အခန်း (၅၂၄)
Vol. 32 Ch. 524
ရှောင်လင်းယွီနှင့် ကျန့်ယောင်ကျူတို့ ထွက်လာပြီးနောက် ရှောင်လင်းယွီက ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ “ရှောင်လုလို့ခေါ်တဲ့ တစ်ယောက်က သတိထားတတ်ပြီး လူကဲခတ်ကောင်းတယ်။ သူ့ကို သတိထားကြည့်ပြီး အရည်အချင်းနဲ့ လေ့ကျင့်ပေးနိုင်မယ့် အလားအလာရှိမရှိ အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုထိ စမ်းသပ်ကြည့်သင့်တယ်”
“ရှောင်မေ့ ဆိုတဲ့တစ်ယောက်ကတော့၊ ငါတို့ရဲ့ အခြေခံဝန်ထမ်းတွေတောင် ကိုယ်ကျင့်တရားကောင်းပြီး နောက်ကျောကို ဓားနဲ့ထိုးမယ့်သူမျိုး မဖြစ်စေချင်ဘူး”
ကျန့်ယောင်ကျူက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ၊ ကျွန်တော်သိပါပြီ”
“ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ဘယ်သွားကြမလဲ” ကားထဲဝင်ပြီးနောက် ကျန့်ယောင်ကျူက မေးလိုက်သည်။
“စားစရာနေရာတစ်ခုခု ရှာကြစို့။ နေ့လယ်စာစားပြီးရင် ကျန့်မိသားစုရဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆိုင်ကို တန်းသွားပြီး ဘော့စ်ကျန့်ကို နှုတ်ဆက်ကြမယ်” ရှောင်လင်းယွီက ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူတို့သည် ကျန့်မိသားစု၏ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆိုင်အဝင်သို့ ကားမောင်းသွားပြီး ကားရပ်ရန်နေရာရှာကာ ဆိုင်သို့ လျှောက်သွားကြသည်။
“ဘော့စ်ရှောင်” ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် သူဌေးမက ရှောင်လင်းယွီကို သတိပြုမိသွားသည်။
ရှောင်လင်းယွီက ခေါင်းညိတ်ပြီး အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “သူဌေးမ၊ နေကောင်းလား”
သူဌေးမက အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဟီးဟီး၊ ရှင့်ကျေးဇူးကြောင့် ကျွန်မတို့ မကြာသေးခင်က အဆင်ပြေနေပါတယ်”
ထို့နောက် သူမက အလွန်ခန့်ညားသော ကျန့်ယောင်ကျူကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက သူသည် ရှောင်လင်းယွီ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သည်ဟု ထင်လိုက်သည်။ ရှောင်လင်းယွီ ဆိုင်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်လာစဉ်က သူဌေးမက သူမသည် ကလေးမွေးခါစဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူမ အိမ်ထောင်ကျသည်မှာ သဘာဝကျသည်။ သူမတွင် ခင်ပွန်းတစ်ယောက် ရှိရမည်။
အမျိုးသားမှာ အသက်မကြီးလှပေ။ သူသည် ၂၅ သို့မဟုတ် ၂၆ နှစ်ခန့်ရှိပြီး ဘော့စ်ရှောင်နှင့် အသက်တူရွယ်တူခန့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူဌေးမက ခန့်မှန်းရုံသာဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် အလွန်အကျွံ မယူဆလိုက်ပေ။
သူဌေးမက ကျန့်ယောင်ကျူကို ကြည့်ပြီး အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဒီတစ်ယောက်က ဘယ်သူပါလဲ သိပါရစေလား”
ရှောင်လင်းယွီက မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ “ဒါက ကျန့်ယောင်ကျူပါ။ သူက ကျွန်မရဲ့ အတော်ဆုံး လက်အောက်ငယ်သားနဲ့ ပါတနာပဲ”
‘အာ။ သူက ဘော့စ်ရှောင်ရဲ့ ခင်ပွန်းမဟုတ်ဘူးပဲ။ သူသာ ခင်ပွန်းဖြစ်ရင် သူမက ဒီလိုမိတ်ဆက်မှာ မဟုတ်ဘူး’ သူဌေးမက စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။ ‘တော်သေးတာပေါ့ ငါ ဘာမှမှားမပြောမိလို့။ မဟုတ်ရင် ဘယ်လောက်တောင် အနေရခက်လိုက်မလဲ’
သူဌေးမက ချက်ချင်းပြုံးပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ “မင်္ဂလာပါ၊ မစ္စတာကျန့်”
“မင်္ဂလာပါ၊ သူဌေးမ” ကျန့်ယောင်ကျူက ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“လာပါ၊ ဧည့်ခန်းထဲမှာထိုင်ပြီး လက်ဖက်ရည်သောက်ကြရအောင်” သူဌေးမက ပြုံးပြီး သူတို့ကို ဧည့်ခန်းသို့ ကြိုဆိုလိုက်သည်။
သူတို့ ဆိုင်ကို ချဲ့ထွင်ပြီး ပြန်လည်မွမ်းမံစဉ်က ဧည့်ခန်းတစ်ခုကို အထူးသီးသန့် ထားရှိခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က သူတို့ အကြောင်းရင်းကို နားမလည်ခဲ့ကြပေ။
သူဌေးကြီး ရောက်လာသောအခါ သူတို့ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သွားသည်။ သာမန်ဖောက်သည်များအတွက် ဧည့်ခန်းမလိုအပ်ပေ။
ဧည့်ခန်းမှာလည်း အလွန်ရိုးရှင်းသည်။ သစ်သားပရိဘောဂ အနည်းငယ်၊ လက်ဖက်ရည်စားပွဲတစ်လုံးနှင့် ရေသန့်စက်တစ်လုံး ရှိသည်။ ဧည့်ခန်းကို မှန်ဖြင့် ပိုင်းခြားထားသည်။
ရှောင်လင်းယွီနှင့် ကျန့်ယောင်ကျူတို့ ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိချိန်မှာ နေ့လယ် ၂ နာရီ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ဆိုင်ရှိ ဟင်းသီးဟင်းရွက်အများစုမှာ ရောင်းကုန်သွားပြီး စင်ပေါ်တွင် သာမန်ခြံထွက် ဟင်းသီးဟင်းရွက်အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။ ဖောက်သည်များလည်း များများစားစား မရှိပေ။
သူဌေးမက ကျွမ်းကျင်စွာ ရေနွေးတည်ပြီး လက်ဖက်ရည်ဖျော်ကာ၊ ညှပ်ဖြင့် လက်ဖက်ရည်ခွက်ငယ်တစ်လုံးကို ကောက်ယူပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ဆေးကြောလိုက်သည်။
သူဌေးမက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဘော့စ်ရှောင်၊ ရှင်လာမယ်ဆိုတာ ကြိုမပြောတာ ဘာလို့လဲ။ ဒါမှ ကျွန်မတို့က ဧည့်ခံကျွေးမွေးဖို့ ပြင်ဆင်ထားလို့ရမှာပေါ့”
ရှောင်လင်းယွီက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဘော့စ်ကျန့်နဲ့ ရှင်တို့က အရမ်းအလုပ်များနေတာပဲ။ ကျွန်မတို့က အနှောင့်အယှက် မပေးချင်ပါဘူး” သူမက ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “စကားမစပ်၊ ဘော့စ်ကျန့်ရော”
သူဌေးမက ပြောလိုက်သည်။ “ဒီနေ့ ကျွန်မတို့ ဖောက်သည်တချို့နဲ့ ငွေစာရင်းရှင်းနေတာ။ သူက ငွေသွားကောက်နေတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ခုနကပဲ ဖုန်းဆက်လိုက်တယ်။ သူ မကြာခင် ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်”
ရှောင်လင်းယွီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမတွင် ကျန့်ချင်းဟွာနှင့် သူ့ဇနီးကို ပြောစရာရှိသည်။
သူဌေးမက ရှောင်လင်းယွီနှင့် နေ့စဉ်ဘဝအကြောင်း စကားစမြည်ပြောနေသည်။ “ဘော့စ်ရှောင်၊ အရင်တစ်ခေါက်တုန်းက ရှင်က အလျင်စလို ပြန်သွားလို့ ကျွန်မတို့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နှုတ်ဆက်ခွင့်မရလိုက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အချိန်ရပြီပေါ့” သူဌေးမက အလွန် ပျော်ပျော်နေတတ်ပြီး ပွင့်လင်းသောသူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။
ရှောင်လင်းယွီက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အရင်တစ်ခေါက် ကျွန်မ ဒီကိုလာတုန်းက ကလေးမွေးပြီး လပိုင်းပဲ ရှိသေးတယ်။ ကျွန်မမိသားစုက ကျွန်မအတွက် စိတ်ပူနေကြလို့ ကိစ္စပြီးတာနဲ့ အိမ်ကို အမြန်ပြန်ခဲ့ရတာပါ”
သူဌေးမက ပြောလိုက်သည်။ “ဘော့စ်ရှောင်က ဒီလောက်ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျပြီး ကလေးရတယ်။ ဘော့စ်ရှောင်က အလုပ်အကိုင်လည်း အောင်မြင်နေတယ်။ ရှင်က တကယ်ကို စံပြနိုင်ငံသားပဲ”
ကျန့်မိသားစု၏ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆိုင်တစ်ခုတည်းကပင် လစဉ်ဝင်ငွေ တစ်သန်းမှ နှစ်သန်းအထိ ရှိသည်။ ဂျွန်ဟောင်ဟိုတယ်နှင့်လည်း စာချုပ်ရှိသည်။ သူဌေးမ၏ တွက်ချက်မှုအရ ဘော့စ်ရှောင်သည် တစ်လလျှင် သုံးသန်းခန့် ဝင်ငွေရှိလိမ့်မည်။ ဒါက အလွန်ချမ်းသာသည်။ လူအများစုက သူတို့ဘဝတွင် ထိုငွေပမာဏကို မြင်တွေ့ရမည်မဟုတ်ပေ။
မကြာသေးမီက သူဌေးမသည် သူဌေးက စတုရန်းမီတာ ၁,၅၀၀ မှ ၁,၆၀၀ ရှိသော သုံးထပ်ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်လှစ်ခဲ့ကြောင်း ကြားသိရသည်။ ဒါက အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ စီးပွားရေးတစ်ခုဖြစ်သည်။
ရှောင်လင်းယွီက ကျိုးနွံစွာပြုံးပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။ ‘သူသာ ငါ့ယောက်ျားက နိုင်ငံရဲ့ အချမ်းသာဆုံးလူဆိုတာ သိရင် ဒီစကားတွေ ပြောမှာမဟုတ်ဘူး’
ဟုတ်ပါတယ်၊ ရှောင်မိသားစုကသာလျှင် ကုန်းထျန်းဟောက်၏ အထောက်အထားကို သိကြသည်။
ရွာသားများက မြေးအဘိုးနှစ်ယောက် ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး ရှောင်လင်းယွီက ချမ်းသာသော မိသားစုသို့ လက်ထပ်ဝင်ရောက်သွားသည်ကိုသာ သိကြသည်။
သို့သော် ကုန်းထျန်းဟောက် မတော်တဆမှုဖြစ်ပြီးနောက် မကောင်းသော ကောလာဟလအချို့ ပျံ့နှံ့လာခဲ့သည်။
သူတို့က ရှောင်လင်းယွီသည် အဖျက်မတစ်ယောက်ဖြစ်သည်ဟု ပြောကြသည်။
သူမယခင်ရည်းစား၏ မိသားစုမှာ ထောင်ကျခဲ့သည်။ သူမ၏ ယခင်ရည်းစားမှာလည်း လေဖြတ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ဆေးရုံတွင် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံခဲ့ရသည်။
သူမ လက်ထပ်ပြီး မကြာမီပင် သူမ၏ ခင်ပွန်းမှာ ကားမတော်တဆမှု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ရှောင်လင်းယွီသည် သူမ၏ ယောက်ျားများအတွက် ကံမကောင်းမှုများ ဆောင်ယူလာခဲ့သည်။
ထို့အပြင် နောက်ထပ်ကောလာဟလတစ်ခု ပျံ့နှံ့နေသည်။ ရှောင်လင်းယွီ၏ သားသည် ကံဆိုးမှု၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သည်တဲ့။ သို့မဟုတ်လျှင် သူ့အဖေက သူ မွေးပြီးပြီးချင်း ဘာကြောင့် ကားမတော်တဆမှု ဖြစ်ရမည်နည်း။
ရှောင်မိသားစုသည် ထိုကောလာဟလများကို ကြားသောအခါ အလွန်ဒေါသထွက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့က ကလေးတစ်ယောက်အကြောင်း ဒီလိုစကားတွေ ဘယ်လိုပြောရက်နိုင်သလဲ။ ထိုကောလာဟလများသည် ရှောင်လင်းယွီနှင့် ရှောင်ထုန်၏ ဂုဏ်သတင်းကို ကြီးစွာ ထိခိုက်စေခဲ့သည်။
အမေရှောင်သည် ကောလာဟလများ ပျံ့နှံ့စေသော တကယ့်တရားခံကို မဖမ်းနိုင်ခဲ့ပေ။
သို့သော် သူမသည် လူများ ဤအကြောင်းကို အတင်းပြောနေသည်ကို ကြားတိုင်း ထိုလူ၏ တံခါးဝသို့ ဓားတစ်ချောင်း သယ်သွားတတ်သည်။ သူမသည် မည်သူ့ကိုမှ မသတ်သော်လည်း တံခါးကိုတော့ ခုတ်လှဲပစ်လိမ့်မည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် ဤသို့သောစကားများ ဆက်ကြားနေပါက ရှောင်မိသားစုသည် သူတို့ကို အလုပ်မခန့်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သတိပေးခဲ့သည်။
ထိုလူများသည် ရှောင်မိသားစုထံမှ အခွင့်အရေးယူချင်သော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့၏ကျောနောက်တွင် မကောင်းပြောချင်ကြသည်။ ရှောင်မိသားစုသည် ထိုမျှလောက် စိတ်သဘောထား မကြီးပေ။ ရှောင်မိသားစုသည် မျှတသော်လည်း သူတို့သည် သူတို့လူများကို အမြဲကာကွယ်ပေးတတ်သည်။ သူတို့သည် ယခင်ကလည်း ထိုသို့ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး၊ ယခု သူတို့သည် ထောင်ယွမ်ရွာ၏... မဟုတ်ဘူး၊ ခရိုင်တစ်ခုလုံး၏ အချမ်းသာဆုံးမိသားစု ဖြစ်နေချိန်တွင် ပို၍ပင် ပြုလုပ်လိမ့်မည်။
ရွာသားများသည် အမေရှောင်နှင့် သူမ၏ဓားကို မြင်သောအခါ ကောလာဟလများအကြောင်း မပြောကြတော့ပေ။ ပြောလျှင်လည်း တံခါးပိတ်ပြီးသာ ပြောကြသည်။ ထို့ကြောင့် ကောလာဟလများသည် မကြာမီ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ရှောင်လင်းယွီသည် ထိုကောလာဟလများကို ကြားခဲ့သော်လည်း ဂရုစိုက်ရန် အချိန်မရှိလောက်အောင် အလုပ်များနေခဲ့သည်။
ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ခင်း ဧကသုံးဆယ်ခန့် ခူးဆွတ်ချိန်ရောက်သောအခါ ရှောင်လင်းယွီသည် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တွက်ချက်ပြီး ဘတ်ဂျက်ချခဲ့သည်။
အစပိုင်းတွင် ရှောင်မိသားစုသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ခြောက်ဧကသာ စိုက်ပျိုးခဲ့သော်လည်း ငွေအမြောက်အမြား ရရှိခဲ့သည်။ ယခုမူ သူတို့တွင် ဧကသုံးဆယ်ကျော် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ထိုအရာအားလုံးကို ရောင်းချရန် အချိန်မည်မျှကြာမည်ကို မည်သူသိမည်နည်း။ သို့သော် ကြီးမားသော ဝင်ငွေမှာတော့ အာမခံထားပြီးဖြစ်သည်။
ထို့နောက် မြေပဲနှင့် ပဲပိစပ်များ ရိတ်သိမ်းချိန် ရောက်လာမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ထိုအရာများအတွက်လည်း ဧကရာပေါင်းများစွာ စိုက်ပျိုးထားခဲ့သည်။ လူအများကြီး ငှားရမ်းထားသော်လည်း ဖုံးလွှမ်းရန် မြေဧကများစွာ ကျန်နေသေးသည်။
သို့သော် ဆောင်းရာသီ နီးကပ်လာပြီဖြစ်သောကြောင့် တောင်တန်းများသည် စိုက်ပျိုးရန် မသင့်တော်တော့သဖြင့် ရိတ်သိမ်းမှု နှေးကွေးနိုင်သည်။
အစားအစာနှင့် သရေစာအဖြစ် သိမ်းဆည်းခြင်းမှလွဲ၍ မြေပဲ၏ အကြီးမားဆုံး အသုံးဝင်မှုမှာ ဆီထုတ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
ကုန်းထျန်းဟောက် သတိလစ်နေသော်လည်း လီယွမ်ဟန်သည် မြို့တော်တွင် မြေပဲဆီအတွက် ဈေးကွက်တစ်ခု ဖွင့်လှစ်ပေးပြီးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရှောင်လင်းယွီသည် ၎င်းတို့ မရောင်းရမည်ကို မစိုးရိမ်ပေ။
ထို့အပြင် ဤမြေပဲဆီသည် မြို့တော်တွင်သာ ရောင်းချခြင်း မဟုတ်ပေ။ မြို့တော်တွင် ချမ်းသာသောသူများစွာ ရှိသော်လည်း တရုတ်နိုင်ငံတွင် အခြားမြို့ကြီးများလည်း ရှိသေးသည်။
ပဲပိစပ်များအတွက်မူ ရှောင်လင်းယွီသည် မိသားစုစီးပွားရေးကို ချဲ့ထွင်ရန် အသုံးပြုရန် စီစဉ်ထားသည်။
ရှောင်တတိယဦးလေးနှင့် အဒေါ်တို့၏ ပဲပိစပ်ထုတ်ကုန်များသည် အလွန်ရောင်းကောင်းနေသည်။ ငှားရမ်းခကို နုတ်လိုက်လျှင်ပင် သူတို့သည် တစ်လလျှင် ၃၀,၀၀၀ မှ ၄၀,၀၀၀ အထိ ဝင်ငွေရှိနေသေးသည်။
ဒါက ရှောင်လင်းယွီ မြင်ချင်သည့်အရာ မဟုတ်သလို၊ ရှောင်အဘိုးနှင့် အဘွားတို့ မြင်ချင်သည့်အရာလည်း မဟုတ်ပေ။
ထို့ကြောင့် ရှောင်လင်းယွီသည် သူမ၏ ပထမဦးလေးနှင့် စတုတ္ထဦးလေးတို့ကို ကူညီရန် သေချာပေါက် စီစဉ်ရမည်ဖြစ်သည်။
ရှောင်လင်းယွီသည် သူမ၏ စတုတ္ထဦးလေးကို သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကုမ္ပဏီတစ်ခု စတင်ရန် အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ပြောထားခဲ့သည်။
သို့သော် သူမ၏ လုပ်ငန်းသည် မတည်ထောင်ရသေးသောကြောင့် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကုမ္ပဏီတွင် လုပ်ငန်းမရှိသေးပေ။
ထို့အပြင် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကုမ္ပဏီသည် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုစရိတ်မြင့်ပြီး ပြန်လည်ရရှိချိန် ကြာမြင့်သည်။ ဒါက သူမ၏ စတုတ္ထဦးလေးအတွက် မမျှတသလို ဖြစ်နေသည်။
ထို့ကြောင့် ရှောင်လင်းယွီသည် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကုမ္ပဏီကို ကိုယ်တိုင်တည်ထောင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ လက်ရှိဝင်ငွေရှာနိုင်စွမ်းဖြင့် သူမသည် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန် မကြောက်ပေ။ သူမသည် အမြတ်အစွန်းများ မရရှိမီ ကုန်ကျစရိတ်များ ပြန်လည်ရရှိရန် စောင့်ဆိုင်းနိုင်သည်။
ထို့ကြောင့် သူမသည် ရှောင်စတုတ္ထဦးလေးအတွက် အလုပ်သစ်တစ်ခု စီစဉ်ပေးရမည်ဖြစ်သည်။
ရှောင်လင်းယွီသည် တို့ဟူးထုတ်ကုန်ကုမ္ပဏီတစ်ခု တည်ထောင်ခဲ့သည်။
ရှောင်အဘိုးနှင့် အဘွား၊ ပထမဦးလေးနှင့် အဒေါ်၊ ဖခင်နှင့် မိခင်၊ တတိယဦးလေးနှင့် အဒေါ်၊ စတုတ္ထဦးလေးနှင့် အဒေါ်တို့သည် ကုမ္ပဏီ၏ ရှယ်ယာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။ ရှောင်လင်းယွီကတော့ မပါဝင်ပေ။
စုံတွဲတစ်တွဲစီ၏ ရှယ်ယာမှာ ၂၀% ဖြစ်သည်။ အဘိုးရှောင်နှင့် အဘွားတို့က အမြတ်ဝေစုသာ ရရှိပြီး ကျန်စုံတွဲများမှာ ကုမ္ပဏီ၏ စီမံခန့်ခွဲမှုတွင် ပါဝင်နိုင်သည်။
ရှယ်ယာများမှာ တူညီသော်လည်း ကုမ္ပဏီတွင် တာဝန်ခံတစ်ဦး လိုအပ်သည်။ သို့သော် ရှောင်လင်းယွီ၏ ဦးလေးများနှင့် အဒေါ်များမှာ ကုမ္ပဏီတစ်ခုကို ဘယ်လိုလည်ပတ်ရမည်ကို မသိကြပေ။
ထို့ကြောင့် ရှောင်လင်းယွီသည် အထွေထွေမန်နေဂျာအဖြစ် ကုမ္ပဏီပြင်ပမှ ပရော်ဖက်ရှင်နယ်မန်နေဂျာတစ်ဦးကို ငှားရမ်းရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။
အထွေထွေမန်နေဂျာသည် ကုမ္ပဏီကို စီမံခန့်ခွဲရာတွင် အကောင်းဆုံးကြိုးစားရမည်ဆိုပါက ရှောင်လင်းယွီသည် လူတိုင်းက သူတို့၏ရှယ်ယာများမှ ၁ ရာခိုင်နှုန်းစီကို အထွေထွေမန်နေဂျာအား ပေးရန် အကြံပြုခဲ့သည်။
ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် အထွေထွေမန်နေဂျာသည် အရည်အချင်းမရှိပါက သူတို့ကို ထုတ်ပယ်ရမည်ဖြစ်သည်။
ကုမ္ပဏီသည် အနာဂတ်တွင် မည်သို့ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မည်ဟူသော အလုံးစုံမဟာဗျူဟာကိုမူ သူမ ကောင်းကောင်းစီစဉ်ရမည်ဖြစ်သည်။
ဒါက ပဲပိစပ်ထုတ်ကုန်ကုမ္ပဏီဖြစ်သောကြောင့် တတိယဦးလေးနှင့် အဒေါ်တို့ ရောင်းချသော ပဲပိစပ်ထုတ်ကုန်များမှ ဝင်ငွေသည် သဘာဝအတိုင်း ကုမ္ပဏီပိုင် ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်သည်။
တတိယဦးလေးနှင့် အဒေါ်တို့သည် ဤအပေါ် ကန့်ကွက်မှုတစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။ သူတို့သည် ရှောင်လင်းယွီ၏ စီစဉ်မှုများကို နားထောင်ကြသည်။
နောက်ဆုံးတော့ ရှောင်လင်းယွီသာ မရှိခဲ့လျှင် သူတို့သည် အခြားသူများအတွက် အလုပ်လုပ်နေရဆဲဖြစ်မည်။ သူတို့သည် တစ်လလျှင် ၂,၀၀၀ မှ ၃,၀၀၀ ယွမ်သာ ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ သူတို့သည် ကိုယ်ပိုင်ကုမ္ပဏီ၏ သူဌေးများ ဖြစ်နေကြပြီ။ သူတို့၏ ပဲထုတ်ကုန်များ၏ လူကြိုက်များမှုကို ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် သူတို့ ငွေရှာနေကြကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်သည်။
…
နှစ်လ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ ထောင်ယွမ်ရွာ Green Fresh ပဲပိစပ်ထုတ်ကုန်ကုမ္ပဏီသည် တည်ထောင်ခဲ့သည်မှာ နှစ်လရှိပြီဖြစ်သည်။ ကုမ္ပဏီရှိ ဌာနအားလုံးကို ဖွဲ့စည်းပြီးဖြစ်သည်။ ရှောင်မိသားစု အတူတကွ လုပ်ဆောင်မှုဖြင့် ကုမ္ပဏီသည် အခြေအနေကောင်းနေပြီဟု ယူဆနိုင်သည်။
သူတို့သည် သင့်လျော်သော မန်နေဂျာတစ်ဦးကို မရှာတွေ့သေးသောကြောင့် ရှောင်လင်းယွီသည် ယာယီအားဖြင့် အထွေထွေမန်နေဂျာအဖြစ် ခန့်အပ်ခံထားရသည်။
တို့ဟူး၊ ပဲနို့၊ ပဲနှစ်၊ ပဲပြားခြောက်၊ တို့ဟူးချောင်း စသည်တို့မှာ သူတို့ လက်ရှိ ကမ်းလှမ်းသော ထုတ်ကုန်များဖြစ်သည်။ အမေရှောင်နှင့် အခြားအဒေါ်များ၏ တီထွင်ဖန်တီးနိုင်စွမ်းဖြင့် သူတို့သည် ထုတ်ကုန်အသစ်များကို အဆက်မပြတ် ဖန်တီးနေကြသည်။
ဟုတ်ပါတယ်၊ ဤအရာများသည် ရှင်းယင်ခရိုင်တွင် အတိုင်းအတာငယ်ဖြင့်သာ ရောင်းချနေသေးသည်။ သူတို့တွင် ထောင်ယွမ်ရွာ အမှတ်တံဆိပ်ရှိသောကြောင့် စမ်းသပ်ရောင်းချမှု၏ ရလဒ်များမှာ အတော်လေးကောင်းမွန်ခဲ့သည်။
ဒါက လူတိုင်းကို မျှော်လင့်ချက်ပေးခဲ့သည်။
လူတိုင်း ကြိုးစားပြီး အရည်အသွေးအာမခံမှု၊ ရိုးသားမှုနှင့် အရသာတို့ကို ရရှိအောင်မြင်နေသရွေ့ ကုမ္ပဏီသည် သေချာပေါက် ပိုကောင်းလာမည်ဖြစ်သည်။
ရှောင်လင်းယွီသည် သူမ၏ဦးလေးနှင့် အဒေါ်များ နေ့စဉ် ကြိုးစားလုပ်ကိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ပြုံးလိုက်မိသည်။
သူမ၏မိသားစု ဘေးကင်းလုံခြုံနေသရွေ့ ပျော်ရွှင်မှုသည် အရာအားလုံးထက် ပိုကောင်းသည်။
…
ရှောင်လင်းယွီနှင့် ကျန့်ယောင်ကျူတို့သည် ဧည့်ခန်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး သူဌေးမ၏ ယဉ်ကျေးသော ကြိုဆိုမှုကို ခံခဲ့ရသည်။ ဘော့စ်ကျန့်သည် မကြာမီပင် အပြေးအလွှား ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
ရာသီဥတုက အေးနေသေးသော်လည်း ရှောင်လင်းယွီသည် ကျန့်ချင်းဟွာ၏ နဖူးပေါ်က ချွေးစက်များကို မြင်နေရဆဲဖြစ်သည်။
ရှောင်လင်းယွီက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဘော့စ်ကျန့်”
ကျန့်ချင်းဟွာသည် သူ၏နဖူးပေါ်က ချွေးစက်များကို တဘက်ဖြင့်သုတ်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ အော်လိုက်သည်။ “ဘော့စ်ရှောင်”
သူ ဘယ်လိုလုပ် မပျော်ရွှင်ဘဲ နေနိုင်မလဲ။
လွန်ခဲ့သော သုံးလကပင် သူသည် ကျန့်မိသားစု၏ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆိုင် ပိတ်သိမ်းရတော့မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ မျှော်လင့်မထားဘဲ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကျန့်မိသားစု၏ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆိုင်သည် Z မြို့၏ အကျော်ကြားဆုံးဆိုင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဒီစီးပွားရေးက လူတိုင်း မနာလိုဖြစ်ရလောက်အောင် ကောင်းလွန်းသည်။
အခြားသူများက သူတို့၏ဖောက်သည်များကို စီးပွားရေးလုပ်ရန် တောင်းပန်ရသော်လည်း သူတို့၏ဖောက်သည်များကမူ သူတို့အတွက် ပစ္စည်းကြိုမှာပေးရန် တောင်းပန်ရသည်။ သူ ဘယ်လိုလုပ် မပျော်ရွှင်ဘဲ နေနိုင်မလဲ။
သူ၏ လက်ရှိလစဉ်ဝင်ငွေမှာ နှစ်သိန်းမှ သုံးသိန်းအထိဖြစ်ပြီး သူ၏ ယခင်အကောင်းဆုံးစီးပွားရေးချိန်ထက် ဆယ်ဆကျော် ပိုမိုမြင့်မားသည်။
ရှောင်လင်းယွီက သူ ချွေးသုတ်နေသည်ကို မြင်ပြီး အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဘော့စ်ကျန့်၊ ရှင် ဒီလောက် အလျင်စလိုလုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ အပြင်မှာ ဒီလောက်အေးနေတာတောင် ရှင် ချွေးတွေစိုနေပြီ”
ဘော့စ်ကျန့်က အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ဘော့စ်ရှောင်ကို လွဲသွားမှာ စိုးလို့ပါ။ အရင်တစ်ခေါက်တုန်းက ကျွန်တော်တို့ ဘော့စ်ရှောင်ကို ဧည့်ခံကျွေးမွေးဖို့ အချိန်မရလိုက်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ကျေးဇူးတင်ချင်ပေမဲ့ မင်းက ထွက်သွားတော့ ကျွန်တော်တို့ အရမ်းရှက်သွားတယ်”
ရှောင်လင်းယွီက လက်ဖက်ရည်ခွက်ငယ်တစ်လုံးကို ကောက်ယူပြီး လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံသောက်ကာ ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ ရှင်တို့ဆီကို အထူးတလည် လာရှာတာပါ။ ရှင်တို့ကို မတွေ့မချင်း ကျွန်မ သေချာပေါက် ပြန်မှာမဟုတ်ဘူး”
ဘော့စ်ကျန့် - “…”
***