤမျှ ဒေါသထွက်နေသည်ကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ ယခုအချိန်၌ တရုတ်ပြည်သို့ ပြန်ရန်သည် အင်မတန်မှ အဓိပ္ပာယ်ကင်းမဲ့လွန်းနေသည်။

လင်းပါးပါး၏ လက်ထောက်လီသည် လင်းရန်ရန်အား စာတိုပေးပို့ခဲ့ပြီး တရုတ်ပြည်သို့ အနီးဆုံး လေယာဉ်လက်မှတ်အား ဘွတ်ကင်လုပ်ပေးခဲ့သည်။ လေယာဉ်သည် နာရီဝက်အတွင်း ထွက်ခွာတော့မည်ဖြစ်သည်။

လင်းရန်ရန်သည် "လက်ထောက်လီ အရမ်း အလောတကြီးဖြစ်လွန်းတယ် နာရီဝက်ပဲ ရှိတော့တာ ကျွန်မ ပစ္စည်းတွေထုပ်ဖို့တောင် အချိန်မရှိဘူး"

"အချစ်ကလေး”

လက်ထောက်လီသည် ငိုလုဆဲဆဲဖြင့်

"လင်းကော်ပိုရေးရှင်းရဲ့ စျေးကွက်တန်ဖိုးက ဘီလီယံပေါင်းများစွာ လေထဲ လွင့်ပြယ်သွားပြီ မင်း ပြန်မလာရင် လင်းကော်ပိုရေးရှင်း ဒေဝါလီခံရတော့မှာ!"

လင်းရန်ရန်သည် နောက်ဆုံး၌ အခြေအနေ၏ ပြင်းထန်မှုကို နားလည် သဘော‌ပေါက်သွားသည်။

လင်းရန်ရန်သည် လင်းမိသားစုဆီသို့ ပြန်ရောက်ပြီး၌ ချမ်းသာသော သခင်မလေးဘဝကို ခံစားခဲ့ရသည်။ အတိတ်က တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်ခဲ့ရသည့် နေ့ရက်များထံသို့ သူမ အဘယ်နည်းနှင့်မျှ ပြန်မသွားချင်တော့ပေ။

ပစ္စည်းထုပ်ပိုးခြင်း သို့မဟုတ် အဝတ်အစားလဲခြင်းပင် မလုပ်တော့ဘဲ လင်းရန်ရန်သည် သူမ၏ နိုင်ငံကူးလက်မှတ်၊ မှတ်ပုံတင်နှင့် ဖုန်းကို ဆွဲကိုင်ကာ အလျင်အမြန် အခန်းထဲမှ ပြေးထွက်သွားသည်။

မထွက်ခွာမီ လင်းရန်ရန်သည် သန်းခေါင်ယံ အဆာပြေစားရန် ထလာသော ရဲ့လော့ယီနှင့် ဆုံမိသည်။

ရဲ့လော်ယီမှ "ရန်ရန် ဒီလောက် ညဉ့်နက်ကြီး ဘယ်သွားမလို့လဲ" ဟု မေးရာ

လင်းရန်ရန်သည် "ကျွန်မ... ကျွန်မ တရုတ်ပြည် ပြန်တော့မယ်” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ရဲ့လော့ယီတစ်ယောက် ငိုင်တွေသွားသည်။

"အခုလား တရုတ်ပြည် ပြန်မှာလား"

ဤနွေရာသီည၌ လေထဲတွင် ပူအိုက်မှုများဖြင့်

ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

အပြင်ဖက်တွင် အပူချိန် ၃၀ ဒီဂရီ စင်တီဂရိတ် ရှိနေသော်လည်း လင်းရန်ရန်၏ ရင်ထဲတွင် အေးစိမ့်နေခဲ့သည်။ လင်းရန်ရန်သည် မျက်ရည်များဖြင့် ပြန်လာခဲ့သည်။ ဖိနပ်လဲဖို့ပင် အချိန်မရခဲ့ချေ။ ဟိုင်မြို့လေဆိပ်ကို ရောက်သည့်အခါ လက်ထောက်လီသည် သူမအား အထူးတလည် လာကြိုပြီး အပြေးအလွှား ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ လင်းရန်ရန်၏ ဖိနပ်များ လွင့်စင်ထွက်သွားပြီး ခြေဗလာဖြင့် တစ်ခုခုအား နင်းမိခဲ့၍ ခြေထောက်ပေါက်ကာ အင်မတန်ပင် နာကျင်နေခဲ့သည်။

သို့သော် လက်ထောက်လီသည် သူမအား ဖိနပ်စီးရန်ပင် အချိန်မပေးခဲ့၊ ဒဏ်ရာအား ပတ်တီးစည်းရန်သည် မဖြစ်ပင်မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

"မစ္စလင်း မြန်မြန်လုပ်ပါ နည်းနည်းလေး နောက်ကျရင် လင်းကော်ပိုရေးရှင်းကို တကယ် ဆုံးရှုံးရတော့မယ်!"

သူတို့နှစ်ဦး ကျုံကော်ပိုရေးရှင်းသို့ ရောက်ချိန်တွင် လင်းရန်ရန်သည် မျက်ရည်များ ကျနေလေသည်။ လက်ထောက်လီသည် သူမ ခြေထောက်မှ ဒဏ်ရာအား ကြည့်ကာ သနားစိတ်ဝင်သွားပြီး ယာဉ်မောင်း၏ ဖိနပ်ကို ခေတ္တငှားရမ်း၍ ဝတ်ခိုင်းလိုက်သည်။ လင်းရန်ရန်သည် မတော်မတန်ဖြင့် အားကစားဖိနပ်များကို စီးခဲ့ပြီး ကျုံယန်စီရှေ့သို့ တုန်ယင်စွာ ရောက်လာခဲ့သည်။ ကျုံယန်စီက အိပ်နေဆဲပင်၊ လင်းပါးပါးသည် ကျုံယန်စီအား နှိုးသင့်၊ မနှိုးသင့် မသိပေ။

မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ကျုံယန်စီတစ်ယောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း နိုးလာပြီး အချိန်အား ကြည့်လိုက်သည်။ လင်းရန်ရန်သည် အနီးဆုံး လေယာဉ်နှင့် လာခဲ့ပြီး နှစ်နာရီနီးပါး ခရီးစဉ်ဖြင့် ည ၃ နာရီ မတိုင်မီ ကျုံကော်ပိုရေးရှင်းသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

ကျုံယန်စီ၏ အကြည့်သည် လင်းရန်ရန်ထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တည်ငြိမ်နေပြီး ပျော်နေသည်လား၊ ဒေါသထွက်နေသည်လားပင် ခွဲခြားရခက်သည်။

လင်းပါးပါးသည် လင်းရန်ရန်အား ကျုံယန်စီကို တောင်းပန်ရန် အမြန်တွန်းလွှတ်လိုက်သည်။

“မစ္စတာကျုံ ဒါ အကုန်လုံး ကျွန်တော့်သမီးရဲ့ အမှားပါ၊ ဒီကောင်မလေးက ယန်ရှီ ကောင်းစားတာကို မမြင်ချင်တာ၊ ကျွန်တော် သူ့ကို အခုပဲ မစ္စတာကျုံကို တောင်းပန်ခိုင်းမယ်"

လင်းပါးပါးသည် ကျုံယန်စီမှ ချန်မိသားစုအား မည်သို့ ကိုင်တွယ်ခဲ့သည် ကြားဖူသည်။ ကျုံယန်စီသည် သူ့ဖခင်၏ သူငယ်ချင်းဟောင်းကိုပင် ဤမျှ ရက်စက်စွာ ဆက်ဆံခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ လင်းပါးပါးသည် သူတို့ကိုယ်၌ကိုယ်လည်း သက်ညှာပေးမည်ဟု မမျှော်လင့်ရဲပေ။

"တောင်းပန်ပါတယ်..."

လင်းရန်ရန်သည် မျက်ရည်များကြားမှ တောင်းပန်လိုက်သည်။

“ကျွန်မ မှားမှန်း သိပါပြီ ယန်ရှီကို နောက်ထပ် ဒုက္ခမပေးတော့ပါဘူး၊ သူ့ကိုလည်း ပြဿနာ မရှာတော့ပါဘူး”

ကျုံယန်စီသည် လင်းရန်ရန်အား တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်မှ စကားစပြောသည်။

"အရင်က ယန်ရှီက အတန်းဖော်တွေကို အနိုင်ကျင့်တယ်ဆိုတဲ့ အွန်လိုင်းက ကောလာဟလတွေကလည်း မင်း လုပ်တာပဲ မဟုတ်လား"

စတားလိုက်ပြည်သူ့ဆက်ဆံရေးဌာနမှ ထိုအကြောင်းအား မရှာဖွေနိုင်ရုံဖြင့် ကျုံယန်စီသည် ထိုအကြောင်းအား မသိနိုင်ဘူးဟု ဆိုလို၍မရပေ။ ထိုပို့စ်၏ နောက်ကွယ်မှ ကြံစည်သူကို စုံစမ်းခဲ့စဉ်က လက်ထောက်ဆွန်းသည် ယခင်က ဖြစ်ခဲ့သည့် ကိစ္စကိုလည်း တူးဆွမိခဲ့သည်။

လင်းရန်ရန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။ ထိုအကြောင်းကို မည်သူမျှ သိလောက်မည် မဟုတ်ဟု သူမ ထင်ခဲ့မိသည်။

“တောင်း... တောင်းပန်ပါတယ်..."

လင်းရန်ရန်တစ်ယောက် ထစ်အသွားသည်။ သူမ ရှေ့ရှိ အမျိုးသားနှင့် ငြင်းခုန်ခြင်းသည် အကျိုးနည်းနည်းမျှမရှိပေ။ သူမ ပြောနိုင်သည်မှာ ဤစကားသုံးလုံးပင်။

လင်းပါးပါးသည် ခေါင်းမူးနောက်သွားလေသည်။

အနိုင်ကျင့်သည်ဟု ကောလာဟလဖြန့်သည်တဲ့လား။

မည်သည့်အချိန်က ဖြစ်ခဲ့သနည်း။

သူ လုံးလုံးမျှ မသိခဲ့ချေ။

လင်းပါးပါးသည် ဒေါသအမျက်ထွက်ကာ လင်းရန်ရန်အား ပါးရိုက်ရန် လက်မြှောက်လိုက်သည်။

“မင်း လုပ်ခဲ့တာတွေကို ကြည့်စမ်း!"

လင်းရန်ရန်၏ ဖြူဖွေးစွတ်နေသည့် ပါးပြင်ပေါ်ဝယ် နီရဲနေသော အမှတ်အသားတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် သွေးစအနည်းငယ်ပင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ လင်းရန်ရန်သည် သူမ၏ မျက်နှာအား ဖုံးဝှက်ကာ တိုးတိုးသာသာ ရှိုက်နေမိသည်။ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ငိုရန်ပင် မရဲတင်းနိုင်တော့ချေ။ ကျုံယန်စီဖက်မှ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လင်းပါးပါးသည် အပြစ်ပေးခြင်းသည် မလုံလောက်သေးဟု ထင်မြင်ကာ စတင်၍ ဆူပူကြိမ်းမောင်းတော့သည်။

"ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အသိဉာဏ်မဲ့ရတာလဲ မင်းကို အိမ်ကို ပြန်မခေါ်သင့်တာ”

"မင်း ပြန်လာကတည်းက ဘာလုပ်ခဲ့တာရှိလဲ၊ ပိုက်ဆံဖြုန်းဖို့ပဲ သိတာ”

"တော်လောက်ပြီ"

ကျုံယန်စီက လင်းပါးပါး၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

ကျုံယန်စီသည် အချိန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ထပ် နာရီဝက် ကုန်သွားပြန်လေပြီ။ ကျုံယန်စီသည် ယန်ရှီအား ကျန်းမာသည့်ဘဝနှင့် နေထိုင်ရန် ညဉ့်နက်သည်အထိ မနေရန် ကတိပေးထားခဲ့သည်။ ယခုလေးတင် သုံးနာရီ အိပ်ခဲ့သော်ငြား လင်းပါးပါးအား ဆက်၍ ပြဿနာရှာခွင့်ပေးလိုက်လျှင် ဒီည သူအိပ်ရတော့မည့်ပုံမပေါ်ပေ။

"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်အပေါ် ဘာမှ မှားတာ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး"

ကျုံယန်စီက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ထိခိုက်နစ်နာအောင် လုပ်ခဲ့တဲ့သူက ယန်ရှီပါ"

လင်းပါးပါးသည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လင်းရန်ရန်အား တွန်းလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သူ့ကို ရသစုံအစီအစဉ် ကနေ နုတ်ထွက်ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်၊ သူ ယန်ရှီကို နောက်ထပ် အနိုင်ကျင့်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

အနိုင်ကျင့်တယ်။

ကျုံယန်စီက ပြုံးလိုက်သည်။ အမှန်တွင် လင်းရန်ရန်၏ ချည့်နဲ့သော ကြိုးစားမှုများဖြင့် သူမသည် နောက်ကွယ်မှ နည်းပရိယာယ်အချို့ကိုသာ အကွက်ရွေ့နိုင်ပြီး ယန်ရှီအား မည်သို့မျှ အနိုင်ကျင့်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူသိသည်။

"ရသစုံအစီအစဉ်ကို ဆက်လုပ်ပါ" ကျုံယန်စီက ပြောလိုက်သည်။

"တစ်စုံတစ်ယောက်က အမှားလုပ်မိတဲ့အခါ သက်ဆိုင်ရာ လူကိုဘဲ တောင်းပန်သင့်တယ်၊ ကျွန်တော့်ကို မဟုတ်ဘူး"

လင်းရန်ရန်တစ်ယောက် မယုံသင်္ကာဖြစ်သွားသည်။

"ဆိုလိုတာက ရှင် ကျွန်မကို အခု ရသစုံအစီအစဉ်ကို ပြန်သွားစေချင်တာလား"

ကျုံယန်စီက ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။

“ဧည့်သည်အနေနဲ့ အစီအစဉ်ကို ရိုက်ကူးတာက မင်းရဲ့ တာဝန်မဟုတ်ဘူးလား၊ Live လွှင့်တာက ၈ နာရီမှစမှာ မင်းမှာ အချိန်ရှိပါသေးတယ်"

လင်းရန်ရန် တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားပြီး တုန်ယင်လာခဲ့သည်။

သူမသည် ကျုံယန်စီမှာ မိသားစုနောက်ခံကောင်းခြင်းကြောင့်သာ ကျုံကော်ပိုရေးရှင်း၏ CEO ဖြစ်လာသည့် ချမ်းသာသော ရှုပ်ထွေးပွေလီသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်ဟု တစ်ချိန်က ထင်ခဲ့ဖူးသည်။

ယခုမူ သူမ မည်မျှပင် မှားယွင်းနေကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

ကျုံယန်စီသည် သူ့၏ နာခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ အခြားအရာတစ်ခုကို စဉ်းစားနေသကဲ့သို့ပင်။ ယခု တောင်းပန်ခြင်းသည် ရသစုံအစီအစဥ်ကို ထိခိုက်စေနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ ကျုံယန်စီက ယန်ရှီသည် ကျုံချင်းယွီနှင့်အတူ ဤ ရသစုံအစီအစဉ်တွင် ပျော်ရွှင်နေကြောင်း ခံစားမိသည်။

"အစီအစဉ်ပြီးမှ တောင်းပန်ပါ" ကျုံယန်စီက ပြောလိုက်သည်။

လင်းရန်ရန်သည် ကွဲအက်သော အသံဖြင့် "ကျွန်မ... ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ကျုံယန်စီသည် သူ့နောက်ရှိ အဖွဲ့မှ ထက်မြက်သော ဝန်ထမ်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းတို့အားလုံး အလုပ်ဆင်းလို့ ရပြီ အားလုံးကို နှစ်ရက် ခွင့်ရက်ပေးမယ် လစာအပြည့်နဲ့"

"ဝိုး!"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မစ္စတာကျုံ!"

"မစ္စတာကျုံက အရမ်းစိတ်ထားကောင်းတာပဲ!"

ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်သံများသည် လူအုပ်ကြီးကြားထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အချို့ဝန်ထမ်းများသည် ကျုံယန်စီ ဒေါသထွက်သည့်အခါ ကြောက်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့အပေါ် ဒေါသမထွက်သည့်အပြင် အချိန်ပိုဆင်း၍ နာရီအနည်းငယ် လုပ်ခဲ့ရသော်လည်း အချိန်ပိုကြေးနှင့် ဘောနပ်စ်များသာမက နှစ်ရက် အခကြေးငွေရသော ခွင့်ရက်ပါ ရရှိခဲ့သည်။ ကျုံကော်ပိုရေးရှင်းတွင် အလုပ်လုပ်ရခြင်းမှာ တကယ်ပင် ကံကောင်းခြင်းပင်။

ကျုံယန်စီသည် လင်းပါးပါးကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် အနည်းငယ် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ပွင့် ရှိနေသည်။

"မစ္စတာလင်း၊ ကျွန်တော့်ဝန်ထမ်းတွေ ဒီနှစ်ရက်မှာ ကောင်းကောင်း အနားယူနိုင်ပြီး နောက်ထပ် အချိန်ပိုဆင်းစရာ မလိုလောက်တော့ဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

လင်းပါးပါးသည် ခါးကို ကုန်းညွှတ်ကာ

“ဒါပေါ့ ဟုတ်တာ‌ပေါ့၊ ရန်ရန်က ဒီကစပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်ပြီး နောက်ထပ် ဘာပြဿနာမှ မရှာတော့ဘူးလို့ ကျွန်တော် အာမခံပါတယ်"

လင်းကော်ပိုရေးရှင်း၏ စတော့စျေးနှုန်း တစ်ဝက်ကျော် လေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် သတင်းသည် ဟိုင်မြို့၏ လူကုံထံ အသိုင်းအဝိုင်းများကြား တစ်ညတာအတွင်း ပြန့်နှံ့သွားခဲ့သည်။ ကျုံကော်ပိုရေးရှင်းသည် သတင်းအား ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပိတ်ဆို့ထားသောကြောင့် လူအများစုသည် အကြောင်းရင်း သို့မဟုတ် နောက်ကွယ်မှ မည်သူကြိုးကိုင်ထားကြောင်း မသိကြပေ။ လူအများ အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုနေကြသည်မှာ လင်းမိသားစုသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဂုဏ်သရေရှိ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဦးကို စော်ကားမိပြီး ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုကို ခံစားခဲ့ရသည်ဟုသာ ဖြစ်သည်။

အမှန်တရားအား သိနေသူများအတွက်မူ တစ်လုံးတစ်လေမျှ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရဲကြသည် မဟုတ်ပေ။ လင်းမိသားစုကို ထိုမျှ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့သောကြောင့် ကျုံယန်စီသည် ထိုမိသားစုအား စံနမူနာပြနေခြင်း ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူတို့ကား အဘယ်သို့ အဓိပ္ပာယ်မရှိသည်များ ပြောဆိုရဲကြမည်နည်း။

တစ်ဖက်တွင် ဟန်မြို့ရှိ လုမိသားစု ဗီလာတွင်။

ယန်ရှီသည် တစ်ညတာအတွင်း မည်သည့်ကိစ္စများ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ကို လုံးဝ မသိခဲ့ပေ။ တရုတ်ပြည်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူမ၏ ဇီဝနာရီကို ပြန်လည်ချိန်ညှိရခြင်းနှင့် အိပ်ရာကို အနည်းငယ် ရွေးတတ်ခြင်းကြောင့် သူမသည် နံနက် ၇ နာရီ ၃၀ မိနစ်တွင် နိုးခဲ့သည်။ ကျုံချင်းယွီသည် အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သောကြောင့် ယန်ရှီသည် သူမကို မနှိုးခဲ့ပေ။ အောက်ထပ်သို့ဆင်းကာ ပြောင်ပေါင်ယွမ်ကို နံနက်စာ ပြင်ဆင်ခိုင်းခဲ့သည်။

ဧည့်ခန်းထဲတွင် သူမ ဂိမ်းသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ယန်ရှီသည် ခေါင်းကို အသာအယာ ထုတ်ကြည့်လိုက်ရာ ဆိုဖာပေါ်တွင် မိုဘိုင်းဂိမ်း ကစားနေသော လုပေယွီကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ!”

ယန်ရှီသည် လုပေယွီကို ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"နိုးနိုးချင်း ဂိမ်းကစားနေတာလား"

လုပေယွီသည် အလုပ်များစွာကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လုပ်ဆောင်နိုင်သူဖြစ်သည်။ သူသည် သူရဲကောင်းကို ထိန်းချုပ်ကာ မျှော်စင်ကို တွန်းနေရင်း ယန်ရှီးကို ပြန်ဖြေရန် မမေ့ခဲ့ပေ။

“ဒါက live လွှင့်နေတဲ့ဂိမ်း‌လေ ကျွန်တော် ပိုက်ဆံရှာနေတာ”

ယန်ရှီသည် လုပေယွီက e-sports ကစားသမားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ခရီးသွားစဉ် ပိုက်ဆံ အများကြီး ယူမသွားကြောင်း သိသည်။ လမ်းတစ်လျှောက် ပိုက်ဆံရှာရန် အချိန်ပိုင်းအလုပ် လုပ်လိမ့်မည်။

"မင်း PC ဂိမ်းတွေပဲ ကစားတယ် ထင်တာ" ဟု ယန်ရှီက ပြောလိုက်သည်။

လုပေယွီ၏ လက်ချောင်းများသည် အလွန်လှပပြီး အရိုးဆစ်များ ထင်ရှားကာ သေးမြှောင်း ရှည်လျားလှသည်။ ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် စာရိုက်သည့်အခါ အလွန်လှပနေလိမ့်မည်။

လုပေယွီသည် "ကျွန်တော် PC ဂိမ်းတွေလည်း ကစားပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အပြင်ထွက်တဲ့အချိန်ဆို ကွန်ပျူတာ ယူလာဖို့ ပျင်းလို့!" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ယန်ရှီသည် ရေနွေးသောက်ရင်းဖြင့် လုပေယွီဘေးရှိ ဆိုဖာတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် မှိုင်တွေစွာ လဲလျောင်းနေသော ယောင်ကျူသည် ချက်ချင်း ခေါင်းထောင်ကာ ယန်ရှီအား အမြီးနန့်ပြသည်။ ယန်ရှီသည် ပေါ့ပါးစွာ ဝါးစရာ အရုပ်တစ်ခုကို ဆွဲဖြဲပြီး သူ့ကို ကျွေးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ပရိသတ်တွေက တကယ်ပဲ ခွင့်လွှတ်တတ်တာပဲ" ဟု ယန်ရှီသည် လုပေယွီအား ပြောလိုက်သည်။

အခမဲ့ Live အသံလွှင့်ခြင်းဆိုလျှင် တခြားဂိမ်းများ ကစားလည်း ကိစ္စမရှိပေ။ သို့သော် Live လွှင့်၍ ပိုက်ဆံရှာနေသည်ဖြစ်ကာ သူသည် အကျွမ်းကျင်ဆုံးဂိမ်းကို မကစားပေ။ လုပေယွီသည် အတော်လေး ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။

"မဟုတ်ဘူး ကျွန်တော့်ရဲ့ တခြားဂိမ်းတွေလည်း ကောင်းတယ်"

သို့ဖြင့် ယန်ရှီသည် လုပေယွီ၏ ဂိမ်းမှတ်တမ်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ မျက်လုံးများ ဝေ့ကြည့်လိုက်စဉ် "မင်းအသတ်ခံရပါပြီ!" ဆိုသည့် ဂိမ်းသတိပေးချက်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ ယန်ရှီတစ်ယောက် ရယ်လိုက်မိသည်။

လုပေယွီသည် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားသည်။

“ဒါ မတော်တဆပါ၊ ကျွန်တော် ဒီဂိမ်းကို ဒီနေ့ ပထမဆုံးအကြိမ် ကစားတာမလို့ ကျွန်တော် စကေးတွေကို မရင်းနှီးသေးဘူး၊ နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် ကစားခွင့်ပေးပါ၊ ကျွန်တော် အဖွဲ့တစ်ခုလုံးကို သေချာပေါက် carry လုပ်ပေးပါ့မယ်”

ရသစုံအစီအစဉ်၏ live အသံလွှင့်ခြင်း မစသေး‌သော်လည်း လုပေယွီသည် သူ့၌ ကိုယ်ပိုင် အသံလွှင့်နေခြင်းရှိပြီး သူ၏ ပရိသတ်များသည် အပြေးအလွှား ခုခံပြောဆိုပေးကြသည်။

[ကျွန်တော် သက်သေခံနိုင်ပါတယ် Island က ၅ ခါပဲ သတ်ပေးခဲ့တာ ဘာမှ မဟုတ်ဘူး]

[အများဆုံးတော့ သူ့ ခေါင်းဆောင်က ဒီစွမ်းရည်အဆင့် အတွက် အသင်းထဲမှာ သူ့ကို ဆူမှာပဲ ဒါပဲ]

လုပေယွီသည် သူ၏ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဂိမ်းကစားခြင်းစွမ်းရည်ကို ယန်ရှီအား ပြသရန် ကြိုးစားရင်းဖြင့် အတော်လေးပင် ရှက်စရာကောင်းသော အခြေအနေနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

သူသည် ပထမဆုံး ကစားခြင်းဖြစ်ရာ စွမ်းရည်များအားလုံးကို နားမလည်နိုင်သေးပေ။ မကြာသေးခင်တွင်ပင် လုပေယွီသည် ထပ်မံ၍ ရှုံးနိမ့်သွားပြန်လေသည်။

အငှားအကောင့်ဖြင့် အားကောင်းသော ပြိုင်ဘက်များနှင့် ကစားနေခြင်းကြောင့် သူသည် အမြဲတစေ မစရသေးခင်ပင် ရှုံးနိမ့်နေခဲ့သည်။

လုပေယွီသည် မျက်နှာပင် နီရဲနေခဲ့သည်။

သို့သော် ယန်ရှီသည် သူ့အား လှောင်ပြောင်ခြင်းမရှိဘဲ ပြင်းထန်သော ဝေဖန်ချက်ကို ပေးခဲ့သည်။

"မင်းက Ultimate Skill ကို အရမ်းစောစော သုံးလိုက်တာ Cooldown ကို အချိန်ကိုက် မလုပ်ခဲ့ဘူး”

အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လုပေယွီသည် "မင်းလည်း ဒီဂိမ်း ကစားတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ယန်ရှီ၏ အဖြေမှာ "မဟုတ်ဘူး ဒါပေမဲ့ သီအိုရီတွေ ရှိတယ် မင်းတွက်ချက်မှုလေးတွေ လုပ်ဖို့ပဲ လိုတာ”

[“ပညာရှင်ရဲ့ အနိုင်ကျင့်မှုက လာနေပြီ"]

["ဂိမ်းထဲမှာက သီအိုရီလောက်နဲ့ မလုံလောက်ဘူး"]

["သီအိုရီက နောက်ကျကောင်း နောက်ကျနိုင်ပေမယ့် ဘယ်တော့မှ ပျောက်ကွယ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး"]

[ယန်ရှီက အရင်တစ်ခေါက် ရွက်လွှင့်ပွဲတုန်းက ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို မေ့သွားတာလား၊ ငါဆို ဗီဒီယိုတွေ ဘာတွေ မကြည့်ပေမဲ့ အဲဒီကလစ်ကို မြင်ဖူးတယ် မြင်တိုင်းလည်း ရယ်ရတယ်]

[သီအိုရီက နောက်ကျနိုင်ပေမယ့် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး]

လုပေယွီသည် အရင်အပိုင်းကို ကြည့်ခဲ့ဖူးပြီး ရွက်လွှင့်ပွဲမှ ဖြစ်ခဲ့သည်များကို မှတ်မိနေခဲ့သည်။

"ယန်ရှီကျဲ၊ ကျဲမှာ စာအုပ်ထဲက သီအိုရီတွေပဲ ရှိတာ လက်တွေ့နဲ့တော့ မတူဘူး" ယန်ရှိတစ်ယောက် ဒေါသထွက်သွားသည်။

“သီအိုရီက လက်တွေ့ရဲ့ အခြေခံပဲ"

လုပေယွီက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းကို အင်တာနက်ပေါ်က လူတွေက 'သီအိုရီဘုရင် လက်တွေ့ကြေး' လို့ ခေါ်တာကို မသိဘူးလား၊ မင်းရဲ့ သီအိုရီက လက်တွေ့မှာ အသုံးဝင်လား"

ယန်ရှီသည် က စိတ်တိုဆဲပင်။ အဘယ်ကြောင့် ကလေးတစ်ယောက်၏ အထင်အမြင်သေးမှုကို ခံရမည်နည်း။ လုပေယွီသည် တစ်ပွဲရှုံးကာ စောင့်ဆိုင်းချိန်ရောက်သည့်အခါ ယန်ရှီသည် သူမဖုန်းကို ထုတ်၍ ဂိမ်းကို ဒေါင်းလုပ် ဆွဲလိုက်သည်။

"အတူတူ ကစားရအောင် ငါ စမ်းကြည့်မယ်”

လုပေယွီက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် ယခုမှဆော့သူများနှင့် ဂိမ်းကစားရခြင်းကို အမုန်းဆုံးပင်။

သို့သော် ယန်ရှီအား မျက်နှာမပျက်စေချင်ပေ။

"ရတယ် ကျွန်တော် room number ပေးမယ်၊ ကျွန်တော့်နောက်မှာပဲ နေ ဟိုဒီ ပြေးမနေနဲ့ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

BP (Ban/Pick) မျက်နှာပြင် ပွင့်လာသည်နှင့် လုပေယွီသည် ယန်ရှီ တစ်ယောက် ရန်သူဘက်၌ ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လုပေယွီ ???

ယန်ရှီ မည်သို့ လုပ်လိုက်သည်ကို သူတောင်မသိလိုက်ချေ။ ဤဂိမ်းထဲတွင် ရန်သူဘက်ကို ရွေးလို့ရသည်တဲ့လား။

[ဟားဟားဟား ယန်ရှီက ငါ့ကို သတ်တော့မယ်]

[ဒီတစ်ခါတော့ Island ဦးမဆောင်ရတော့ဘဲ သူ့ခေါင်းကို ဖြုတ်ပစ်ခံရတော့မှာ]

[Island ရယ် ညင်သာပါ၊ ယန်ရှီနဲ့ မသတ်ပါနဲ့ တခြားသူတွေကို သွားသတ်]

[ညီမလေးကို နည်းနည်း သနားမိတယ် ဂိမ်းတွေက အဲလောက်မလွယ်ပါဘူး]

လုပေယွီက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဖန်သားပြင်ပေါ်ရှိ မှတ်ချက်များ မှန်ကန်နေခဲ့သည်။ သူသည် ယန်ရှီအား အနိုင်ကျင့်မည့်စအား တခြားသူတွေကိုသာ သွားသတ်လိုက်‌တော့မည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမ၏ ပထမဆုံးအကြိမ် ကစားခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဂိမ်းအပေါ် ယုံကြည်မှု မပျက်စေချင်ချေ။

ဆယ်မိနစ်အကြာ၌

လုပေယွီသည် သူ့ဖုန်းပေါ်ရှိ "ရှုံးနိမ့်ခြင်း" ဆိုသည့် စာလုံးကြီးကို ကြည့်လိုက်ကာ သူ့ဘေးရှိ ယန်ရှီ၏ ဖုန်းပေါ်ရှိ "အောင်ပွဲ" နဲ့ "ဂိမ်း၏ MVP" ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

တစ်ခုခုများ မှားနေတာလား။