ရှောင်ထုန်၏ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ၇

“ကောင်စုတ်လေး၊ ဆင်းခဲ့စမ်း”

ကောင်းကင်တောင်ပေါ်တွင် မုတ်ဆိတ်ဖြူဖြူနှင့် အဘိုးကြီးတစ်ယောက်သည် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော သုံးလေးနှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ကို ဒေါသတကြီး ခြေဆောင့်နေသည်။ သူက ပြင်းထန်စွာ ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။ “မင်းမဆင်းရင် ငါပျံတက်လာပြီး မင်း တင်ပါးကို ရိုက်မယ်”

ကလေးက အရမ်းဆိုးသည်။ သူက ဓားပျံစီးတတ်တာ မကြာသေးပေမဲ့ နေရာအနှံ့ ပျံသန်းနေပြီ။ ဒါက အရမ်းအန္တရာယ်များသည်။ သူ ဒီကောင်လေးကို သင်ခန်းစာပေးရမည်။

ကလေးငယ်က သစ်ကိုင်းကို ဖက်ပြီး အဘိုးကြီးနှင့် ညှိနှိုင်းလိုက်သည်။ “ဆရာ၊ ကျွန်တော့် တင်ပါးသေးသေးလေးကို မရိုက်ဘူးလို့ ကတိပေးရင် ကျွန်တော် ဆင်းလာမယ်”

“ကောင်စုတ်လေး” ဆရာဖြစ်သူ၏ မျက်နှာသည် ဒေါသဖြင့် နီရဲသွားသည်။ သူက ကလေးငယ်ကို ညွှန်ပြီး အော်လိုက်သည်။ “မင်းအခုဆင်းခဲ့”

“ဆရာ သဘောမတူရင် ကျွန်တော်မဆင်းဘူး” ရှောင်ထုန်က ခေါင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကောင်းကင်တံခါးဂိုဏ်း၏ တပည့်များသည် စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားကြသည်။

နောက်တစ်ကြိမ်ပြောရလျှင် ဒါက အကြိမ်များစွာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ဆရာသခင်သည် အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ရှိသည်။

ရှောင်ထုန်သည် ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်၏ အဋ္ဌမအဆင့်တွင်သာ ရှိသည်။ သို့သော် သူက သုံးနှစ်သာ ရှိသေးသည်။ သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးအများစုသည် ရွှံ့ထဲတွင် ကစားနေဆဲဖြစ်သည်။

ဉာဏ်ကြီးရှင်များပင် ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်၏ အဋ္ဌမအဆင့်သို့ ရောက်ရန် ဆယ့်သုံးနှစ်ခန့် ရှိရမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ရှောင်ထုန်သည် ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ယောက်၊ တကယ့်ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

ဆရာသခင်က ဤကလေးသည် နှစ်တစ်သောင်းအတွင်း ပထမဆုံး တကယ့်ဉာဏ်ကြီးရှင်ဖြစ်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ကောင်းကင်တံခါးဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးသည် ဤကလေးကို အလွန်အလေးထားသည်။ ဤကလေး၏ အရည်အချင်းအရ သူသည် ရှန်ယွီဖေးပြီးနောက် နတ်ပြည်သို့ တက်လှမ်းမည့် ဒုတိယလူ ဖြစ်လာနိုင်ခြေ အလွန်များသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်တံခါးဂိုဏ်းသည် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းတွင် တကယ်ကျော်ကြားလာမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ကျော်ကြားမှုသည် အဆုံးမရှိ ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ သို့မဟုတ် ထောင်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာရှည်ခံလိမ့်မည်။

ဤကလေးသည် အလွန်ကစားလွန်းသည်သာ။

လေ့ကျင့်ချိန်တိုင်း သူက ပေါ့လျော့နေတတ်သည်။ ဘယ်သူမှ သူ့ကို ကြီးကြပ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူက တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားတတ်ပြီး ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို ခေါင်းကိုက်စေသည်။

ဤကလေးသည် ဓားပျံနည်းစနစ်ကို မကြာသေးမီကမှ သင်ယူခဲ့ပြီး သူက တောင်တစ်လျှောက်လုံး ပျံသန်းနေပြီဖြစ်သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူက မတော်တဆ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို ဝင်တိုက်မိခဲ့သည်။

သူ့ဆရာက သတင်းကြားသောအခါ သူက ချက်ချင်း ပြေးလာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဤရယ်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်း ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

ဆရာက ရှောင်ထုန်ကို သူ့အစွမ်းဖြင့် အလွယ်တကူ ဖိနှိပ်နိုင်သော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်သည် သာမန်လူများကဲ့သို့ ညှိနှိုင်းနေကြသည်။ ရှောင်ထုန်သည် နောက်ပြောင်တတ်သော်လည်း သူက ဂိုဏ်း၏ ချစ်ခင်မှုကို ကောင်းကောင်းရရှိထားသည်။

မကြာမီ အခြားတပည့်တစ်ယောက်က ဆရာဖြစ်ကို ဖျောင်းဖျရန် လာခဲ့သည်။ “ဆရာ၊ သဘောတူလိုက်ပါ။ ဆရာဦးလေးငယ်ရဲ့ တင်ပါးကို မရိုက်ပါနဲ့၊ သူက ချက်ချင်း ဆင်းလာမှာပါ”

ဤတပည့်သည် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်ခန့် ရှိပုံရသည်။ သုံးနှစ်အရွယ်ကလေးကို ဆရာဦးလေးငယ်ဟု ခေါ်ခြင်းသည် အနည်းငယ် နေရာလွဲနေပုံရသော်လည်း သူဘာမှလုပ်စရာမရှိပေ။

ရှောင်ထုန်သည် ဂိုဏ်းဘိုးဘေး၏ တပည့်ဖြစ်ပြီး ဆရာ့၏ အချစ်ဆုံး မြေးတပည့်လည်း ဖြစ်သည်။ သူက အကြီးအကဲ ရှီ၏ မြေးလည်း ဖြစ်သည်။ သူ့ရဲ့အဆင့်အတန်းက မြင့်သည်။ ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် အကြီးအကဲအနည်းငယ်မှလွဲ၍ ဂိုဏ်းရှိ လူတိုင်းက ရှောင်ထုန်ကို ဆရာဦးလေးငယ်ဟု ခေါ်ရသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ဆရာ။ ဆရာဦးလေးငယ်ရဲ့ တင်ပါးကို မရိုက်ဘူးလို့ ကတိပေးရင် သူက ချက်ချင်း ဆင်းလာမှာပါ” ဟု အခြားတပည့်များက ပြောကြသည်။ သူတို့က ရှောင်ထုန်ကို အလွန်ကောင်းကောင်းသိကြသည်။

ရှောင်ထုန်က သစ်ကိုင်းပေါ်တွင် ရပ်ပြီး သစ်ပင်အောက်ရှိ လူများကို မျက်နှာပြောင်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက လက်များကို ခါးပေါ်တင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာ သဘောတူပြီး ကျွန်တော့်တင်ပါးကို မရိုက်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်ဆင်းမယ်”

“ဆရာဦးလေးငယ်၊ အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်” ကောင်လေးက ပါးလွှာသော သစ်ကိုင်းပေါ်တွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်း ချွေးများပြန်လာကြသည်။

“ဆရာ၊ ဆရာဦးလေးငယ်အတွက် အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။ သူ့ကို ကတိပေးလိုက်ပါ”

“ဆရာဦးလေးငယ်၊ သတိထား”

တပည့်များ၏ ဖိအားပေးမှုအောက်တွင် ဆရာက နောက်ဆုံးတော့ ရှောင်ထုန်ကို မရိုက်ရန် သဘောတူခဲ့သည်။

“ဆရာ ကတိပေးတယ်နော်” ရှောင်ထုန်က သစ်ကိုင်းပေါ်တွင် ရပ်ပြီး စိုးရိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါကတိပေးတယ်” ဆရာက အံကြိတ်ပြီး သဘောတူလိုက်သည်။

ထို့နောက် ရှောင်ထုန်က အလွယ်တကူ ပျံဆင်းလာခဲ့သည်။

ဆရာက ချက်ချင်း ရှေ့သို့သွားပြီး သူ့အဝတ်များကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

ရှောင်ထုန်က အရမ်းကြောက်ပြီး အော်လိုက်သည်။ “ဆရာ၊ ကျွန်တော့်တင်ပါးကို မရိုက်ဘူးလို့ ကတိပေးထားတယ်လေ”

ဆရာက နှာမှုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဟမ့်၊ ငါမင်းကို အဲ့လိုကတိပေးခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါမင်းကို အပြစ်ဒဏ်တချို့ မပေးဘူးလို့ မပြောခဲ့ဘူး

မင်းရဲ့ခြံဝင်းကို ပြန်သွားပြီး ကျင့်ကြံ။ မင်းက လဝက်လောက် အပြင်ထွက်လာရမှာမဟုတ်ဘူး။ ငါမင်းရဲ့အကြီးဆုံးနဲ့ တတိယမြောက် တူတပည့်တွေကို မင်းကိုကြီးကြပ်ခိုင်းမယ်”

ဤသို့ကြားသောအခါ ရှောင်ထုန်၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။

သူ့ရဲ့ အငြိမ်နေနိုင်တဲ့သဘာဝနဲ့ဆိုရင် သူ့အတွက် တစ်နေ့လောက် ကျင့်ကြံရတာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုတစ်ခုပဲ၊ လဝက်လောက်ဆိုရင်တော့ ပြောစရာမလိုတော့ဘူး။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ လူများစွာက ရှောင်ထုန်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အရည်အချင်းကို မနာလိုဖြစ်ကြတယ်။ တခြားသူတွေက ဆယ်နှစ်ကျော်လောက် ကြိုးစားပြီးတော့မှ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ထုန်က ကြိုးစားစရာတောင်မလိုဘူး။ သူက စား၊ သောက်၊ ပျော်ပါးတယ်။ သူက အလွယ်တကူ ကျင့်ကြံပြီး လူတွေမနာလိုဖြစ်ရတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်ရှိခဲ့တယ်။

“အစ်ကိုကြီးနဲ့ တတိယအစ်မကြီးရဲ့ ကြီးကြပ်မှုနဲ့ဆိုရင် ဆရာဦးလေးငယ်က ပေါ့လျော့ချင်ရင်တောင် မဖြစ်နိုင်ဘူး”

လူတိုင်း ပါးစပ်ကိုအုပ်ပြီး ရယ်မောကြသည်။

“ဟီးဟီး၊ ဟုတ်တယ်။ အစ်ကိုကြီးနဲ့ တတိယအစ်မကြီးက ငါတို့ဂိုဏ်းမှာ အတင်းကျပ်ဆုံးလူတွေပဲ။ သူတို့က ဆရာဦးလေးငယ်ကို ချစ်ပေမဲ့ သူ့ကို ပေါ့လျော့ခွင့်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး”

သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ တင်းကျပ်တဲ့ ကြီးကြပ်မှုကြောင့်ပဲ ရှောင်ထုန်က သူ့ရဲ့လက်ရှိ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ရရှိခဲ့တာ။

“ဒါပေမဲ့ နောက်လဝက်လောက်အထိ ဆရာဦးလေးငယ် ခုန်ပေါက်နေတာကို မမြင်ရတော့မှာပဲ”

“တကယ်ကို ပျင်းစရာကောင်းမှာပဲ”

“ငါတို့က အစ်ကိုကြီးနဲ့ တတိယအစ်မကြီးကို ဆရာဦးလေးငယ်ကို အခါအားလျော်စွာ အပြင်ထွက်ခွင့်ပေးဖို့ သွားပြီး တောင်းပန်ကြရင်ကော”

“မင်းက အစ်ကိုကြီးနဲ့ တတိယအစ်မကြီးက မင်းကို တစ်ပိုင်းသေအောင် ရိုက်မှာ မကြောက်ရင် သွားလို့ရတယ်”

“အစ်ကိုကြီးနဲ့ တတိယအစ်မကြီးက ရှောင်ထုန်အပေါ်ထားတဲ့ သူတို့ရဲ့အချစ်က တင်းကျပ်မှုကနေတစ်ဆင့် ပြသလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်တယ်။ ပြီးတော့ မင်းက မင်းရဲ့ဆရာဦးလေးငယ်ကို တကယ်ဂရုစိုက်ရင် သူ့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုကို မနှောင့်ယှက်နဲ့”

အားလုံး…

အဲ့လိုဖြစ်နေပေမဲ့ သူတို့က တကယ်ကို မကျင့်သားမရဘူး။

သို့သော် လူတိုင်းမသိခဲ့သည်မှာ…

ရှီလဲ့ထုန် ခြံဝင်းထဲကိုဝင်ပြီး တိုင်တွေလိုရပ်နေတဲ့ အစ်ကိုကြီးနဲ့ တတိယအစ်မကြီးကို မြင်လိုက်တဲ့အခိုက်မှာ သူ့မျက်လုံးတွေ ချက်ချင်းတောက်ပလာတယ်။

အစ်ကိုကြီးနဲ့ တတိယအစ်မကြီးက နှစ်ယောက်စလုံး ကောင်းကင်တံခါးဂိုဏ်းရဲ့ အမှတ်အသားဖြစ်တဲ့ အဖြူရောင်အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ထားကြတယ်။ အစ်ကိုကြီးက အေးစက်ပြီး ခန့်ညားတယ်။ သူက ထူထဲတဲ့မျက်ခုံးမွှေးတွေနဲ့ မျက်လုံးကြီးတွေရှိတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက အရမ်းစူးရှတယ်။

တတိယအစ်မကြီးရဲ့ မျက်နှာအသွင်အပြင်က လှပပြီး သူမရဲ့ဩဇာအာဏာက အေးစက်တယ်။

သူတို့နှစ်ယောက်က အရမ်းလိုက်ဖက်ပုံရတယ်။

တကယ်တော့ သူတို့နှစ်ယောက်က စုံတွဲတစ်တွဲပဲ။

ရှောင်ထုန် ချက်ချင်းပျံသန်းသွားပြီး တတိယအစ်မကြီးရဲ့ လက်မောင်းထဲကို ပျံဝင်သွားတယ်။ သူက သက်ပြင်းချပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်တယ်။ “တတိယတူတပည့်၊ မင်းကို အရမ်းလွမ်းနေတာ”

တတိယအစ်မကြီးရဲ့ အေးစက်တဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ ခပ်ရေးရေးအပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ သူမက ရှောင်ထုန်ရဲ့ခေါင်းကို ပုတ်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ “ဆရာဦးလေးငယ်၊ မင်းကိုလည်း အရမ်းသတိရနေတာ”

ရှောင်ထုန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ နောက်တစ်ကြိမ် တောက်ပလာတယ်။ သူက သူ့ခေါင်းကို မိန်းကလေးရဲ့လက်မောင်းထဲကို ထိုးထည့်တော့မယ့်အချိန်မှာ သူ့လည်ပင်းကနေ ရုတ်တရက် ဆွဲမခံရပြီး အပြင်ကို ပစ်ထုတ်ခံလိုက်ရတယ်။

“အား၊ မင်းက မင်းရဲ့ကောင်မလေးကို ဆရာဦးလေးငယ်ထက် ဦးစားပေးမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်သိသားပဲ” သူပျံထွက်သွားပြီးပြီးချင်း ရှောင်ထုန်က မကျေမနပ်နဲ့ အော်လိုက်သည်။

ကောင်မလေးက ဒါကိုမြင်တော့ တစ်ဖက်ကယောက်ျားလေးကို စိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ “အစ်ကိုကြီး၊ ဘာလို့ ဆရာဦးလေးငယ်ကို အဲ့လိုပစ်ထုတ်လိုက်တာလဲ”

ပြန်ကောင်းလာပြီး ပြန်ပျံသန်းလာတဲ့ ရှောင်ထုန်က တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။ “ဘာကြောင့်ဖြစ်နိုင်ဦးမှာလဲ။ သူက မနာလိုဖြစ်နေတာ။ အကြီးဆုံးတူတပည့်၊ မင်းက မင်းရဲ့ကောင်မလေးအတွက် မင်းရဲ့ဆရာဦးလေးငယ်ကို တကယ်တိုက်ခိုက်တယ်။ ကျွန်တော် ဆရာ့ကို သွားတိုင်မယ်”

အကြီးဆုံးတပည့်က သူ့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “သွားတိုင်” ဆရာက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ဘက်က ရပ်တည်မှာပဲ။

ဒီလိုကြားတော့ ရှောင်ထုန်က နှုတ်ခမ်းစူပြီး အရမ်းမပျော်မရွှင်ဖြစ်နေလေသည်။

သူက ကောင်မလေးကို ကြည့်ပြီး တိုင်ကြားလိုက်သည်။ “တတိယတူတပည့်၊ ကြည့်စမ်း၊ အကြီးဆုံးတူတပည့်က ကျွန်တော်ကိုအနိုင်ကျင့်နေတယ်။ ကျွန်တော်အတွက် သေသေချာချာ လက်စားချေပေးရမယ်”

အကြီးဆုံးတပည့်အစ်ကိုနဲ့ တတိယတပည့်အစ်မ : …

ဒါတွေအားလုံးက အရမ်းရင်းနှီးနေတယ်။

“တော်ပြီ။ ဟန်မဆောင်နဲ့တော့” အကြီးဆုံးတပည့်အစ်ကိုရဲ့ ခန့်ညားတဲ့မျက်နှာက အေးစက်နေပြီး အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။ “ပြောစမ်း၊ ဒီတစ်ခါ မင်းဘာလိုချင်လဲ”

ရှောင်ထုန် ချက်ချင်း ရယ်မောစွာ ပြောလိုက်သည်။ “အကြီးဆုံးတူတပည့်၊ မင်းက ကျွန်တော်ကို တကယ်သိလွန်းတယ်”

“ဆက်ပြော” အကြီးဆုံးတပည့်အစ်ကိုက စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်း တောင်ပေါ်ကနေ ထပ်ထွက်သွားချင်တာလား”

ရှောင်ထုန် တောင်ပေါ်ကနေ တိတ်တဆိတ်ထွက်သွားချင်တိုင်း သူက ပြဿနာတချို့ရှာတတ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်က သူ့ကိုကြီးကြပ်ဖို့လာတဲ့အခါ ရှောင်ထုန်က သူ့ကို အပြင်ခေါ်သွားပြီး ကစားပေးဖို့ ဆန္ဒရှိလာတဲ့အထိ သူတို့ကို ဂျီကျတတ်သည်။

ရှောင်ထုန်က လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ဆရာ့ဆီက ကြားတယ်။ နှစ်ရက်နေရင် မင်းတို့က စမ်းသပ်မှုတစ်ခုအတွက် အပြင်ထွက်သွားမယ်။ ကျွန်တော်လည်း အတူသွားချင်တယ်”

တတိယတပည့်အစ်မက ဒီစကားလိုကြားတော့ မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ “ဆရာဦးလေးငယ်၊ ဒါက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီတစ်ခါ ငါသဘောမတူဘူး”

အရင်တုန်းက သူတို့က ရှောင်ထုန်ကို အန္တရာယ်မရှိလို့သာ ခေါ်သွားတာ။

ဒါပေမဲ့ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။ ဒါက သေခြင်းရှင်ခြင်းကိစ္စပဲ။ ဒါကြောင့် သူတို့က သေချာပေါက် သဘောမတူဘူး။ ဒါက နောက်စရာမဟုတ်ဘူး။

ရှောင်ထုန် : …

***