ရှောင်ထုန်၏ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ၅

“အား၊ သခင်မ၊ သခင်မလေးက…” အစေခံမလေးက ရှီရှောင်ဟယ် ဆေးမသောက်ရသေးခင်မှာပဲ သူ့ရဲ့အောက်ပိုင်းက သွေးထွက်နေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။

“ဖြန်း” ရှန်ကတော်က ချက်ချင်း ပါးတစ်ချက်ရိုက်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တယ်။ “ဘယ်သူက သခင်မလေးလဲ။ ဒီမှာ သခင်မလေး မရှိဘူး။ ခွေးမတစ်ကောင်ပဲ ရှိတယ်”

အရိုက်ခံရတဲ့ အစေခံမလေးက ချက်ချင်း ခေါင်းငုံ့ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ “သခင်မ၊ ဒီ… ဒီခွေးမက သွေးထွက်နေတယ်။ ကလေးပျက်ကျတော့မယ့်ပုံပဲ”

ရှန်ကတော်က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တော့ ရှီရှောင်ဟယ်ရဲ့ အောက်ပိုင်းက သွေးတွေ အများကြီးထွက်နေတာကို သတိပြုမိလိုက်တယ်။ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ စက်ဆုပ်ရွံရှာတဲ့ အမူအရာ ချက်ချင်းပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်တယ်။ “ကံဆိုးလိုက်တာ။ သွားကြစို့”

အစေခံမလေးက တုံ့ဆိုင်းပြီး ပြောလိုက်တယ်။ “သခင်မ၊ ကျွန်မတို့က သ… ခွေးမအတွက် တစ်ခုခု မလုပ်ပေးတော့ဘူးလား”

ရှန်ကတော်က စိတ်တိုစွာ ပြောလိုက်တယ်။ “ငါတို့က ဘာလို့ ဂရုစိုက်ရမှာလဲ။ သူ့ကို သေခိုင်းလိုက်။ ငါတို့သွားမယ်၊ အဲ့ဒီခွေးမကို သူ့ဘာသာသူ ဖြစ်သလိုနေပစေ”

“ဟုတ်ကဲ့”

ရှန်ကတော် ထွက်သွားပြီးနောက် ရှီရှောင်ဟယ်က ဗိုက်ထဲက နာကျင်မှုကို ခံစားရတယ်။

မြေပြင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေရင်း ရှီရှောင်ဟယ်က သူ့ကိုယ်ထဲကနေ စီးထွက်လာတဲ့ လတ်ဆတ်တဲ့သွေးကို မြင်တော့ မျက်နှာဖြူဖျော့သွားတယ်။

သူမက တုန်လှုပ်စွာ ပြောလိုက်တယ်။ “ငါ ကလေးပျက်ကျတော့မှာလား။ ဒါပေမဲ့ ငါ ကိုယ်ဝန်ဖျက်ဆေး မသောက်ခဲ့ဘူး။ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါမဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါက လင်ဖေးနဲ့ ရတဲ့ ငါ့ကလေးပဲ။ ငါသူ့ကို ထိန်းသိမ်းရမယ်”

ထို့နောက် သူမက ဗိုက်ထဲက နာကျင်မှုကို လှိုင်းလုံးများလို ခံစားရတယ်။ တစ်စုံတစ်ခုက သူ့ကိုယ်ထဲကနေ ထွက်လာချင်နေသလိုပဲ။ သူမက ချက်ချင်း တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိပြီး နာကျင်မှုကို အောင့်အီးလိုက်တယ်။ သူမက ဗိုက်ကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ တို့ထိပြီး ဖြူဖျော့တဲ့အပြုံးနဲ့ မေးလိုက်တယ်။ “သား၊ မင်းထွက်လာတော့မှာလား။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ခုနစ်လပဲ ရှိသေးတယ်။ ဒါက လမစေ့ဘဲမွေးတာပဲ။ လမစေ့ဘဲမွေးတဲ့ကလေးက ကျန်းမာရေးမကောင်းဘူးလို့ ငါကြားဖူးတယ်”

မွေးလမ်းကြောင်းမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ ရှောင်ထုန်က အနည်းငယ် ကြောင်သွားတယ်။

လမစေ့ဘဲမွေးတဲ့ကလေးတွေက ကျန်းမာရေးမကောင်းဘူးလား။

သူက နှစ်ရက်သုံးရက်တစ်ခါ ဆေးရုံပြေးရတဲ့ သူ့ရဲ့အရင်ဘဝက အတွေ့အကြုံကို စဉ်းစားမိပြီး ရုတ်တရက် အနည်းငယ် ကြောက်သွားတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူက ပကတိအတိုင်း ပိတ်မိနေပြီး နောက်ပြန်မလှည့်နိုင်တော့ဘူး။ သူဆက်ပိတ်မိနေရင် အသက်ရှူလို့မရတော့ဘူး။

အသက်ရှင်သန်ဖို့အတွက် ရှောင်ထုန်က ရှေ့ကို အစွမ်းကုန် တွားသွားရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့တယ်။

“အာ့၊ နာလိုက်တာ” ရှီရှောင်ဟယ်က မခံမရပ်နိုင်အောင် နာကျင်စွာ အော်လိုက်တယ်။ “တစ်ယောက်ယောက်၊ ကလေးထွက်လာတော့မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကူညီပါ” သူမက အသံကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ အပြင်ကလူတွေက ရှန်ကတော်ဆီက အမိန့်ရပြီးသား။ အတွင်းမှာ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်သူမှ ဝင်ခွင့်မပြုဘူး။

ဒါကြောင့် ရှီရှောင်ဟယ် ဘယ်လောက်ပဲ အော်အော် ဘယ်သူမှ လာမကြည့်ကြဘူး။ ရှောင်ထုန်က လမစေ့ဘဲမွေးတာဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့အရွယ်အစားသေးငယ်မှုကြောင့် သူ့ဘာသာသူ ထွက်လာခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူထွက်လာတော့ သူ့မှာ အမြီးသေးသေးလေးတစ်ခု ပါလာတယ် — ချက်ကြိုး။

ကလေးထွက်လာတဲ့အခိုက်မှာ သူက အပြင်က အလင်းရောင်ကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူက အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားပြီး ပါးစပ်ဖွင့်ပြီး အော်ဟစ်ချင်စိတ်ပေါက်သွားတယ်။

ပြီးတော့…

ကလေးငိုသံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။

ရှီရှောင်ဟယ်က ကလေးကို ကောက်ယူပြီး ပြုံးလိုက်တယ်။

ဒါက သူမနဲ့ လင်ဖေးရဲ့ ကလေးပဲ။

ဒါပေမဲ့ ကလေးရဲ့ဗိုက်က ချက်ကြိုးကို မြင်တော့ သူမက နောက်တစ်ကြိမ် စိတ်ပူသွားပြန်တယ်။

ဒီမှာ ကတ်ကြေးမရှိဘူး၊ ဒါဆို ဘာလုပ်ရမလဲ။

ထို့နောက် သူမက ခြံထဲက ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို သတိပြုမိလိုက်တယ်။

ဒီပန်းကန်လုံးက ကိုယ်ဝန်ဖျက်ဆေးနဲ့ ပြည့်နေတယ်။ သူမရဲ့ရုန်းကန်မှုကြောင့် အစောက မှောက်သွားစေခဲ့တယ်။

ရှီရှောင်ဟယ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ တောက်ပလာတယ်။ သူမက ကလေးကို ချီပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း တွားသွားလိုက်တယ်။ သူမတွားသွားတဲ့ လမ်းတစ်လျှောက် သွေးတွေ စီးကျနေတယ်။ သူမက နောက်ဆုံးတော့ ပန်းကန်လုံးကို ဆွဲယူနိုင်ခဲ့တယ်။ သူမက ပန်းကန်လုံးကို ခွဲလိုက်တယ်။

ရှီရှောင်ဟယ်က ချွန်ထက်တဲ့ အပိုင်းအစတစ်ခုကို ကောက်ယူပြီး ကလေးရဲ့ချက်ကြိုးကို အလွန်ခက်ခဲစွာ ဖြတ်တောက်လိုက်တယ်။

ရှောင်ထုန် ငိုတာရပ်သွားပြီးနောက် သူက သူ့အမေကို ကြည့်ပြီး ခဏတာ မှင်သက်သွားတယ်။

ဒီအမေက သူ့အရင်ဘဝက အမေနဲ့ ၃၀-၄၀% လောက် တူတယ်။ သူမက အရမ်းပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရတယ်။ သူမရဲ့ဆံပင်က ရှုပ်ပွနေပြီး သူမရဲ့မျက်နှာက အလွန်ဖြူဖျော့နေတယ်။ သူမက ချက်ကြိုးကို ဖြတ်ပြီးနောက် မျက်လုံးမှိတ်၊ သူ့ကိုပွေ့ဖက်ပြီး မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားတယ်။

ရှောင်ထုန်က အရမ်းကြောက်ပြီး ငိုယိုပေါက်ကွဲသွားတယ်။

သူ့မှာ အရင်ဘဝက အမှတ်တရတွေ ရှိနေရင်တောင် သူက အဲ့ဒီတုန်းက ငယ်သေးတယ်။ သူက သိပ်မသိဘူး။ သူ့အမေ လဲကျသွားတာမြင်တော့ သူက အလွန်ကြောက်လန့်သွားတယ်။

သူ့ရဲ့ငိုသံက အပြင်ကလူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ခဲ့ပေမဲ့ ဘယ်သူမှ လာမကြည့်ကြဘူး။

ခြံဝင်းငယ်အပြင်ဘက်မှာ အစေခံတွေက ကလေးငိုသံကြားတော့ သူတို့ရဲ့မျက်နှာအမူအရာတွေ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားသည်။

“အဲ့ဒါ ကလေးငိုသံပဲ။ သ… သခင်မလေး… မွေးပြီလား” ဘယ်သူမှ သူမကို သခင်မလေးလို့ မခေါ်ရဲတော့ဘူး။ မိသားစုခေါင်းဆောင်နဲ့ မိသားစုခေါင်းဆောင်ရဲ့ဇနီးရှေ့မှာ ဒီသခင်မလေးက ခွေးမတစ်ကောင်၊ အကြီးဆုံးသခင်လေးကို လှည့်စားခဲ့တဲ့ ခွေးမတစ်ကောင်ပဲ။

“အဲ့လိုပဲ ဖြစ်ရမယ်” တခြားအစေခံက အတွင်းကို သံသယနဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။ “ငါတို့ ဝင်ကြည့်သင့်လား။ နောက်ဆုံးတော့ ကလေးက…” အကြီးဆုံးသခင်လေးရဲ့သားလေ။

“ရှူူး! မင်းအသက်မရှင်ချင်တော့ဘူးလား။ သခင်မက ငါတို့ကို ဂရုမစိုက်ခိုင်းထားတယ်” သူ့သူငယ်ချင်းက သတိပေးလိုက်သည်။

ကောင်မလေး တုန်လှုပ်သွားလေသည်။ “ငါတို့ အနည်းဆုံးတော့ သခင်မနဲ့ သခင်ကြီးကို သတင်းပို့သင့်တယ် မဟုတ်လား”

သူမသူငယ်ချင်းက စဉ်းစားလိုက်ကာ၊ “ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ပို့သင့်တယ်”

နောက်ဆုံးတော့ ကလေးက မွေးလာပြီ၊ သူက အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ။

“ကောင်းပြီ၊ မင်းဒီမှာ စောင့်ကြည့်နေ။ ငါသွားပြီး သတင်းပို့လိုက်မယ်” ကောင်မလေးက ပြောလိုက်တယ်။

သူမသူငယ်ချင်းက စိုးရိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “အင်း။ စကားပြောရင် သတိထား။ သခင်ကြီးနဲ့ သခင်မကို စိတ်ဆိုးအောင် မလုပ်နဲ့”

ဒါက ခက်ခဲတဲ့ကိစ္စတစ်ခုပဲ။ သခင်ကြီး ဒါမှမဟုတ် သခင်မကို စိတ်ဆိုးအောင်လုပ်ရင် သူတို့က ဒီလိုပဲ အသတ်ခံရနိုင်တယ်။ ဒါက အစေခံတွေရဲ့ ဝမ်းနည်းစရာအဖြစ်ပင်။

ခြံဝင်းထဲမှာ ရှီရှောင်ဟယ် သတိလစ်နေတုန်း အနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့ လူတစ်ယောက်က သူမဘေးမှာ ပေါ်လာတယ်။ သူက သူမကို ကြည့်ပြီးနောက် သူမလက်ထဲက ကလေးကို ကြည့်လိုက်တယ်။

ထို့နောက် သူက သူမကို နှစ်ချက်ပုတ်လိုက်တော့ သူမ နိုးလာတယ်။

အမျိုးသားကိုမြင်တော့ ရှီရှောင်ဟယ်ရဲ့ ဖြူဖျော့တဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ “ရှင်ရောက်လာပြီပဲ”

ထင်ရှားစွာပဲ သူမက ဒီအမျိုးသားနဲ့ အလွန်ရင်းနှီးလေသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့ အမျိုးသားရဲ့ အေးစက်တဲ့အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဒါက တန်ရဲ့လား”

ရှီရှောင်ဟယ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “တန်ပါတယ်။ ကျွန်မချစ်သူနဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ရတာ။ အားလုံးတန်ပါတယ်”

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့ အမျိုးသား မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ မင်းက သူ့အတွက် ဒီလောက်ဒုက္ခခံခဲ့ရပြီး သူက ဒါကိုတောင် မသိဘူး။ သူ့မိသားစုက မင်းသူ့ကို ဖောက်ပြန်ခဲ့တယ်လို့ သူ့ကိုပြောတော့မှာ။ သူက မင်းကိုမုန်းတော့မှာ”

ရှီရှောင်ဟယ်က ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်တယ်။ “မဟုတ်ဘူး၊ သူက ကျွန်မကို သေချာပေါက် ယုံကြည်မှာပါ” ဤနေရာတွင် ရှီရှောင်ဟယ်က ခါးသီးစွာပြုံးပြီး အမျိုးသားကို လေးလေးနက်နက် မေးလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီကလေးကို ခေါ်သွားပြီး ကောင်းကင်တံခါးဂိုဏ်းကို ခေါ်သွားပေးပါ၊ ဒါမှ ဂိုဏ်းချုပ်က သူ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံနိုင်မှာပါ၊ ဟုတ်ပြီလား”

“ပြီးတော့ ကျွန်မကို ဒီနေရာကနေ ခေါ်သွားပါ။ ကျွန်မ လင်ဖေးကို ဒီလို ဆိုးရွားတဲ့အခြေအနေနဲ့ မမြင်စေချင်ဘူး။ သူကျွန်မသေတာကို မမြင်စေချင်ဘူး။ ယင်ယင်၊ အစ်ကို့ကို တောင်းပန်ပါတယ်”

ရှီရှောင်ဟယ်ရဲ့ တကယ့်နာမည်က ရှီယင်ယင်၊ ကောင်းကင်တံခါးဂိုဏ်းရဲ့ အဋ္ဌမမြောက်အကြီးအကဲရဲ့ မြေးမလေးပင်။

ရှီယင်ယင်ကလည်း ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ယောက်ပဲ။ သူမမှာ မီးဝိညာဉ်အမြစ်ရှိပြီး သူမက ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်အဆင့်မှာ ရှိနေတယ်။ အတွေ့အကြုံနဲ့ဆိုရင် သူမက အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းဘုံရဲ့ အစောပိုင်းအဆင့်ကို ချိုးဖောက်နိုင်တယ်။

သူမက လေ့ကျင့်ဖို့ တောင်ပေါ်ကဆင်းလာတော့ ရှန်လင်ဖေးနဲ့တွေ့ပြီး သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ ချစ်မိသွားတယ်။ သူမက ရှန်လင်ဖေးက ရှန်မိသားစုကမှန်း သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက ရှန်မိသားစုနဲ့ ကောင်းကင်တံခါးဂိုဏ်းက ဖြေရှင်းလို့မရတဲ့ အမုန်းတရားရှိတယ်ဆိုတာကိုလည်း သိတယ်။

ထိုစဉ်က ရှန်မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေး ရှန်ယွီဖေးက ကောင်းကင်တံခါးဂိုဏ်းကို မျိုးသုဉ်းသတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ လေ့ကျင့်ဖို့ ဂိုဏ်းကထွက်သွားတဲ့ တပည့်တွေကတော့ လွတ်မြောက်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့ရဲ့ဂိုဏ်း ဖျက်ဆီးခံရတာကို သိလိုက်ရတော့ သူတို့က လက်စားချေမယ်လို့ သစ္စာဆိုခဲ့ကြသည်။

ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်မှာ သူတို့က အရမ်းအားနည်းနေကြသည်။ သူတို့က အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်က ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို လုံးဝမနိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် သူတို့က သူတို့ရဲ့အထောက်အထားကို ဖုံးကွယ်ပြီး တခြားဂိုဏ်းတွေမှာ အခြေချခဲ့ကြသည်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ဂိုဏ်း မျိုးသုဉ်းခံရတဲ့ အရှက်က သူတို့ရဲ့နှလုံးသားထဲမှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စွဲထင်နေခဲ့သည်။ ပြီးတော့ ဒါက မျိုးဆက်တစ်ခုကနေ တစ်ခုကို လက်ဆင့်ကမ်းခဲ့သည်။

ရှန်ယွီဖေး နတ်ပြည်သို့ တက်လှမ်းပြီးနောက် ကောင်းကင်တံခါးဂိုဏ်းရဲ့ မူလတပည့်တွေက အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်ကို ရောက်ရှိနေပြီ။ ဒါကြောင့် သူတို့က ကောင်းကင်တောင်မှာ ကောင်းကင်တံခါးဂိုဏ်းကို ပြန်လည်တည်ထောင်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့က စည်းမျဉ်းတစ်ခု ချမှတ်ခဲ့သည်။

ကောင်းကင်တောင်ဂိုဏ်းနဲ့ ရှန်မိသားစုက ထာဝရရန်သူတွေပဲ။ ဘယ်သူမှ ရှန်မိသားစုနဲ့ ဆက်သွယ်ခွင့်မရှိဘူး။ သိသွားရင် သနားညှာတာမှုမရှိဘဲ သတ်ပစ်လိမ့်မယ်။

ဒါကြောင့် ရှန်လင်ဖေးနဲ့ နီးစပ်ဖို့အတွက် ရှီယင်ယင်က သူမနာမည်ကို ရှီရှောင်ဟယ်လို့ ပြောင်းခဲ့သည်။ ပြီးတော့ သူမက ကောင်းကင်တောင်ပတ်ဝန်းကျင်က ရွာက အရပ်သူတစ်ယောက်လို့ လိမ်ညာခဲ့သည်။

ရှန်လင်ဖေးကလည်း ရှီယင်ယင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ ချစ်မိသွားသည်။ သူက သူမစကားကို သံသယမဝင်ဘဲ အရမ်းယုံကြည်ခဲ့သည်။ ပြီးတော့ ရှန်လင်ဖေးက သူမနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့သည်။

အစ်ကိုကြီး ယွီပိုင်က သူမလက်ထဲက ကလေးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီကလေးက ရှန်မိသားစုကပဲ။ ဂိုဏ်းချုပ်က သူ့ကို ဘယ်တော့မှ တပည့်အဖြစ် လက်ခံမှာမဟုတ်ဘူး”

ရှီယင်ယင်က ကလေးကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ ပွေ့ဖက်ပြီး သူမရဲ့အစ်ကိုကြီးရဲ့ လက်စကို တခြားတစ်ဖက်နဲ့ ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ သူမက ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် ကျွန်မတို့ ဂိုဏ်းချုပ်ကို ဖုံးကွယ်ထားရမယ်။ ဂိုဏ်းချုပ်က သူကြီးလာပြီး ဂိုဏ်းဝင်တွေနဲ့ ရင်းနှီးလာရင် သူ့ကို ခွဲခွာရမှာ နှမြောနေလိမ့်မယ်”

ယွီပိုင် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး “မင်းက ဘာလို့ သူ့ကို ကလေးရဲ့အဖေလက်ထဲကို အပ်ဖို့ မရွေးချယ်ခဲ့တာလဲ။ ရှန်လင်ဖေးက မင်းကိုချစ်မှတော့ သူက ဒီကလေးကိုလည်း သဘာဝအတိုင်း ချစ်မှာပဲ”

ရှီယင်ယင်က ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်တယ်။ “ကျွန်မထွက်သွားပြီးရင် ရှန်မိသားစုက သေချာပေါက် အစ်ကိုလင်ဖေးကို နောက်တစ်ကြိမ်လက်ထပ်ခိုင်းမှာပဲ။ မိထွေးတစ်ယောက် ရှိလာလိမ့်မယ်

ပြီးတော့ ရှန်မိသားစုမှာ အစ်ကိုလင်ဖေးရဲ့ ကလေးအပေါ်ထားတဲ့အချစ်က ကလေးကို ပိုပြီးဒုက္ခရောက်စေနိုင်တယ်။ ကျွန်မက ကျွန်မကလေးကို ဒီလိုမိသားစုမျိုးမှာ နေစေချင်ဘူး။ အစ်ကိုကြီး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး”

အစ်ကိုကြီးက ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချပြီး သဘောတူလိုက်သည်။

ထို့နောက် ရှီယင်ယင်က မျက်လုံးမှိတ်ပြီး လောကီဘုံမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

***