ရှောင်ထုန်၏ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ၁၄ “ဘာ။ အဲ့ဒီအမွှေကောင် ပြန်လာပြီလား” မိသားစုခေါင်းဆောင်နှင့် အကြီးအကဲများ တုန်

လှုပ်သွားကြသည်။

ရှီရှောင်ဟယ် မွေးဖွားကြောင်း ပထမဆုံး သိလိုက်ရသောအခါ သူတို့သည် ကျိုးပဲ့နေသော ခြံဝင်းသို့ ပြေးသွားကြသည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ သွေးအိုင်တစ်အိုင်နှင့် ကျိုးပဲ့နေသော ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးမှလွဲ၍ ရှီရှောင်ဟယ်သည် ခြေရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူတို့သည် ရှီရှောင်ဟယ် မွေးဖွားကြောင်းသာ သိသော်လည်း ယောက်ျားလေးလား မိန်းကလေးလား မသိကြပေ။

သို့သော် ၁၄ နှစ် ကုန်လွန်သွားပြီဖြစ်ပြီး လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ သူက သူသည် ရှီရှောင်ဟယ်၏သားဖြစ်ကြောင်း ပြောပြီး ရှီရှောင်ဟယ်အတွက် လက်စားချေချင်သည်ဟု ဆိုသည်။

ဒါ… ဒါက အရမ်းကို မျှော်လင့်မထားတဲ့ ကိစ္စပဲ။

၁၄ နှစ်အကြာတွင် ရှီရှောင်ဟယ်အတွက် လက်စားချေမည့် တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိလာလိမ့်မည်ဟု သူတို့ တကယ်မထင်ခဲ့ကြပေ။

“ရယ်စရာပဲ။ ကလေးတစ်ယောက်က သူ့အမေအတွက် လက်စားချေနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတယ်” ရှန်မိသားစုခေါင်းဆောင်နှင့် အကြီးအကဲများ အတူတကွထိုင်ပြီး ဤကိစ္စကို ဆွေးနွေးကြသည်။

သူတို့သည် ရှန်လင်ဖေးကြောင့် အစပိုင်းတွင် ထိတ်လန့်ခဲ့ကြသည်။ ရှန်လင်ဖေးသည် သူ့ဇနီးနှင့်သားကို ရှာရန် ပထမအကြိမ် ရှန်မိသားစုမှ ထွက်ခွာသွားကြောင်း သူတို့သိကြသည်။

လွန်ခဲ့သော ဆယ့်လေးနှစ်အတွင်း ရှန်လင်ဖေးသည် သူတို့ကို မတွေ့ရှိခဲ့ကြောင်း သူတို့သိကြသည်။

ရှန်လင်ဖေးသည် ဤတစ်ကြိမ် ပြန်လာရခြင်းမှာ သူရှာဖွေနေစဉ် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် မိသားစုသို့ ပြန်လာပြီး အနားယူရမည်ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်လျှင် သူ့ရန်သူများက သူဒဏ်ရာရကြောင်း သိသွားလျှင် သူတို့သည် အခွင့်အရေးယူပြီး သူ့အသက်ကို သေချာပေါက် ယူလိမ့်မည်။

ရှန်မိသားစုဝင်များသည် ရှန်လင်ဖေး၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ ရှန်လင်ဖေးပြောသည့်အတိုင်း သူသည် အမှန်တကယ် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရနေကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

ဤမျှလောက် ဒဏ်ရာရပြီးနောက် အားပြန်ပြည့်ဆေးကသာ သူ့ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးနိုင်သည်။

သို့သော် လေလံပွဲရုံမှလွဲ၍ အားပြန်ပြည့်ဆေး ရောင်းချသူ အခြားမည်သူမျှ မရှိပေ။ ထို့အပြင် အားပြန်ပြည့်ဆေး၏ ဈေးနှုန်းသည် ရှန်လင်ဖေး တစ်ယောက်တည်း ဝယ်နိုင်သည့် ပမာဏမဟုတ်သောကြောင့် အလွန်မြင့်မားသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အားပြန်ပြည့်ဆေးဝယ်ရန် သူ့မိသားစုကို အားကိုးရမည်ဖြစ်သည်။

မိသားစုသည် ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ယောက်ကို ဆေးတစ်လုံးဖြင့် မိသားစုသို့ ပြန်ခေါ်လာခြင်းသည် ကောင်းသောသဘောတူညီချက်ဖြစ်သောကြောင့် သဘောတူခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ရှန်လင်ဖေး မိသားစုသို့ ပြန်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က လက်စားချေရန် ရောက်လာမည်ဟု သူတို့ ဘယ်တော့မှ မမျှော်လင့်ခဲ့ကြပေ။

ဒါက အရမ်းကို ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး။

ဒါက အရမ်းကို တိုက်ဆိုင်လွန်းတယ်။

ရှန်လင်ဖေးက ရန်ငြိုးထားနေတုန်းပဲလား။

သူက သူ့သားနဲ့ ပြန်ဆုံပြီး သူ့သားကို လက်စားချေရာမှာ ကူညီဖို့ ပြန်လာတာလား။

အကြီးအကဲအနည်းငယ်က ရှန်လင်ဖေးကို စမ်းစစ်ကြည့်သော်လည်း ထိုလူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားတို့က ရှောင်ဟယ်က ကျွန်တော့်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား။ သားက အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်သူရဲ့သားပဲ၊ ကျွန်တော့်သားမဟုတ်ဘူး”

အကြီးအကဲများ ဆို့နင့်သွားကြသည်။

ရှန်လင်ဖေးက သံသယနှင့် စူးရှစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျားတို့အားလုံး အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်တော့်ကို လိမ်ခဲ့တာလား”

အကြီးအကဲများ…

စူးရှပြီး ထက်မြက်သော ရှန်လင်ဖေးကို ကြည့်ရင်း သူတို့သည် ဆက်လက်စမ်းစစ်ရန် မရဲတော့ပေ။

သူတို့သည် ရှန်လင်ဖေး တစ်ခုခုရှာဖွေတွေ့ရှိသွားမည်ကို ကြောက်ကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် အလျင်စလို ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

ရှန်လင်ဖေးသည် သူတို့ အလျင်စလို ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်များကို မထီမဲ့မြင်ပြုသောအမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်၊ လက်စကိုခါ၊ တံခါးပိတ်ပြီး လေ့ကျင့်ခန်းခန်းမသို့ ဝင်သွားသည်။

သို့သော် သူသည် သူ့သားက သုံးရက်အကြာတွင် ရှန်မိသားစုကို တကယ်တိုက်ခိုက်မည်ကို အမှန်တကယ် စိုးရိမ်နေသည်။ သူတို့တွင် ဆက်ဆံမှုများများစားစား မရှိသော်လည်း ရှန်လင်ဖေးသည် သူ့သားက အလွန်ခေါင်းမာကြောင်း သတိပြုမိသည်။ သူက ဒါကို ရှောင်ဟယ်ဆီက မရခဲ့ပေ။

ရှန်လင်ဖေးသာ ရှီလဲ့ထုန်၏ တကယ့်အမေ ရှောင်လင်းယွီကို သိခဲ့လျှင် သူနားလည်လိမ့်မည်။

အကြီးအကဲများသည် ရှန်လင်ဖေးက ထိုအောက်တန်းကျတဲ့ကောင်ကို အသိအမှတ်ပြုမည်မဟုတ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် သူတို့သည် လက်စားချေခြင်းခြိမ်းခြောက်မှုကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

သူတို့ ယခင်က ထိတ်လန့်ရခြင်း၏ တစ်ခုတည်းသောအကြောင်းရင်းမှာ သူတို့သည် ရှန်လင်ဖေးအတွက် စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ငါတို့က ကောင်စုတ်လေးတစ်ယောက်ကို ဘာလို့ကြောက်ရမှာလဲ။ သူလာချင်ရင် လာပါစေ။ ငါက သူ့အတွက် အသွားပဲရှိပြီး အပြန်မရှိတဲ့ခရီးဖြစ်အောင် သေချာလုပ်ပေးမယ်”

“ဟုတ်တယ်။ ငါတို့က သူတို့ကို ဆယ့်လေးနှစ်အကြာက လွတ်မြောက်ခွင့်ပေးခဲ့တယ်။ ဒီတစ်ခါ ငါတို့က သူတို့ကိုနေခိုင်းပြီး နောက်ဖေးခြံက ပန်းတွေအတွက် မြေသြဇာဖြစ်အောင် လုပ်ခိုင်းမယ်”

“ဖေးအာသာ ဒါက သူ့ရဲ့အရင်းအချာသားဖြစ်ကြောင်း သိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” တစ်စုံတစ်ယောက်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆိုဘာဖြစ်လဲ။ သူက သူ့သားအတွက် လက်စားချေဖို့ ငါတို့ကိုသတ်မှာလား” ဟု ပထမအကြီးအကဲက မထီမဲ့မြင်ပြုပြီး ထူးမခြားနားဟန်ဖြင့်ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်။ တတိယအကြီးအကဲ၊ ခင်ဗျားစိုးရိမ်စရာမလိုပါဘူး။ ဖေးအာက အခုငါတို့ ရှန်မိသားစုရဲ့ အမွေဆက်ခံသူပဲ။ သူက အဲ့ဒီအထောက်အထားကို စွန့်လွှတ်မယ်လို့ ခင်ဗျားထင်လား။ ပြီးတော့ သူက အဲ့ဒီအောက်တန်းကျတဲ့ကောင်အတွက် လက်စားချေမှာလား”

“ပြီးတော့ သူက ငါတို့ကို ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ သူက ရွှေအမြုတေအဆင့်ကို ချိုးဖောက်ပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာရှိတဲ့ငါတို့ထဲက ဘယ်သူက သူ့ထက် ကျင့်ကြံမှုမမြင့်တာလဲ။ သူတကယ်လက်စားချေချင်ရင် သူက နောက်ထောင်စုနှစ်တစ်ထောင် စောင့်ရလိမ့်မယ်”

“ဒါ့အပြင် ငါတို့က သူ့ကို ရှန်မိသားစုရဲ့ အမွေဆက်ခံသူဖြစ်အောင် တွန်းအားပေးခဲ့တဲ့သူတွေပဲ။ ငါတို့က သူ့ကို အလွယ်တကူ ဆွဲချနိုင်တယ်”

…

သူတို့စကားကို တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေသော ရှန်လင်ဖေးသည် ဒေါသကြောင့် မျက်နှာပြာနှမ်းနေသည်။ သူ့လက်များသည် လက်သီးများအဖြစ် ဆုပ်ထားပြီး သူ့မျက်လုံးများသည် ဒေါသဖြင့် နီရဲနေသည်။

ဤသူများသည် သူ့အပေါ် အလွန် ‘ကြင်နာ’ ခဲ့သော အကြီးအကဲများဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အမှန်တကယ်တော့ အလွန်ရုပ်ဆိုးကြသည်။ သူသည် ယခင်က ဘာကြောင့် မပြောနိုင်ခဲ့သနည်း။ သူသည် ဤဇနီးနှင့် ကလေးကို ဤလူများနှင့်အတူ ထားခဲ့ရလောက်အောင် မိုက်မဲခဲ့သည်။

ရှန်လင်ဖေးသည် ဤအချိန်တွင် နောင်တများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သို့သော် ဤလောကတွင် နောင်တအတွက် ဆေးမရှိပေ။ သူ့၏လက်ရှိစွမ်းရည်ဖြင့် သူသည် အချိန်ကို ပြောင်းပြန်မလှန်နိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် သူ့သားအပေါ် ခံစားရသော အပြစ်ရှိစိတ်ကို ပေးဆပ်ရန် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

…

ကောင်းကင်တံခါးဂိုဏ်း…

“မကောင်းတော့ဘူး၊ မကောင်းတော့ဘူး”

တပည့်တစ်ယောက်သည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် အဓိကခန်းမသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

အစ်ကိုကြီးသည် သူ့ကို အလျင်အမြန်တားပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဘာကိစ္စလဲ”

တပည့်က မောဟိုက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ အင်ပါယာမြို့တော်ကို ပစ္စည်းအချို့ဝယ်ဖို့ သွားတော့ သတင်းတစ်ခုကြားခဲ့တယ်”

အစ်ကိုကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဘာသတင်းလဲ”

“ဆရာဦးလေးငယ်က ရှန်မိသားစုကို လက်စားချေတော့မယ်။ မြို့တော်တစ်ခုလုံး သိနေပြီ” ဟု တပည့်က ပြောလိုက်သည်။

အစ်ကိုကြီးသည် ဤသို့ကြားသောအခါ မှင်သက်သွားသည်။ ထို့နောက် သူက အံ့ဩစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဘာ။ ဆရာဦးလေးငယ်က ရှန်မိသားစုကို တစ်ယောက်တည်း လက်စားချေတော့မှာလား”

“ဟုတ်ကဲ့” ဟု တပည့်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “အင်ပါယာမြို့တော်က ကောလာဟလတွေအရ အငယ်ဆုံးဦးလေးက ရှန်မိသားစုကို သူ့အမေအတွက် လက်စားချေချင်တယ်လို့ တိုက်ရိုက်စကားပို့ခဲ့တယ်”

“ဘာ။ သူ့အမေလား” အစ်ကိုကြီးသည် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ထိုအခါမှ သူသည် ရှောင်ထုန် လက်စားချေရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။

“တတိယအဒေါ်ရဲ့ သေဆုံးမှုက အဲ့ဒီတုန်းက ရှန်မိသားစုနဲ့ ဆက်စပ်နေတာလား” ဟု အစ်ကိုကြီးက ချက်ချင်း နားမလည်သလို မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်မသိဘူး။ အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ ဒီကိစ္စကို ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ အကြီးအကဲတွေကို သတင်းပို့သင့်လား”

“ဆရာဦးလေးငယ် ရှန်မိသားစုကို တစ်ယောက်တည်း လက်စားချေဖို့ သွားတာက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်” ဟု လူငယ်တပည့်က သတိပေးလိုက်သည်။

“မင်းမှန်တယ်။ ငါတို့သတင်းပို့ဖို့လိုတယ်” ထို့နောက် နှစ်ယောက်စလုံး အဓိကခန်းမသို့ အလျင်အမြန်သွားပြီး ဂိုဏ်းချုပ်ကို တိုက်ရိုက်သတင်းပို့ခဲ့ကြသည်။

ဂိုဏ်းချုပ်သည် ဤသို့ကြားသောအခါ သူလည်း ထူးထူးခြားခြား တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူက အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။ “ထုန်အာက သူ့အမေ ယင်ယင်အတွက် ရှန်မိသားစုကို လက်စားချေတော့မှာလား”

“ဟုတ်ကဲ့။ မြို့တော်ကောလာဟလတွေက အဲ့လိုပြောကြတယ်” ဟု တပည့်က အမှန်အတိုင်း သတင်းပို့ခဲ့သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်က ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အင်း၊ ငါသိပြီ။ မင်းတို့အခု သွားလို့ရပြီ”

အစ်ကိုကြီးက မေးလိုက်သည်။ “ဂိုဏ်းချုပ်၊ ဆရာဦးလေးငယ်၊ သူ…”

“ငါသိတယ်” ဂိုဏ်းချုပ်က များများစားစား မပြောခဲ့ပေ။

သူတို့ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဂိုဏ်းချုပ်က အကြီးအကဲများကို စုဝေးရန် ချက်ချင်း အကြောင်းကြားခဲ့သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်၊ ခင်ဗျားပြောတာက ထုန်အာက ရှန်မိသားစုကို လက်စားချေဖို့ သွားခဲ့တယ်လို့လား” အကြီးအကဲများသည် ထူးထူးခြားခြား တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

“ဒီကလေး၊ သူဘယ်လို မဆင်မခြင် ပြုမူလုပ်ဆောင်နိုင်တာလဲ။ ဆယ်နှစ်အကြာက သူက ရှန်မိသားစုက လူတွေကို ကယ်တင်ချင်ခဲ့တယ်။ ဆယ်နှစ်အကြာမှာ သူက ရှန်မိသားစုကို လက်စားချေဖို့ သွားခဲ့တယ်”

“ဒါပေမဲ့ ငါတို့ကြားက ရန်ငြိုးက သူ့လိုကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ” ဟု အငယ်ဆုံးအကြီးအကဲက ခေါင်းကုတ်ရင်း နားမလည်သလို ဖြစ်နေသည်။

ဂိုဏ်းချုပ်က ထို့နောက် ပြောလိုက်သည်။ “မဟုတ်ဘူး၊ ငါသတင်းပို့ချက်ကြားတာက ထုန်အာက ဒါကို သူ့အမေအတွက် လုပ်နေတာတဲ့” ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက အဋ္ဌမအကြီးအကဲ၊ ထုန်အာ၏ အရင်းအချာအဘိုးကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ယင်ယင်အတွက် လက်စားချေတာလား။ ယင်ယင်ရဲ့သေဆုံးမှုက ရှန်မိသားစုနဲ့ ဆက်စပ်မှုရှိနေတာလား”

“ဖြစ်နိုင်တယ်။ မဟုတ်ရင် ထုန်အာက ရှန်မိသားစုကို စကားမဖြန့်ခဲ့ဘူး”

“မဟုတ်ဘူး၊ မေးခွန်းက ထုန်အာ ဘယ်လိုသိတာလဲ။ ငါတို့တောင် ဒီအကြောင်းမသိဘူး” ဟု လူတိုင်း အဋ္ဌမအကြီးအကဲကို ထပ်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အဋ္ဌမအကြီးအကဲ၏ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားသည်။ သူက မပျော်မရွှင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားတို့ ဘာကြည့်နေတာလဲ။ ကျုပ်လည်း ဒီအကြောင်း ဘာမှမသိဘူး”

ထိုအချိန်တွင် ပထမအကြီးအကဲက ပြောလိုက်သည်။ “ဂိုဏ်းချုပ်၊ ချန်အာကို ပြန်ခေါ်ပြီး သူ့ကိုမေးတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူက ထုန်အာနဲ့ ယင်ယင်ကို အဲ့ဒီတုန်းက ပြန်ခေါ်လာခဲ့တဲ့သူပဲ”

“ဟုတ်တယ်၊ မှန်တယ်”

“ကောင်းပြီ”

ချန်အာ၏ ဆရာသည် ပထမအကြီးအကဲဖြစ်သည်။

သူသည် သူ့၏အကြီးဆုံးတပည့်ကို ချက်ချင်း သတင်းစကားပို့လိုက်သည်။ ရှောင်ချန်သည် ရှီရှောင်ဟယ်၏ အစ်ကိုကြီးလည်း ဖြစ်သည်။

ခဏအကြာတွင် ရှောင်ချန်သည် အဓိကခန်းမတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဂါရဝပြုပါတယ်၊ ဂိုဏ်းချုပ်၊ သခင်၊ နှင့် အကြီးအကဲအားလုံး”

ထိုအချိန်တွင် ပထမအကြီးအကဲက လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။ “ချန်အာ၊ ငါတို့ကိုပြောစမ်း၊ အဲ့ဒီတုန်းက ယင်ယင် ဘယ်လိုသေဆုံးခဲ့တာလဲ”

ရှောင်ချန်သည် ခဏတာ မှင်သက်သွားပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်သည်။ “ညီမလေးက သွေးထွက်လွန်ပြီး သေဆုံးခဲ့တာပါ”

“ချန်အာ၊ ငါတို့က အမှန်တရားကို ကြားချင်တယ်” ဟု ပထမအကြီးအကဲက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ချန်သည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်သည်။ “ညီမလေးကို ရှန်မိသားစုက သတ်ခဲ့တာပါ”

“ဘာ”

***