ရှောင်ထုန်၏ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ၂၀

ဤလူများ၏ မျက်လုံးထဲမှ လောဘကို မြင်သောအခါ ကောင်းကင်တံခါးဂိုဏ်းအကြီးအကဲများနှင့် ရှန်လင်ဖေးသည် ချက်ချင်း ရှီလဲ့ထုန်ကို ကာကွယ်ရန် လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။

သို့သော် ရှီလဲ့ထုန်သည် အန္တရာယ်ကို သတိပြုမိပုံမရပေ။ သူက ဝိညာဉ်ငါးခုကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “ရှန်မိသားစုဝင်တွေရဲ့ ဝိညာဉ်အမြစ်တွေနဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို ပျက်စီးစေလိုက်”

“ဟုတ်ကဲ့၊ သခင်” ဟု ဝိညာဉ်ငါးခု၏ ကြည်လင်ပြတ်သားသောအသံများက ဖြေလိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် လူတိုင်း၏ မှင်သက်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် သူတို့သည် အလင်းတန်းများအဖြစ် ပစ်ခတ်ထွက်သွားကြသည်။ သူတို့သည် ရှန်မိသားစုဝင်များကို ဖြတ်တောက်သွားကြသည်။

မကြာမီပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “အား”

“ဆဋ္ဌမအကြီးအကဲ၊ ခင်ဗျားဘာဖြစ်သွားတာလဲ”

ထို့နောက် လူများသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အော်ဟစ်လာကြသည်။

ကြည့်ရှုသူများ၏ ဆံပင်များ ထောင်ထစေသည်မှာ ဤအော်သံများသည် ရှန်မိသားစု၏ ရွှေအမြုတေကျွမ်းကျင်သူများထံမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။

“အား၊ ငါ့ကျင့်ကြံမှု” ဟု ရှန်ကတော်က ထိတ်လန့်တကြား အော်လိုက်သည်။ “ငါ့ကျင့်ကြံမှု…”

လူတိုင်း ရှန်ကတော်ကို ကြည့်ပြီးနောက် သူမ၏ ကျင့်ကြံမှု လျော့ကျသွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။

ရှန်ကတော်သည် ရူးတော့မတတ် ဖြစ်နေသည်။ သူမက ရှီလဲ့ထုန်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “မင်းကောင်စုတ်လေး၊ ငါမင်းကိုသတ်မယ်”

ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အတွက် ကျင့်ကြံမှုပျက်စီးခြင်းသည် သေခြင်းထက် ဆိုးသည်။

ရှန်ကတော်၏ ကျင့်ကြံမှုအရည်အချင်းသည် မဆိုးပေ။ သူမသည် မကြာသေးမီကမှ ရွှေအမြုတေအဆင့်သို့ ချိုးဖောက်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုသည် ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ သူမဘယ်လို ဒေါသမထွက်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

ရှီလဲ့ထုန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “စုန်းမအိုကြီး၊ ခင်ဗျားမှာ အစွမ်းရှိရင် လာပြီးသတ်လေ”

ရှီလဲ့ထုန်က ရှန်သခင်နှင့် အခြားအကြီးအကဲများကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ “ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့တွေ။ ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော့်ကို မသတ်ချင်ဘူးလား။ ဒါဆို လာပြီး ကျွန်တော့်ကိုဖမ်းလေ။ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတို့ကိုကြောက်တယ်လို့ ထင်နေတာလား”

လူတိုင်း ဤသို့ကြားသောအခါ သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မထိန်းနိုင်ဘဲ တွန့်ကွေးသွားကြသည်။

ရှီလဲ့ထုန်သည် သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုကို ပျက်စီးစေပြီးနောက် ဤလူများကို လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ သူတို့သေချင်စိတ်မရှိလျှင် မည်သူမျှ သူ့ကို တိုက်ခိုက်မည်မဟုတ်ပေ။

“အောက်တန်းကျတဲ့ကောင်၊ မင်းက ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျလိမ့်မယ်” ဟု ပထမအကြီးအကဲပတ်လည်ရှိ ရေနဂါးသည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သို့သော် သူ့မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေပြီး သူ့အမူအရာသည် ဒေါသထွက်နေကာ သူ့အကြည့်သည် ရက်စက်နေသည်။ သူ့အကြည့်က သတ်နိုင်လျှင် သူသည် ရှီလဲ့ထုန်ကို အပိုင်းတစ်ထောင်ပိုင်း ဖြတ်တောက်ပစ်လိမ့်မည်။

သို့သော် ရှီလဲ့ထုန်က ထူးမခြားနားစွာဖြေလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမကျဆိုတာ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုကတော့ ရောက်လာပြီ”

ထို့နောက် သူက ရှန်မိသားစု၏ အခြားအကြီးအကဲများကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို မသတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် သာမန်လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ခင်ဗျားတို့ဘဝကို ပျော်ရွှင်စွာနေထိုင်ကြပါ”

ထို့နောက် သူက ရှန်လင်ဖေးကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဒီရလဒ်နဲ့ ခင်ဗျားကျေနပ်ရဲ့လား”

ရှန်မိသားစုတွင် ကျင့်ကြံဆင့်ကျန်ရှိနေသောတစ်ဦးတည်းသူမှာ ရှန်လင်ဖေးသာဖြစ်သည်။ အနာဂတ်တွင် သူသည် ရှန်မိသားစုကို ထိန်းချုပ်လိမ့်မည်။ သို့သော် သူ ရှန်မိသားစုကို ကာကွယ်နိုင်မနိုင်မှာ ရှီလဲ့ထုန်၏ ကိစ္စမဟုတ်ပေ။

ဤသည် ရှီလဲ့ထုန်က သူ့အဖေရင်း ရှန်လင်ဖေးကို ပေးသော လက်ဆောင်တစ်ခုဟု ယူဆနိုင်သည်။

ရှန်လင်ဖေးက ခါးသီးစွာပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ထုန်အာ၊ မင်းဘာပဲလုပ်ချင်လုပ်ချင် ငါ မင်းကိုထောက်ခံမယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းအဘိုးအဘွားတွေကို မသတ်ခဲ့တာကို ငါတကယ်ကျေးဇူးတင်တယ်” ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က ရှီလဲ့ထုန်၏ အဘိုးအဘွားများဖြစ်သည်။ ရှီလဲ့ထုန်က သူ့အဘိုးအဘွားများကို သတ်ချင်လျှင် ရှန်လင်ဖေးက သူ့ကိုတားပြီး သူကိုယ်တိုင်သတ်လိမ့်မည်။ သူက သူ့သား၏လက်များ ညစ်ပတ်သွားသည်ကို မလိုလားပေ။

သို့သော် သူက သူ့သားက ဒြပ်စင်ငါးပါးဝိညာဉ်များ၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိမည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူက ရှန်မိသားစုဝင်များ၏ ကျင့်ကြံမှုနှင့် ဝိညာဉ်အမြစ်များကို ပျက်စီးစေခဲ့သည်။

သို့သော် ဤသည်လည်း ကောင်းသည်။ ရှန်လင်ဖေးသည် ဤလူများကို အနားတွင်ထားလိမ့်မည်။ နောက်ဆုံးတော့ ဤလူများသည် တစ်ချိန်က သူ့ဇနီးကို သေဆုံးစေရန် တွန်းအားပေးခဲ့ကြသည်။ သူက သူ့မိဘများကို ထိခိုက်စေရန် စိတ်နှလုံးမရှိသော်လည်း သူ့သားက သူ့ကိုကူညီပေးခဲ့သည်။

ရှီလဲ့ထုန်က ရှန်လင်ဖေးကို အေးစက်စွာကြည့်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “အမေက ခင်ဗျားကို အရမ်းချစ်ပြီး ခင်ဗျားကလည်း သူမကို အရမ်းချစ်ပေမဲ့ ရှင်က ခင်ပွန်းနဲ့အဖေတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျရှုံးခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားက ခင်ဗျားဇနီးနဲ့ကလေးကို မကာကွယ်ခဲ့ဘူး။ ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ အကြီးမားဆုံးကျရှုံးမှုပဲ”

“ကျွန်တော်လက်စားချေတာကို မတားခဲ့တဲ့အတွက် ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို မထိခိုက်စေဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ခင်ဗျားတို့အဖေနဲ့သား ဆက်ဆံရေးရဲ့ အဆုံးပဲ။ အနာဂတ်မှာ ၏ကိုယ့်လမ်းကိုယ်သွားကြမယ်။ ၏တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မစွက်ဖက်ကြဘူး”

ရှန်လင်ဖေး၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူက ဂရုတစိုက် မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် ငါက အနာဂတ်မှာ မင်းကိုတွေ့ဖို့ ကောင်းကင်တောင်ကို သွားလို့ရမလား”

“ခင်ဗျားသဘောပဲ” ဟု ရှီလဲ့ထုန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “သူတို့က ခင်ဗျားကို ဝင်ခွင့်ပြုရင်ပေါ့”

ရှန်လင်ဖေး၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ သို့သော် သူက စာကြောင်း၏ ဒုတိယတစ်ဝက်ကို ကြားသောအခါ သူ့မျက်လုံးများ လျင်မြန်စွာ မှောင်မိုက်သွားပြန်သည်။

သို့သော် သူက ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ၊ ငါ ကောင်းကင်တံခါးဂိုဏ်းထဲဝင်ဖို့ နည်းလမ်းကို သေချာပေါက် ရှာဖွေမှာပါ” ကောင်းကင်တောင်ဂိုဏ်းနှင့် ရှန်မိသားစုကြားက နှစ်တစ်သောင်းကြာ ရန်ငြိုးသည် အလွယ်တကူ ပြန်လည်သင့်မြတ်ရန် မလွယ်ကူပေ။

ရှီလဲ့ထုန်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ အဲဒီအစား သူက စူးရှသောအကြည့်ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ရဲ့မျက်နှာလေးသည် လေးနက်ပြီး ယုံကြည်မှုရှိနေသည်။ “ကျွန်တော့်ဝိညာဉ်ငါးခုကို စိတ်ဝင်စားတဲ့ ခင်ဗျားတို့ထဲက လူအများကြီးရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်သိတယ်။ ခင်ဗျားတို့က ရှန်မိသားစုလို အဆုံးသတ်မှာ မကြောက်ရင် လာယူကြလေ”

ရှီလဲ့ထုန်က သူ့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ဖုံးကွယ်မထားတော့ပေ။

ထို့နောက်…

“အား၊ ဒါက အခြေတည်ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံမှုပဲ”

“မင်းဘာပြောလိုက်တာလဲ။ အခြေတည်ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံမှု? လာနောက်နေတာလား”

၁၄ နှစ်အရွယ် အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်၊ ဤသည် ရိုးရှင်းစွာ ကောင်းကင်ကို စိန်ခေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။

“သူက အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်ကျင့်ကြံသူ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ” ဟု ရွှေအမြုတေအဆင့်ထိပ်ဆုံးရှိ အကြီးအကဲများက သူတို့၏မျက်လုံးများကို တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ပြူးကျယ်သွားကြသည်။

“ဒါဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဒါက အတုအယောင်ပဲဖြစ်ရမယ်။ အမှန်မဖြစ်နိုင်ဘူး”

လူငယ်တစ်ယောက်သည် အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ထောင်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့သော ဤအကြီးအကဲများသည် ရွှေအမြုတေအဆင့်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

သို့သော် အကြီးမားဆုံးထိုးနှက်ချက်ကို ခံစားရသူမှာ ရှန်မိသားစုဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လူငယ်ကို မာနကြီးသည်ဟု လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုသည် ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

သူတို့သည် ဤအတွက် လက်စားချေရန် သစ္စာဆိုခဲ့ကြသည်။ သူတို့တွင် သီးသန့်ကျင့်ကြံနေသော အခြေတည်ဝိညာဉ်ဆရာကြီးတစ်ဦး ရှိသေးသည်။ ဤဆရာကြီး သူ့ကျင့်ကြံမှုမှ ထွက်လာသည်နှင့် သူတို့သည် သူ့ကို ဤအောက်တန်းကျတဲ့ကောင်ကို သတ်ပြီး လက်စားချေခိုင်းမည်။

သို့သော် ကလေးသည် သူတို့ဆရာကြီးကဲ့သို့ အခြေတည်ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံမှု ရှိသည်ကို သူတို့မြင်သောအခါ သူတို့၏မျက်လုံးထဲမှ ဒေါသသည် ချက်ချင်း မှေးမှိန်သွားသည်။

ရှီလဲ့ထုန်သည် ရွှေအမြုတေအဆင့်တွင်သာ ရှိလျှင် ဒြပ်စင်ငါးပါးဝိညာဉ်များ၏ အကူအညီဖြင့်ပင် ရှန်မျိုးနွယ်စု၏ ဆရာကြီးက သူ့ကို သတ်နိုင်သေးသည်။

သို့သော် ရှီလဲ့ထုန်သည် အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်တွင် ရှိနေသည်။ ဝိညာဉ်ငါးခု၏ အကူအညီဖြင့် ရှန်မျိုးနွယ်စု၏ အခြေတည်ဝိညာဉ်ဆရာကြီး သူ့ထံသို့ တက်သွားလျှင် ၎င်းသည် တစ်ဖက်သတ်သတ်ဖြတ်မှု ဖြစ်လိမ့်မည်။

ရှန်မိသားစုအတွက် သူတို့သည် သူတို့ဆရာကြီးကို အဆုံးရှုံးမခံနိုင်ပေ၊ သို့မဟုတ်လျှင် ရှန်မိသားစု၏ အမွေအနှစ်သည် တကယ်ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ဤအရှက်ရမှုနှင့် ဆုံးရှုံးမှုကို မျိုသိပ်ထားရမည်။

သူတို့တွင် လက်စားချေမှုအစီအစဉ်တစ်ခု ရေးဆွဲရန် ထောင်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိသေးသည်။

ရှီလဲ့ထုန်၏ အခြေတည်ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံမှုသည် အခြားသူများကို မည်သည့်လောဘစိတ်မှ မရှိအောင် ချက်ချင်း ရပ်တန့်စေခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်ငါးခုသည် ကြီးမြတ်သောရတနာများဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏အသက်များလည်း ထိုနည်းတူဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ရွှေအမြုတေကျင့်ကြံသူများသာဖြစ်သည်။ သူတို့က ရှီလဲ့ထုန်ကို ဘယ်လိုနိုင်မည်နည်း။

…

ရှီလဲ့ထုန်သည် မကြာမီ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူက လာပြီး သူကတိပေးခဲ့သည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

သူက အတိတ်က သူ့အမေကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့သူများကိုသာ လက်စားချေချင်သည်။ သူက အပြစ်မဲ့သူတစ်ယောက်ကို ဘယ်တော့မှ မထိခိုက်စေလိုပေ။

သို့သော် သူက ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့သည်။ လူများသည် သူက ကောင်းကင်တံခါးဂိုဏ်းမှ လာကြောင်း သိကြသည်။ လူငယ်များစွာသည် ကောင်းကင်တံခါးဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်လိုကြသည်။ သူတို့သည် ဆယ့်ငါးနှစ်ပင် မပြည့်သေးသော အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်ဆရာကြီးများကို ကိုးကွယ်ကြသည်။

ကောင်းကင်တံခါးဂိုဏ်းသည် ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ဘုံကိုးဆင့် တိုက်ကြီးရှိ နံပါတ်တစ်ဂိုဏ်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။

“အဘိုးတို့၊ နောက်တစ်ခါ ဒေါသထွက်နေကြပြန်ပြီလား” သူတို့ ကောင်းကင်တံခါးဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ရှီလဲ့ထုန်က အဘိုးများနောက်သို့ ပြေးလိုက်သည်။ “ပြီးတော့ ပထမအဘိုး၊ ဒုတိယအဘိုး… ခင်ဗျားတို့ ဒေါသထွက်နေကြတာလား”

အကြီးအကဲများ၏ မျက်နှာများ ချဉ်နေပြီး သူတို့၏အသံများ အေးစက်နေသည်။

သူတို့က ပြောလိုက်ကြသည်။ “မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့က အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို ဒေါသထွက်ရဲတဲ့သတ္တိ ဘယ်မှာရှိမှာလဲ”

သူတို့သည် ရှီလဲ့ထုန် ဒြပ်စင်ငါးပါးဝိညာဉ်များကို ပြသသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့ဩတကြီးဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏ကာကွယ်မှုလိုအပ်သည်ဟု ထင်ခဲ့သော ကလေးသည် လုံးဝမလိုအပ်ခဲ့ပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့သည် ဝမ်းနည်းကြသည်။ ရှီလဲ့ထုန်သည် အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ ချိုးဖောက်ပြီးဖြစ်သည်။ သူက ဘာကြောင့် သူတို့ထံမှ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သနည်း။ သူတို့ကို ကာကွယ်ရန်လား။

ရှီလဲ့ထုန်က သူတို့၏မျက်နှာအမူအရာများကို ကြည့်ပြီး သူတို့သည် ဒေါသထွက်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ ရှီလဲ့ထုန်က သူ့အဘိုးများ၊ ဂိုဏ်းချုပ်၊ နှင့် အမှောင်ထဲတွင် ထားခံခဲ့ရသော ဆရာဖြစ်သူကို ချော့လိုက်သည်။

“အဘိုးတို့၊ ဆရာ၊ ကျွန်တော်က အဘိုးတို့ဆီကနေ ဖုံးကွယ်ဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်က… ကျွန်တော်က…”

အဓိကခန်းမရှိ လူတိုင်းက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ “ဘာလဲ”

ရှီလဲ့ထုန်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်က အဘိုးတို့ကို အံ့ဩသွားအောင် လုပ်ချင်လို့ပါ။"

အားလုံး : …

***