ရှောင်ထုန်၏ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ၁၁

“ငရဲကိုသွား” ဆိုပြီး အနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့လူက ရူးသွပ်စွာ အော်လိုက်တော့သည်။

သူ၏လက်ထဲမှ မီးနဂါးတစ်ကောင် ပျံထွက်လာပြီး ရှီလဲ့ထုန်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူက “သတိထား” ဟု အော်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ရေဝိညာဉ်မန္တာန်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ ရေနဂါးတစ်ကောင်သည် လူငယ်ကို ဝန်းရံတော့မည့် မီးနဂါးကို ချက်ချင်း ငြိမ်းသတ်လိုက်သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူက ဒေါသထွက်နေပြီး သူက ကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်သည်။ “ရှန်လင်ဖေး၊ မင်းက ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရနေတာတောင် တခြားသူတွေကို ဂရုစိုက်ဖို့ စွမ်းအင်ရှိနေသေးတယ်လား”

ထိုလူက မီးဝိညာဉ်မန္တာန်ကို ထပ်မံရွတ်ဆိုပြီး နှစ်ခြမ်းခွဲလိုက်သည်။ တစ်ခုက ရှီလဲ့ထုန်ကို ဝန်းရံရန် သွားပြီး နောက်တစ်ခုက ရှန်လင်ဖေးဘက်သို့ သွားသည်။ သူက ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ရှန်လင်ဖေး၊ မင်းက ရေဝိညာဉ်မန္တာန်ကို တစ်ခါရွတ်ဆိုပြီးပြီ။ မင်းထပ်ရွတ်ဆိုနိုင်သေးလား။ မဟုတ်ရင် မင်းသေလိမ့်မယ်”

ရှန်လင်ဖေးက ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရနေပြီဖြစ်သည်။ မန္တာန်တစ်ခါသုံးခြင်းက သူ့ကိုယ်ထဲက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အားလုံးကို ကုန်ဆုံးစေသည်။

သူ့မှာ တိုက်ခိုက်ရန် စွမ်းအား လုံးဝမရှိတော့ပေ။

ရှန်လင်ဖေးက သူ့ပါးစပ်ထောင့်က သွေးကိုသုတ်ပြီး အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။ “ချင်းဟန်၊ ငါတို့တိုက်ခိုက်လို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက အပြစ်မဲ့သူတွေကို ဘာလို့ထိခိုက်ဖို့ လိုတာလဲ။ ဒီညီငယ်လေးက ဖြတ်သွားဖြတ်လာပဲ။ မင်းသူ့ကို လွှတ်ပေးလို့မရဘူးလား”

ချင်းဟန်က အေးစက်စွာ နှာမှုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပြစ်မဲ့သူတွေ အများကြီးရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အားနည်းသူက အားကြီးသူရဲ့ သားကောင်ပဲ။ ဒါကြောင့် သူတို့က သူတို့ကိုယ်သူတို့ အရမ်းအားနည်းနေတာကိုပဲ အပြစ်တင်နိုင်တယ်” ထို့နောက် သူက ရှီလဲ့ထုန်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး လှောင်ပြောင်သရော်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “လူငယ်လေး၊ ငါ့ကိုအပြစ်မတင်နဲ့။ ဒီကိုလာတာကိုက မင်းအမှားပဲ။ မင်းက ဒီအချိန်မျိုးမှာ ဒီအတိုင်းပဲ ဖြတ်သွားလိုက်ရမှာ။ မင်းသေသင့်တယ်”

ရှီလဲ့ထုန်က သူ့ကိုဝန်းရံနေသော မီးနဂါးကိုကြည့်ပြီး သူ့မေးစေ့ကိုပွတ်လိုက်သည်။ သူက တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး သဘောတူလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ အားမကောင်းတဲ့လူတွေက သေသင့်တယ်”

ရှန်လင်ဖေး : …

ချင်းဟန် : …

ဒီလူငယ်လေးက စိတ်ဖောက်ပြန်နေတာပဲဖြစ်မယ်။ မဟုတ်ရင် သူဘာလို့မရှောင်တာလဲ။ အဲဒီအစား သူက တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေတယ်။

ချင်းဟန်က အနည်းငယ်တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဟားဟား၊ မင်းရူးနေတာပဲဖြစ်မယ်။ သေလိုက်တော့”

“ချင်းဟန်၊ ခွေး-သား” ဟု ရှန်လင်ဖေးက ကျယ်လောင်စွာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ သူက ရုတ်တရက် လူငယ်ဘက်သို့ ပြေးသွားသော မီးနဂါးကို ပိတ်ဆို့ရန် ပြေးသွားသည်။ သူက ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ညီငယ်လေး၊ မကြောက်နဲ့။ မင်းလွတ်မြောက်ဖို့ ငါသူ့ကိုတားထားပေးမယ်”

ရှီလဲ့ထုန်က သူ့ရှေ့က အရပ်ရှည်သော ပုံရိပ်ကိုကြည့်ပြီး သူ့နှာခေါင်းထဲမှာ အနည်းငယ် နာကျင်သွားသည်။

ဒါက သူ့အဖေပဲ။

သူက သူ့အထောက်အထားကို မသိပေမဲ့ သူက သူ့အသက်ကိုသုံးပြီး သူ့ကိုကယ်တင်ဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်။ သူက အရမ်းကြီးမြတ်တယ်။

ရှန်လင်ဖေးက ရေဝိညာဉ်မန္တာန်ကို ထပ်သုံးဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သူက အရမ်းကုန်ဆုံးနေပြီ။ သူ့ကိုယ်ထဲက ဝိညာဉ်စွမ်းအားက လုံးဝခမ်းခြောက်သွားပြီ။

‘ငါဒီနေ့ ဒီမှာသေဖို့ ကံကြမ္မာပါလာတာလား။ အဆိုးဆုံးကတော့ ငါက အပြစ်မဲ့ကလေးတစ်ယောက်ကို ပါဝင်ပတ်သက်စေခဲ့တယ်။ ငါ့ဇနီးနဲ့သားကို မတွေ့ရသေးဘူး။ ငါဒီလိုပဲ သေလို့မဖြစ်ဘူး’

ရှန်လင်ဖေးက သူ့ဝမ်းနည်းမှုကို တုံ့ပြန်ဖို့ မတိုင်မီ သူက အော်သံများစွာ ကြားလိုက်ရသည်။

ချင်းဟန်က မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဒါက လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး။ မင်းရဲ့ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က ကုန်ဆုံးသွားပြီ။ မင်းဘာလို့ မန္တာန်သုံးနိုင်သေးတာလဲ” သူက ရှန်လင်ဖေးကို ညွှန်လိုက်သည်။

ရှန်လင်ဖေးကလည်း ရုတ်တရက်ပေါ်လာသော ရေနဂါးများကို ကြောင်တောင်တောင် စိုက်ကြည့်နေပြီး မီးနဂါးနှစ်ကောင်ကို ချက်ချင်း ငြိမ်းသတ်လိုက်သည်။

‘ဒါဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ငါ့စွမ်းအင်ကုန်သွားပြီလေ’

ထို့နောက် သူက တစ်ခုခုစဉ်းစားမိပြီး ချက်ချင်းလှည့်ကာ လူငယ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှ သူက လူငယ်၏ရုပ်ရည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။

‘သူက ဘာလို့ ဒီလောက်တူနေရတာလဲ…’

ရှန်လင်ဖေးက အရမ်းတုန်လှုပ်သွားသည်။

ချင်းဟန်က သူ့ကိုဓားနဲ့ တိုက်ခိုက်လာသောအခါတောင် သူက တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

ရှီလဲ့ထုန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ဦးလေး၊ ရန်သူက ခင်ဗျားရှေ့မှာပဲ။ ဘာလို့ ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်နေတာလဲ။ ပြန်မတိုက်ခိုက်ရင် ခင်ဗျားတကယ်ပဲ ဓားနဲ့အထိုးခံရပြီး သေသွားလိမ့်မယ်”

ရှန်လင်ဖေးက ထိုစကားကြားတော့ ချက်ချင်းတုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ချင်းရန် နီးကပ်လာသောအခါ သူက လက်ဝါးရိုက်ချက်ဖြင့် ပြန်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ့ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကုန်ဆုံးနေသောကြောင့် လက်ဝါးရိုက်ချက်က အားနည်းပြီး အားမရှိပေ။ သူက ရှေ့တိုးလာသော ဓားကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

ချင်းဟန်က နောက်တစ်ကြိမ် ရူးသွပ်စွာ အော်လိုက်သည်။ “ရှန်လင်ဖေး၊ ငရဲကိုသွား”

ဓားက ရှန်လင်ဖေး၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးတော့မည့်အချိန်တွင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူငယ်က ရုတ်တရက် သူ့ကိုနောက်သို့ဆွဲပြီး ချင်းရန်ကို ပြင်းထန်သောလက်ဝါးရိုက်ချက်ဖြင့် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ လူငယ်က တင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။ “သေရမှာက မင်းပဲ”

သူက အားမရှိတဲ့ အသိတရားမဲ့ သုံးနှစ်သားအရွယ်ကလေး မဟုတ်တော့ဘူး။

ဒီနှစ်တွေအားလုံး သူက သူ့ရဲ့အစ်ကိုကြီး၊ ညီငယ်တွေနဲ့အတူ လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီး သွေးတွေ အများကြီးမြင်ခဲ့ရပြီ။

အခု သူက မျက်တောင်မခတ်ဘဲ သတ်နိုင်ပြီ။

ချင်းဟန်က ပေတစ်ရာကျော်အကွာကို ချက်ချင်းလဲကျသွားပြီး သွေးတစ်လုပ်အန်ထုတ်လိုက်သည်။

ချင်းဟန်က သူ့ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ညွှန်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “မင်းဘယ်သူလဲ” ချင်းရန်က ရွှေအမြုတေအဆင့်မှာ ရှိပေမဲ့ သူက လူငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ လက်တစ်ချက်တည်းနဲ့ ပျံထွက်သွားခဲ့တယ်။ လူငယ်သာ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဖြစ်ရင် သူက သူ့အသက်အရွယ်မှာ ချီအဆင့်တပည့်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။

ချင်းရန်က အနည်းငယ်ဒဏ်ရာရပေမဲ့ သူက ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဖြစ်နေဆဲပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခြေအနေတွေက သူ့ရဲ့မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ လုံးဝကင်းကွာနေခဲ့တယ်။

ဒီလူငယ်က ချီတပည့်အဆင့်မှာ လုံးဝမဟုတ်ဘူး။ သူ့ရဲ့လက်ဝါးရိုက်ချက်က သူက ရွှေအမြုတေအဆင့်မှာ ရှိတယ်ဆိုတာကို သက်သေပြနေတယ်။

သူအမှန်တရားကို ရှာဖွေတွေ့ရှိတော့ သူတုန်လှုပ်သွားတယ်။

ကောင်းကင်ဘုံကိုးဆင့် တိုက်ကြီးမှာ ဒီလောက်ငယ်ရွယ်တဲ့၊ ဒီလောက်အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ ဒီလောက်မြင့်မားတဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ရှိတဲ့ ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ယောက် ဘယ်တုန်းက ရှိခဲ့ဖူးလဲ။ ဘယ်သူမှ ဘာလို့မသိကြတာလဲ။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနဲ့လူငယ်လေးက သူ့လက်စကိုခါပြီး လက်တစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့မျက်နှာလေးက အေးစက်နေပြီး ပြောလိုက်“ငရဲကိုသွား” ဆိုပြီး အနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့လူက ရူးသွပ်စွာ အော်လိုက်တော့သည်။ “ငါက ကောင်းကင်တံခါးဂိုဏ်းက ရှီလဲ့ထုန်ပဲ”

သူ့အကြည့် ပြောင်းသွားပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “အစွမ်းက အရေးကြီးဆုံးပဲ။ အပြစ်မဲ့သူတွေ မရှိဘူး။ မင်းအခုသွားသေလို့ရပြီ”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက သူ့လက်ကိုဆန့်ထုတ်လိုက်တော့ မီးတောက်တစ်ခုက သူ့လက်ဖဝါးပေါ်မှာ ခုန်ပေါက်နေသည်။

ချင်းဟန်နဲ့ ရှန်လင်ဖေးရဲ့ မျက်ဆံတွေက ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့သွားပြီး သူတို့အရမ်းတုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ဝိညာဉ်အမြစ် ၂ခု။

ကျင့်ကြံတဲ့အခါမှာ လူတစ်ယောက်က ဝိညာဉ်အမြစ်တစ်ခုကို ပုံမှန်အားဖြင့် စွန့်ပစ်တတ်ကြတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ဝိညာဉ်အမြစ်တွေ များလေ ကျင့်ကြံရတာ ခက်ခဲလေပဲ။ ဒါကြောင့် ဝိညာဉ်အမြစ်များတဲ့လူတွေက ပုံမှန်အားဖြင့် အမှိုက်တွေပဲ။ ဘယ်သူမှ သူတို့ကိုကျင့်ကြံဖို့ အချိန်မဖြုန်းဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဒီလူငယ်မှာ ဝိညာဉ်အမြစ်နှစ်ခု ရှိတယ်။ ဒါက သူတို့တစ်ခါမှ မကြားဖူးတဲ့အရာပဲ။

ရှီလဲ့ထုန်က သူတို့ဘာတွေးနေလဲဆိုတာကို ဂရုမစိုက်ဘူး။ သူက မီးနဂါးမန္တာန်ကို သုံးလိုက်တော့ မီးနဂါးတစ်ကောင်က ချင်းဟန်ဘက်ကို ပျံသွားပြီး သူ့ကိုဝန်းရံလိုက်သည်။

ရှီလဲ့ထုန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်လတ်လတ် မီးရှို့ခံရတဲ့အရသာကို မြည်းစမ်းဖို့ မင်းအလှည့်ပဲ”

မီးနဂါးက သူ့ရဲ့သားကောင်ကို စားသုံးလိုက်သည်။

အော်သံတွေက အဆုံးမရှိပေ။

မကြာခင်မှာပဲ ပြာတစ်ပုံက မြေပြင်ပေါ်မှာ ကျန်ခဲ့လေသည်။

ရှီလဲ့ထုန်က အရမ်းတည်ငြိမ်နေတယ်။ သူက မျက်မှောင်တောင် မကြုတ်ဘူး။

ခေတ်သစ်မှာ လူသတ်မီးရှို့မှုအတွက် ပေးဆပ်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီဝူရှလောကမှာ လူတစ်ယောက်မသတ်ရင် အသတ်ခံရမှာပဲ။ ဒါက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ဖို့ ကြိုးစားရတဲ့လောကပဲ။ ရှီလဲ့ထုန်အနေနဲ့ ဒီလောကရဲ့ ရှင်သန်ရေးဥပဒေတွေကို လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် လုပ်ရမယ်။

ရှန်လင်ဖေးက သူ့ရဲ့သေဆုံးသွားတဲ့ရန်သူကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘူး။ သူက စိတ်လှုပ်ရှားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရတယ်။

သူက လူငယ်ဆီကို လျှောက်သွားပြီး တုံ့ဆိုင်းစွာ မေးလိုက်သည်။ “ကလေး၊ မင်းက ကောင်းကင်တံခါးဂိုဏ်းကလား”

ရှီလဲ့ထုန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်ပါတယ်။ ဦးလေး၊ ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိလို့လား” ထိုအချိန်တွင် ရှီလဲ့ထုန်က စိတ်ထဲကနေ တွေးလိုက်သည်။ ‘အဖေက တကယ်ခန့်ညားတာပဲ။ သူက ဒီလောကကအမေကို လှည့်စားနိုင်ခဲ့တာ မဆန်းတော့ဘူး။ သူမ သေရရင်တောင် ငါ့ကို အရင်မွေးဖွားပေးခဲ့တယ်’

ရှန်လင်ဖေးက ချက်ချင်းခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်တယ်။ “ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ ပြဿနာမရှိပါဘူး” ထို့နောက် သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့မိဘတွေက ဘယ်သူတွေလဲ” လူငယ်ရဲ့သံသယအကြည့်ကို မြင်တော့ ရှီလဲ့ထုန်က ချက်ချင်းရှင်းပြလိုက်သည်။ “မင်း… အထင်မလွဲပါနဲ့။ မင်းက ငါ့ရဲ့မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက်နဲ့ တူတယ်၊ ငါက အဲ့ဒီမိတ်ဆွေဟောင်းကို အရမ်းကြာအောင် ရှာနေခဲ့တာ။ ငါက တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ရှာခဲ့ပေမဲ့ သူ့ကိုမတွေ့နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းကိုမြင်တော့… ငါ… ကလေး၊ ငါ့ကိုခွင့်လွှတ်ပါ”

ရှီလဲ့ထုန်က လက်ခါပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဦးလေး၊ ကျွန်တော်သိတယ်၊ ကျွန်တော်နားလည်တယ်။ ကျွန်တော့်အမေ… ကျွန်တော့်အမေနာမည်က ရှီယင်ယင်၊ ကျွန်တော့်အဘိုးက ကောင်းကင်တံခါးဂိုဏ်းရဲ့ အဋ္ဌမအကြီးအကဲ ရှီထျန်းယွင်ပါ။ ကျွန်တော့်အဖေအတွက်တော့ ကျွန်တော်ငယ်ငယ်ကတည်းက သူ့ကိုတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး၊ ဘယ်သူမှလည်း သူ့အကြောင်းမပြောပြဘူး၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်လည်း ကျွန်တော့်အဖေက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိဘူး”

ရှန်လင်ဖေးက ရှီလဲ့ထုန်ရဲ့မျိုးရိုးနာမည်က ရှီဖြစ်ကြောင်း ကြားတော့ ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းအမေနာမည်က ရှီယင်ယင်။ မင်းအမေမှာ ရှီရှောင်ဟယ်လို တခြားညီအစ်မတွေ ရှိသေးလား”

ရှီလဲ့ထုန်က မျက်လုံးလှန်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မရှိပါဘူး၊ မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော့်အဘိုးမှာ သမီးတစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။ ကောင်းကင်တံခါးဂိုဏ်းမှာလည်း ရှီရှောင်ဟယ်လို့ခေါ်တဲ့တစ်ယောက်ယောက် မရှိဘူး”

ရှန်လင်ဖေးရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေပြည့်နေတဲ့မျက်လုံးတွေ ချက်ချင်းမှောင်မိုက်သွားသည်။

မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခု ဖြစ်နိုင်လား။

ဒါပေမဲ့…

ရှန်လင်ဖေးက ကောင်လေးရဲ့ရုပ်ရည်ကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲကနေ တွေးလိုက်သည်။ ‘ဒါပေမဲ့ သူက အရမ်းတူနေတယ်။ ဒါက တကယ်ပဲ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ရဲ့လား’

***