ရှောင်ထုန်၏ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ၉
Vol. 32 Ch. 534
“ဟင်း၊ အကြီးဆုံးသခင်လေး…”
“ရှူး! မင်းသေချင်နေတာလား။ ရှန်မိသားစုမှာ အကြီးဆုံးသခင်လေး မရှိတော့ဘူး။ ဒုတိယသခင်လေးသာ ကြားသွားရင် မင်းကို အရှင်လတ်လတ် အရေခွံခွာပစ်လိမ့်မယ်”
အခုချိန်မှာ ရှန်လင်ဖေးရဲ့ကိစ္စက ရှန်မိသားစုမှာ တားမြစ်ထားတဲ့အရာတစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။
ရှန်လင်ဖေး ရှန်မိသားစုကနေ နှင်ထုတ်ခံရပြီးကတည်းက ရှန်မိသားစုကို သတင်းတွေ ဆက်တိုက်ပို့နေတဲ့သူတွေ ရှိခဲ့သည်။
သူတို့က ရှန်မိသားစုကို ရှန်မိသားစုရဲ့ ဉာဏ်ကြီးရှင် ရှန်လင်ဖေးက တကယ်တမ်း သူ့ရဲ့ဝိညာဉ်အမြစ်တွေ ဆုံးရှုံးသွားတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောပြကြသည်။
သူတို့က ရှန်လင်ဖေး တောထဲမှာ မိစ္ဆာသားရဲတွေကို သတ်နေတာကို မြင်ခဲ့ကြသည်။
သူတို့က ရှန်မိသားစုကို လန်မိသားစုရဲ့ သခင်လေးငယ်လေးနဲ့ ရှန်လင်ဖေးက သူငယ်ချင်းကောင်းတွေဖြစ်တယ်လို့လည်း ပြောပြကြသည်။
သတင်းက ရှန်မိသားစုကို ရောက်သွားတော့ ရှန်မိသားစုရဲ့ခေါင်းဆောင်က ဒေါသထွက်ပြီး သွေးအန်ခဲ့သည်။ အကြီးအကဲတွေရဲ့မျက်နှာတွေကလည်း အရမ်းဆိုးရွားနေသည်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ သူတို့က ရှန်လင်ဖေးက သူတို့ကို လှည့်စားခဲ့တာကို နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားကြသည်။ ပိုပြီးဒေါသထွက်စရာကောင်းတာက သူတို့က ရှန်မိသားစုရဲ့ ဉာဏ်ကြီးရှင်ကို ရှန်မိသားစုကနေ ကိုယ်တိုင်နှင်ထုတ်ခဲ့တာပဲ။ သူတို့က သူ့နဲ့ ဆက်ဆံရေးတောင် ဖြတ်တောက်ခဲ့ကြသည်။
ရှန်လင်ဖေး ရှန်မိသားစုကနေ နှင်ထုတ်ခံရတဲ့အခိုက်မှာ သူက ရှန်မိသားစုနဲ့ ဘာမှမပတ်သက်တော့ဘူး။
ရှန်မိသားစုက သူ့ကိုရှာဖို့ လူတွေလွှတ်ခဲ့ပေမဲ့ ရှန်လင်ဖေးက ရှန်မိသားစုရဲ့အဖွဲ့ဝင်တွေနဲ့ တွေ့ဆုံခြင်းကို ရှောင်ရှားခဲ့သည်။ သူတို့က သူ့ကိုတောင်းပန်ရင်တောင် ရှန်လင်ဖေးက သူတို့ကို လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။ သူက ရှန်မိသားစုရဲ့အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘူးလို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောခဲ့လေသည်။
ရှန်မိသားစုက သူတို့ရဲ့ ဉာဏ်ကြီးရှင်ကျင့်ကြံသူကို မိုက်မဲစွာ နှင်ထုတ်ခဲ့တယ်။ ဒီကိစ္စ ပေါ်သွားတာနဲ့ တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးက သူတို့ကို လှောင်ပြောင်ကြတယ်။ မိသားစုက သူတို့မိသားစုရဲ့ အကြီးမြတ်ဆုံးဉာဏ်ကြီးရှင်ကို ကန်ထုတ်ခဲ့တယ်။
ရှန်မိသားစုက ရှန်လင်ဖေးကို ပြန်လာဖို့ မဖျောင်းဖျနိုင်ခဲ့ဘူး။
သူတို့က ရှန်လင်ဖေးရဲ့သတင်းကို ကြားတိုင်း သခင်က ဒေါသထွက်ပြီး သွေးအန်ချင်စိတ်ပေါက်တယ်။
ရှန်မိသားစုရဲ့ ဒုတိယသခင်လေး၊ ရှန်လင်ဖေးရဲ့ အရင်းအချာညီငယ်နဲ့ အခု ရှန်မိသားစုရဲ့အမွေဆက်ခံသူကလည်း သူ့အစ်ကိုကြီးရဲ့သတင်းကို ကြားတော့ မျက်နှာပြာနှမ်းနေတယ်။
သူက ဒီအခွင့်အရေးကို အလွန်ခက်ခဲစွာ စောင့်ခဲ့ရပြီး သူ့အစ်ကိုကြီးကို ခြေဖဝါးအောက်မှာ နင်းခြေနိုင်ပြီလို့ ထင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေအားလုံးက အတုအယောင်ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။
အခု လူတိုင်းက သူ့ရဲ့စွမ်းရည်နဲ့ ကျင့်ကြံမှုက သူ့အစ်ကိုကြီး ရှန်လင်ဖေးထက် နိမ့်ကျတယ်လို့ သူ့ကိုလှောင်ပြောင်နေကြတယ်။ သူ့ကိုကြည့်တဲ့အကြည့်တွေက မထီမဲ့မြင်ပြုမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။
…
“ဟင်း..၊ အကြီးဆုံးသခင်လေးက သခင်မလေးကို သွားရှာတယ်လို့ ကြားတယ်။ ရှာတွေ့ပြီလားမသိဘူး” ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘယ်သူမှမရှိတာကို မြင်တော့ အစေခံမလေးနှစ်ယောက်က တီးတိုးပြောနေကြသည်။
“အကြီးဆုံးသခင်လေးက သခင်မလေးကို တကယ်စွဲလန်းတာပဲ” လို့ ကောင်မလေးက မနာလိုမှုတွေပြည့်နေတဲ့မျက်နှာနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ “သူက သခင်မလေးကို ရှာဖို့အတွက် ရှန်မိသားစုရဲ့အမွေဆက်ခံသူနေရာကိုတောင် စွန့်လွှတ်ခဲ့တယ်”
“သခင်မလေး မွေးဖွားပြီးပြီလို့ ကြားတယ်။ ယောကျာ်းလေးလား မိန်းကလေးလား မသိဘူး”
“ဘယ်သူသိမှာလဲ။ သခင်မလေးနဲ့ သခင်လေးငယ်လေးက နှစ်ယောက်စလုံး ပျောက်သွားပြီ”
“အဲ့ဒီခွေးမနဲ့ အကောင်စုတ်အကြောင်း ပြောဖို့ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ဘယ်သူခွင့်ပြုတာလဲ” သူတို့နောက်ကနေ ဒေါသတကြီးအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဒုတိယသခင်လေး” အစေခံမလေးနှစ်ယောက်က ကြောက်ရွံ့စွာ ဒူးထောက်ပြီး ဦးချလိုက်သည်၊ “ဒုတိယသခင်လေး၊ ကျွန်မတို့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ”
“လာကြစမ်း၊ ဒီကျွန်နှစ်ယောက်ကို ဆွဲခေါ်သွားပြီး မိစ္ဆာသားရဲတွေကို ကျွေးလိုက်”
“ဒုတိယသခင်လေး၊ ကျွန်မတို့ကို ချမ်းသာပေးပါ။ ကျွန်မတို့ နောက်ထပ်မပြောတော့ပါဘူး”
“ဒုတိယသခင်လေး၊ ကျွန်မတို့ကို ချမ်းသာပေးပါ”
ဒါပေမဲ့ သူတို့အသံတွေက ဝေးကွာသွားတယ်။
ရှောင်ထုန်က သူတို့ကိုကယ်တင်ဖို့ မန္တာန်တစ်ခုသုံးတော့မယ့်အချိန်မှာ သူ့အဘိုးက ရုတ်တရက်ပေါ်လာပြီး သူ့ပုခုံးသေးသေးလေးတွေကို ဆွဲကိုင်လိုက်တယ်။ သူက အရမ်းလေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်၊ “ရှောင်ထုန်၊ မင်းဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ”
သူ့အဘိုး ရုတ်တရက်ပေါ်လာတာကို မြင်တော့ ရှောင်ထုန်က နှလုံးခုန်ရပ်မတတ် ဖြစ်သွားတယ်။ သူက သူ့ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ပြီး၊ “အဘိုး၊ ဘယ်လိုလုပ် ဒီကကိုရောက်နေတာလဲ”
အဋ္ဌမအကြီးအကဲကတော့ အရမ်းလေးနက်နေသည်၊ “ငါအရင်မေးတာလေ။ မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ”
ရှောင်ထုန်ရဲ့မျက်လုံးတွေက ကြည်လင်ပြီး လေးနက်နေတယ်၊ “အဘိုး၊ ကျွန်တော်က အဲ့ဒီသနားစရာကောင်းတဲ့ အစ်မလေးနှစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ချင်တယ်”
သူက သူတို့ဆီကနေ သူ့အဖေအကြောင်း သတင်းအချက်အလက်တွေ ပိုရချင်သေးသည်။
“မဟုတ်တာတွေ” လို့ အဋ္ဌမအကြီးအကဲက တင်းမာစွာ ပြောလိုက်တယ်။ “ဒါဘယ်လောက်အန္တရာယ်များတယ်ဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား။ မင်းက ချီကျင့်ကြံခြင်း အဋ္ဌမအဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတယ်၊ မင်းက လူတွေကို တစ်ယောက်တည်း ကယ်တင်ချင်တယ်ဟုတ်လား။ မင်းအိပ်မက်မက်နေတာပဲဖြစ်မယ်”
သူ့ကိုအမြဲတမ်း အလိုလိုက်ခဲ့တဲ့ သူ့အဘိုးက သူ့ကိုဆူတော့ ရှောင်ထုန်ရဲ့မျက်လုံးတွေက နာကျင်မှုနဲ့ နီရဲသွားသည်။ သူက သူ့နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ပြီး ခေါင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်၊ “ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအစ်မနှစ်ယောက်က အရမ်းသနားစရာကောင်းတယ်။ ကျွန်တော်သူတို့ကို မကယ်ရင် သူတို့… သေသွားလိမ့်မယ်”
“ဒါက သူတို့မိသားစုကိစ္စပဲ။ မင်းက ဘာလို့ဝင်စွက်ဖက်ချင်တာလဲ” လို့ အဋ္ဌမအကြီးအကဲက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “လာ၊ ငါနဲ့အတူပြန်လိုက်ခဲ့။ ငါမင်းကို မေးစရာရှိသေးတယ်”
ရှောင်ထုန် တုံ့ပြန်ဖို့မစောင့်ဘဲ အဋ္ဌမအကြီးအကဲက ရှောင်ထုန်ကို ချီပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။
ယွဲ့လိုင်တည်းခိုခန်းက တူတပည့်တွေက သူတို့ရဲ့ဆရာဦးလေးငယ် ပျောက်သွားတာကို သိလိုက်ရတော့ သူတို့အားလုံး အရမ်းစိုးရိမ်နေကြသည်။
“အစ်ကိုကြီး၊ ဆရာဦးလေးငယ် အဖမ်းခံရတာများလား” ညီငယ်ညီမငယ်တစ်စုက အစ်ကိုကြီးကို ဝိုင်းပြီး စိုးရိမ်စွာ မေးလိုက်ကြသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ဆရာဦးလေးငယ်က အရမ်းငယ်ပြီး ဒုက္ခမခံစားဖူးဘူး။ သူသာ အဖမ်းခံရပြီး ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
“ဆရာဦးလေးငယ်က အရမ်းလှပြီး ချစ်စရာကောင်းတယ်။ သူအဖမ်းခံရတာများလား”
အစ်ကိုကြီးက အရမ်းတည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “အားလုံးပဲ စိတ်အေးအေးထားပါ။ ဆရာဦးလေးငယ်ကို ဘာမှဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး။ သူ့မှာ ဆရာတွေနဲ့ အကြီးအကဲတွေပေးထားတဲ့ မှော်ပစ္စည်းတွေနဲ့ ရတနာတွေ ရှိတယ်”
“ပြီးတော့ ဆရာဦးလေးငယ်က ငယ်ပေမဲ့ သူက ဉာဏ်ကောင်းပြီး လျင်မြန်တယ်။ သူ့ကိုဖမ်းဖို့ တော်တော်ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ ငါတို့ဒီမှာ အများကြီးရှိပေမဲ့ ဘာမှမကြားခဲ့ဘူး။ ဒါဆိုရင် ဒါက အဖမ်းခံရတာမဟုတ်ဘူး”
“ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီး၊ ဆရာဦးလေးငယ် အဖမ်းမခံရရင် သူဘယ်သွားတာလဲ”
“ဟုတ်တယ်၊ ဆရာဦးလေးငယ်က ဒီအချိန်မှာ ဘယ်သွားမှာလဲ”
အစ်ကိုကြီးက ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာဦးလေးငယ်က တိတ်တိတ်လေးအပြင်ထွက်ပြီး ကစားနေတာ ဖြစ်နိုင်ချေအများဆုံးပဲ”
“အာ”
“ဟမ်”
“ဒါပေမဲ့ ဆရာဦးလေးငယ်က ဘယ်သွားကစားတာလဲ။ ငါတို့ သူ့ကိုဘယ်မှာ ရှာရမှာလဲ”
“သူ့ကိုရှာစရာမလိုဘူး။ သူဒီမှာပဲ” လို့ အဋ္ဌမအကြီးအကဲရဲ့အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“အဋ္ဌမအကြီးအကဲ”
“ဂါရဝပြုပါတယ်၊ အဋ္ဌမအကြီးအကဲ”
ရှောင်ထုန် အဋ္ဌမအကြီးအကဲရဲ့လက်မောင်းထဲမှာ ချီထားခံရတာကို မြင်တော့ လူတိုင်း စိတ်သက်သာရာရသွားကြသည်။
ဒါပေမဲ့ သူတို့က မကြာခင်မှာပဲ သူတို့ရဲ့ဆရာဦးလေးငယ်ရဲ့ နီရဲနေတဲ့မျက်လုံးတွေကို သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။
“ဆရာဦးလေးငယ်ရဲ့မျက်လုံးတွေက နီနေတယ်။ ဘာဖြစ်တာလဲ။ သူလူဆိုးတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့တာလား”
“ဆရာဦးလေးငယ်၊ မင်းဘာဖြစ်တာလဲ”
“ဆရာဦးလေးငယ်…”
ထို့နောက် ရှောင်ထုန်က နာကျင်မှုနဲ့ ငိုယိုလိုက်သည်၊ “အဘိုးက ကျွန်တော့်ကိုဆူတယ်…”
အားလုံး : …
အဋ္ဌမအကြီးအကဲ : … ဒီကောင်စုတ်လေးက တကယ်ကြီး ငါ့ကိုတိုင်နေတာလား။
ဒါပေမဲ့ အဋ္ဌမအကြီးအကဲက တပည့်တွေရဲ့ မေးခွန်းထုတ်ပြီး သဘောမတူတဲ့အကြည့်တွေကို လက်ခံရရှိတော့ သူက ခွင့်လွှတ်လို့မရတဲ့ လူဆိုးတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားသည်။ သူ့ရဲ့အိုမင်းနေတဲ့မျက်နှာက ချက်ချင်းနီရဲသွားပြီးနောက် သူက တင်းမာတဲ့မျက်နှာအမူအရာနဲ့ အော်လိုက်သည်၊ “မင်းတို့ဘာကြည့်နေတာလဲ”
တတိယတပည့်အစ်မက သံသယနဲ့ မေးလိုက်တယ်၊ “အဋ္ဌမအကြီးအကဲ၊ ဘာလို့ ဆရာဦးလေးငယ်ကို ဒီလောက်ဆိုးဆိုးရွားရွားငိုအောင်အထိ ဆူခဲ့တာလဲ။ ဆရာဦးလေးငယ်ငိုတာ ကျွန်မ တစ်ခါမှမမြင်ဖူးဘူး”
“ဟုတ်တယ်၊ အဋ္ဌမအကြီးအကဲ၊ ဘာလို့ ဆရာဦးလေးငယ်ကို အော်ခဲ့တာလဲ။ ဆရာဦးလေးငယ်က ငယ်သေးပြီး သိပ်မသိတတ်သေးဘူးလေ။ စကားနဲ့ပြောရုံနဲ့ရပါတယ်။”
တပည့်တွေက အဋ္ဌမအကြီးအကဲကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝေဖန်လာကြသည်။
အဋ္ဌမအကြီးအကဲ : … ဒီကောင်တွေက သူတို့ရဲ့အကြီးအကဲအပေါ်ကို လေးစားမှုတောင်မရှိဘူး။
“တိတ်စမ်း” လို့ အဋ္ဌမအကြီးအကဲက တင်းမာစွာ အော်လိုက်တယ်။ “ဒီကလေးက ခိုးထွက်သွားပြီး လူတိုင်းကို စိတ်ပူအောင်လုပ်ခဲ့တယ်။ သူ့ကို ဆုံးမသင့်တယ် မဟုတ်လား”
အရင်က အဋ္ဌမအကြီးအကဲရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာကို စော်ကားခဲ့တဲ့တပည့်တွေက ခေါင်းငုံ့ပြီး သူ့ကို နာခံစွာ နားထောင်ကြသည်။
“ပြီးတော့ မင်း” လို့ အဋ္ဌမအကြီးအကဲက လှည့်ပြီး ရှောင်ထုန်ကို ထပ်ပြီးဆုံးမလာသည်။ သူက တင်းမာစွာ အော်လိုက်သည်၊ “မင်းက ငယ်ပြီး ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးက မင်းကိုအလိုလိုက်တယ်လို့ ထင်ပြီး ဒီလောက်စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ဖြစ်လို့ရတယ်လို့ မထင်နဲ့”
“မင်းက သူတို့ရဲ့အစေခံတွေကို ကယ်တင်ဖို့ ရှန်မိသားစုကို တစ်ယောက်တည်းသွားခဲ့တယ်။ မင်းအသက်ရှင်ရတာ ပင်ပန်းနေပြီလား” အဋ္ဌမအကြီးအကဲရဲ့စကားကို ကြားတော့ လူတိုင်း တုန်လှုပ်သွားကြသည်။
“ဆရာဦးလေးငယ်က ရှန်မိသားစုကို တစ်ယောက်တည်းသွားခဲ့တာလား” ဟု တစ်ယောက်ယောက်က အော်လိုက်သည်။
ရှန်မိသားစုနဲ့ ကောင်းကင်တံခါးဂိုဏ်းက ရန်သူတွေပဲ။
ကောင်းကင်တံခါးဂိုဏ်းက နှစ် ၆,၀၀၀ ပဲ တည်ထောင်ခဲ့ပေမဲ့ ဒါက ကြီးမားတဲ့ဂိုဏ်းတစ်ခုအဖြစ် ကြီးထွားလာပြီးသား။
သူတို့နဲ့ ရှန်မိသားစုကြားမှာ ဖြေရှင်းလို့မရတဲ့ အမုန်းတရားတစ်ခု ရှိသည်။
ကောင်းကင်တံခါးဂိုဏ်း ထွန်းကားလာတဲ့အချိန်မှာ ရှန်မိသားစုက ညှိုးနွမ်းသွားသည်။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်တံခါးဂိုဏ်းက ရှန်မိသားစုကို မျိုးသုဉ်းမပစ်ခဲ့ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က ရှန်ယွီဖေးကို ကြောက်လို့ပဲ။ သူက နတ်ပြည်သို့ တက်လှမ်းမတိုင်မီ သူ့ရဲ့မျိုးဆက်အတွက် ရတနာတစ်ခုခု ချန်ထားခဲ့သလား ဘယ်သူသိမှာလဲ။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကောင်းကင်တံခါးဂိုဏ်းနဲ့ ရှန်မိသားစု တွေ့ဆုံတိုင်း ရန်ပွဲတစ်ခု အမြဲဖြစ်တယ်။ ဘယ်လိုအခါသမယပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က ခါးသီးတဲ့အဆုံးသတ်အထိ တိုက်ခိုက်ကြလိမ့်မယ်။
ဆရာဦးလေးငယ်သာ ရှန်မိသားစုထဲကို တစ်ယောက်တည်းဝင်သွားပြီး ရှန်မိသားစုက ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားရင် သူက သေပြီးသားပဲ။
ဒါက တကယ်ကို အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။
အရေးကြီးဆုံးက သူက ရှန်မိသားစုကနေ လူတွေကို တကယ်ကယ်တင်ချင်တယ်ဟုတ်လား။ ဒါက ရူးသွပ်မှုပဲ။
အဋ္ဌမအကြီးအကဲ ဘာလို့ဒီလောက်ဒေါသထွက်နေလဲဆိုတာ မဆန်းတော့ဘူး။
ဆရာဦးလေးငယ်က သူ့ကိုယ်သူကာကွယ်ဖို့ အားနည်းနေသေးတယ်၊ ဒါဆို သူက တခြားသူတွေကို ဘယ်လိုကယ်တင်နိုင်မှာလဲ။ ပြီးတော့ သူက သူ့ရန်သူတွေကို ဘာလို့ကယ်တင်ချင်တာလဲ။
ရှန်မိသားစုသာ သိသွားရင်…
တပည့်တွေက အကျိုးဆက်တွေကို မတွေးဝံ့ကြဘူး။
မကြာခင်မှာပဲ တပည့်တွေရဲ့မျက်နှာတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူတို့က ရှောင်ထုန်ကို လေးလေးနက်နက် ဝေဖန်ကြသည်။
“ဆရာဦးလေးငယ်၊ မင်း ငါတို့ကိုထားခဲ့ပြီး အပြင်ထွက်ကစားတာ ကိစ္စမရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက ရှန်မိသားစုကို ဘယ်လိုသွားလို့ရမှာလဲ”
“ရှန်မိသားစုက လူတွေအားလုံး အရမ်းဆိုးတယ်။ သူတို့က ဆရာဦးလေးငယ်ကိုဖမ်းပြီး မင်းကို မြွေတွင်းထဲကို ပစ်ချလိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
“ဆရာဦးလေးငယ်၊ မင်းဒီတစ်ခါမှားတယ်။ ငါမင်းဘက်မှာ မရှိပေးနိုင်ဘူး…”
ရှောင်ထုန်က လူတိုင်းက သူမှားတယ်လို့ပြောတာကို ကြားတော့ ရုတ်တရက် အရမ်းနာကျင်သွားကာ မျက်ရည်တွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။
***