ရှောင်လင်းယွီ ကုန်းထျန်းဟောင်ကို သွားတွေ့ခြင်း
Vol. 33 Ch. 549
ရဟတ်ယာဉ်ငယ်တစ်စီးသည် တစ်နေရာမှ ပျံသန်းလာပြီး ကုန်းအုပ်စုလက်အောက်ရှိ ဆေးရုံ၏ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
လေယာဉ်တံခါးပွင့်လာပြီး အနက်ရောင်ဦးထုပ်၊ အနက်ရောင်နှာခေါင်းစီးနှင့် အနက်ရောင်လေကာအင်္ကျီဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထွက်လာခဲ့သည်။
စစ်ထူရှင်းသည် ရှောင်လင်းယွီ ဆင်းလာသည်ကိုမြင်ပြီး သူမ၏ရေပုံးနှစ်ပုံးကို ကူညီသယ်ဆောင်ရန် ချက်ချင်းရှေ့သို့တိုးသွားခဲ့သည်။
သူတို့၏လေယာဉ်နှင့် နဂါးအဖွဲ့အစည်းမှလူများမှလွဲ၍ ခေါင်မိုးပေါ်တွင် အခြားမည်သူမျှမရှိပေ။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး စကားမပြောကြပေ။ စစ်ထူရှင်းက သူတို့ကို လူနာဆောင်သို့ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
ခေါင်မိုးထပ်တစ်ခုလုံးကို ရှင်းလင်းထားသည်။ ဆရာဝန်များနှင့် သူနာပြုများသည် အမိန့်မရှိဘဲ စစ်ထူရှင်း၏ခေါင်မိုးထပ်သို့ လာရောက်ရန် မဝံ့ရဲကြပေ။ တစ္ဆေဆရာဝန် စစ်ထူရှင်းသည် စိတ်တိုတတ်သူဖြစ်သည်။
ရှောင်လင်းယွီသည် မျက်နှာဖုံးဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူမ၏ဦးထုပ်အနားစွန်းအောက်မှ မျက်လုံးများသည် အလွန်စိုးရိမ်တကြီးဖြစ်နေသည်။ သူမက ကုန်းထျန်းဟောင်ကို တွေ့ချင်ပြီး သူမသူ့ကို ဘယ်လောက်လွမ်းနေကြောင်း ပြောပြချင်သည်။
သူမလူနာဆောင်သို့ ရောက်သောအခါ သခင်ကြီးကုန်းက ကုန်းထျန်းဟောင်၏ ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“အဘိုး” သူမက သခင်ကြီးကုန်းကို မြင်ပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်ရှိ အနည်းငယ်ဖြူဖျော့နေသော ကုန်းထျန်းဟောင်ကို ကြည့်သောအခါ ရှောင်လင်းယွီက မျက်လုံးနီရဲစွာဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။
သခင်ကြီးကုန်းက သူ့ထိုင်ခုံမှထရပ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ယွီအာ၊ မင်းရောက်လာပြီပဲ”
“အဘိုး၊ ကျွန်မရောက်လာပါပြီ” ရှောင်လင်းယွီက ရှေ့သို့တိုးပြီး သခင်ကြီးကုန်းကို ဖက်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ “အဘိုး၊ ကျွန်မ အဘိုးကို အရမ်းလွမ်းနေတာ။ ရှောင်ထုန်ကလည်း အဘိုးကိုအရမ်းလွမ်းနေတယ်။ ကျွန်မတို့တစ်မိသားစုလုံးလည်း အဘိုးကိုအရမ်းလွမ်းနေကြတယ်”
သခင်ကြီးကုန်းက ရှောင်လင်းယွီ၏ ပခုံးကိုပုတ်ပြီး စိတ်ခံစားမှုပြင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ငါလည်း မင်းတို့အားလုံးကို လွမ်းပါတယ်။ ငါ့ရဲ့မြစ်လေးကိုလည်း လွမ်းတယ်၊ ပြီးတော့ ချိုးယင်ချက်တဲ့ဟင်းတွေကိုလည်း လွမ်းတယ်…”
ဘေးတွင်ရပ်နေသော စစ်ထူရှင်းသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားသည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် သူက သူတို့ကို သတိပေးရုံမှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။ “အဘိုး၊ မရီး၊ အချိန်သိပ်မကျန်တော့ဘူး”
သခင်ကြီးကုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ယွီအာကို ဟောင်အာနဲ့ စကားပြောခိုင်းလိုက်။ သူတို့က သုံးလကျော်ကြာ ကွဲကွာနေခဲ့ကြတာ၊ ဒါကြောင့် သူတို့မှာ ပြောစရာတွေအများကြီး ရှိရမယ်။ ရှင်းအာ၊ ငါတို့အပြင်မှာစောင့်ကြရအောင်”
စစ်ထူရှင်းက ရိုသေစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့၊ အဘိုး”
သခင်ကြီးကုန်းနှင့် စစ်ထူရှင်းတို့သည် လူနာဆောင်မှ အမြန်လျှောက်ထွက်သွားပြီး တံခါးပိတ်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် စင်္ကြံရှိ ထိုင်ခုံများပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ နှစ်ဦးစလုံးသည် လေးနက်သောမျက်နှာအမူအရာများဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။
လူနာဆောင်ထဲတွင် ရှောင်လင်းယွီသည် ကုတင်ဘေးတွင်ထိုင်ပြီး ကုန်းထျန်းဟောင်၏လက်ကို ကိုင်ထားသည်။ သူက ပိုက်များနှင့် ဆေးထိုးအပ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏နှလုံးသား နာကျင်သွားသည်။
သူမက ကုန်းထျန်းဟောင်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “ယောက်ျား၊ ကျွန်မရှင့်ကို သုံးလမတွေ့ရတာ။ ရှင်အဆင်ပြေရဲ့လား။ ကျွန်မတို့သားနဲ့ ကျွန်မကတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင်က အဆင်မပြေဘူးထင်တယ်။ ရှင်ပိန်သွားပြီး ရှင့်မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေတယ်”
“ယောက်ျား၊ ကျွန်မရှင့်ကို အရမ်းလွမ်းတယ်။ ရှင်သိလား”
“ကျွန်မက ရှင့်ဘေးမှာရှိနေတဲ့နေ့ရက်တွေကို ကျင့်သားရနေပြီ။ ဒါကြောင့် ရှင်မရှိတော့တဲ့အခါ ကျွန်မအရမ်းခက်ခဲနေတယ်။ ကျွန်မခေါင်းကို စောင်အောက်မှာဖိပြီး အိပ်တယ်။ နောက်တစ်နေ့မနက်မှာ စောင်နဲ့ခေါင်းအုံးတွေက အကုန်စိုစွတ်နေလိမ့်မယ်”
“ကျွန်မရှင့်ကို အရမ်းလွမ်းလို့ အိပ်မက်ထဲမှာတောင် ငိုမိတယ်။ ကျွန်မရှင့်ဘေးမှာနေပြီး ရှင့်ကိုစောင့်ရှောက်ချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက အတ္တကြီးပြီး ကျွန်မမိသားစုကို အန္တရာယ်ဖြစ်စေလို့မဖြစ်ဘူး”
“ကျွန်မတောင်းပန်ပါတယ်၊ ထျန်းဟောင်။ ဇနီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်မက ရှင့်ဘေးမှာ ရှင့်ကိုမစောင့်ရှောက်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မသိတယ် ရှင်က ကျွန်မမရှိဘဲနဲ့ ပြန်ကောင်းလာနိုင်တယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ရှင်မရှိဘဲနဲ့ ကျွန်မတကယ်အထီးကျန်တယ်”
“အမြန်ဆုံးပြန်ကောင်းလာပါတော့”
…
ရှောင်လင်းယွီ အတိတ်ကို ပြန်လည်တမ်းတပြီး စကားပြောနေစဉ် အချိန်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။
စစ်ထူရှင်းက သူ့လက်ကိုမြှောက်ပြီး အချိန်ကိုကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာအမူအရာသည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူ့မျက်လုံးများက အားကိုးရာမဲ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
သခင်ကြီးကုန်းက မေးလိုက်သည်။ “ရှင်းအာ၊ အချိန်တန်ပြီလား”
စစ်ထူရှင်းက အမှန်အတိုင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့၊ အဘိုး”
သခင်ကြီးကုန်းက သက်ပြင်းချပြီး ပြောလိုက်သည်။ “သွားပြီး ယွီအာကိုခေါ်လိုက်။ အချိန်တန်ရင် အချိန်တန်တာပဲ”
စစ်ထူရှင်းက အကြံပေးလိုက်သည်။ “အဘိုး၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ထျန်းဟောင်နိုးလာရင် မိသားစု ပြန်လည်ဆုံစည်းဖို့ အချိန်တန်ပြီ။ အဲ့ဒီအခါကျရင် ဘယ်သူမှ အဘိုးတို့မိသားစုကို မခွဲခွာစေရတော့ဘူး”
သခင်ကြီးကုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မင်းပြောတာမှန်တယ်။ ငါတို့အဲ့ဒီနေ့ကို အကြာကြီးစောင့်စရာမလိုတော့ပါဘူး” ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူက အနည်းငယ်ဝမ်းနည်းနေပုံရသော်လည်း သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “သွားပြီး ယွီအာကို ခေါ်ခဲ့”
စစ်ထူရှင်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပါပြီ”
စစ်ထူရှင်း လူနာဆောင်ထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားသောအခါ သူက ရှောင်လင်းယွီ ပြောနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ “ထျန်းဟောင်၊ ကျွန်မတို့သားက သုံးလသားရှိနေပြီ။ သူက အရမ်းချစ်စရာကောင်းတယ်။ ရှင်သူ့ကို သေချာပေါက် သဘောကျမှာပဲ”
စစ်ထူရှင်းက မခံစားနိုင်သော်လည်း သူက ဝင်စွက်ဖက်ရဦးမည်။ “မရီး၊ အချိန်တန်ပြီ။ ငါတို့သွားရတော့မယ်”
ရှောင်လင်းယွီ မှင်သက်သွားပြီး မထိန်းနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ “ဒီလောက်မြန်မြန်လား”
ထို့နောက် စစ်ထူရှင်း၏ အဖြေကိုမစောင့်ဘဲ သူမက ကုန်းထျန်းဟောင်၏လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ပြီး သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ သူမက ကုန်းထျန်းဟောင်၏ မျက်နှာကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တို့ထိလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးထောင့်တွင် တောက်ပသောမျက်ရည်စက်အချို့ ရှိနေသည်။ သူမက ပြောလိုက်သည်။ “ထျန်းဟောင်၊ အချိန်တန်ပြီ။ ကျွန်မသွားတော့မယ်။ ကျွန်မနောက်တစ်ခါ ရှင့်ကိုလာတွေ့မယ်”
ထိုသို့ပြောပြီး သူမက ကုန်းထျန်းဟောင်၏လက်ကို ချပြီး ထရပ်လိုက်သည်။ သူမက သူမ၏မျက်လုံးထောင့်များကို သုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “သွားကြစို့”
ထိုသို့ပြောပြီး သူမက တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ခြေလှမ်းများသည် လေးလံပြီး ခိုင်မာနေသည်။
သူမအခုမထွက်သွားရင် သူမဘယ်တော့မှ ထွက်သွားနိုင်တော့မှာမဟုတ်ဘူး။
“အဘိုး၊ ဂရုစိုက်ပါ” ဟု ရှောင်လင်းယွီက သခင်ကြီးကုန်းကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
သခင်ကြီးကုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ယွီအာ၊ မင်းလည်း ဂရုစိုက်ရမယ်၊ နားလည်လား”
စစ်ထူရှင်းက ရှောင်လင်းယွီကို လေယာဉ်ပေါ်သို့ ပို့ဆောင်သောအခါ ရှောင်လင်းယွီက သူ့ကိုပြောလိုက်သည်။ “စစ်ထူ၊ တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
စစ်ထူရှင်းက ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မရီး၊ အရမ်းယဉ်ကျေးနေပြန်ပြီ”
ရှောင်လင်းယွီ လေယာဉ်မတက်မီတွင် သူမက တုံ့ဆိုင်းသောမျက်နှာအမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “စစ်ထူ၊ ကျွန်မအနာဂတ်မှာ ထျန်းဟောင်ကို ထပ်လာတွေ့လို့ရမလား”
စစ်ထူရှင်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အင်း၊ ငါတို့က လိုအပ်တဲ့စီစဉ်မှုတွေ လုပ်သရွေ့ပေါ့”
ရှောင်လင်းယွီက ချက်ချင်း သက်ပြင်းချပြီး ကျေးဇူးတင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” သူမက ကုန်းထျန်းဟောင်နှင့် တွေ့ဆုံရန် မြို့တော်ရှိ မည်သူမျှမသိအောင် လုပ်ဆောင်ရန် အလွန်ကြိုးစားအားထုတ်ရလိမ့်မည်။
ဝေးလံသောရဟက်ယာဉ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း စစ်ထူရှင်းက ခေါင်းမော့ပြီး ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း စိုက်ကြည့်နေသည်၊ သူက စဉ်းစားနေသလိုပင်။
အစပိုင်းတွင် သူက ကုန်းထျန်းဟောင်က ရှောင်လင်းယွီကဲ့သို့သော သာမန်အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ကြိုက်သည်ကို သိသောအခါ သူက တကယ်ကို အနည်းငယ်အံ့ဩခဲ့သည်။
သို့သော် ကုန်းထျန်းဟောင်၏ စရိုက်ကြောင့် သူက သဘာဝအတိုင်း ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။ သူက သူမကို တော်တော်လှပသောအမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဟုသာ ထင်ခဲ့သည်။
သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် သူမက အနည်းငယ်လှပရုံသာမက တကယ်ကို အံ့မခန်းလှပကြောင်း သူသိရှိခဲ့သည်။ သူမတွင် အတွင်းမှအပြင်သို့ ထုတ်လွှတ်သော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ယုံကြည်မှု၏ ထူးခြားသောဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ရှိသည်။
သူမက ကုန်းထျန်းဟောင်၏ တကယ့်အထောက်အထားကို သိပြီးနောက်တွင်ပင် သူမက မာနမကြီး၊ စိတ်မရှည်၊ ကျိုးနွံခြင်းမရှိဘဲ၊ မောက်မာခြင်းကတော့မရှိခဲ့ပေ။ သူမက သူ့ကိုချစ်သော သူ့ချစ်သူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။
ကုန်းမိသားစုက ကောင်းကင်လောက်မြင့်မားသော တင်တောင်းလက်ဆောင်တစ်ခု ကမ်းလှမ်းသောအခါ ရှောင်မိသားစုက လက်ခံရန် ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ ရှောင်လင်းယွီကိုယ်တိုင်ကလည်း လက်ခံရန် ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။
ဤသည် သူတို့မိသားစုက ငွေကို မမက်မောကြောင်း ပြသနေသည်။
စစ်ထူရှင်းက သူတို့ကို သူ့နှလုံးသားအောက်ခြေမှ ချက်ချင်း အထင်ကြီးလေးစားသွားသည်။
လူတိုင်းက ဤဘီလီယံတစ်ရာတန် တင်တောင်းလက်ဆောင်ကို ငြင်းပယ်ရန် သတ္တိမရှိကြပေ။ ဤသည် ဘီလီယံတစ်ရာ၊ ဆယ်သန်းမဟုတ်ပေ။
ကုန်းထျန်းဟောင်၏ မတော်တဆမှုမဖြစ်မီတွင် ရှောင်လင်းယွီသည် ကုန်းထျန်းဟောင်အပေါ် အားကိုးမှုတစ်ခု ဖွံ့ဖြိုးလာခဲ့သည်။ သို့သော် သူ့မတော်တဆမှုဖြစ်ပြီးနောက် သူမက လျင်မြန်စွာ လွတ်လပ်လာခဲ့သည်။ သူမက တစ်နေကုန် မငိုခဲ့ဘဲ ကမ္ဘာပျက်တော့မလို အော်ဟစ်ငိုယိုခြင်းလည်း မရှိခဲ့ပေ။ သူမက ကုန်းထျန်းဟောင်ကို စဉ်းစားမိသောအခါ သူမ၏မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး ထိုမျှသာဖြစ်သည်။
ထို့နောက် စစ်ထူရှင်း၏ မျက်လုံးများ မည်းမှောင်သွားသည်။ ‘ဒါအားလုံးက ချင်မိသားစုရဲ့ အမှားပဲ။ ချင်ယန်က တန်ကြေးကို ပေးဆပ်လိုက်ရုံနဲ့ လွယ်လွယ်မပြီးသေးဘူး’
‘ချင်ယန်က ဘာလို့ဒီလောက်ရူးသွပ်တဲ့အရာတွေ လုပ်ခဲ့တာလဲ။ ဒါက ချင်မိသားစုက သူမကို ယုံကြည်မှုပေးခဲ့လို့ပဲ။ ချင်မိသားစုရဲ့အာဏာနဲ့ ချင်မိသားစုရဲ့ချမ်းသာမှုအားလုံးက ချင်ယန်ရဲ့ရူးသွပ်တဲ့ယုံကြည်မှုကို ထောက်ပံ့ဖို့ပဲ’
‘ဒါကြောင့် ချင်မိသားစုကလည်း တန်ကြေးပေးဆပ်ရမယ်။ ငါ ချင်မိသားစုကို မြို့တော်ကနေ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်ပစ်မယ်’
…
အဖေရှောင်နှင့် အမေရှောင်တို့ မအိပ်ခဲ့ကြပေ။ သူတို့သည် ကြီးမားသော ဂွမ်းထိုးအင်္ကျီများကို ဝတ်ဆင်ပြီး ဧည့်ခန်းတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
ရှောင်လင်းယွီက ယနေ့ ကုန်းထျန်းဟောင်ကို သွားတွေ့ကြောင်း သူတို့ သိကြသည်။
ရဟက်ယာဉ်သံကို ကြားသောအခါ စုံတွဲသည် အိမ်မှထွက်ပြီး ပြေးထွက်သွားကြသည်။
ရှောင်လင်းယွီ လေယာဉ်ပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် သူမ၏အမေက ချက်ချင်း စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ “ယွီအာ၊ ထျန်းဟောင်ရဲ့ အခြေအနေဘယ်လိုလဲ။ သူအဆင်ပြေရဲ့လား”
ရှောင်လင်းယွီက ပြောလိုက်သည်။ “မေမေ၊ သမီးတို့အထဲဝင်ပြီး စကားပြောကြရအောင်”
သုံးယောက်စလုံး အိမ်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်သွားကြသည်။
ရှောင်လင်းယွီက ပြောလိုက်သည်။ “အဖေ၊ မေမေ၊ ထျန်းဟောင် အဆင်ပြေပါတယ်။ စိတ်မပူကြပါနဲ့။ စစ်ထူက ထျန်းဟောင်က အပြည့်အဝပြန်လည်ကောင်းမွန်လာတဲ့ အဆင့်ကို ဝင်ရောက်သွားပြီလို့ ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ နိုင်ငံရပ်ခြားမှာ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာနည်းပညာက ပိုတိုးတက်တယ်၊ ဒါကြောင့် သူက ကုသမှုအတွက် နိုင်ငံရပ်ခြားကို ပြောင်းရွှေ့ရနိုင်တယ်”
မြို့တော်တွင် မျက်စိနှင့်နားများစွာက ကြည့်ရှုနေကြသည်။ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
ရှောင်လင်းယွီ၏ စမ်းရေဖြင့် စစ်ထူရှင်းသည် ကုန်းထျန်းဟောင်ကို ကုသပေးနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်မှုရှိသည်။ မြို့တော်တွင် စမ်းရေနှင့် အလုပ်လုပ်ရန် အလွန်အန္တရာယ်များသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ကုန်းထျန်းဟောင်ကို ကုသမှုအတွက် လျှို့ဝှက်သော နိုင်ငံရပ်ခြားစံအိမ်တစ်ခုသို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုနေရာတွင် ဘေးကင်းလိမ့်မည်။
ရှောင်လင်းယွီ ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ အမေရှောင်နှင့် အဖေရှောင်တို့ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားကြသည်။
သူတို့သည် ကုန်းထျန်းဟောင် ပြန်ကောင်းလာမည်ကို သိကြသော်လည်း စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူတို့၏သမီးသည် သူမ၏စကားများဖြင့် သူတို့ကို နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့သည်။
***