ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ခြင်း
Vol. 180 Ch. 2689
ဆူဇီမို၏ ခန္ဓာကိုယ်က ဤကဲ့သို့ပင် လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့မှာ ပျောက်ကွယ်သွား၏။
အဲဒီမှာ မည်သည့်သွေးမှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။
“အဲဒါ….”
လူတိုင်းက နေရာမှာပင် မှင်တက်နေကြ၏။
ဘုရင်ယွင်ယို၊ အင်မော်တယ်ဘုရင်ယန်ယန်း၊ ဘုရင်ကျင်းနှင့် အခြားသူများပင်လျှင် သူတို့၏ မျက်လုံးထဲရှိ မယုံကြည်နိုင်မှုနှင့်အတူ မှင်တက်နေကြ၏။
ဆူဇီမိုသည် တက္ကသိုလ်ဂိုဏ်းချုပ်၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်တစ်ချက်ဖြင့် သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရသည်ကို လူတိုင်းက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တွေ့မြင်လိုက်ရ၏။ သို့သော်လည်း သူသည် လူတိုင်း၏ ရှေ့မှာပင် ဤကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
“အဲဒါ ကိုယ်ပွားလား”
အင်မော်တယ်ဘုရင်ယန်ယန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။
“ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”
ဘုရင်ယွင်ယိုက ထိုအချက်ကို လက်မခံနိုင်ဘဲ အင်မော်တယ်ဘုရင်များ၏ မျက်စိရှေ့မှာပင် ဆူဇီမိုက ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားသည်ကို တွေ့မြင်သောအခါ သူက အော်ပြောလိုက်၏။
“အဲဒါ တကယ်ကို ကိုယ်ပွားတစ်ခုပဲ”
တက္ကသိုလ်ဂိုဏ်းချုပ်က လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောဆိုပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးကို ဖြန့်ပြလိုက်၏။
တက္ကသိုလ်ဂိုဏ်းချုပ်၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် အစိမ်းရောင် ကျောက်စိမ်းကျမ်းတစ်ခု ရှိနေသည်။
“ရတနာသူတော်စင် ကျောက်စိမ်းကျမ်း၊ ကမ္ဘာဦးခန္ဓာ”
အင်မော်တယ်ဘုရင်ချင်းယန်က လွှတ်ကနဲ ပြောလိုက်၏။
တက္ကသိုလ်ဂိုဏ်းချုပ်၏ အမူအရာက ပျက်ယွင်းသွားပြီး သူက လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“အမှန်ပဲ… ဒါက ဒီကောင်လေးရဲ့ အစစ်အမှန်ခန္ဓာ မဟုတ်ဘူး… အဲဒါက ရတနာသူတော်စင်ကျောက်စိမ်းကျမ်းကနေ စုဖွဲ့ထားတဲ့ ကမ္ဘာဦးခန္ဓာပဲ”
“မဖြစ်နိုင်တာ”
ဘုရင်ကျင်းသည် ဤအချက်ကို လက်မခံနိုင်သေးဘဲ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။
“ဒီကောင်လေးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ပကတိအင်မော်တယ်နယ်ပယ်မှာပဲ ရှိတယ်… သူက ရတနာသူတော်စင်ကျောက်စိမ်းကျမ်းကို သုံးပြီး ကမ္ဘာဦးခန္ဓာကို စုဖွဲ့ထားမယ်ဆိုရင်တောင် သူက ငါတို့ရဲ့ အာရုံစိတ်ကနေ အဲဒါကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
အင်မော်တယ်ဘုရင်ယန်ယန်းနှင့် အင်မော်တယ်ဘုရင်ချင်းယန်တို့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
အင်မော်တယ်ဘုရင်ပညာရှင်များအနေဖြင့် သူတို့၏ အာရုံစိတ်များက မနှိုင်းယှဉ်သာအောင် ထက်ရှလေသည်။ စောစောက ဆူဇီမိုသည် ကိုယ်ပွားတစ်ခုဖြစ်မည်ဆိုလျှင် သူတို့သည် သူ၏ အားနည်းချက်များကို သေချာပေါက် ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်ခဲ့ပေမည်။
အင်မော်တယ်ဘုရင်ပညာရှင်ခြောက်ဦး၏ အကြည့်များအောက်မှာ သူသည် ကိုယ်ပွားတစ်ခုမျှနှင့် သူတို့အားလုံးကို လှည့်စားနိုင်ခဲ့တာလား။
တက္ကသိုလ်ဂိုဏ်းချုပ်၏ အမူအရာက သုန်မှုန်နေပြီး နှုတ်ဆိတ်နေလေသည်။
ဓားအင်မော်တယ်ယွဲ့ဟွားသည် နေရာမှာပင် မှင်တက်နေပြီး ဤအချက်ကို ခဏကြာသည်အထိ လက်မခံနိုင်ပေ။
အစကတော့ ဆူဇီမို သေဆုံးမှုကို သူက မျှော်လင့်စောင့်စားနေခဲ့၏။ ယခု ဆူဇီမိုသည် အင်မော်တယ်ဘုရင်ခြောက်ပါး၏ ရှေ့မှာပင် ဤကဲ့သို့သော ပုံစံဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။
သူသည် ကိုယ်ပွားတစ်ခုမျှဖြင့် အင်မော်တယ်ဘုရင်ခြောက်ပါးကို ကောင်းကောင်းလှည့်စားခဲ့သည်။
“သူ ဘယ်ကိုရောက်သွားတာလဲ”
ဘုရင်ယွင်ယိုက တက္ကသိုလ်ဂိုဏ်းချုပ်ကို ဒေါသတကြီးကြည့်ပြီး အေးစက်စွာပြောလိုက်၏။
“သူက အခုချိန်မှာ ပကတိအင်မော်တယ်တစ်ယောက်ပဲ… သူက သိပ်ပြီးဝေးဝေး ထွက်ပြေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“အားလုံးပဲ စိတ်ကိုလျှော့ပါ… ကျုပ် အခုပဲ အဲဒါကို တွက်ချက်ကြည့်လိုက်မယ်”
တက္ကသိုလ်ဂိုဏ်းချုပ်က လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“သူက ခဏတစ်ဖြုတ် ပုန်းရှောင်နိုင်မယ်ဆိုရင်တောင် သူက ကျုပ်ရဲ့တွက်ချက်မှုကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
သူက သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး လေးနက်သိမ်မွေ့သော ဓမ္မပညာရပ်များကို ဆင့်ခေါ်ကာ သူ့ရှေ့တွင် ထူးဆန်းသော မှော်စာလုံးများစွာကို ပြန့်ကျဲပေါ်ထွက်လာစေပြီး အဆက်မပြတ်တွက်ချက်နေ၏။
သူ၏ မျက်လုံးများက ကျယ်ပြော၍ နက်ရှိုင်းသော ကြယ်တာရာပင်လယ်တစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်သွားပုံရပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်၍ ထူးခြားအံ့မခန်းဖြစ်နေ၏။
ခဏနေပြီးနောက် တက္ကသိုလ်ဂိုဏ်းချုပ်၏ မျက်လုံးက ပုံမှန်အတိုင်းပြန်ဖြစ်လာပြီး သက်ပြင်းရှည်တစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်၏။
“အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ”
ဘုရင်ယွင်ယို၊ အင်မော်တယ်ဘုရင်ယန်ယန်းနှင့် အခြားသူများက အလောတကြီး မေးမြန်းလိုက်၏။
တက္ကသိုလ်ဂိုဏ်းချုပ်၏ အမူအရာက ပျက်ယွင်းနေပြီး နှုတ်ဆိတ်နေ၏။
“ခင်ဗျား အဲဒါကို မတွက်နိုင်ဘူးလား”
ဘုရင်ယွင်ယိုက တက္ကသိုလ်ဂိုဏ်းချုပ်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး သံသယမကင်းဟန်ဖြင့် မေးလိုက်၏။
တက္ကသိုလ်ဂိုဏ်းချုပ်က သူ၏ ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခါပြလိုက်၏။
“ဘာလို့လဲမသိဘူး ဒီကောင်လေးကို မြူခိုးတစ်လွှာက လွှမ်းခြုံထားသလိုပဲ… ကျုပ်တွက်ချက်လို့မရဘူး”
“ငါသိပြီ”
ထိုစဉ်မှာပင် အကြီးအကဲရှစ်က ရုတ်တရက် လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“ကျုပ်က ဖန်တီးခြင်းကြာပဒုမ္မာအကြောင်းကို ရှေးဟောင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ထဲမှာ တစ်ခါဖတ်ဖူးတယ်”
“ဖန်တီးခြင်းကြာပဒုမ္မာက မြင့်မားတဲ့အဆင့်တစ်ခုထိ ကြီးပြင်းလာပြီးရင် အဲဒါက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ သုတ္တန်တစ်ခု အပါအဝင် ဓမ္မရတနာတချို့ကို မွေးထုတ်ပေးလိမ့်မယ်လို့ဆိုတယ်”
“အဲဒီသုတ္တန်က အထက်ဘုံလောကကနေ လာတာဖြစ်လောက်တယ်လို့ ပြောကြတယ်… အဲဒီမှာ လောကရဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုနဲ့ မဟာတာအိုရဲ့ အမှန်တရားတွေ ပါဝင်တယ်… မဟာဓားပညာရပ်သုံးခုတောင်မှ အဲဒီသုတ္တန်ကနေ ဆင်းသက်လာခဲ့တာပဲ”
တက္ကသိုလ်ဂိုဏ်းချုပ်က ပြောလိုက်၏။
“အဲဒါ အဓိပ္ပာယ်တော့ ရှိသားပဲ
“ဒီကောင်လေးက ပကတိဧကနယ်ပယ်ကို ဝင်ရောက်ပြီး အဲဒီသုတ္တန်ကို ရရှိပြီးသွားရင် သူက တစ်ခုခုကို နားလည်ဆင်ခြင်မိသွားလောက်ပြီ… အဲဒီသုတ္တန်ရဲ့ လျှို့ဝှက်အတတ်ကြောင့်ပဲ သူက ကိုယ်ပွားတစ်ခုပေါ်မှာ မှီခိုပြီး ကျုပ်တို့ရဲ့ အာရုံစိတ်ကနေ ဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်မယ်”
“အဲဒီသုတ္တန်ကြောင့်ပဲ ငါက သူ့ကို မတွက်ချက်နိုင်တာ ဖြစ်ရမယ်”
“သေစမ်းကွာ”
ဘုရင်ယွင်ယိုက ဆက်လက်၍ မချုပ်တည်းနိုင်တော့ဘဲ ကျိန်ဆဲလိုက်၏။
သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရ၏။ ယခု ဆူဇီမိုသည် နောက်ဆုံးမှာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားပြီး သူ၏ ဘယ်ဆီဘယ်ဝယ်ကို ယခုအချိန်ထိ မသိရသေးပေ။
ဘုရင်ကျင်း၊ အင်မော်တယ်ဘုရင်ချင်းယန်နှင့် အခြားသူများ၏ အမူအရာများကလည်း ပျက်ယွင်းသွားပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များက သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်လာ၏။
အင်မော်တယ်ဘုရင်ပညာရှင်များသည် ဤနေရာမှာ စုဝေးရောက်ရှိနေကြ၏။ ယခု သူတို့သည် ပကတိအင်မော်တယ်တစ်ဦး၏ ကိုယ်ပွားတစ်ခုဖြင့် အရူးလုပ်ခံရပြီး နောက်ဆုံးမှာ မည်သည့်အရာကိုမှ မရရှိတော့ပေ။
တက္ကသိုလ်ဂိုဏ်းချုပ်က သူ၏ မျက်လုံးနှစ်ဖက်ကို မှိတ်ပြီး ခဏမျှစဉ်းစားတွေးတောကာ ပြောလိုက်၏။
“အဲဒီမှာ သဲလွန်စလုံးလုံးမရှိတာတော့ မဟုတ်ဘူး”
“အို…”
“ပြောစမ်းပါ”
ဘုရင်ယွင်ယိုနှင့် အခြားသူများက လောဆော်လိုက်၏။
တက္ကသိုလ်ဂိုဏ်းချုပ်က လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“ငါသိရသလောက်ဆိုရင် ဒီကောင်လေးက ဂမ္ဘီရမိုးကောင်းကင်တွေ့ဆုံပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီးတဲ့နောက် တက္ကသိုလ်ကို ချက်ချင်းပြန်မလာခဲ့ဘူး… အဲဒီအစား သူက တိုက်ပွဲနိုင်ငံကို အင်မော်တယ်ဘုရင်မ လင်းလုံနဲ့ လိုက်သွားတယ်”
“တက္ကသိုလ်ကို သူပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ သူ့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်က ပကတိဧကနယ်ပယ်ကို ရောက်နေပြီ”
“ငါထင်တာ မမှားဘူးဆိုရင် ဒီကောင်လေးက တိုက်ပွဲနိုင်ငံမှာ အဆင့်ချိုးဖျက်တက်လှမ်းပြီး အစိမ်းရောင်ကြာပန်း အစစ်အမှန်ခန္ဓာကို အဆင့် ၁၂ အထိ ကျင့်ကြံခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်”
ဘုရင်ယွင်ယို၏ အမူအရာက တိကျသေချာမှု မရှိဘဲ မရေမရာမေးမြန်းလိုက်၏။
“ဒီလိုဆိုရင် ဒီကောင်လေးရဲ့ အစစ်အမှန်ခန္ဓာက တိုက်ပွဲနိုင်ငံမှာ ရှိနေဦးမှာပေါ့”
“အဲဒါ တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်”
တက္ကသိုလ်ဂိုဏ်းချုပ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
“ဒီကောင်လေးက တိုက်ပွဲနိုင်ငံမှာ မရှိတော့ဘူးဆိုရင်တောင် တိုက်ပွဲဘုရင်နဲ့ အင်မော်တယ်ဘုရင်မ လင်းလုံက သူဘယ်ကိုရောက်သွားတယ်ဆိုတာ သေချာပေါက်သိမှာပဲ”
အင်မော်တယ်ဘုရင်ယန်ယန်း၊ အင်မော်တယ်ဘုရင်ချင်းယန်နှင့် အခြားသူများက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြ၏။
အင်မော်တယ်ဘုရင်ယန်ယန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“တိုက်ပွဲနိုင်ငံက အစိမ်းရောင်မိုးကောင်းကင်အင်မော်တယ်မဟာနယ်မြေမှာဆိုတော့ အဝေးကြီးပဲ… နောက်ပြီး တိုက်ပွဲဘုရင်ရဲ့ ထိခိုက်ဒဏ်ရာတွေက သက်သာပျောက်ကင်းပြီး သူ့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုက သူ့ရဲ့အထွတ်အထိပ်ကို ပြန်ရောက်နေပြီလို့ ငါကြားထားတယ်… အင်မော်တယ်ဘုရင်မ လင်းလုံရဲ့ အကူအညီနဲ့ဆို ငါတို့တွေက သူတို့ဆီကို သတ်ဖြတ်ခြင်းနဲ့ လမ်းဖောက်မယ်ဆိုရင်တောင် အသာစီး ရရှိချင်မှ ရရှိနိုင်လိမ့်မယ်”
“ဟဲဟဲ”
တက္ကသိုလ်ဂိုဏ်းချုပ်က လှောင်ရယ်လိုက်၏။
“တိုက်ပွဲဘုရင်ရဲ့ လှည့်ကွက်တွေက တခြားသူတွေကိုတော့ အရူးလုပ်နိုင်လိမ့်မယ်… ကျုပ်ကိုတော့ မရဘူး… သူ၏ ထိခိုက်ဒဏ်ရာတွေက လုံးဝ မပျောက်ကင်းသေးဘူး… သူတို့ရဲ့ အရင်အပြုအမူတွေက ဟန့်လုံးတစ်ခုသက်သက်ပဲ”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဘုရင်ယွင်ယို၊ အင်မော်တယ်ဘုရင်ချင်းယန်နှင့် အခြားသူများ၏ မျက်လုံးများက ဝင်းလက်သွားကြ၏။
တိုက်ပွဲနိုင်ငံမှာ တိုက်ပွဲဘုရင်ကိုသာ လူတိုင်းက စိုးရွံ့ကြလေသည်။
တိုက်ပွဲဘုရင်က ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရရှိထားပြီး အင်မော်တယ်ဘုရင်မ လင်းလုံသာ ကျန်ရစ်မည်ဆိုလျှင် သူမက အခြေအနေကို တစ်ယောက်တည်း ထိန်းသိမ်းထားဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး သူမသည် သူတို့ကို လုံးဝတားဆီးနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
အင်မော်တယ်ဘုရင်ချင်းယန်က ခဏမျှစဉ်းစားတွေးတောပြီး ပြောလိုက်၏။
“ငါတို့တွေက ဘာပဲပြောပြော ဂမ္ဘီရမိုးကောင်းကင်အင်မော်တယ်မဟာနယ်မြေကပဲ… ငါတို့က အစိမ်းရောင်မိုးကောင်းကင်အင်မော်တယ်မဟာနယ်မြေကို ပြဿနာသွားရှာမယ်ဆိုရင် ငါတို့က အစိမ်းရောင်မိုးကောင်းကင်နန်းတော်ရဲ့ ကြားဝင်ဟန့်တားမှုနဲ့ ကြုံတွေ့ရနိုင်တယ်”
အစိမ်းရောင်မိုးကောင်းကင် အင်မော်တယ်မဟာနယ်မြေမှာ အစိမ်းရောင်မိုးကောင်းကင်နန်းတော်သည် အဖွဲ့အစည်းကြီးများကြား တိုက်ခိုက်မှုများကို လျစ်လျူရှုထားတတ်လေသည်။
သို့သော်လည်း ပြင်ပအဖွဲ့အစည်းတစ်ခုက အစိမ်းရောင်မိုးကောင်းကင် အင်မော်တယ်မဟာနယ်မြေမှာ စတင်တိုက်ခိုက်ပြီး သူတို့၏ အင်အားကို ဖယ်ရှားရှင်းလင်းပစ်ချင်သည်ဆိုလျှင် အစိမ်းရောင်မိုးကောင်းကင်နန်းတော်က သေချာပေါက် ဒီတိုင်းကြည့်နေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
“ဟမ်”
ဘုရင်ကျင်းက လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“ငါတို့ ဒီတစ်ခေါက်သွားမယ့်ခရီးမှာ အကြောင်းပြချက်ကောင်းတစ်ခု ရှိနေတာပဲ… ငါတို့တွေက ဒီသစ္စာဖောက်တပည့်ကို အမဲလိုက်ကြမှာပဲ… အဲဒီတော့ အစိမ်းရောင်မိုးကောင်းကင်နန်းတော်က ပေါ်ထွက်လာမယ်ဆိုတော့ ဘာဖြစ်လဲ”
“သူ့ဆရာနဲ့ သူ့ရဲ့အရင်းအမြစ်ကို ပုန်ကန်သစ္စာဖောက်သွားတဲ့ သစ္စာဖောက်တစ်ယောက်ကို အစိမ်းရောင်မိုးကောင်းကင်နန်းတော်က ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာလား”
“အမှန်ပဲ”
အကြီးအကဲရှစ်က ပြောလိုက်၏။
“အဲဒါ အကောင်းဆုံး အကြောင်းပြချက်ပဲ… ဒါက ရှားရှားပါးပါး အခွင့်အလမ်းတစ်ခုဆိုတော့ ကျုပ်တို့တွေ အဲဒါကို ထပ်ပြီး လက်လွှတ်ခံလို့ မရဘူး”
ဘုရင်ယွင်ယိုက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။
“တိုက်ပွဲနိုင်ငံက အတွင်းရေး၊ အပြင်ရေး ပဋိပက္ခတွေနဲ့ လဲပြိုကျတော့မယ့်ဆဲဆဲအခြေအနေမှာ ရောက်နေတာကြာခဲ့ပြီလို့ ငါကြားထားတယ်… သူတို့ကို မေးခွန်းထုတ်ဖို့သွားမယ့် ငါတို့ကို ဘယ်သူက တားဆီးရဲမလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့”
“အချိန်ဖြုန်းနေလို့မဖြစ်ဘူး… ငါတို့ အခုပဲ ထွက်ခွာကြတာပေါ့”
ဘုရင်ကျင်းက လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။
တက္ကသိုလ်ဂိုဏ်းချုပ်က ပြောလိုက်လေသည်။
“အားလုံးပဲ အရင်သွားနှင့်ကြ… ငါက ကောင်းကင်မြေကြီးနန်းတော်မှာ ဓမ္မပညာရပ်တစ်ခုကို ခင်းကျင်းပြီး ဒီကောင်လေးရဲ့ တည်နေရာကို တွက်ချက်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်ဦးမယ်… ငါ တစ်ခုခုရှာတွေ့မယ်ဆိုရင် ငါ မင်းတို့တွေကို ချက်ချင်း သတင်းပေးမယ်”
ဘုရင်ယွင်ယိုနှင့် အခြားသူများက အကြည့်ချင်းဖလှယ်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားကြလေသည်။
လူတိုင်းထွက်ခွာသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်ရင်း တက္ကသိုလ်ဂိုဏ်းချုပ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာလေသည်။