လှုပ်ရှားမှုကို တောင့်တသည်

သူတို့ ဟိုတယ်ကို ပြန်ရောက်သည့်အခါ ည၈နာရီ ၉နာရီလောက် ရှိနေပြန်သည်။ နှစ်ယောက်စလုံး ဓာတ်လှေကားဖြင့် အပေါ်ကိုတက်ပြီးနောက် ရေချိုးပြီးအိပ်ရန်အလို့ငှာ ချိုးဆုအာက အခန်းတံခါးကို ဖွင့်ရန်ပြင်သည်။ သို့သော် လူလိမ်လူကောက်ရွှီဖန်းကပါ လိုက်ဝင်လာမည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ချေ။

"ရွှီဖန်း ဘာလိုက်လုပ်ပြန်တာလဲ၊ ထွက်သွား"

ချိုးဆုအာက ရွှီဖန်းအား ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြန်တွန်းထုတ်နေသည်။ သူမ ခဏနေရင် ရေချိုးတော့မှာဖြစ်လို့ ရွှီဖန်းက အခွင့်အရေးယူလာတာမျိုး မကြုံချင်ပေ။ ရွှီဖန်းမှာတော့ နောက်ကို ပြန်တွန်းထုတ်ခံလိုက်ရသည်။

"အစ်မဆုအာ အချိန်က ဘယ်လောက်ရှိသေးတာကျလို့...စကားနည်းနည်းလောက် ပြောကြရအောင်ပါ၊ ဟေး မတွန်းနဲ့လေ...ထပ်တွန်းရင် အပြင် ရောက်တော့မှာပဲ၊ ဟေး! တံခါးမပိတ်နဲ့ဦး"

ချိုးဆုအာဆီကနေ ရွှီဖန်းတစ်ယောက် တံခါးအပြင်သို့ တွန်းထုတ်ခံလိုက်ရတော့သည်။ မတရားခံရ၍ ဝမ်းနည်းပူဆွေးသလို အမူအရာဖြင့် ရွှီဖန်းက မျက်နှာစူပုတ်နေ၏။ တံခါးနားတွင် ရွှီဖန်းက စိတ်ဓာတ်ကျသလို ရပ်နေသည့်အခါ ချိုးဆုအာက တခစ်ခစ် ရယ်လာသည်။ 

"ဟမ့်! အစ်မကတော့ မင်းနဲ့ စကားမပြောချင်ပါဘူးနော်"

ဒီနေ့တင် မနည်းလျှောက်သွားထားရတာကြောင့် ချိုးဆုအာသည် ချွေးတော်တော်ထွက်ထားကာ မသက်မသာခံစားနေရသည်။ ရွှီဖန်းကို အခန်းပြင်သို့ ထုတ်ပြီးနောက်မှာ သူမ ရေချိုး၍ အိပ်ရန် စီစဥ်လိုက်သည်။ 

ဒီနေ့ဝယ်ယူခဲ့သည့် အဝတ်များကို ယူ၍ ရေချိုးရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ ပိုက်ကို လှည့်လိုက်သည့်အခါ အော်သံများသာထွက်လာပြီး ရေကတစ်စက်မှ မထွက်လာခဲ့ပေ။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

ချိုးဆုအာ အံ့သြနေသည်။ ဒီအခန်းက ဘာလို့ ရေမရတာလဲ။ သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်၍ အခန်းဝန်ဆောင်မှုကို ခေါ်ခဲ့သော်ငြား ဘယ်သူကမှ ပြန်မဖြေချေ။ ချိုးဆုအာသည် သန့်သန့်ရှင်းရှင်းနေတတ်သော မိန်းကလေးဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် အခုအချိန်က နွေရာသီအလယ်ဖြစ်နေတာကြောင့် သူမတစ်ကိုယ်လုံး ချွေးတွေထွက်နေသည်။ ရေမချိုးဘဲနေလို့ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။ မဟုတ်လျှင် ဒီည လုံးဝအိပ်လို့ရတော့မည်မဟုတ်ဘဲ မနက်ကျရင် ရွှီဖန်း၏ အလုပ်ကို နှောင့်နှေးစေလိမ့်မည်။ ဒါဆို သူမကိုယ်သူမ တစ်ဘဝလုံး ခွင့်လွှတ်နိုင်မည်မဟုတ်ချေ။

"ငါ ဘာလုပ်သင့်လဲ"

ချိုးဆုအာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း ပိုက်က လေသံသာ ထွက်ရှိနေသည်။ 

"ရွှီဖန်းဆီမှာ ရေတောင်းချိုးရုံကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘူးလား"

ချိုးဆုအာမှာ အနည်းငယ် ဝိရောဓိဖြစ်နေမိသည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ဟယ်"

ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် သူမ အံကိုကြိတ်ကာ အဝတ်ကိုဆွဲ၍ ထွက်လာခဲ့သည်။ 

ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်

အခုလေးတင် ရေချိုးပြီးသည့် ရွှီဖန်းမှာ တံခါးခေါက်သံကြောင့် အံ့သြသွားရသည်။ ချိုးဆုအာ၏ ရှက်တတ်သော အမူအကျင့်ကြောင့် သူ့ဆီလာတဲ့လူက သူမ မဟုတ်ဘူးဟု သူထင်သည်။  

ကျောင်းတက်တုန်းကတော့ ဟိုတယ်တချို့က တားမြစ်ထားသည့် ဝန်ဆောင်မှုတွေ ပေးသည်ဟု သူငယ်ချင်းတွေ ပြောတာ ကြားဖူးခဲ့သည်။ ရွှီဖန်း မျက်လုံးလှိမ့်လိုက်မိသည်။ သူ ဘယ်လောက်ပဲ ပူပန်နေပါစေ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့က မဖြစ်နိုင်ချေ။ ပြောရရင် ချိုးဆုအာကလည်း ဘေးအခန်းမှာ ရှိနေသေးသည်။ ဒါကြောင့် သူလည်း ဆံပင်သုတ်ရင်း တံခါးခေါက်နေတာကို လျစ်လျူရှုကာ အိပ်ဖို့ပြင်သည်။ သို့သော်ငြား တံခါးခေါက်သံက မရပ်သွားချေ။ ရွှီဖန်း စိတ်မရှည်တော့ပေ။

"ဘယ်သူ လာခေါက်နေတာလဲ!"

"ရွှီဖန်း အစ်မပါ"

"ဟမ်"

ချိုးဆုအာ၏အသံက အပြင်မှ ထွက်လာတာကြောင့် ရွှီဖန်း အံ့သြသွားတော့သည်။ သူမက ဘာလို့ သူ့အခန်းတံခါးကို လာခေါက်တာပါ့လိမ့်။ သံသယတချို့နှင့်အတူ ရွှီဖန်းလည်း တံခါး သွားဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ အဝတ်အစားတချို့ကို ကိုင်၍ အပြင်မှာရပ်နေသည့် ချိုးဆုအာကို မြင်သည့်အခါ ရွှီဖန်းမေးလိုက်သည်။

"အစ်မဆုအာ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"ရွှီဖန်း အစ်မအခန်းထဲမှာရေမရဘူး၊ အစ် အစ်မ ဒီမှာ ရေလာချိုးဖို့ တွေးခဲ့တာ"

ချိုးဆုအာမှာ မျက်နှာရဲလာတော့သည်။ သူမကိုယ်သူမလည်း စက်ဆုပ်ဖို့ကောင်းသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ ရွှီဖန်းက သူ့ကို ဆွဲဆောင်ဖို့ ကြံစည်နေတယ်လို့ မထင်လောက်ပါဘူးနော်။

ရွှီဖန်းက အံ့အားသင့်သွားသော်ငြား ချိုးဆုအာ စိတ်ပူနေသကဲ့သို့ မတွေးခဲ့ပေ။ ခရိုင်တစ်ခုမှာ လာဆောက်ထားသည့် ဟိုတယ်သေးသေးလေးတစ်ခုမှာ တစ်ခုခုချို့ယွင်းနေတာက အထူးအဆန်းတော့ မဟုတ်ပေ။ သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ....

"ကောင်းပြီ အစ်မဆုအာ ရေဝင်ချိုးလိုက်ပါ"

ချိုးဆုအာက ရှက်ရွံ့စွာခေါင်းညိတ်၍ အဝတ်များပိုက်ကာ ရွှီဖန်းအခန်းထဲ ဝင်လာသည်။ ချိုးဆုအာက ရှက်ရွံ့နေမိသည်။ ဒီလို ယောကျ်ားတစ်ယောက်နှင့် ဟိုတယ်အခန်းမှာဖူးတာ သူမအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။ ဒါ့အပြင် သူမဘက်က စပြီး ညလယ်ခေါင်မှာ သူ့အခန်းထဲ ဝင်လာခဲ့မိသည်။ သူမ ရေချိုးခန်းထဲ ပြေးသွားကာ တံခါးပိတ်ချလိုက်သည်။

ရေချိုးခန်းတံခါးကို မှီထားရင်း သူမကိုယ်သူမ အမောတကောပြောမိသည်။

"ချိုးဆုအာ စိတ်အေးအေးထားရမယ်"

မကြာလိုက်ပေ၊ ရေချိုးခန်းထဲမှ ရေကျသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရေချိုးခန်းတံခါးမှာ အရိပ်

ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည့် သူမ၏ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း သူပြုံးလိုက်သည်။ 

ဘာကိုကြောက်နေတာလဲ၊ ငါက မကောင်းတဲ့လူ မဟုတ်ပါဘူး။ 

ရွှီဖန်း၏အခန်းဖြစ်နေတာကြောင့်လားတော့မသိ ချိုးဆုအာသည် အချိန်အကြာကြီးမချိုးခဲ့ပေ။ သူမ ခန္ဓာကိုယ်ကို အမြန်ဆေးကြောကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ အဝတ်အစားတွေဖြင့် သူမကိုယ်သူမ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ထုပ်ပိုးထားသည့် ချိုးဆုအာကို မြင်သော် ရွှီဖန်းမှာ ရယ်ရခက် ငိုရခက်ပင်။ 

"အစ်မဆုအာ ဘာဖြစ်လို့ အဝတ်အစားတွေကို အစောကြီး ဝတ်ကြည့်နေတာလဲ"

"အစ်မက..."

ချိုးဆုအာက ရှက်ရွံ့နေသည်။ သူမ အဝတ်အစားတွေ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ဝတ်ပါက ရွှီဖန်၏ စိတ်ရိုင်းကို ဆွပေးမိမှာ ကြောက်နေသည်။ သို့သော်ငြား ရွှီဖန်းကို ကြည့်ရတာ သူမကို လှည့်စား၊ ကစားချင်သည့်ပုံမပေါ်ချေ။ သူမ နှုတ်ခမ်းကိုက်၍ မေးလိုက်သည်။

"ရွှီဖန်း အစ်မ ဝတ်ထားတာ အဆင်ပြေရဲ့လား ကြည့်ပါဦး"

ဒီနေ့ ဝယ်ခဲ့သည့် အစုံထဲက အနက်ရောင် ဒေါက်

မြင့်ကို မစီးထားဘဲ ဖိနပ်အပါးသာ စီးထားသော်လည်း သူမက ကြည့်ကောင်းဆဲပင်။ သူမသာ အခုပုံစံအတိုင်း အပြင်ထွက်သွားပါက ဘယ်သူကမှ ကျေးလက်က မိန်းကလေးဟု ထင်ကြမည်မဟုတ်ပေ။

ရွှီဖန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ...

"အစ်မဆုအာ ကြည့်လို့ကတော့ ကောင်းပါတယ်၊ သွားပြီး အပြည့်အစုံပြန်ဝတ်ကြည့်ရင် ဘယ်လိုလဲ၊ ဘယ်လိုနေလဲ ကျွန်တော်ကြည့်ပေးမယ်"

ရွှီဖန်းက ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ စည်းကျော်ပြီး ဘာမှမလုပ်ခဲ့ပေ။ အသွင်အပြင်ကိုအလေးထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ချိုးဆုအာသည် ခေါင်းညိတ်ကာ လက်ခံလာသည်။

"ကောင်းပြီ ရွှီဖန်း ခဏစောင့်"

ချိုးတုအာက သူမ အခန်းထဲ ပြန်သွားကာ ဒီတစ်

ကြိမ်မှာတော့ အနက်ရောင်ဒေါက်မြင့်ကိုစီး၍ ရွှီဖန်း အခန်းထဲ လျှောက်ဝင်လာသည်။ 

"ရွှီဖန်း အခုရော ဘယ်လိုလဲဟင်"

ရွှီဖန်းက ခေါင်းညိတ်သည်။ ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်နှင့် ပိုပြီးကြည့်ကောင်းသွားသော်လည်း တစ်ခုခုလိုနေသည် သူခံစားရသည်။ ချိုးဆုအာ၏ ရှည်လျားချောမွေ့သည့် ခြေထောက်များကို မြင်မှသာ ပြဿနာကို သိတော့သည်။

"အစ်မဆုအာ အနက်ရောင်အသားကပ်ခြေအိတ်ကို ဘာလို့မဝတ်တာလဲ"

ထိုစကားကိုကြားသည့်အခါ သူမ ရှက်ရွံ့သွားသည်။

"ရွှီဖန်း အဲ့ဒီခြေအိတ်က အရမ်းကပ်လွန်းတယ်၊ အစ်မ..."

ချိုးဆုအာက ရှေးရိုးစွဲအမျိုးသမီးဖြစ်သည်။ အသားကပ်ခြေအိတ်က ကြည့်ကောင်းသည်ဟု သူမထင်သော်လည်း သူမစိတ်ထဲမှာ ဝတ်ရန် ဆန့်ကျင်မိနေတုန်းပင်။

ရွှီဖန်းမှာ ရယ်ရခက် ငိုရခက်ပင်။

"အစ်မဆုအာ အဲ့တာက ဆွဲဆောင်မှုရှိလို့ မိန်းကလေးတွေလည်း ဝတ်ရတာ ကြိုက်တယ်လေ၊ ဘာကို ကြောက်နေရတာလဲ"

"...."

ချိုးဆုအာက အနည်းငယ် ရှက်နေတုန်းပင်။ သို့သော် ရွှီဖန်းက ဝတ်စေချင်နေသည့်အခါ သူမ တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သော်ငြား လက်ခံလိုက်ရသည်။ သူမအခန်းထဲမှ ခြေအိတ်ကို ရွှီဖန်းအခန်းသို့ ယူလာပြီးနောက် အိပ်ရာပေါ် ထိုင်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဒေါက်ဖိနပ်ကိုချွတ်ကာ စဝတ်တော့သည်။ အနည်းငယ်မျှ အပေါ်သို့ လိပ်တင်တာလေးနှင့်တင် သူမ၏ပုံရိပ်က ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့်ဘက်ကို ရောက်သွားသည်။ 

ထိုအခိုက်အတန့် ချိုးဆုအာသည် ခြေအိတ်ဝတ်ရာ၌သာ အာရုံစိုက်နေတာကြောင့် သူမ၏ခြေထောက်များ ရွေ့လျားသွားသည်ကို သတိမထားမိချေ။ အနက်ရောင်ချည်အတွင်းခံက ရွှီဖန်း၏ မျက်လုံးထဲ ဝင်ရောက်လာသည်။ ထိုကဲ့သို့ သွေးဆောင်သည့် မြင်ကွင်းကြောင့် ပတ်ပတ်လည်မှ လေထုကပင် ပူလာသည်ဟု ရွှီဖန်း ခံစားနေရသည်။ 

ရွှီဖန်း တံတွေးမြိုချမိသည်။ အကြောင်းအရင်းတချို့ကြောင့် သူ့နှလုံးခုန်နှုန်းက မြန်နေပြီး ချိုးဆုအာအိမ်မှာ တွေ့ခဲ့သည့် ပုံရိပ်ကို ပြန်သတိရလာစေသည်။ 

"အစ်မဆုအာ အစ်မက အရမ်းလှတယ်"

ရွှီဖန်းမှာ သွေးတွေပြောင်းပြန်စီးဆင်းသွားသလိုပင် ခံစားရသည်။ သူမထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ချိုးဆုအာကို ဖမ်းကာ ကုတင်ပေါ် ဖိထားလိုက်သည်။

"ရွှီဖန်း အရှုပ်တွေလုပ်နေတော့ ရပ်တော့၊ အစ်မ အဝတ်အစားမလဲရသေးဘူး"

ချိုးဆုအာက အားဖျော့စွာ ရွှီဖန်းကို ရပ်ရန် တိုက်တွန်းနေသည်။ သို့သော်ငြား ရွှီဖန်းကတော့ မဆင်မခြင် ပြုမူနေတာကြောင့် ချိုးဆုအာမှာ ညည်းတွားငိုကျွေးမိတော့သည်။

"ရွှီ ရွှီဖန်း မထိပါနဲ့၊ ဒါ ခုနကမှ ဝယ်လာတာလေ"

ချိုးဆုအာမှာ ရှက်ရွံ့နေသည်။ ဒီတစ်ကြိမ် ရွှီဖန်းက စိတ်လွတ်သွားသည့်ပုံပင်။ သူ့လက်က သူမ၏ အင်္ကျီထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကာ စူးစမ်းနေသည်။ 

ရွှီဖန်းက သူမကို လျစ်လျူရှုထားသည်။ သူ၏ ဦးနှောက်က ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားသလိုမျိုး နှာမှုတ်လာသည်။

"အဆင်ပြေတယ်၊ အလွန်ဆုံးမှ နောက်တစ်စုံ ထပ်ဝယ်ရုံပဲ"

သူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ ညစ်ညမ်းသည့် မီးတောက်များကို သူမငြိမ်းသတ်နိုင်တော့ပေ။ ရွှီဖန်းသည် သူမ ဝတ်ထားသည့်အဝတ်အစားများကို ချွတ်ကာ အဝတ်မပါသောသိုးငယ်လေး အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေသည်။ 

အသနားခံနေသော ချိုးဆုအာ၏အသံမှာ ငိုသံအပြည့်ပင်။ 

"ရွှီဖန်း တောင်းပန်ပါတယ်၊ နောက်တစ်ခါ နောက်

တစ်ခါကျမှဆို အဆင်ပြေမလား၊ အစ်မ အဆင်သင့်မဖြစ်သေးလို့ပါ"

"အစ်မဆုအာ ကျွန်တော် မထိန်းနိုင်တော့ဘူး"

သူ့စိတ်ထဲ၌ ဆန္ဒများ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေမှုကို ရွှီဖန်း မတားနိုင်တော့ပေ။ သူ လောဘကြီးစွာဖြင့် ချိုးဆုအာ၏ အနီရောင်နှုတ်ခမ်းများကို နမ်းနေပြီး သူ့လက်များဖြင့် သူမခန္ဓာကိုယ်ကို ဆက်လက် စူးစမ်းနေခဲ့သည်။

သူက ဆန္ဒပင်လယ်ထဲသို့သာ နစ်မြုပ်သွားချင်တော့သည်။ ထို့နောက် ရွှီဖန်းသည် သူ၏လက်နက်ကို ထုတ်ရန်ပြင်တော့သည်။

**********************