ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း

အကျဉ်းသားအသစ်က သူ့မျက်နှာရှေ့မှ ရှည်လျားနေသော ဆံပင်များကို နောက်သို့ဖယ်လိုက်ပြီး အက်ကွဲနေသောအသံဖြင့် ပြောလာသည်။

"ကျွန်တော့်နာမည်က ဟွမ်းယွမ်လို့ခေါ်ပြီး တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ယောက်ပါ၊ ကျွန်တော် ဘာမှားခဲ့လဲမသိပေမယ့် သူတို့က ကျွန်တော့်ကို ဖမ်းပြီး ဒီမှာပိတ်လှောင်ထားတယ်၊ ခင်ဗျားတစ်ယောက်တည်းကပဲ ကူညီနိုင်တယ်လို့ သူတို့ ပြောတယ်"

ထိုဇာတ်လမ်းက အလွန်မရေမရာဖြစ်နေပြီး ထူးဆန်းလှ၏။ ရွှီဖန်း၏မျက်နှာပေါ်တွင် အမူအရာတစ်မျိုးဖြစ်နေကာ မဆိုင်းမတွ မေးလိုက်သည်။

"ငါ ဘယ်လိုကူညီပေးရမှာလဲ"

ဟွမ်းယွမ်အမည်ရှိအကျဉ်းသားအသစ်က ခေါင်းခါယမ်းလာပြီး အလွန်အမင်း စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံရ၏။ 

"ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး"

ရွှီဖန်းသည် အကျဉ်းသားငါးဦးအား လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ...

"သူ့အတွက် ကုတင်တစ်လုံး သီးသန့်ပြင်ပေးလိုက်"

အကျဉ်းသားငါးဦးက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြသော်လည်း သူတို့သည် ရွှီဖန်း၏ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း လိုက်နာကာ ဟွမ်းယွမ်အတွက် ကုတင်

အလွတ်တစ်လုံးကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ဆင်ပေးလာကြသည်။

ဟွမ်းယွမ်သည် ရွှီဖန်းကို ကျေးဇူးတင်ပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်တက်ကာ ဟောက်သံကျယ်လောင်စွာဖြင့် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားလေ၏။

အကျဉ်းသားငါးဦး၏မျက်နှာများက ပို၍တောင် မဖော်ရွေတော့ပေ။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ရွှီဖန်းက အမိန့်မပေးလာတာကြောင့် အကျဉ်းသားငါးဦးမှာ ဟွမ်းယွမ်ဘက်သို့ ခါးသီးစွာ ကြည့်၍ သူတို့၏ကုတင်များပေါ်သို့ ပြန်တက်လျက် အိပ်စက်ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ညအချိန်က မတားဆီးနိုင်စွာ ကျရောက်လာလေ၏။ ရွှီဖန်း၏အော်ရာကြောင့် အခန်းထဲရှိ လေထုက အနည်းငယ်လေးလံနေ၏။ အထူးသဖြင့် လူခြောက်ယောက်၏အသက်ရှူသံများကလည်း ခပ်မှန်မှန်ရှိနေသည်။ သူတို့က ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေရုံမျှသာဖြစ်ပြီး အိပ်မပျော်သေးသည်မှာ သိသာလှ၏။ သေးငယ်သောအခန်းထဲတွင် ဟွမ်းယွမ်၏ကျယ်လောင်သော ဟောက်သံများကသာ ပဲ့တင်သံထပ်နေလေ၏။

ဆေးလိပ်မီးကုန်ဆုံးသည်အထိ ဖွာပြီးနောက် ရွှီဖန်းက လက်ချောင်းကို တစ်ချက်တောက်လိုက်ရာ နီနီရဲရဲမီးစများသည် မီးခိုးငွေ့အဖြစ် အမှောင်ထုထဲတွင် ကွေးညွှတ်စွာ ပျံတက်သွားပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ရွှီဖန်းသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ မှိတ်လိုက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ မိုးပျံအိုးသိုင်းကျမ်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်းလည်ပတ်စေရန် ထိန်းချုပ်လိုက်၏။

ပါရမီရှင်များ၏နောက်ခံအင်အားများသည် များသောအားဖြင့် ချွေးစက်များ၊ အောင်မြင်မှုများနှင့် ကံမကောင်းခြင်းတို့မှတစ်ဆင့် စုဆောင်းရရှိထားခြင်းဖြစ်သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် မိုးပျံအိုးသိုင်းကျမ်းကို လည်ပတ်စေပြီးနောက် ရွှီဖန်း၏ အနည်းငယ်ခုန်

လှုပ်နေသော နှလုံးခုန်သံက တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာလေ၏။ ရွှီဖန်း၏အာရုံခံစားမှုအောက်

တွင် မည်းမှောင်နေသည့် အကျဉ်းထောင်တစ်ခုလုံးမှာလည်း ၎င်း၏ကြောက်စရာကောင်းကာ ဆိုးဝါးလှသောပုံစံကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။

မီတာတစ်ရာအတွင်းရှိ ပိုးကောင်သံများ၊ ဝေးကွာသောနေရာရှိ အကျဉ်းသားများ၏ကုတင်ပေါ်မှ နှလုံးခုန်သံများ၊ ပုရွက်ဆိတ်များ၏ခြေသံများနှင့် အခြားအသံအားလုံးသည် ရွှီဖန်း၏နားထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့လေ၏။ သူ အရာအားလုံးကို ခြေရာခံနိုင်သည်ပင်။ အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနိုင်နေ၏။

၎င်းက မိုးပျံအိုးသိုင်းကျမ်း၏ စတုတ္ထအဆင့်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်နေလေပြီ။ 

၎င်းကလည်း ရွှီဖန်း၏ဝှက်ဖဲပင်။

ရွှီဖန်းက လျိုမိသားစုကို ဘာကြောင့် အထင်သေးရသနည်း။ လျိုမိသားစုကို ခွေးတစ်ကောင်လိုမျိုး သဘောထားရန် သူ့မှာ ဘာအခွင့်အရေးရှိသနည်း။ အရာအားလုံးက ခွန်အားအပေါ်မှာသာ အခြေခံသည်။

သူ ကြည့်စရာပင်မလိုတော့ဘဲ လက်ညှိုးတစ်ချက်လောက် တောက်ရုံဖြင့် သတ်ပစ်နိုင်၏။

သူအတွက် လမ်းမရှိပေ။ သတ်ပစ်ရန်မှာ တစ်ခုတည်းသော လမ်းပင်။ 

ဒီလောကရဲ့စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ 

[ ဒီလောကထဲမှာ သူရဲကောင်းတွေ အပြည့်ရှိနေတယ်...ဘယ်သူက ငါ့ကို တားနိုင်မလဲ ]

သမာဓိရှိခြင်း၏သဘောသဘာဝသည် ရွှီဖန်း၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း စီးဆင်းသွားလေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်အေးဆေးနေသော အတွင်းအားသည် ယခုအခါ ရွှီဖန်း၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲ၌ အရိုင်းဆန်သောမြင်းများကဲ့သို့ ပြေးလွှားနေကြ၏။ 

လက်ရှိအချိန်တွင် ပုံမှန်အားဖြင့် အနည်းငယ် ဝေဝါးနေသော အရာများစွာကလည်း ရုတ်ချည်းပင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်လာသည်။

အခုအချိန်တွင် ပုံမှန်အားဖြင့် သူ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်သော အရာများစွာကိုလည်း သူ သဘာဝကျစွာ လက်ခံနိုင်လေ၏။ 

အမှတ်အသစ်တစ်ခုဖြစ်သော လောကတစ်ခုက ရွှီဖန်းဆီသို့ ဦးတည်နေပြီး ရေခဲတောင်ထိပ်ဖျားလေးကို ဖော်ပြနေသည်။

ရွှီဖန်း၏လက်ရှိအခြေအနေသည် ကျင့်ကြံသူများစွာ၏ အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် တောင့်တကြသည့် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း ဖြစ်၏။

ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် လက်တွေ့ကမ္ဘာထက် ပိုမိုရက်စက်ပြီး အရိုးထိတိုင်အောင် ထိတွေ့ရသည်။ ၎င်းက သတ်ဖြတ်ခြင်းနိယာမသာမက ရှင်သန်ခြင်းနိယာမများလည်း ပါဝင်၏။ ကျင့်ကြံခြင်းကိုယ်တိုင်ကပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုနှင့် ဒုက္ခများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အသေးစားအတားအဆီးတစ်ခုကြောင့် တစ်သက်တာလုံး၌ တစ်လက်မမျှပင် တိုးတက်နိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ဘဲ ထိုအတားအဆီးမှာ အဆုံးမရှိသောထာဝရအတားအဆီးပင် ဖြစ်ခဲ့ရကာ ကျင့်ကြံသူမြောက်များစွာကို ပိတ်ဆို့နိုင်ခဲ့၏။ 

ပြင်ပလူများနာကျင်ခံစားရန် မလိုအပ်ပေ။

ရွှီဖန်း၏ရုတ်တရက်ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းက အလွန်ထူးခြားသောအခြေအနေတစ်ခုဖြစ်သည်။ သူ  အဆင့်မြင့်အဆင့်များသို့ တရားဝင် ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်းမရှိသေးသော်လည်း ကျားသစ်၏ ရှုထောင့်အနေဖြင့် ကမ္ဘာကြီး၏ကျယ်ပြောမှုနှင့် နက်နဲမှုများကို မြင်နိုင်စွမ်းရှိလာ၏။

သူသာ ကြိုးစားလေ့ကျင့်လျှင် ပိုမိုမြင့်မားသောအဆင့်သို့ တိုးတက်အောင်မြင်နိုင်ရန်မှာ သဘာဝကျစွာပင် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ရွှီဖန်း ယုံကြည်မှုရှိသည်။

ကျင့်ကြံစဉ်အတွင်း၌ လူအများ၏မျက်နှာအရောင်ကို ပြောင်းလဲစေနိုင်ခဲ့သော အတားအဆီးသည် ရွှီဖန်းအတွက်မူ အတားအဆီးမဟုတ်ခဲ့ပေ။ 

စာကြည့်တိုက်မှူးဆီမှ ရှာဖွေတွေ့ရှိခံရသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ရွှီဖန်း၏သတိသည် ထိုမှော်ဆန်သောနေရာကနေ နှင်ထုတ်ခံခဲ့ရပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာ၏။

"ဟူး!"

သူ ပေါ့ပါးစွာ အသက်ရှူထုတ်လိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အရင်ကထက် ပိုပြီးပေါ့ပါးလာတာကိုခံစားမိပြီး သူ့ကိုယ်ထဲရှိ လေစီးဆင်းမှုကလည်း ပို၍ တက်ကြွနေလေသည်။ သူ၏အာရုံခံစားမှုများကလည်း ပိုမို ထက်မြက်လာ၏။

ဒီဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းကနေ ရရှိခဲ့သော အကျိုးကျေးဇူးများသည် သာမန်လူတစ်

ယောက်၏ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကနေ ရရှိသော အကျိုးကျေးဇူးများထက်တောင် ပို၍ တန်ဖိုးရှိသည်။

ဒါဟာ လောကအသစ်ဖြစ်၏။ ရွှီဖန်းသည် ပိုမိုမြင့်မားသောအဆင့်မှာ ရပ်တည်နိုင်ပြီး ပို၍မြင့်မားသောသဘောတရားများကို အသုံးပြုကာ လောကရှိအရာအားလုံးကို ကြည့်ရှုနိုင်၏။

ရုတ်တရက်ပင် တရှဲရှဲ အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ ရွှီဖန်း၏အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြေလျှော့လိုက်၏။ အသက်ရှူသံကိုလည်း တမင်တကာ ပိုမိုပြင်းထန်အောင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ရွှီဖန်းသည် ကုတင်ပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာရှိစွာ လှဲနေပြီး သူ့သားကောင် ရောက်လာမည်ကို စောင့်နေခဲ့၏။

မှောင်မည်းနေသော ညကောင်းကင်အောက်တွင် ပခုံးအထိ ဆံပင်ရှည်များရှိကာ စာပေလိုက်စားသော လူငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ဖြစ်နေသော ဟွမ်းယွမ်သည် ရွှီဖန်းဘက်သို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လျှောက်လာလေသည်။ 

ရွှီဖန်းသည် မကောင်းသည့်ရည်ရွယ်ချက်ရှိနေသော အကျဉ်းသားအသစ်ကို ကြည့်လိုက်လေ၏။ ဤအကျဉ်းသားအသစ်တွင် နားမလည်နိုင်စရာ သေခြင်းတရား၏အငွေ့အသက်များ ရှိနေသည်ဟု သူ ခံစားရသည်။ သို့သော် ထိုအချက်မှလွဲ၍ အကျဉ်းသားအသစ်သည် တကယ်ကို ခွန်အားမရှိသော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်၏။ သူ ထိုအကျဉ်းသားအသစ်အပေါ်၌ ပို၍စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ညက မှင်ကဲ့သို့ မှောင်မည်းနေသော်လည်း ဟွမ်းယွမ်၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ဦးတည်ရာနှင့် ရွှီဖန်း၏ အသက်ရှူသံဦးတည်ရာအရ သူ ရွှီဖန်း၏ကုတင်ဘေးကို တိတိကျကျ လျှောက်လာခဲ့၏။

ရွှီဖန်းသည် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းကို မကြာသေးခင်ကမှ ခံစားခဲ့ရသောကြောင့် သူ၏အာရုံခံစားမှုများကလည်း ထက်မြက်နေပြီး ဟွမ်းယွမ် မျက်နှာပေါ်ရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်ပေသည်။

သူ့ချွေးများက နဖူးပေါ်တွင် ရွှဲစိုနေပြီး သူ့ဆံပင်ရှည်များကလည်း ပခုံးပေါ်တွင် ရှုပ်ပွကာ ပြန့်ကျဲနေ၏။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး သူ့မျက်လုံးထဲတွင်လည်း ရုန်းကန်နေသော အမူအရာ ဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ သူ့ပုံစံမှာ သကြားလုံးခိုးစားနေသော ကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ဟွမ်းယွမ်သည် အံတင်းတင်းကြိတ်လျက် ပြင်းထန်ရက်စက်သော အမူအရာတစ်ခုက သူ့မျက်လုံးထဲတွင် လင်းလက်သွားခဲ့၏။ သူ့ပါးစပ်ကို ဖွင့်ဟကာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရွှီဖန်း၏လည်ပင်းကို ကိုက်ရန် ပြေးဝင်လာသည်။

ရွှီဖန်းသည် သိလိုစိတ်ဖြစ်မိသော်လည်း သူ့လက်များကတော့ လုံးဝမနှေးကွေးပေ။ သူ့လက်ချောင်းများသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာဖြင့် ဟွမ်းယွမ်၏ သွေးဖိအားအမှတ်များကို ထိလိုက်သည်။ ဟွမ်းယွမ်မှာ နာကျင်စွာ ညည်းတွားလာပြီး နေရာမှာပင် ရပ်တန့်သွားကာ လှုပ်ရှားနိုင်ခြင်းမရှိတော့ပေ။

ထိုမျှနှင့် ပြီးဆုံးသွားသည်မဟုတ်ပေ။ ရွှီဖန်းသည် ယင်ကောင်များကို မောင်းထုတ်သကဲ့သို့ ဟွမ်းယွမ်၏ သွေးဖိအားမှတ်များကို လက်ချောင်းဖြင့် ညင်သာစွာ တောက်လိုက်၏။ အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ ကမ္ဘာမြေကိုပင် တုန်လှုပ်စေနိုင်သည်။ ဟွမ်းယွမ်မှာ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားခဲ့ပြီး သူ့အနောက်ရှိ နံရံကို ပြင်းပြင်းထန်ထန်ရိုက်ခတ်မိကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့လေ၏။

ကျယ်လောင်သောအသံက အခန်းထဲရှိ အကျဉ်းသားငါးဦးကို နှိုးလိုက်သည်။ အကျဉ်းသားတစ်ဦးက စမ်းမေးလာ၏။

"ဆရာရွှီ မီးဖွင့်လိုက်ရမလား"

အကျိုးကျေးဇူးအနေဖြင့် ဤအခန်းသည် ညမှောင်သွားသော်လည်း မီးထွန်းရန် အခွင့်အရေးရှိနေသေးသည်။

ရွှီဖန်း၏အသံသည် အနည်းငယ် အေးစက်နေ၏။

"ဖွင့်လိုက်"

မီးဖွင့်လာပြီး ခပ်ဖျော့ဖျော့အဖြူရောင်အလင်းက သေးငယ်သောသံလှောင်အိမ်ကို ထွန်းညှိပေးလာကာ သူ့အရှေ့ရှိ အရာအားလုံးကို အလွန်ရှင်းလင်းစွာ မြင်သာစေလေသည်။

ရွှီဖန်းသည် သူ့ကုတင်ပေါ်တွင် သက်သောင့်သာက်သာရှိသောအမူအရာဖြင့် လှဲနေဆဲဖြစ်ပြီး ဆန့်ကျင်ဘက်နံရံတွင်မူ ပင့်ကူမျှင်ကဲ့သို့ အက်ကြောင်းများပေါ်နေ၏။

အောက်တွင် ဟွမ်းယွမ်အမည်ရှိ အကျဉ်းသားအသစ်က ခွေးသေကောင်တစ်ကောင်လိုမျိုး ပျော့ခွေစွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ် လဲလျောင်းနေသည်။ သူ သွေးအန်၍ လက်ကိုဆန့်တန်းကာ အော်ဟစ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူ့ပါးစပ်ထဲမှ မည်သည့်

အသံမျှ မထွက်လာခဲ့ပေ။

************************