Chapter 88

မြို့တော်သည် အလွန်ဖြစ်ထွန်းစည်ပင်လှ၏။ စုရှီ ယန်မင်းဆက်သို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာချိန်၌ သူမ ပထမဆုံးမြင်လိုက်ရသည်မှာ နန်းတော်အတွင်းရှိ ကြွယ်ဝစွာ အလှဆင်ထားသော အဆောက်အအုံများဖြစ်သည်။

ဇိမ်ခံချမ်းသာမှုမှ ချွေတာခြင်းသို့ ခံစားမိရန် ခက်ခဲသည်။ ထို့ကြောင့် နန်းတော်မှ ထွက်လာပြီးနောက် အပြင်ဘက်ရှိ ဈေးတန်းများတွင် အသက်ဝင် တက်ကြွနေသော်လည်း နန်းတော်လောက် မခမ်းနားကြောင်း သူမ ခံစားရသည်။

သို့သော် ဆူဆူညံညံအသံများ ကြားနေရသည်။ ဤကဲ့သို့ ထွန်းကားသည့် မြင်ကွင်းမျိုးကို သူမ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။ အလုပ်ပြီး၍ စကားမပြောဘဲ မြေအောက်ရထားထဲကိုသာ အပြေးအလွှား ပြေးသွားတတ်ကြပြီး အထပ်မြင့်အဆောက်အဦးများထဲသို့ တစိုက်မတ်မတ် ဝင်သွားတတ်သည့် ခေတ်မီမြို့ကြီးများနှင့် ယှဉ်လျှင် မြို့တော်ရှိ ဈေးတန်းသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း သွက်လက် အသက်ဝင်ပြီး လိုက်ဖက်ညီလှသည်။

ထိုအချိန်တွင် အနောက်ဘက်သို့ နေဝင်စ ပြုနေလေပြီ။ တစ်လမ်းလုံး လိမ္မော်ရောင် ဆိုးဆေးဖြင့် အလှဆင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အလင်းနှင့်အမှောင်ကြား နယ်နိမိတ်မျဉ်းသည် အနောက်ဘက်သို့ တရွေ့ရွေ့ ရွေ့လျားသွား နေသည်။ လမ်းပေါ်ရှိ ဈေးသည်များသည် ကျယ်လောင်စွာ အော်၍ စကားပြောဆိုနေကြသည်။ စီးပွားရေးကို ဆွဲဆောင်ရန်အတွက် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်များနှင့် ဝိုင်ဆိုင်များသည် ၎င်းတို့၏ တဲများတွင် ပေါင်းထားသော အကင်များ၊ မုန့်များကို ထုတ်ပြထားကြသည်။ သကြားပါသော ပင်လုံးကြိုင်ကိတ်မုန့်များ၏ ရနံ့တို့နှင့်အတူ အခြားအမွှေးအကြိုင်များ၏ ရနံ့သည် နှာခေါင်းပေါက်ထဲသို့ ပျံ့နှံ့စေပြီး လူကို ဆာလောင်စေလေသည်။

စျေးအရှေ့ဘက်၌ လုဟွမ် လှည့်၍ ဆင်းလိုက်သည်။ သူက ခေါင်းကို မော့ပြီး စုရှီကို ကြည့်၍ မျက်ခုံးပင့်တင်ကာ "မင်းဗိုက်ဆာနေလား? တစ်ခုခုဝယ်စားပြီး လျှောက်ကြည့်မလား"

စုရှီသည် ဝိုင်ချိုအမျိုးမျိုး၏ ရနံ့ကို အနံ့ခံပြီး တံတွေးများ မျိုချနေလေသည်။ လုဟွမ်က တကယ်ကို မုန်းချင်စရာ ကောင်းသည်။ ပင်ကန်ဖိန်းသို့ သူ တိုက်ရိုက်မသွားဘဲ ဤနေရာကို အရင် ခေါ်လာခဲ့သည်။ အစားအသောက်ဆိုင်များနှင့် အထည်ဆိုင် အမျိုးမျိုးရှိနေရာ ထိုအရာများမြင်လျှင် မည်သူက အခြားအကြောင်း တွေးမိနေမည်နည်း။

လုဟွမ် တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ "ကိုယ် မင်းကို မခေါ်သွားဘူးလို့ မပြောဘူးနော်၊ တစ်ခုခု အရင်စားပြီး ညဘက်မှ သွားလည်း ဘာမဖြစ်ပါဘူး"

"ကောင်းပြီ၊ အရင်စားရအောင်" စုရှီသည် မြင်းနောက်ကျောကို ထောက်ကာ ကုန်းနှီးပေါ် ဂရုတစိုက် နင်းလိုက်သည်။ သူမ ခုန်ဆင်းချင်သော်လည်း မကျမီ လုဟွမ်က သူမ၏ခါးကို ပွေ့ဖက်ကာ အောက်သို့ ပွေ့ချလိုက်သည်။

စုရှီသည် သူ့နောက်ရှိ အစောင့်များကို အမြန်ကြည့်လိုက်သည်။ အစေခံများကဲ့သို့ ၀တ်ဆင်ထားသော အစောင့်များသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ကာ ဘာကိုမှ မမြင်ချင်ယောင်ဆောင် နေပေးကြသည်။

စုရှီ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး "ညဘက် ခေါ်သွားရမယ်နော်။ ကတိပေးတာ နှစ်မျိုးပြန်မပြောနဲ့"

လုဟွမ်က ပြုံးပြီး "ကောင်းပြီ"

သူက စုရှီ၏လက်ကို ကိုင်ထားပြီး အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူနေသည့်ပုံဖြင့် ဈေးဘက်ကို လျှောက်သွားသည်။ စုရှီက ခေါင်းလေးစောင်းပြီး သူ့ကိုကြည့်လိုက်တော့ သူအလွန်ပျော်နေသည်ကို တွေ့ပြီး ဘာက ပျော်ရွှင်စေလဲကို သူမ တကယ်နားမလည်ခဲ့ပါ။ သူမကို အလှလေးများဆီ ခေါ်သွားဖို့ နာရီအနည်းငယ် နှောင့်နှေးခဲ့ရ‌သော်လည်း တကယ်တမ်း ထိုအလှများစွာကို အနိုင်ယူပြီး သူမ၏ နှလုံးသားထဲ၌ နံပါတ်တစ်ဖြစ်လာသည်ကို ပျော်ရွှင်နေပုံ ရပါသည်။ စုရှီသည် သူ့ပါးစပ်ထောင့်ရှိ အပြုံးကို မြင်သောအခါ သူလည်း အလိုလို ပြုံးမိသွားသည်။

မြို့တော်သည် မြစ်ချောင်းပင်လယ်တစ်လျှောက်ဖြစ်ပြီး ကုလားအုတ်များကို စီးကြသော ဟူလူမျိုးများ အများအပြား အသွားအပြန် လုပ်နေခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် နှာခေါင်းစည်းများ ဝတ်ဆင်ကာ ထိန်းသိမ်းသူများနှင့်အတူ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ သူတို့၏ အရပ်အမောင်းနှင့် ဝတ်စုံများက အတော်လေး မျက်စိကျ စဖွယ်ကောင်းသော်လည်း ဧကရာဇ်နန်းတော်ထဲမှ လူများဟု ဘယ်သူမှ သံသယမရှိနေကြ။

စုရှီအား ဈေးရောင်းသမားတစ်ဦးက တားလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"မိန်းကလေး၊ ချစ်ရသူအတွက် ၀တ်ဆင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးလေး.. မင်းရဲ့ ချောမောလှပတဲ့ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်လိုက်၊ ဒီပုဝါအောက်မှာ မင်းမျက်နှာက ပိုလို့တောင် လှပနေမှာ သေချာတယ်။ ဒီပါးနီချယ်လေးကို လာကြည့်ပါဦး။ မိန်းကလေးနဲ့ဆို သေချာတယ်၊ ကိတ်မုန့်ပေါ်က အအေးခံထားသလို လှနေမှာ"

စုရှီသည် သူ၏ မြှောက်ပင့်ပေးမှုကြောင့် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်ကာ လုဟွမ် ကို ဆွဲသွားလိုက်သည်။

သူမသည် အနီးကပ်ကြည့်ပြီး အမှန်တကယ်ပင် ပါးနီမှုန့် ရောင်းသည့် ဆိုင်ပိုင်ရှင်ဖြစ်ကြောင်း သတိရလိုက်သည်။

ထိုအချိန်က မိုက်မဲသော လုဟွမ်သည် ငွေအမြောက်အမြား လှည့်စားခံခဲ့ရသည်။

နှစ်အနည်းငယ်ကြာသွားသော်လည်း သူ့ဆိုင်ရှိ ပါးနီမှုန့်များသည် အပြောင်းအလဲများစွာ မရှိပေ။ အရောင်က အတူတူပင် ဖြစ်သော်လည်း ထည့်ထားသည့် သေတ္တာဘူး၌ ပန်းအသစ်လေးများဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။

စုရှီက အလွန်ဆန်းသစ်သည်ဟု ခံစားရသည်။ ထိုအချိန်က စခရင်ပေါ်ရှိ လူကလေးသည် လက်သည်းခွံအရွယ်သာ ရှိသေးသည်။ ယခုတော့ သူတကယ် အသက်ရှင်နေပြီး သူမရှေ့မှာ ရပ်နေကာ သူမကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ့မျက်နှာသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်ကထက် အနည်းငယ်ပို၍ အရေးအကြောင်းများ ရှိနေပုံရသည်။

ဤအရာက စုရှီသည် သူနှင့် အလွန်ရင်းနှီးသည်ဟု ခံစားရစေသည်။

သို့သော် သူနှင့်ရင်းနှီးသည်ဟု ခံစားမိသော်လည်း သူမ ဝယ်ထားပြီးသော အရာတစ်ခုအတွက် ပိုက်ဆံထပ် ဖြုန်းမည်မဟုတ်ပေ။

"မလိုပါဘူး"

သူမသည် ပြုံးပြီး ခေါင်းယမ်းကာ လုဟွမ်ကို ဆွဲ၍ထွက်သွားလိုက်သည်။

စျေးရောင်းသမားက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လုဟွမ်အား "သခင်ကြီး၊ မင်းရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ကြည့်ရသလောက် ပိုက်ဆံ မလောက်တာတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။ မင်းရဲ့ချစ်သူအတွက် အနီရောင်သေတ္တာတချို့ ဝယ်ထားပေးလိုက်ပါ။ မဝယ်ရင် မင်းက သူ့ရဲ့ချစ်သူ မဟုတ်တော့ဘူး!"

စုရှီ "…"

လုဟွမ်"..."

လုဟွမ်သည် ဤစကားကြောင့် စိတ်ယိမ်းယိုင်သွားပုံရသည်။ ပြထားသည့် ဘူးလေးများကို ကြည့်ကာ အစောင့်ကို ပိုက်ဆံ လှမ်းပေးဖို့ ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး "ငါ့ကို ငွေစနည်းနည်းလောက်ပေး”

စုရှီ"…"

ထို‌ ဈေးရောင်းသမား၏ လှည့်စားမှုကို မခံရခင် သူ့ကို မြန်မြန်ဆွဲသွားပြီး "မဝယ်ဘူးလို့!"

ဈေးရောင်းသမားကို ထားခဲ့ပြီး သူ့လက်များကို နောက်သို့ ပစ်ထားပြီး နှစ်ယောက်သား ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ စုရှီသည် ဗိုက်မဆာသော်လည်း သူမသည် စျေးတန်းရှိ အရာရာတိုင်းကို အလွန်သိချင်သောကြောင့်၊ သူမ တစ်ခါမှမမြင်ဖူးသော အရသာအားလုံးကို စမ်းကြည့်ချင်သည်။ ထို့ကြောင့် အဆာပြေမုန့် သုံး၊ လေးခု စားပြီးသည်နှင့် သူမ လမ်းမလျှောက်နိုင်လောက်အောင်ကို ဗိုက်ပြည့်လာခဲ့သည်။

သူမ၏ ခြေလှမ်းများသည် တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးလာပြီး သူမသည် ဘဝတွင် မျှော်လင့်ချက်အားလုံးကို မရှိတော့သလို လေသံဖြင့်

" ဗိုက်အရမ်းပြည့်နေသလို ခံစားရတယ်"

လုဟွမ်သည် သူမ၏လက်တွင် ကိုင်ထားသည့် ဝါးတံရှည်ကို ယူပြီး သူ့နောက်မှ အစောင့်ကို ပေးလိုက်သည်။

"မင်း အရမ်းဗိုက်ပြည့်ရင် မစားနဲ့တော့။ အစာ အရင်ချေ ရအောင်"

စုရှီသည် ဖြတ်လာခဲ့သော လမ်း၏ သုံးပုံတစ်ပုံမျှသာရှိသည့် ရှည်လျားသောလမ်းကို လှမ်းကြည့်ကာ

"ဒါပေမယ့် မစားရသေးတဲ့အရာတွေ အများကြီးရှိသေးတယ်"

လုဟွမ်က တခစ်ခစ်ရယ်ရင်း "တစ်ရက်တည်း မစားပြီးနိုင်ရင် နှစ်ရက် လာကြမယ်လေ၊ နှစ်နှစ်လောက် ပြန်လာချင်လည်းရတယ်။ အချိန်တွေ အများကြီး ကျန်နေပါသေးတယ်။ ဒီဈေးတန်းကလွဲရင် အရှေ့နဲ့ အနောက်ဈေးတန်းလည်း ရှိသေးတယ်။ အနောက်ဈေးတန်းမှာ ဟူကုန်သည်တွေက အနောက်တိုင်းဒေသက ပြောင်လက်တောက်ပတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ယူလာကြမှာ သေချာတယ်။ အခု နွေရာသီရောက်နေပြီဆိုတော့ ယွင်ကျိုးမှာ နှင်းသိပ်မကျတော့ဘူး။ ဆောင်းရာသီရောက်ရင် ယွင်ကျိုးမှာ နှင်းထုကြီးတွေကို သွားကြည့်လို့ရတယ်”

စုရှီ၏နှလုံးသားသည် သူပြောသည်ကို ကြားပြီးနောက် တောင့်တမှုအပြည့်နှင့် ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် ဤနေရာများအားလုံးကို ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် ယခင်က မြင်ဖူးခဲ့သော်လည်း ဖန်သားပြင်ပေါ်မှ မူရင်းအနုပညာကို ဘယ်လောက်အသေးစိတ် မြင်ဖူးထားပါစေ ကိုယ့်မျက်စိနှင့် ကိုယ်တိုင်မြင်ရခြင်းနှင့် မတူပါ။ ဖန်သားပြင်ပေါ်ရှိ လှပသောရှုခင်းကို ကိုယ်တိုင်ရောက်ရှိနေမှသာ ၎င်း၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုကို ခံစားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

စုရှီသည် သူမ၏ စိတ်ထဲရှိ လောဘကို မျိုသိပ်ကာ အစာထပ်စားခြင်းကို ခေတ္တ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူမသည် ဈေးထဲရှိ နွေးထွေးသော ဘဝအငွေ့အသက်များကို ကြည့်ပြီး စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ဖြင့် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းအောက် နေမ၀င်ခင် လုဟွမ်က သူမကို မြို့တော်ရှိ မြင့်မားသော လျှောက်လမ်းတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ထိုနေရာသည် တော်ဝင်နန်းတော်အပြင်ဘက်ရှိ နန်းတော်ထဲတွင် တည်ရှိပြီး တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်များက စောင့်ကြပ်သည်။ စုရှီသည် မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို သော့ဖွင့်ထားသော်လည်း ဤနေရာတွင် ယခင်က မစ်ရှင်တစ်ခုမျှ မဖြစ်ခဲ့သောကြောင့်၊ ဤနေရာတွင် မြင့်မားသော မျှော်စင်တစ်ခု ရှိသည်ကို သူ မသိခဲ့ပါ။

ယခု သူမသည် လုဟွမ်၏ခြေလှမ်းများနောက် လိုက်လျှောက်လာရာ တန်ထိုင်ဟုခေါ်သော ဤမျှော်စင်သည် အမှန်တကယ် မြို့တော်တစ်ခုလုံး၏ အမြင့်ဆုံးနေရာဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်သည်။ ထိုအရာအား အလွန်မြင့်မားစွာ တည်ဆောက်ထားရာ လက်ရန်းဘေးတွင် ရပ်ပြီး မြို့တော်တစ်ခုလုံးကိုပင် မြင်နိုင်သည်။

အဝေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါက မြို့တော်အပြင်ဘက်၌ စပါးခင်း၊ ဂျုံခင်းများကို မြင်နေရသည်။ သူတို့သည် အကန့်အသတ်မရှိ တက်သွားကြကာ လေမှာလည်း အပေါ်၊ အောက် တိုက်ခတ်နေသည်။ နေရောင်က သူတို့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး လိမ္မော်ဝါရောင် မျက်နှာပြင် ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။

နေဝင်သည်နှင့်အမျှ မြို့တော်ရှိ ပြည်သူများ၏ အိမ်များတွင် ဆီမီးများ တဖြည်းဖြည်း ထွန်းတောက်လာပြီး ပိုးစုန်းကြူးများကဲ့သို့ နေရာတိုင်းတွင် လင်းထိန်နေ၏။

စုရှီ သည် စိတ်အေးလက်အေးနှင့် ပျော်ရွှင်နေသည်။ သူမ ဘာမှ မပြောချင်။ မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို တိတ်တဆိတ်သာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

လုဟွမ်က သူမကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး "မင်း ချန်ကုန်းဝူ၊ စစ်တပ်‌ ရေးရာ ဝန်ကြီးနဲ့ တခြားသူတွေကို မမြင်ချင်ဘူးလား၊ နောက်နေ့ တွေ့ဖို့ ကိုယ် ခေါ်ပေးမယ်။ ဒါပေမယ့် မင်း နည်းနည်းတော့ စိတ်ပျက်သွားလိမ့်မယ်။ ကိုယ်က လက်တွေ ခြေထောက်တွေ တိုရင်တောင် တခြားသူတွေထက် ပို ထက်မြက်သေးတယ်၊ လူတိုင်းက ကိုယ်နဲ့ တူတာမဟုတ်ဘူး”

စုရှီ အပျော်လွန်စွာ ရယ်လိုက်သည်

"ဟားဟား။"

လုဟွမ်: "ကိုယ့်ကို မယုံဘူးလား?"

စုရှီ: "ဟားဟား၊ မယုံပါဘူး"

လုဟွမ်က သူမ၏ အမူအရာကို ကြည့်ကာ "ကောင်းပြီ၊ မင်းဘာပဲပြောပြော"

ခဏလောက် သူ စကားမပြောဖြစ်တော့ချေ။ သူ ထိုလူများကို ချက်ခြင်းပင် ခေါ်လိုက်ချင်မိသည်။ ထိုမှသာ စုရှီက သူသည် အခြားသောသူများထက် ပိုကြည့်ကောင်းကြောင်း သိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

အရသာရှိသော အစားအစာများကို မြည်းစမ်းပြီး လှပသောရှုခင်းများကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် လုဟွမ်သည် စုရှီက အလှများကိုကြည့်ရန် ပင်ကန်ဖိန်း သို့ သွားခြင်းအကြောင်း မေ့လုနီးပါးဖြစ်နေပြီဟု တွေးမိလိုက်သည်။

သူက စုရှီအား "နေဝင်သွားပြီ။ ပြန်သွားပြီး တီဗွီကြည့်ရအောင်။ မနေ့ညက ကြည့်ခဲ့တဲ့ ဒရာမာက ပြီးတော့မယ်ထင်တယ်"

"အိုး၊ အိုကေ"

သူသည် စုရှီကို တန်ထိုင် မျှော်စင်၏ လှေကားမှ တွဲဆင်းသွားလိုက်သည်။

လုဟွမ်က သူ့ပါးစပ်ထောင့်ကို တိတ်တဆိတ် မြှောက်ပင့်လိုက်စမှာပင် စုရှီက ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံရသည်။ ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ကာ လုဟွမ်ကို သူ့ဘက်သို့ ဆွဲလိုက်သည်။ လုဟွမ်က သူမ တစ်ခုခုပြောမည်ဟု ထင်ပြီး နားထောင်ဖို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမက သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆွဲညစ်လိုက်သည်။

"ဒီည အလှလေးတွေကို သွားကြည့်မယ် လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား?! ဧကရာဇ်မင်းအနေနဲ့ လုဟွမ် ရှင် ဘယ်လို လုပ်နိုင်တာလဲ"

လုဟွမ်: "…"

နောက်ကွယ်မှ တိတ်တဆိတ် လိုက်လာသော သက်တော်စောင့်များထဲမှ တစ်ယောက်က နောက်ဆုံးတွင် အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက် လေသည်။

လုဟွမ်၏ မျက်နှာ ညှိုးသွားသည်။

ထိုညက စုရှီကို တခြားလူများအား ကြည့်ဖို့ မေ့သွားအောင်ကြိုးစားနေသည့် လုဟွမ် မအောင်မြင်သွားခဲ့ချေ။ စုရှီကို ထိုနေရာသို့ ခေါ်သွားရန်မှတပါး ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။ သူတို့ ဝင်သွားသည်နှင့် နူးညံ့သည့်မျက်လုံးနှင့် အပြုံးရှိသော စုရှီက သူ့ထက် ပိုနာမည်ကြီးနေပြီး အမျိုးသမီးတစ်ဖွဲ့က သူ့ကို ဝိုင်းပြီး ဖက်ထားလိုက်သည်။

လုဟွမ်၏ မျက်နှာသည် အတွေးပေါင်းများစွာဖြင့် ပြည့်နေ၏။

“ယခုမှစ၍ ဘုရင်သည် နံနက်ခင်းညီလာခံသို့ တက်ရောက်မည်မဟုတ်” ဟူသော ကဗျာ၏ အဓိပ္ပါယ်ကို စုရှီ ယခု တွေ့ကြုံခံစားနိုင်ခဲ့သည်။ ဝမ်းသာလွန်း၍ သူ့တာဝန်များကိုပင် မေ့သွားနိုင်၏။ သို့သော် ဘယ်ကချေသည်က ပိုလှသည်ကို သူမ သေချာမကြည့်မီ မျက်နှာ မကောင်းနေသော လုဟွမ်က သူမကို မူးအောင် အရက်တိုက်ခဲ့သည်။

လုဟွမ် သူ့စိတ်ထဲ ဒီလိုနေရာမျိုးကို လာဖို့ သဘောမတူခဲ့သင့်ကြောင်း နောင်တရနေလေသည်။ သူမ တခြားလူများကို မကြည့်ရန် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သဘောတူခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံး သူမ၏ မျက်လုံးများက အခြားလူများဆီ၌သာ လုံးလုံးလျားလျား ကပ်နေခဲ့တော့သည်။

သူ စုရှီကို ပိုး၍ နန်းတော်သို့ ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် စုရှီ၏ ရနံ့နှင့် ရောနေသော အရက်နံ့တို့ကို အနံ့ခံကြည့်ရာ သူမပါးပြင်၌ ကချေသည်တစ်ယောက်၏ နှုတ်ခမ်းပုံအနီရောင် အမှတ်တစ်ခုပင် ရှိနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

သူ့ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်ရုပ်ဆိုးသွား၏။

စုရှီသည် သူမ၏ အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် အလွန်ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။ သူမသည် လုဟွမ်၏လည်ပင်းကို ညင်သာစွာ ဖက်ထားသပြီး

"နောက်တစ်ခွက်! မိန်းမလှလေး အနံ့အရမ်းကောင်းတယ်!"

လုဟွမ် ဘာစကားမှပင် မပြောနိုင်တော့။

သူ ဒေါသကြောင့် သေတော့မလိုပင်။ စုရှီကို ကုတင်ပေါ် ပစ်ချဖို့ပင် စိတ်ကူးပေါက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူ့မျက်နှာ ညှိုးနွမ်းကာ သူမကို ညင်သာစွာ လှဲချလိုက်ပြီး ဖိနပ်နှင့် ခြေအိတ်ကို ချွတ်ပေးရန် ထိုင်ချလိုက်သည်။

ကုတင်ပေါ် လဲကျသွားသည့် စုရှီက ရုတ်တရက် မတ်မတ်ထထိုင်လိုက်ပြီး သူမ အိပ်မက်မက်နေရင်း သူ့ရင်ခွင်ထဲကို ပစ်လှဲလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် မိန်းမလှလေး၊ ငါ့ကို မလွမ်းနဲ့နော်။ ငါက လုဟွမ်ကိုပဲ လိုချင်တာ"

သူမသည် လုဟွမ်၏လည်ပင်းကို ပွေ့ဖက်ပြီး သူ၏မျက်နှာကို နမ်းလိုက်သည်။

လုဟွမ်၏ မှုန်ကုပ်ကုပ် မျက်နှာ ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူက နှစ်ကြိမ်ခန့် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်ခုံးမွှေးများကို ဂုဏ်ယူစွာ ပင့်တင်လိုက်ပြီး "ဒါပဲလား? မင်း ကိုယ့်ကို လိုချင်ရင် ထပ်နမ်းဦး"

စုရှီသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းဆီသို့ နီးကပ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမူးနေသောကြောင့် ကောင်းကောင်းမနမ်းနိုင်ပေ။ သူမက သူ့ပါးစပ်ထောင့်ကိုသာ ဖျတ်ခနဲ ထိလိုက်သည်။

လုဟွမ်၏ နားရွက်များ အနည်းငယ်နီလာသည်။ သူ့မျက်လုံးများက တဖြည်းဖြည်း မရှင်းမလင်းဖြစ်လာကာ နောက်ဆုံးတော့ သူက ကန့်လန့်ကာကို ချလိုက်ပြီး သူမကို ပွေ့ဖက်လိုက်တော့သည်။

ယန်မင်းဆက်တွင် ကျယ်ပြန့်သော နယ်မြေများစွာ ရှိလာသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီးနောက် စုရှီနှင့် လုဟွမ်သည် အချို့နေရာများသို့ မကြာခဏ သွားရောက် လည်ပတ်ခဲ့သည်။

ယန်မင်းဆက်၌ အချို့သော ကောလာဟလများ တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့လာ၏။ ဤမျိုးဆက်၏ ဧကရာဇ်မင်းသည် လူတစ်ဦးတည်းကိုသာ ချစ်ပြီး ထိုသခင်မကို နန်းတော်ရှိ ရွှေအိမ်တော်ထဲတွင် ဝှက်ထားသည်။

နန်းတက်ပွဲနေ့တွင်လည်း မိဖုရား၏ ရွှေခေါင်းဆောင်း၌ ပုလဲများဖြင့် အုပ်ထားရာ သူ့မျက်နှာကို ဘယ်သူမှ မမြင်နိုင်။ ဝန်ကြီးချုပ်နှင့် တခြားအရေးပါသော ဝန်ကြီးများပင် မမြင်ဖူးပေ။

ထို့ကြောင့် ဤမျိုးဆက်၏ ဧကရာဇ်သည် ယန်မင်းဆက်၏ ဒဏ္ဍာရီများတွင် ပြောပြရန် အလွန်ခက်ခဲသော နောက်ထပ် ကောလဟာလတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

သမိုင်းစာအုပ်များတွင် မှတ်တမ်းတင်မထားသော်လည်း တရားဝင်မဟုတ်သော သမိုင်းများစွာ ရှိနေသည်။ ယန်ချင်းသည် သမိုင်းတွင် သဝန်အတိုတတ်ဆုံးသော ဧကရာဇ်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

ဤတရားဝင်မဟုတ်သော သမိုင်းများကို ဖတ်ရှုနေသော စုရှီသည် ဟောက်ကျင်းချွမ် နှင့် ကုချင်တို့နှင့်အတူ ဟော့ပေါ့စားနေသည်။ သူမ ရယ်မောရင်း စခရင်ရှော့ရိုက်ကာ လုဟွမ်ကို ပို့လိုက်သည်။

မကြာခင်မှာပဲ လုဟွမ်၏စာကို သူမ လက်ခံရလိုက်သည်။

လုဟွမ်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းသာ ဝန်ခံထားပါသည်။

"ကိုယ် တကယ်ကို သဝန်တိုတတ်တယ်။ ဒါကြောင့် ဟော့ပေါ့စားပြီး ဈေးဝယ်ထွက်တဲ့အခါ၊ ကျောင်းတုန်းကလို ဟောက်ကျင်းချွမ်က မင်းရဲ့ ပုခုံးတွေ၊ လက်မောင်းတွေကို ချိတ်မထားစေနဲ့။ မဟုတ်ရင် ကိုယ် အဲ့ကို ဆယ်မိနစ်အတွင်း ရောက်လာခဲ့မယ်"

"နင် ဘာကြည့်နေတာလဲ! မြန်မြန်စား!" ဟောက်ကျင်းချွမ်က စုရှီကို ငေါက်ပြောလိုက်သည်။

သူ စကားပြောရင်း စုရှီနား နီးကပ်လာကာ သူမ မည်သူအား မက်ဆေ့ချ်ပို့နေသည်ကို ကြည့်ရန် သူမပုခုံးပေါ် လက်တင်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာမှာ နွေဦး၏ အပြုံးဖြင့် ပြုံးနေ၏။

စုရှီက သူ့လက်ကို အမြန်ရှောင်လိုက်ပြီး "ပြန်ထိုင်!"

ဟောက်ကျင်းချွမ်က နှာချေသည့်ပုံစံဖြင့် နှာခေါင်းကို ပွတ်ရင်း "တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို ကျိန်ဆဲနေသလို ခံစားရတယ်"

စုရှီ တစ်ခုခုကို ခံစားမိနေပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ ဟော့ပေါ့ စားသောက်ဆိုင်၏ အောက်ထပ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အောက်ထပ်၌ ပျင်းရိစွာ ရပ်နေသည့် လူတစ်ယောက်ကို သူမတွေ့လိုက်ရသည်။ ကားပါကင်၌ သူ့ကားကို ရပ်ထားပြီး သူမကို စောင့်နေပုံရသည်။ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော ဟော့ပေါ့ စားသောက်ဆိုင်ရှေ့တွင် သူ၏ အရပ်ရှည်သော အသွင်အပြင်မှာ ထင်းလင်းနေသည်။

လုဟွမ်သည် ခေါင်းကို မော့ကာ အပေါ်ထပ် ပြတင်းပေါက်မှ စုရှီကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ခုံးများက စတွေ့တုန်းကလို ကြည်လင်နေသည်။

နှစ် မည်မျှပင်ကြာခဲ့ပါစေ သူမသည် နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်နိုင်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

(ပြီးပါပြီ)