ရှောင်ထုန်၏ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ၁၀
Vol. 32 Ch. 535
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဆယ်နှစ် ကုန်လွန်သွားသည်။
ရှီလဲ့ထုန်သည် နူးညံ့ပြီး ခန့်ညားသော လူငယ်တစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ဤဆယ်နှစ်အတွင်း သူ့ကျင့်ကြံမှု အလွန်လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာသည်။
ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ရှစ်မှ သူသည် ရွှေအမြုတေအဆင့်၏ အလယ်အဆင့်သို့ တိုးတက်သွားပြီဖြစ်သည်။ သူသည် နှစ် ၁၀၀,၀၀၀ အတွင်း ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသည့် အငယ်ဆုံးလူဖြစ်ကာ ၁၃ နှစ်သာ ရှိသေးသည်။
လူများစွာသည် ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်ပင် ပြီးပြည့်စုံခြင်း၏ မဟာစက်ဝန်းကို ကျော်လွှားပြီး ရွှေအမြုတေအဆင့်သို့ ကျင့်ကြံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ဤလူငယ်သည် ၎င်းကို အလွယ်တကူ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။
ရှီလဲ့ထုန်သည် အခက်အခဲတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ သူသည် နောက်တစ်ဆင့် ကျင့်ကြံမှုသို့ ချိုးဖောက်ရန် တစ်ခုခု လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် စမ်းသပ်မှုများအတွက် တောင်ပေါ်မှ ထွက်ခွာရန် တာဝန်ပေးခြင်းခံခဲ့ရသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကောင်းကင်တံခါးဂိုဏ်းရှိ လူတိုင်းသည် သိသိသာသာ ပိုမိုစိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်နေကြသည်။
ကောင်းကင်ဘုံကိုးဆင့် တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးတွင် ရွှေအမြုတေအဆင့်၏ အလယ်အဆင့်တွင် ရှိသောလူများ များများစားစား မရှိပေ။
ထို့အပြင် ရှီလဲ့ထုန်တွင် ဉာဏ်ထက်ပြီး အသက်ကယ် မှော်ပစ္စည်းများနှင့် မှော်ရတနာများစွာ ရှိသည်။
“ကလေး၊ မင်းတောင်ပေါ်ကနေ ထွက်သွားပြီး ကမ္ဘာကြီးကို စူးစမ်းလေ့လာကြည့်ပါလား” ဟု အကြီးအကဲများနှင့် ဂိုဏ်းချုပ်က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ “ကိုယ့်ရဲ့လုံခြုံရေးကို ဘယ်အရာထက်မဆို ဦးစားပေးဖို့မမေ့နဲ့”
“ဟုတ်ကဲ့၊ အကြီးအကဲများနဲ့ ဆရာ” ဟု ရှောင်ထုန်က ရိုသေစွာ ဖြေလိုက်သည်။
ရှောင်ထုန် ထွက်ခွာတော့မည့်အချိန်တွင် တူတပည့်အုပ်စုက မလိုလားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာဦးလေးငယ်၊ ဂရုစိုက်ပါ”
“ဆရာဦးလေးငယ်၊ ဂရုစိုက်ပါ။ မနိုင်တဲ့တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တွေ့ရင် ပြေးပါ”
“ငါတို့ရဲ့ဆရာဦးလေးငယ်က ဘယ်လိုလုပ်မနိုင်မှာလဲ။ ဆရာဦးလေးငယ်က အခု ရွှေအမြုတေအဆင့်ရဲ့ အလယ်အဆင့်မှာ ရှိနေပြီ။ သူ့ကိုဘယ်သူနိုင်မှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ ဆရာဦးလေးငယ်၊ ကိုယ့်ရဲ့လုံခြုံရေးက ပထမဦးစားပေးဖြစ်တာတော့ အမှန်ပဲ”
“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်…!”
ရှောင်ထုန် : …
လူတိုင်းက သူ့ကို လူသစ်တစ်ယောက်လို သူ့အသက်ကို ပထမဦးစားပေးထားခိုင်းကြသည်။
တကယ်တော့ သူက အရမ်းယုံကြည်မှုရှိသည်။ ထိုအခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် ဆရာကြီးများမှလွဲ၍ ကောင်းကင်ဘုံကိုးဆင့် တိုက်ကြီးရှိ ဘယ်သူမှ သူ့ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ပေ။
သူက ရွှေအမြုတေအဆင့်၏ အလယ်အဆင့်တွင် ရှိသော်လည်း ရွှေအမြုတေအဆင့်၏ ထိပ်ဆုံးရှိ လူများကို မရှုံးနိမ့်မည်ကို သူယုံကြည်မှုရှိသည်။ ဆရာပင် သူ့စွမ်းရည်ကို အံ့ဩခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့က ရှီလဲ့ထုန် တစ်ယောက်တည်း လေ့ကျင့်ရန် ထွက်သွားသောအခါ စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်နေကြသည်။ တကယ်တော့ သူတို့က ရှောင်ထုန်ကို ရန်စမည့်လူများကို ပိုစိုးရိမ်ကြသည်။
ရှောင်ထုန်က ဤတူတပည့်များနှင့် သူ့ကို မလိုလားစွာ လာပို့ကြသော အကြီးအကဲများကို လက်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အားလုံးပဲ ကျွန်တော့်အတွက် စိတ်မပူကြပါနဲ့။ ကျွန်တော် သေချာပေါက် ဘေးကင်းကင်း ပြန်လာမှာပါ။ ကျွန်တော့်ကိုစောင့်နေကြနော်။ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတို့အားလုံးအတွက် အံ့ဩစရာတစ်ခုခု ယူလာပေးနိုင်လောက်တယ်”
“ဟုတ်ကဲ့။ ဆရာဦးလေးငယ်၊ ကျွန်တော်တို့ မင်းကိုစောင့်နေပါ့မယ်”
“ဒါက နှုတ်ဆက်ပွဲပဲလေ။ ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော့်ကို ဆက်ပြီးလိုက်ပို့နေရင် ကျွန်တော်နဲ့အတူ တောင်ပေါ်ကနေ ထွက်သွားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ အခုပြန်ကြတော့”
ရှောင်ထုန်က သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်ဓားကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ ဓားသွားက ကြီးမားလာသည်။ သူက ခုန်တက်ပြီး အောက်ကလူတွေကို ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်ပြန်လာခဲ့မယ်”
ရှောင်ထုန် ပျံသန်းသွားသောအခါ လူများစွာ၏မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်။
နှစ်တွေကြာလာတော့ ရှီလဲ့ထုန်က အဆက်မပြတ် အပြင်ထွက်သွားပေမဲ့ ဒါက အမြဲတမ်း သူ့ရဲ့တူတပည့်တွေ ဒါမှမဟုတ် ဆရာတူအစ်ကိုတွေရဲ့ အဖော်ပြုမှုနဲ့ပဲ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူ့မှာ လျှို့ဝှက်စွာ ကာကွယ်ပေးနေတဲ့တစ်ယောက်ယောက် ရှိတယ်။
လူတိုင်း အရမ်းစိတ်သက်သာရာရကြတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါ ရှောင်ထုန်က တစ်ယောက်တည်း အပြင်ထွက်သွားတာ။ သူဘယ်တော့ပြန်လာမလဲဆိုတာ သူတို့မသိဘူး။ ရှောင်ထုန်မရှိရင် သူတို့ရဲ့နေ့တွေက အရမ်းပျင်းစရာကောင်းလာလိမ့်မယ်။
သူတို့က ရှောင်ထုန်က သူတို့ရဲ့ဆရာနဲ့ အကြီးအကဲတွေကို ခုန်ပေါက်နေရင်း နောက်ပြောင်နေတဲ့မြင်ကွင်းကို မမြင်ရတော့ဘူး။ သူတို့က ရှောင်ထုန်ရဲ့ ပျော်ရွှင်တဲ့ရယ်သံတွေနဲ့ သူတို့ရဲ့သခင်နဲ့ အကြီးအကဲတွေရဲ့ ကျိန်ဆဲသံတွေကို မကြားရတော့ဘူး။
ရှောင်ထုန်က အခုမှထွက်သွားတာ၊ သူတို့က သူ့ကိုလွမ်းနေပြီ။
အကြီးအကဲတွေရဲ့ မျက်လုံးတွေ နီရဲလာပြီး စိုးရိမ်စွာ ပြောလိုက်ကြသည်။ “ကလေးက အရင်က တစ်ယောက်တည်း အပြင်မထွက်ဖူးဘူး။ သူ့ကိုယ်သူ ဂရုစိုက်တတ်ပါ့မလားမသိဘူး”
“သူသာ အနိုင်ကျင့်ခံရပြီး သူ့ကိုကာကွယ်ပေးမယ့်တစ်ယောက်ယောက် မရှိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
“သူက ကလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတယ်။ အိုး၊ သူက ခန့်ညားပြီး ချစ်စရာကောင်းတဲ့ကောင်လေးတစ်ယောက်ပဲ။ သူသာ လူဆိုးတစ်ယောက်ရဲ့ ပစ်မှတ်ထားခံရရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
“မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ သူသာ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ပစ်မှတ်ထားခံရပြီး အဖမ်းခံရရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
တပည့်များ : …
ဒါက သူတို့ရဲ့အကြီးအကဲတွေ ဒီလောက်ကြောက်တတ်တာကို သူတို့ ပထမဆုံးမြင်ဖူးတာပဲ။ သူတို့က အမေတွေလို စိုးရိမ်နေကြတယ်။
…
ပထမဆုံးအကြိမ် လွတ်လပ်ခွင့်ရတဲ့ ရှီလဲ့ထုန်က ပျော်ရွှင်ပြီး ရူးသွပ်တော့မတတ် ဖြစ်နေတယ်။ လူများစွာက သူ့အတွက် စိုးရိမ်နေတယ်ဆိုတာကို သူလုံးဝမသိဘူး။
“ဒါက ငါ ပထမဆုံးအကြိမ် အပြင်ထွက်တာပဲ။ ဘယ်သူမှမကြည့်နေတာ အရမ်းကောင်းတယ်” ဓားပေါ်မှာရပ်ရင်း သူက ခါးဆန့်ပြီး စိတ်အေးလက်အေး ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဒီတစ်ခါ သေချာပေါက် ပျော်ပျော်ပါးပါး နေတော့မယ်”
ရုတ်တရက် ရှီလဲ့ထုန်က တိုက်ခိုက်နေတဲ့အသံတွေ ကြားလိုက်ရတာကြောင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ “ငါဘာလုပ်ရမလဲ။ အင်း... အရင်သွားကြည့်လိုက်မယ်”
သူက သုံးနှစ်သားအရွယ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ရှေ့ကိုပြေးထွက်ပြီး ရှန်မိသားစုကနေ တစ်ယောက်ယောက်ကို ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပုံကို စဉ်းစားမိတယ်။ သူက အရမ်းကလေးဆန်ခဲ့တယ်။ သူ့အဘိုးက သူ့ကိုမတားခဲ့ရင် သူက ရှန်မိသားစုကလူတွေကို သတိပေးမိလိမ့်မယ်။ သူဘယ်သူ့ကိုမှ မကယ်တင်နိုင်ဘဲ ရှန်မိသားစုက အဖမ်းခံရမှာပဲ။
ထိုစဉ်က သူ့ရဲ့ရည်ရွယ်ချက်က သူ့ရဲ့အရင်းအချာအဖေရဲ့ အခြေအနေကို စုံစမ်းဖို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အစေခံမလေးတွေရဲ့စကားကို နားထောင်ပြီး နှစ်တွေကြာလာတော့ သူရရှိခဲ့တဲ့သတင်းအချက်အလက်တွေကို ပေါင်းစပ်ပြီးနောက် သူက သူ့အဖေက သူတို့ကိုရှာဖွေနေတယ်ဆိုတာကို အရမ်းသေချာနေတယ်။
သူဒါကိုစဉ်းစားမိတော့ ရှောင်ထုန်ရဲ့နှလုံးသားက အနည်းငယ် နာကျင်သွားတယ်။
သူ့အရင်ဘဝမှာ သူက အမေတစ်ယောက်ပဲ ရှိပြီး အဖေမရှိခဲ့ဘူး။ ရှောင်ထုန်က နောက်ဆုံးတော့ သူ့အရင်ဘဝမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့အရာတွေကို နားလည်လောက်အောင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီ။
သူ့အရင်ဘဝမှာ သူက အမြဲတမ်း တခြားရွာကကလေးတွေရဲ့ အမွှေကောင်လို့ လှောင်ပြောင်ခံခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက သူတို့ကိုမမုန်းဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့အဘိုးအဘွားတွေနဲ့ ရှောင်မိသားစုကလူတိုင်းက သူ့ကိုချစ်တယ်ဆိုတာကို သူသိတယ်၊ သူ့အမေကလွဲရင်ပေါ့။
လူတိုင်းက သူ့ကို သူ့အမေက သူ့ကိုမချစ်တာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူမက ထိခိုက်ဒဏ်ရာရခဲ့လို့ သူက သူ့ကိုမြင်တဲ့အခါ မကောင်းတဲ့အရာတချို့ကို စဉ်းစားမိတတ်တယ်၊ ဒါကြောင့် သူမက သူ့ကိုတွေ့ဖို့ အရမ်းဆန္ဒမရှိဘူးလို့ ပြောကြတယ်။
ဒါပေမဲ့ အခုထိ သူက သူ့အမေကို ဒီလောက်မုန်းတီးပြီး ဒီလောက်မကြိုက်အောင် သူဘာအမှားလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာကို သူလုံးဝမသိဘူး။
သူသေတော့မယ့်အချိန်မှာတောင် သူမကိုတွေ့ပြီး သူမဆီက ပွေ့ဖက်မှုတစ်ခုတောင် မရနိုင်ခဲ့ဘူး။
ဒီဘဝမှာ သူ့အမေက သူ မွေးပြီးပြီးချင်း သေဆုံးသွားခဲ့တယ်။
သူက ဒီအမေက သူ့ကိုမွေးဖို့ ဘယ်လောက်ကြိုးစားခဲ့လဲဆိုတာကို မှတ်မိတယ်။
ရှောင်ထုန်ကိုမွေးပြီးနောက် သူ့အမေက သူမသေတော့မယ်ဆိုတာကို သိတော့ သူမက သူမရဲ့မွေးခါစသားလေးနဲ့ ခွဲခွာရမှာ နှမြောနေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက မကွယ်လွန်မီ ရှောင်ထုန်အတွက် အကောင်းဆုံးအရာတွေကို စီစဉ်ပေးခဲ့သေးတယ်။
ဒီဘဝမှာ သူက သူ့အမေရဲ့အချစ်ကို ရရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အရမ်းတိုတောင်းခဲ့တယ်။
သူ မွေးတုန်းက သူ့အမေကို ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီး သူ့ဂိုဏ်းကြောင့် သူ့အဖေကို အသိအမှတ်မပြုနိုင်ခဲ့ဘူး။
ရှီလဲ့ထုန်က သူ့ရဲ့မိသားစုဆက်ဆံရေးက ဘာလို့ဒီလောက်အားနည်းနေလဲဆိုတာကို မတွေးဘဲမနေနိုင်ဘူး။ သူက သူ့မိဘတွေရဲ့ ပြည့်စုံတဲ့အချစ်ကို ဘာလို့မရနိုင်တာလဲ။ ဒါက ဘယ်သူမှမသိတဲ့ သူ့ရဲ့ရင်ထဲကနာကျင်မှုပဲ။
သူဒီရှန်းရှလောကကို ရောက်လာကတည်းက သူက ဒီရင်ထဲကနာကျင်မှုက သူ့မှာ အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာတွေ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်တယ်ဆိုတာကို သိတယ်။ အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာတွေရှိတဲ့ကျင့်ကြံသူတွေက လုံးဝ နတ်ပြည်သို့ တက်လှမ်းလို့မရဘူး။ သူ ဒါကိုဖြေရှင်းရမယ်။
ဒါပေမဲ့ သူက ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ လုံးဝမသိဘူး။ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ သင်ယူနိုင်တယ်။ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ သက်တမ်းက သူ့ရဲ့အရင်ဘဝက သက်တမ်းထက် အများကြီးပိုရှည်တယ်။
ဘာမှမမျှော်လင့်ဘဲ ဖြစ်မလာရင် သူက အနည်းဆုံး နှစ်သုံးလေးရာလောက် အသက်ရှင်နိုင်တယ်။ ဥပမာ၊ ရွှေအမြုတေအဆင့်က ကျင့်ကြံသူတွေက နှစ်နှစ်ထောင်လောက် အသက်ရှင်နိုင်တယ်၊ အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်ကသူတွေကတော့ နှစ်ငါးထောင်ကျော်လောက် အသက်ရှင်နိုင်တယ်။
သူက ၁၃ နှစ်အရွယ်မှာ ရွှေအမြုတေအဆင့်ကို ရောက်ရှိခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် အချိန်အများကြီး ကျန်သေးတယ်။ သူက ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုကို သေချာပေါက် စဉ်းစားမိလိမ့်မယ်။
ရှီလဲ့ထုန်က ကောင်းကင်ကနေ ဆင်းသက်လာတယ်။ သူက တိုက်ပွဲမှာ ဖမ်းမိနေတဲ့လူတစ်ယောက်ကို မြင်တော့ မှင်သက်သွားတယ်။ သူ တောင်ပေါ်ကနေ ထွက်လာပြီးပြီးချင်း သူ့ကိုတွေ့လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ဘူး။
အနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားတဲ့လူတစ်ယောက်က ရုတ်တရက်ဆင်းသက်လာတဲ့ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနဲ့လူငယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ရဲ့စူးရှတဲ့အကြည့်က ပစ်ခတ်သွားပြီး သူက အော်လိုက်သည်၊ “ဘယ်သူလဲ”
လူငယ်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်၊ “ကျွန်တော်က ဖြတ်သွားဖြတ်လာပါပဲ။ ဆက်လုပ်ပါ”
သူ့စကားကိုကြားတော့ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့လူက ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူက အေးစက်စွာ အော်လိုက်သည်၊ “မင်းက သေလမ်းရှာနေတာပဲ” ဟု ပြောပြီးနောက် ထိုလူက သူ့ပြိုင်ဘက်ကို ဘေးကိုတွန်းပြီး သူ့လက်ထဲကဓားနဲ့ ရှောင်ထုန်ဘက်ကို ပြေးထွက်သွားသည်။
တခြားတစ်ဖက်မှာ မီးခိုးဖြူရောင်အဝတ်အစားဝတ်ထားတဲ့လူတစ်ယောက်က ချက်ချင်းအော်လိုက်သည်၊ “သတိထား”
ဒီလူတွေက လူငယ်က တကယ်တော့ သွားထိလို့မရ မီးခိုးရောင်ဝံပုလွေကြီးတစ်ကောင်ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို လုံးဝမသိကြဘူး။ ဒါကြောင့် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့လူအပေါ် ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ ကျရောက်ခဲ့တယ်။
ရှောင်ထုန်က သူ့နေရာလွတ်ကနေ ဝိညာဉ်သစ်သီးတစ်လုံးထုတ်ပြီး စားနေကာ အရမ်းစိတ်အေးလက်အေးဖြစ်နေသည်။ သူစားပြီးသွားတော့ သူက သူ့ဘက်ကိုပြေးလာနေတဲ့ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့လူဆီကို အစေ့ကို ပစ်လိုက်သည်။
ဘန်း!
ဘန်း!
အနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့လူက ချက်ချင်းပင်မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားသည်။
လူငယ်တစ်ယောက်က သေးငယ်တဲ့သစ်သီးအစေ့တစ်ခုနဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို မြေပြင်ပေါ်ကို လဲကျသွားအောင်လုပ်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနဲ့လူငယ်က ဘယ်သူလဲ။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ဘယ်ရောက်နေပြီလဲ။
သူတို့က မပြောနိုင်ဘူး။
မြေပြင်ပေါ်ကို လဲကျသွားတဲ့ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့လူက ဒေါသထွက်နေသည်။ သူက ပြန်ထလိုက်ပြီးနောက် သူ့ဓားကို မသုံးတော့ဘဲ ထိုအစား မန္တာန်တစ်ခုကိုသုံးလိုက်သည်။
ပြီးနောက်မှာတော့ “ငရဲကိုသွား” ဆိုပြီး အနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့လူက ရူးသွပ်စွာ အော်လိုက်တော့သည်။
***