အဖေအရင်းလား?!

ထို့ကြောင့် သူ့ဆရာနှင့် ဝိညာဉ်ငါးခုတို့၏ ပူးပေါင်းကြိုးပမ်းမှုအောက်တွင် ရှီလဲ့ထုန်သည် အချိန်-ကာလ ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းတစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူက သူ့အမေ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ ပြန်ရောက်သွားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူနိုးလာသည့်အခိုက်တွင် သူ့အဖွား၏အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“အဖွား” ဟု သူ့အမေ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် ရှိနေသေးသော ကလေးသည် သူ့အချစ်ဆုံးအဖွား၏အသံကို ကြားသောအခါ မထိန်းနိုင်ဘဲ ငိုယိုလိုက်သည်။

နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကြာသွားလျှင်ပင် သူ့အဖွား၏အသံ၊ သူမ၏အပြုံးနှင့် သူ့အဘိုး၏ ကြင်နာမှုကို သူမှတ်မိနေသေးသည်။

ထိုအချိန်က ရှောင်ထုန်သည် သူ့အဘိုးအဘွားများ သူ့အပေါ် ဘယ်လောက်ကြင်နာသည်ကို မသိခဲ့ပေ။ သူက နှစ်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးပြီး ဘာမှမသိခဲ့ပေ။

သို့သော် ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် သူက စုံတွဲများ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဆန့်ကျင်ခြင်း၊ အဖေနှင့်သား ရန်သူဖြစ်ခြင်း၊ ညီအစ်ကိုများ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သတ်ဖြတ်ခြင်းတို့ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူက စစ်မှန်သောအချစ်၏ အဖိုးတန်မှုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်ခဲ့သည်။

သူ့အဘိုးအဘွားများက သူ့ကို သူတို့၏အသက်နှင့်လဲပြီး ချစ်ခဲ့ကြပြီး မည်သူ့ကိုမှ သူ့ကိုအနိုင်ကျင့်ခွင့် မပေးခဲ့ကြပေ။

သူက မွေးကတည်းက အားနည်းပြီး နေမကောင်းဖြစ်ကာ ဖျားခြင်း သို့မဟုတ် အအေးမိခြင်းမှာ သာမန်ဖြစ်သည်။ သူနေမကောင်းတိုင်း သူ့အဘိုးအဘွားများက အရိုးကွဲမတတ်အေးသော ဆောင်းရာသီတွင်ပင် သူ့ကို ချက်ချင်း ဆေးရုံသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့ကြသည်။

သူက ဂျီကျနေသောအခါ သူ့အဘိုးအဘွားများက သူ့ကိုစားရန် ချော့မော့ခဲ့ကြသည်။

ထိုသို့သော အခိုက်အတန့်များစွာ ရှိခဲ့သေးသည်…

ရှောင်ထုန်သည် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကြာသွားသော်လည်း သူ့အဘိုးအဘွားများအပေါ်ထားသော သူ့အမှတ်တရများ လတ်ဆတ်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။

မျက်ရည်များဝဲလျက် သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “အဘိုး၊ အဖွား၊ ရှောင်ထုန် ပြန်လာပြီ။ ပြီးတော့ အမေ၊ ဒီဘဝမှာ အမေ ကျွန်တော့်ကို ချစ်မှာလား”

ရှောင်ထုန်သည် ရုတ်တရက် သူ့အပေါ် ဖိအားလှိုင်းတစ်ခု ဖိကျလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက သူ့အဖွား အစောကပြောခဲ့သည်ကို ချက်ချင်း သတိရသွားသည်။ သူ မွေးတော့မည်ကို သိလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သူက ချက်ချင်း သူ့ကိုယ်ဟန်ကို ချိန်ညှိပြီး ထွက်ပေါက်ဆီသို့ သူ့အစွမ်းကုန် ညှစ်ထုတ်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူက အပြင်ဘက်မှ အသံများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနိုင်သည်။

သူ့အမေကို သူ့မိန်းမဟု ခေါ်သော ယောက်ျားတစ်ယောက်၏အသံကို ကြားသောအခါ သူက ချက်ချင်း မှင်သက်သွားသည်။

‘ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ငါတခြားကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီးရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ထဲကို ပြန်ရောက်လာခဲ့တာလား။ အမေမှားသွားတာလား။ ငါဒီဘဝမှာ အဖေမရှိဘူးလို့ မှတ်မိထားတာပါ’

သူ့အဘိုးအဘွားများက သူ့ကို သူ့အဖေက ဝေးလံသောနေရာတစ်ခုသို့ သွားခဲ့သည်ဟု မကြာခဏပြောပြသော်လည်း ရွာကလူတွေဆီကနေ သူက ဘယ်တော့မှ အဖေမရှိခဲ့ဘူးဆိုတာကို သူသိခဲ့သည်။

သူက ရိုးရှင်းစွာ အဖေအမည်မသိ တောကြောင်လေးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူက အရမ်းဉာဏ်ကောင်းသည်။ သူက သူ့အဘိုးအဘွားများကို ဘယ်တော့မှ မတိုင်ကြားခဲ့ဘဲ သူ့ကိုလိမ်ညာသည့်အတွက် သူတို့ကို အပြစ်မတင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ယခု ယောက်ျားတစ်ယောက်သည် ရှောင်ထုန်၏အမေဘေးတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ့လေသံအရ သူက ရှောင်ထုန်၏အမေကို အလွန်စိုးရိမ်နေပုံရသည်။ ရှောင်ထုန်သည် အလွန်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

ဖိအားကို ခံစားရင်း သူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ‘ထားလိုက်တော့။ ငါအရင်ဆုံး ထွက်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်’

‘ဒါပေမဲ့ ငါသာ မိသားစုမှားထဲကို ရောက်သွားပြီး တခြားတစ်ယောက်ရဲ့သား ဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ’

ထို့ကြောင့် ရှောင်ထုန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မွေးလာခဲ့သည်။ သူနာပြုက သူ့ကိုမြင်သောအခါ သူမက ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဟားဟား။ ကလေးက ဒီလောက်မျက်မှောင်ကြုတ်နေတာတောင် အရမ်းချစ်စရာကောင်းတယ်”

“ကျွန်မလည်းကြည့်မယ်” ဟု အခြားသူနာပြုများ ရှေ့သို့တိုးလာကြသည်။

“ဟားဟား။ သူက တကယ်မျက်မှောင်ကြုတ်နေတာပဲ” ဟု သူနာပြုငယ်များက အံ့ဩစွာ ပြောလိုက်ကြသည်။ “ဝိုး၊ ဘယ်လောက်လှတဲ့ကလေးလေးလဲ။ အရေးအကြောင်းတစ်ချက်မှ မရှိဘူး။ သူက သန့်ရှင်းပြီး လှပတယ်”

ရှောင်လင်းယွီသည် မွေးဖွားပြီးနောက် အလွန်ပင်ပန်းနေသော်လည်း သူနာပြုများက ကလေးက လှပသည်ဟု ပြောသောအခါ သူမက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “အမှန်ပဲလား။ ကျွန်မကြည့်ချင်တယ်”

ရှောင်ထုန်က သူမ၏အသံကို ကြားသောအခါ သူ့နှလုံးသား တုန်လှုပ်သွားသည်။

ဒါက သူ့အမေ၊ ရှောင်လင်းယွီပဲ။

သူမ၏အသံကို မှတ်မိသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဒေါက်တာ ချင်က အလွန်လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကလေးက အရမ်းလှတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့လူတွေက ပြဿနာကို သတိမထားမိဘူးလား”

“အား၊ ဒေါက်တာ ချင်၊ ဘာပြဿနာလဲ”

“ကလေးက မငိုဘူး”

“အိုး။ ဟုတ်တယ်” ကလေးတစ်ယောက်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် ဤလောကသို့ ကျယ်လောင်သော ငိုသံများဖြင့် မွေးလာတတ်သည်။

ရှောင်ထုန်က ထိုသို့ကြားသောအခါ သူက တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူက ချက်ချင်း သူ့လည်ချောင်းကို ဖွင့်ပြီး ငိုလိုက်သည်။

“သူငိုပြီ။ ကလေးငိုပြီ” ဟု သူနာပြုများက ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ “ဒီကလေးက တကယ်တော်တာပဲ။ သူက ငါတို့က သူငိုမနေဘူးလို့ ပြောတာကို ကြားပြီး ငါတို့ကို တုံ့ပြန်ခဲ့တာပဲဖြစ်မယ်။ မဟုတ်ရင် ငါတို့က သူ့တင်ပါးကို ရိုက်ရတော့မှာ”

ရှောင်ထုန်… သူမ ပြောတာမမှားဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ့တင်ပါးတွေ အန္တရာယ်ရှိနေတယ်ဆိုတာကို ငါမသိခဲ့ဘူး။

“လင်းယွီ၊ မင်းဘယ်လိုခံစားရလဲ” ဒေါက်တာ ချင်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ကျွန်မအဆင်ပြေပါတယ်”

“ဟုတ်ပြီ၊ ဒါဆိုရင် မင်းကောင်းကောင်းအနားယူသင့်တယ်။ ငါတို့ ကလေးကို ဆေးထိုးပြီး အဝတ်အစားဝတ်ပေးပြီးရင် သူ့ကို အပြင်မှာစောင့်နေတဲ့လူတွေကို တွေ့ဖို့ခေါ်သွားမယ်။ သူတို့လည်း အရမ်းစိတ်ပူနေကြမှာပဲ။ ပြီးတော့ ငါတို့ သူ့ကို မင်းဆီပြန်ခေါ်လာမယ်” ဟု ဒေါက်တာ ချင်က ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီက ခေါင်းညိတ်ပြီး ကျေးဇူးတင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒေါက်တာ ချင်”

ရှောင်ထုန်ကို လူနာဆောင်အပြင်ဘက်သို့ သယ်ဆောင်သွားပြီးနောက် သူက မျက်လုံးဖွင့်ပြီး ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်အနည်းငယ်ကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။ သူ့ရဲ့မျက်ခုံးသေးသေးလေးများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။

ဤသူများသည် သူ့အဘိုးအဘွားများဖြစ်သည်။

သူအရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော သူစိမ်းအနည်းငယ်လည်း ရှိသည်။

အရေးကြီးဆုံးကတော့ ယောက်ျားတစ်ယောက် ရှိသည်။ ဤယောက်ျားသည် ခုနက သူ့အမေကို သူ့မိန်းမဟု ခေါ်ခဲ့သော ယောက်ျားဖြစ်သည်။

ရှောင်ထုန် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ‘ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာတွေမှားသွားတာလဲ’

သို့သော် ရှောင်ထုန်သည် ကလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ သူဘယ်လောက်ပဲ ဉာဏ်ကောင်းသည်ဆိုဆို သူက သဘာဝဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုနိယာမများကို လိုက်နာရမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူဘယ်လောက်ပဲ သံသယများ ရှိနေပါစေ သူက အခုမေးလို့မရဘူး။

သူခဏစဉ်းစားပြီး တွေးလိုက်သည်။ ‘ထားလိုက်တော့။ ငါ ဒီယောက်ျားရဲ့ တကယ့်အထောက်အထားကို မကြာခင် ဒါမှမဟုတ် နောက်ပိုင်းမှာ သိလာမှာပဲ။ အခုငါပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့ အလျင်စလိုလုပ်စရာမလိုဘူး။ အား။ ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ရတာ ဘယ်လောက်ပင်ပန်းလိုက်သလဲ။ ငါအိပ်တော့မယ်’

ရှောင်ထုန် နောက်တစ်ကြိမ် နိုးလာသောအခါ ဤအရပ်ရှည်သော ယောက်ျားသည် သူ့အဖေအရင်းဖြစ်ကြောင်း သူသေချာသွားသည်။

သူက သူ့အဖေ၏ နှာခေါင်းနှင့် မျက်နှာ၊ သူ့အမေ၏ မျက်လုံးနှင့် ပါးစပ်တို့ကို ပိုင်ဆိုင်သည်။ ဒါကြောင့် ဤယောက်ျားသည် တကယ်ပဲ သူ့အဖေအရင်းဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ သူ့အဖေနဲ့ အမေက လက်ထပ်ထားကြသည်။

သူက သူ့မိဘတွေရဲ့ အချစ်ကိုမရတဲ့ အမွှေကောင်ကလေးတစ်ယောက်ကနေ မိသားစုပြည့်စုံတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ရှောင်ထုန်၏ နှာခေါင်း စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်းဖြစ်လာသည်။ ဒါက အရမ်းကောင်းတယ်။ ဒီဘဝမှာ အရာအားလုံးက ပြီးပြည့်စုံတယ်။

သူ့မှာ နောက်ဆုံးတော့ သူ့ကိုချစ်တဲ့ အဖေနဲ့အမေတစ်ယောက် ရှိပြီ။

သူက အဖေမရှိတဲ့ သို့မဟုတ် အမေမရှိတဲ့ ကလေး မဟုတ်တော့ဘူး။

အခု သူ ပြန်လာရတာကို လုံးဝနောင်တမရတော့ဘူး။

သူက ဒီအချိန်နဲ့ နေရာကို ပြန်လာဖို့အတွက် ပေးဆပ်ခဲ့ရပေမဲ့ ဝိညာဉ်ငါးခုနဲ့ဆိုရင် သူက သူ့ဆရာတွေ သေချာပေါက် အဆင်ပြေကြလိမ့်မယ်။

ရှောင်ထုန် ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ထပ်မံပင်ပန်းသွားသည်။

ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ရွှေ့လိုက်သည်။ သူက သူ့ပင်ပန်းနေတဲ့မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့အဖေအရင်းက သူ့အမေဘေးမှာ အိပ်ချင်နေပုံရပြီး သူ့ကို ရွှေ့လိုက်တာကို သိလိုက်ရတယ်။ ရှောင်ထုန်သည် ထိုယောက်ျားက သူ့လက်ကိုဆန့်ပြီး သူ့အမေကိုဖက်ပြီး သူမဘေးမှာ အိပ်နေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။

ချက်ချင်းပဲ ရှောင်ထုန်၏ ခေါင်းထဲမှာ အချက်ပေးသံ မြည်လာသည်။ ‘ဒီယောက်ျားက ငါ့ဆီကနေ အမေ့ကို ခိုးယူဖို့ ဒီကိုလာတာ။ မရဘူး၊ ငါ ခွင့်မပြုဘူး’

သူ့ကိုတားဆီးရန် ရှောင်ထုန်က ရုတ်တရက် ငိုယိုပေါက်ကွဲတော့သည်။ ထို့နောက် ယောက်ျားက ရှောင်ထုန်ကို ကောက်ယူရန် လှည့်လာသည်။ ရှောင်ထုန်က ပိုကျယ်လောင်စွာ ငိုလိုက်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်…

အစပိုင်းတွင် လူတိုင်းက ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုသာဖြစ်သည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက် ကုန်းထျန်းဟောက်က သူ့ဇနီးဘေးမှာ အိပ်ချင်တိုင်း သို့မဟုတ် သူ့ဇနီးကို ဖက်ချင်တိုင်း ကလေးက ငိုယိုပေါက်ကွဲတော့သည်။

ထိုယောက်ျား၏ အားကိုးရာမဲ့သောအကြည့်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်ထုန်သည် သူ့ကိုယ်သူ ကျေနပ်နေသည်။ ‘ငါက ငါ့အမေရဲ့အချစ်ကို ရဖို့ပြန်လာခဲ့တာ၊ မင်းက ငါ့ကိုတားချင်တယ်ဟုတ်လား။ ဟမ့်။ ငါ့ဆီးရဲ့အရသာက ဘယ်လိုလဲ’

ထို့နောက် တစ်နေ့တွင် ယောက်ျားက ရှောင်ထုန်၏ နားထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို တိုးတိုးလေးပြောလိုက်ရာ ရှောင်ထုန်ကို အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။ “မင်းဘဝပြောင်းလာတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။ မင်းလူတွေသိစေချင်ရင် ဆက်ပြီးသောင်းကျန်းနေလိုက်”

ရှောင်ထုန် မှင်သက်သွားသည်။ ‘သူဘာဆိုလိုတာလဲ။ သူ ငါဘဝပြောင်းလာတာကို ဘယ်လိုသိတာလဲ’ ရှောင်ထုန်သည် နားမလည်သော်လည်း သူက ယခုမွေးကင်းစကလေးတစ်ယောက်သာဖြစ်ပြီး လုံးဝစကားမပြောနိုင်ပေ။ ဒါကြောင့် သူသံသယများ ရှိနေလျှင်ပင် သူက သူ့နှလုံးသားထဲတွင်သာ ဖိနှိပ်ထားနိုင်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှောင်ထုန်ကို သတိပေးပြီးနောက် သူက ဤယောက်ျား– သူ့အဖေအရင်းနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လာခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူဆေးရုံမှ ဆင်းပြီးနောက် ရှောင်ထုန်သည် အများအားဖြင့် သူ့အဖွား၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် ရှိနေခဲ့သည်။ သူ့အဖေအတွက်မူ သူက သူ့ဇနီးကို စောင့်ရှောက်ရန် အလွန်အလုပ်များနေခဲ့သည်။

ရှောင်ထုန်သည် ဤယောက်ျားက သူ့အမေကို အခွင့်ကောင်းယူသည်ကို ကြည့်နေရပြီး သူ့ကို ကျေနပ်ပြီး စိန်ခေါ်တဲ့အပြုံးဖြင့် ပြုံးပြသည်ကိုပင် ကြည့်နေခဲ့ရသည်။

ရှောင်ထုန်သည် သူ့ကိုယ်သူ ညည်းညူလိုက်သည်။ ‘ငါစကားပြောနိုင်ပြီး လှုပ်ရှားနိုင်တဲ့အခါ ငါအဲ့ဒီယောက်ျားကို သင်ခန်းစာပေးရမယ်’

‘ငါ့လိုကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က သူ့လိုသာမန်လူတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုရှုံးနိုင်မှာလဲ’

***