အခန်း (၂၈)

Vol. 3 Ch. 28

“ ရှို့လီ စိတ်အေးအေးထားပါဦး”

စုန့်ဝေ့၏ အာရုံများက ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး သူ၏လေသံက ရုတ်တရက် ကူကယ်ရာမဲ့သလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

“ငါသာ ရန်ရန်က ဘယ်ကိုသွားဖို့စီစဥ်နေလဲဆိုတာကို စောစောက ကြိုသိခဲ့ရင် သူ့အတွက် နေရာပြောင်းပေးဖို့ လုပ်ပေးခဲ့လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမယ့် အခုချိန်ကျတော့ ...အရာအားလုံးက စီစဉ်ပြီးနေပြီလေ၊ ငါ့ဆီမှာ လုပ်ပေးချင်တဲ့ဆန္ဒရှိနေရင်တောင် ငါ မလုပ်နိုင်တော့ဘူး!”

စုန့်ဝေ့က ထိုစကားများကို ပြောပြီးသည်နှင့် လင်းရန်ဆီကို နောင်တရသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လာချေသည်။

“ရန်ရန်၊ အန်ကယ်စုန့်မှာလည်း ရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပါ၊ ဖြစ်နိုင်ရင် ငါ မင်းအတွက် ကျေးလက်ကိုတောင် သွားပေးချင်တာ”

လင်းရန် စုန့်ဝေ့၏ ပုံကြီးချဲ့ကားထားသော သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်ကို တိတ်တဆိတ်ကြည့်ရှုခဲ့ပြီး လုပ်ငန်းကို ပိတ်သိမ်းဖို့အတွက် ဖိအားပေးဖို့ လုပ်ခဲ့သည်။

“ဒါဆို အခုဘယ်လိုလုပ်ရတော့မလဲ၊ တကယ်လို့ ကျွန်မသာ ကျေးလက်ဒေသကိုရောက်သွားရင်တော့ သေချာပေါက် သနားစရာဘဝနဲ့ နေရတော့မယ်ထင်တယ်”

လင်းရန် စုန့်ဝေ့ဆီကို စိုးရိမ်ပူပန်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“အန်ကယ်စုန့်၊ အန်ကယ် ကျွန်မကို ကူညီရမယ်!”

“ရန်ရန်၊ ငါလည်း မင်းကို ကူညီချင်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး... အဲဒါက ငါ အရမ်း အသုံးမကျလို့ဖြစ်ရတာပဲ၊ ငါ့ရဲ့အမှားပါ၊ ငါ မင်းကို တခြားနေရာဆီကို မပြောင်းရွှေ့ပေးနိုင်ခဲ့ဘူး”

စုန့်ဝေ့၏ မျက်နှာမှာ ဝမ်းနည်းမှုများပြည့်နေသော်လည်း စိတ်ထဲမှာ ကျေနပ်စွာ ပြုံးရယ်နေခဲ့သည်။

လင်းရန်မှာ လင်းကျန်းအန်းကိုတွေ့ရန်အတွက် ကျေးလက်ကို အမှန်တကယ်မသွားခင်ကတည်းက သူ့ဆီကို အကူအညီတောင်းနေခဲ့ပြီ။

သူမ ကျေးလက်ကို အမှန်တကယ်ရောက်ရှိပြီးသွားသည့်နောက်တွင် သူတို့ အချိန်ကြာမြင့်စွာ စောင့်နေစရာ မလိုတော့ဘဲ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာလာနိုင်ရန်အတွက် သူ တောင်းဆိုလာသမျှ ကိစ္စများအားလုံးကို နာနာခံခံဖြင့် ကတိပေးလာတော့မှာဖြစ်ပြီး သူ့၏အမိန့်ကို သဝေမတိမ်း ဆောင်ရွက်လာပေတော့မည်။

စုန့်ဝေ့ သူ့ကိုယ်သူ တိတ်တဆိတ် ဂုဏ်ယူနေချိန်တွင် လင်းရန်၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် တောက်ပလာကာ စုန့်ဝေ့ဆီသို့ စေ့စေ့ကြည့်၍ စကားစလာသည်။

“မဟုတ်ဘူး အန်ကယ်စုန့်၊ အန်ကယ် ကျွန်မကို တကယ် ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်၊ ကျွန်မကို ပိုက်ဆံနည်းနည်းလောက် ပေးလိုက်လို့ရမလား၊ ဒီလိုနည်းနဲ့ဆိုရင် ကျေးလက်ဒေသမှာ ကျွန်မရဲ့ဘဝက ပိုပြီးလွယ်ကူလာလိမ့်မယ်၊

အဲဒီအချိန်ကျရင် လင်းကျန်းအန်းက ကျွန်မကို တမင်တကာ အနိုင်ကျင့်ရင်တောင် တစ်ယောက်ယောက်ကို အကူအညီတောင်းဖို့အတွက် သုံးစွဲဖို့ ပိုက်ဆံရှိနိုင်သေးတယ်?

အန်ကယ်စုန့်၊ အန်ကယ်က ကျွန်မကို ပစ်မှတ်ထားနေတာကို မတွေ့ချင်ဘူးမလား”

စုန့်ဝေ့၏ ကောင်းမွန်နေသည့် စိတ်အခြေအနေမှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရုတ်ခြည်းအဆုံးသတ်သွားတော့သည်။

လင်းရန်၏ မျှော်လင့်တကြီးအမူအရာအောက်တွင် စုန့်ဝေ့တစ်ယောက် အမှန်တကယ် အော်ဟစ်ချင်နေခဲ့သည်- မင်းက ငါ့ပိုက်ဆံတွေကို ထပ်ပြီး လိုချင်နေပြန်ပြီလား! ?

သူမက သူ့ရဲ့ပိုက်ဆံတွေကို လေပြင်းတိုက်ပြီး ပါလာတယ်လို့ တကယ်ကြီး ထင်နေတာလား?!

သို့သော်လည်း စုန့်ဝေ့တစ်ယောက် ပြန်လည် ထိန်းချုပ်ထားခဲ့ရသည်။ ဤကဲ့သို့အခြေအနေမျိုးတွင် သူအမှန်ပင် မငြင်းဆန်နိုင်ခဲ့ပါချေ။

သူတို့တွေ ဒီနေရာအထိ ရောက်လာခဲ့ပြီ။ အခုချိန်မှာကျမှ သူ ငြင်းဆန်လိုက်မယ်ဆိုရင် အရင်က ကြိုးပမ်းထားသမျှ အရာအားလုံး ပျက်စီးသွားရလိမ့်မယ်!

ဤသို့တွေးလျှက် စုန့်ဝေ့မှာ နာကျင်မှုအားကို မျိုချလိုက်ပြီး အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ငါ ကောင်းကောင်း မတွေးလိုက်မိဘူးဘဲ၊ ရန်ရန်၊ ခဏစောင့်ဦး၊ အန်ကယ်စုန့်က မင်းအတွက် အခုချက်ချင်း ပိုက်ဆံယူပေးမယ်!”

ထိုစကားကိုပြောပြီးနောက် စုန့်ဝေ့တစ်ယောက် ပိုက်ဆံယူရန်အတွက် အပေါ်ထပ်သို့ အလျှင်အမြန်ပြေးတက်သွားခဲ့သည်။

သူ သစ်သားသေတ္တာငယ်လေးထဲမှ ပိုက်ဆံများကို ကြည့်ကာ တစ်ဆယ်တန်ဆယ်ရွက်ကို စိတ်ဒုန်းဒုန်းချ၍ မထုတ်ယူမီ သူ၏ ခွန်အားများ အားလုံး ကုန်ဆုံးလုနီးပါးပင် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

မူလကတော့ ယွမ်ငါးဆယ်ခန့်သာယူချင်ခဲ့သော်လည်း ငါးကြီးတစ်ကောင်ကိုဖမ်းမိရန်အတွက် ပိုက်ရှည်ရှည်ဖြန့်ရမည်ဟု တွေးကာ နောက်ဆုံးတွင် ယွမ်တစ်ရာကိုသာ တုံ့ဆိုင်းစွာ ထုတ်ယူလာခဲ့ပေသည်။

လင်းရန်ကတော့ သူမဆီကို ပေးလာသည့် ပြည်နယ်ပုံငွေစက္ကူဆယ်ရွက်ကိုကြည့်ကာ အော်ရယ်လိုက်မိလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူမ ထွက်သွားတော့မည့်အချိန်တွင်ပင် စုန့်ဝေ့မှ သူမအတွက် တစ်ခုခု လုပ်ပေးနိုင်ရန် တွန်းအားပေးနိုင်ဦးမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားမိခဲ့ချေ။

စုန့်ဝေ့မှာ သူမ ထွက်သွားဖို့ ဆန္ဒမရှိ ဖြစ်လာစေရန်အတွက် ပိုက်ဆံများကို အလွယ်တကူ ထုတ်ပေးနေခဲ့သည်။

လင်းရန် စဉ်းစားလိုက်ပြီး ထိုပိုက်ဆံများကို သူမ၏အိတ်ထဲသို့ ရိုးသားစွာထည့်လိုက်ကာ ခရီးဆောင်အိတ်များအားလုံးကို သယ်ပိုးလိုက်ပြီး ခရီးထွက်ရန် အဆင်သင့်လုပ်ခဲ့သည်။

သူတို့တွေ အိမ်ထဲမှာ အချိန်အတော်ကြာအောင်နေခဲ့သည့်အတွက် ကိုးနာရီပင်ကျော်နေခဲ့ပြီ။ ဤအချိန်အထိ ပင်မဂိတ်ပေါက်သို့ မသွားသေးပါက နောက်ကျလိမ့်မည်။

နောက်ထပ် ယွမ်တစ်ရာကို လွှဲပေးလိုက်ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုနောက်ပိုင်းတွင် စုန့်ဝေ့၏ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်များက ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီး ပထွေးကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ရန်အတွက် ခွန်အားအများကြီးကို မစုဆောင်းနိုင်ခဲ့တော့ချေ။

စုန့်စစ်ယွီအတွက်ကတော့ သူမတွင် ကောင်းမွန်သည့် အမူအရာမျက်နှာထားမျိုး မရှိနေခဲ့ချေ။ လင်းရန်ထွက်သွားသည်မှာသေချာကြောင်းကို သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်မျက်လုံးများနဲ့ စောင့်ကြည့်ချင်နေခဲ့ပြီး မည်သည့် မတော်တဆမှုမှ ဖြစ်မလာကြောင်းကို သေချာစေချင်၍ကြောင့်သာ မဟုတ်ပါက ဤခရီးကို လိုက်ပို့ဖို့ရန်အတွက်ပင် မလုပ်ချင်တော့ပေ။

လင်းရန် ထွက်ခွာသွားခြင်းအတွက် အမှန်တကယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည့် တစ်ဦးတည်းသောလူမှာ လီရှို့လီသာလျှင်ရှိနိုင်လိမ့်မည်။

စုန့်ဝေ့မှ သူမအတွက်ပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်ကြောင်း ပြောခဲ့ပြီးကတည်းက လီရှို့လီမှာ မျက်ရည်များကို မရပ်တန့်နိုင်ခဲ့တော့ပေ။

လင်းရန် သူမ၏အနားတွင် မရှိနိုင်တော့ကြောင်းကို တွေးလိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ နှလုံးသားက အနည်းငယ် အထီးကျန်သလို ခံစားလာခဲ့ရသည်။

ဤအချိန်မှသာ လီရှို့လီမှာ သူမ၏ လင်ပါသမီးဖြစ်သူက မည်မျှပင်ကောင်းမွန်နေပါစေ ၊ သူမ၏သမီးအရင်းလိုမျိုး သတ်မှတ်ထားနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်းကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် စုန့်စစ်ယွီထံမှ သူမ မှားယွင်းခံရချိန် သို့မဟုတ် ဒေါသအထွက်ခံရချိန်တွင် သူမ၏ ဒေါသကို ဖြေလျော့နိုင်မည့်လူ သို့မဟုတ် သူမအား နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်မည့်လူ မရှိတော့ပါချေ။

ဤသည်ကို တွေးလျှင် လီရှို့လီမှာ ပို၍ပင် တောင် ဝမ်းနည်းလာခဲ့ရသည်။

“ဝူး... ရန်ရန် မင်းကျေးလက်ကိုရောက်သွားရင် အမေ့ဆီကို စာတွေအများကြီး ရေးရမယ်နော်!”

ကားပေါ်မတက်ခင်အချိန်ထိ လီရှို့လီက လင်းရန်၏ လက်ကို ကိုင်ထားပြီး ဖြစ်နိုင်သမျှ နည်းမျိုးစုံဖြင့် တိုက်တွန်းပြောဆိုနေခဲ့သည်။

“ဘာပဲဖြစ်ပါစေ၊ မင်းမှာ မင်းရဲ့အမေ၊ မင်းရဲ့အန်ကယ်စုန့်နှင့် အစ်မစစ်ယွီတို့ ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာကိာ မမေ့လိုက်နဲ့”

သူမအနေဖြင့် လင်းရန်က နောက်ထပ် ပြန်မလာတော့မည်ကို သို့တည်းမဟုတ် မမျှော်လင့်ထားသည့် အရာတစ်ခုခု ဖြစ်သွားခဲ့မည်ကို အမှန်တကယ်ကြောက်လန့်နေခဲ့သည်။

ထိုအခြေအနေမျိုးတွင်၊ အနာဂတ်၌ သူမအား ခြွင်းချက်မရှိ ကာကွယ်ပေးနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သူမ၏ဘေးတွင် ရှိနေသော အန်တီဝမ်မှာ ဤအခြေအနေကို တွေ့မြင်နေခဲ့သည်။ သူမအနေဖြင့် လီရှို့လီအား နှလုံးသားအောက်ခြေမှ မကြိုက်နှစ်သက်ခဲ့သော်လည်း ဤအချိန်တွင် သူမ၏မျက်ရည်များကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ကိုယ်ချင်းစာ ခံစားမိခဲ့ကာ သူမကို မနှစ်သိမ့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

“စိတ်မပူပါနဲ့ ရန်ရန်က အရွယ်ရောက်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်နေပါပြီ၊ သူမကိုယ်သူမ ဘယ်လိုဂရုစိုက်ရမလဲဆိုတာကို ကောင်းကောင်းသိမှာပါ၊

နောက်ပြီး အခုကတခြားကိစ္စတွေအတွက် သွားမှာမဟုတ်ပါဘူး၊ ကျေးလက်ကို သွားတာလေ၊ သူမက ဘာများဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ သူမရဲ့မွေးရပ်မြေမှာရှိတဲ့ လုံခြုံရေးက ငါတို့ထက်တောင် ပိုကောင်းနိုင်တယ်!”

လီရှို့လီအကြိမ်အနည်းငယ် ရှိုက်လိုက်ပြီး အန်တီဝမ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ စကားပြောရန်အတွက် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

သူမအနေဖြင့် လင်းရန်သွားမည့် သူမခင်ပွန်းဟောင်း၏နေရာမှာ မည်သို့သောနေရာမျိုးဖြစ်ကြောင်းကို အန်တီဝမ်သိလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ပြောချင်ခဲ့သည်။

သို့သော် အန်တီဝမ်မှာ ထိုကဲ့သို့အဓိပ္ပါယ်မရှုသည့်စကားများကို မသိချင်ခဲ့ပေ။ အချိန်စေ့ခါနီးပြီဖြစ်၍ သူမက လီရှို့လီကို ထွက်ခွာသွားဖို့အတွက် လက်ဝှေ့ရမ်းပြလိုက်ပြီး ယာဉ်မောင်းကို တံခါးပိတ်ဖို့ တောင်းဆိုခဲ့သည်။

“ဆရာ၊ အချိန်နီးနေပြီ၊ သွားဖို့လုပ်ကြရအောင်”

သူမ၏သတိပေးချက်အရ ရဲဘော် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို တင်ဆောင်ထားခဲ့သော ကားက စက်ယန္တရားစက်ရုံ၏ မိသားစုနယ်မြေအတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

သူတို့၏နောက်မှလိုက်ပါလာသော မိသားစုဝင်များမှာလည်း ထွက်ခွာသွားသည့် ကားနောက်သို့ ကြည့်လျှက် မျက်ရည်များဖြင့် ကျန်ရစ်နေခဲ့ကြသည်။

ကားပေါ်ရှိ လူငယ်များသည်လည်း ပြတင်းပေါက်မှတဆင့် ခေါင်းလှည့်ကြည့်ကာ ၎င်းတို့၏ ဆွေမျိုးများအား ဝန်လေးစွာ နှုတ်ဆက်ခဲ့ကြရှာသည်။

လီရှို့လီကတော့ ပြင်းထန်စွာ ငိုကြွေးရင်းနှင့် လင်းရန်၏ အမည်ကို ဆက်လက်အော်ဟစ်နေခဲ့သည်။

သူမ၏ဘေးတွင်ရှိသည့် စုန့်ဝေ့က သူမ၏ပခုံးကို နှစ်သိမ့်လိုစွာပုတ်ပေးနေခဲ့ကာ ဝမ်းနည်းချင်ယောင်ဆောင်လျှင် သက်ပြင်းချခဲ့ချေသည်။

စုန့်စစ်ယွီအတွက်ကတော့ အမူအရာကင်းမဲ့စွာရှိနေခဲ့သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးကတော့ ဆက်လက်ထွက်ခွာသွားသည့် ကားနောက်ကိုသာ စိုက်ကြည့်လျှက်ရှိနေခဲ့သည်။

လင်းရန်၏ ထွက်ခွာသွားခြင်းကြောင့် မိသားစု သုံးယောက်လုံး ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေခဲ့ကြရသည့်ပုံပင်။

သို့သော်လည်း အသေအချာကြည့်လိုက်ပါက စုန့်ဝေ့နှင့်စုန့်စစ်ယွီတို့ အဖေနဲ့သမီးနှစ်ယောက်၏ မျက်လုံးများမှာ တူညီသည့် ရည်မှန်းချက်များဖြင့် တောက်ပနေသည်ကို တွေ့မြင်ရလိမ့်မည်။

ဝမ်းနည်းရမှာလား?

ကြေကွဲသလိုခံစားရလား?

ဟာသပဲ!

သူတို့နှစ်ဦးက လင်းရန် ကျေးလက်ဒေသသို့ရောက်ချိန်တွင် ဆင်းရဲဒုက္ခများစွာကိုခံစားရပြီး လင်းကျန်းအန်း၏ မိသားစုထံမှ ပစ်မှတ်ထားခံရကာ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခြင်းအမျိုးမျိုးကို ခံစားရစေဖို့အတွက်သာ အမှန်တကယ် ဆန္ဒရှိနေခဲ့ကြသည်။

ထိုသို့ ဖြစ်လာခဲ့ပြီးနောက် လင်းရန်တစ်ယောက် သူမကို ပြန်ခေါ်ပေးရန်ငိုယိုတောင်းပန်လာမှာဖြစ်ပြီး ရှုကျစ်ဝမ် လက်ထပ်ဖို့အတွက်မစောင့်နိုင်ဖြစ်လာလိမ့်မည်ပင်။

ထိုနေ့ကလည်း ဝေးကွာသွားတော့မည်မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ယုံကြည်နေခဲ့ကြသည်။

...