ရှောင်ထုန် စကားမပြောနိုင်ဘူး
Vol. 33 Ch. 550
ရှောင်ထုန်သည် ယခု ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့သော မိစ္ဆာအို… ဆိုလိုတာက ကျွမ်းကျင်သောကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အတွက် သူက ဟန်ဆောင်ရာတွင် အလွန်ကောင်းသည်။ ရှောင်ထုန်သည် ကလေးတစ်ယောက်၏ ဘဝနှင့် အပြည့်အဝ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူက အိပ်၊ အညစ်အကြေးစွန့်၊ စားပြီး ပြန်အိပ်ရန်သာ လိုအပ်သည်။
သူကြိုက်သော တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မြင်တိုင်း သူက ပွေ့ဖက်ရန် တောင်းဆိုတတ်သည်။ သူက လူများ၏ နှလုံးသားကို အနိုင်ယူရာတွင် အလွန်ကောင်းသည်။
လူများက သူ့ကိုမြင်သောအခါ သူတို့က အသက်ရှူမှားသွားတတ်ကြသည်။ “ဝိုး။ သူက အရမ်းချစ်စရာကောင်းပြီး အရမ်းလှတာပဲ”
သို့သော် ရှောင်ထုန်သည် သူတို့က သူ့ကို လှပသည်ဟု ခေါ်သည်ကို မကြိုက်ပေ။ သူက ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူက ခန့်ညားသည်၊ လှပတာမဟုတ်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် မည်သူမျှ သူ့ကန့်ကွက်မှုကို နားမလည်သောကြောင့် သူ့ကိုယ်ပိုင်ထင်မြင်ချက်ကို လျစ်လျူရှုခြင်းခံခဲ့ရသည်။
“အင်း။ ထုန်ထုန်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု ရှောင်အဘွားက သူမ၏မြေး၏ တွန့်ချိုးနေသော မျက်နှာကိုမြင်ပြီး စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။ “မင်းဘာလို့ဒီလောက်မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေရတာလဲ။ ဘယ်သူက မင်းကိုရန်စတာလဲ”
ထုန်ထုန်၏ လက်နှင့်ခြေထောက်များ ကျပန်းလှုပ်ရှားနေပြီး သူ့ပါးစပ်က ဝူးဝူးဝါးဝါးအသံတွေ ထွက်နေသည်။
အမေရှောင်သည် ဤသို့မြင်သောအခါ သူမက သူ့မျက်နှာလေးကို သူမ၏လက်ဖြင့် တို့ထိပြီး အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဟားဟား။ ထုန်ထုန်က မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေပုံပဲ” အမေရှောင်က စိတ်ကိုမဖတ်နိုင်သောကြောင့် ရှောင်ထုန် ဘာကြောင့်မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေသည်ကို သူမမသိခဲ့ပေ။
အမေရှောင်က ကလေးကို နှစ်သိမ့်နေစဉ် အဖေရှောင် လျှောက်လာခဲ့သည်။
“ချိုးယင်၊ Z မြို့က ဆိုင်က မနက်ဖြန်ဖွင့်တော့မယ်။ ငါလယ်တွေကို သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်” ဟု အဖေရှောင်က ပြောလိုက်သည်။
ဆိုင်သို့ ပို့ဆောင်မည့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များသည် အလတ်ဆတ်ဆုံးဖြစ်ရမည်။
အမေရှောင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ၊ လယ်တွေထဲမှာ တော်တော်အေးတယ်။ အဝတ်အစားတွေ ထူထူဝတ်သွား”
အဖေရှောင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ” ထို့နောက် အဖေရှောင်က ရှောင်ထုန်ကို ကြည့်ပြီး အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ထုန်ထုန်၊ အိမ်မှာလိမ်လိမ်မာမာနေနော်။ အဘိုးအလုပ်သွားရတော့မယ်”
ရှောင်ထုန်က သူလည်းသွားချင်သည်ဟု ပြောချင်သည်။ သို့သော် သူက တီးတိုးညည်းညူသံသာ ပြုလုပ်နိုင်သည်။
“ထုန်ထုန်က အဘိုးထွက်သွားတာကို မလိုလားဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား” ဟု အဖေရှောင်က ကလေးကို အမေရှောင်ထံမှ ယူပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အဘိုးက ငါတို့ထုန်ထုန်ကို ဖက်ပါရစေ။ သူက အရမ်းဉာဏ်ကောင်းတာပဲ” အဖေရှောင်က ကလေးကို ခဏကိုင်ပြီးနောက် ကလေးကို အမေရှောင်ထံသို့ ပြန်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ရိုးရှင်းသောအဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော ရှောင်လင်းယွီကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူက မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “ယွီအာ၊ မင်းလည်း လယ်တွေကို သွားမှာလား”
ရှောင်လင်းယွီက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အဖေ၊ သမီးအရင်ဆုံး လယ်တွေကို သွားမယ်။ ပြီးတော့ မနက်ဖြန်ပို့ဆောင်မယ့် ကုန်ပစ္စည်းတွေကို စစ်ဆေးဖို့ တို့ဟူးထုတ်ကုန်ကုမ္ပဏီကို သွားမယ်”
အမေရှောင်က ပြောလိုက်သည်။ “ယွီအာ၊ မင်းရဲ့အဝတ်အစားနဲ့ ဦးထုပ်ကို သေချာဝတ်လိုက်။ ရက် ၁၂၀ အပြည့်မရောက်သေးဘူး။ မင်းလေနဲ့ထိတွေ့လို့မဖြစ်ဘူး”
ရှောင်လင်းယွီက အားကိုးရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ “မေမေ၊ ငါးခြောက်ရက်ပဲ လိုတော့တာပါ။ ဒါတကယ်လိုအပ်လို့လား”
အမေရှောင်က အလွန်လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ တစ်ရက်ပဲလိုရင်တောင် လိုအပ်တယ်၊ ငါးခြောက်ရက်ဆိုရင်တော့ ပြောစရာမလိုတော့ဘူး။ ပြီးတော့ မင်းက နို့တိုက်နေတုန်းပဲ၊ ဒါကြောင့် မင်းဂရုစိုက်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် မင်းအအေးမိရင် မင်းသားက ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်”
နို့တိုက်မိခင်တစ်ယောက်က သူမ၏ကျန်းမာရေးကို စောင့်ကြည့်ရမည်။ သူတို့နေမကောင်းလျှင် ကလေးများ ထိခိုက်လိမ့်မည်။ လူကြီးများက သိပ်မဖျားနိုင်ပေမဲ့ ကလေးများကတော့ ဖျားနိုင်သည်။
ရှောင်လင်းယွီက သူမအမေ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို သိသောကြောင့် သူမက ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ။ သမီးပိုပြီးအာရုံစိုက်ပါ့မယ်”
အဖေရှောင်က သူမ၏ဦးထုပ်ကို အိမ်ထဲကနေ ထုတ်ယူပြီး သူ့သမီးကို ပေးလိုက်သည်။ သူက ပြောလိုက်သည်။ “မင်းဘာလို့ဦးထုပ်မဆောင်းချင်တာလဲဆိုတာ နားကိုမလည်ဘူး”
ရှောင်လင်းယွီက ဦးထုပ်ကိုယူပြီး ဆောင်းလိုက်သည်။ သူမက ပြောလိုက်သည်။ “ဦးထုပ်ဆောင်းရင် မသပ်မရပ်ဖြစ်တယ်လို့ ခံစားရတယ်” ဦးထုပ်များသည် ထူထဲသော သိုးမွှေးထိုးဦးထုပ်များဖြစ်သည်။ သူတို့က သိပ်ဖက်ရှင်မကျပေ။ သို့သော် ရှောင်လင်းယွီက သူတို့ကို အမေရှောင်က လက်ဖြင့်ထိုးထားသောကြောင့် သဘောကျနေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် ရှောင်လင်းယွီက ဦးထုပ်ဆောင်းလျှင် သူမ၏ခေါင်းကို လှောင်ပိတ်သလို ခံစားရလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ရှောင်လင်းယွီက ဦးထုပ်ဆောင်းရသည်ကို မကြိုက်ပေ။
အမေရှောင်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကိစ္စမရှိဘူး။ မင်းဦးထုပ်ဆောင်းရမယ်။ ဒီလောက်အေးတဲ့နေ့မှာ။ မင်းဂရုမစိုက်ရင် ခေါင်းတစ်ခြမ်းကိုက်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်”
ရှောင်လင်းယွီက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်ပါပြီ၊ မေမေ၊ သမီးဆောင်းလိုက်ပါ့မယ်။ အဖေ၊ သမီးတို့အတူတူသွားကြစို့။ မေမေ၊ သမီးတို့သွားတော့မယ်” ထို့နောက် သူမက လှည့်ပြီး ရှောင်ထုန်၏ ပါးကို ဆွဲညှစ်လိုက်သည်။ သူမက အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကလေး၊ အမေသွားတော့မယ်။ အဖွားစကားကိုနားထောင်ပြီး လိမ္မာနေ၊ ဟုတ်ပြီလား”
‘ကျွန်တော်သွားချင်တယ်။ ကျွန်တော်လည်း သွားကစားချင်တယ်’ ဟု ရှောင်ထုန်က ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် သူက ဝူးဝူးဝါးဝါးသာ လုပ်နေသည်။
ရှောင်လင်းယွီက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကလေးက မေမေထွက်သွားတာကို မလိုလားဘူးဆိုတာသိသားပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မေမေအလုပ်သွားရမယ်။ လိမ္မာနေနော်”
ရှောင်ထုန်… သူသေချင်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရှောင်ထုန်က ဝူးဝူးဝါးဝါးဖြင့် ဆက်သွယ်လို့မရဘူး။ သူအမြန်ဆုံး စကားပြောတတ်အောင် သင်ယူရန် လိုအပ်ကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။
သူတခြားကမ္ဘာမှာ ရှိနေတုန်းက အရည်အချင်းအလွန်ထူးချွန်တဲ့ကလေးတွေက စကားပြောနိုင်စွမ်းနဲ့ မွေးဖွားလာကြတယ်။ ရှောင်ထုန်ကလည်း အတူတူပဲ။
သူ့အမေသေဆုံးပြီး သူ့ကို မရင်းနှီးတဲ့နေရာကို ခေါ်ဆောင်သွားတော့ သူအရမ်းငယ်သေးတယ်။ သူကြောက်လန့်နေခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သူက မျက်ရည်တွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ပြောလိုက်တယ်၊ “ငါဘယ်မှာလဲ။ ငါအရမ်းကြောက်တယ်”
သူပထမဆုံးစာကြောင်းကို ပြောလိုက်တော့ ကောင်းကင်တံခါးဂိုဏ်းက အကြီးအကဲအားလုံးက ပထမဆုံး မှင်သက်သွားပေမဲ့ နောက်တော့ သူတို့မျက်နှာတွေက စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ပျော်ရွှင်လာကြတယ်။
“ဟားဟား၊ ဒီကလေးက မွေးကတည်းက စကားပြောနိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် သူက ထူးချွန်တဲ့အရည်အချင်းရှိရမယ်။ ငါတို့သူ့ရဲ့အရည်အချင်းကို စမ်းသပ်သင့်တယ်”
“မဟုတ်ဘူး၊ သူက စမ်းသပ်မှုအတွက် ငယ်လွန်းသေးတယ်။ သူနှစ်နှစ်သုံးနှစ်ရောက်တဲ့အထိ စောင့်ရမယ်”
ဒါကြောင့် အဲ့ဒီအကြောင်းကြောင့် ရှောင်ထုန်က ကောင်းကင်တောင်ပေါ်မှာ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီဘဝမှာတော့ မတူတော့ဘူး။ ဒါက သာမန်ကမ္ဘာတစ်ခုပဲ။ ကလေးအများစုက တစ်နှစ်သားအရွယ်လောက်မှာ စကားပြောတတ်အောင် သင်ယူရတယ်။ အစောဆုံးက ဆယ်လပဲ။ ဒါပေမဲ့ လအနည်းငယ်အတွင်း စကားပြောနိုင်တဲ့ ဉာဏ်ကြီးရှင်တွေ ရှိတယ်။ ရှောင်ထုန်က အဲ့လိုဉာဏ်ကြီးရှင်မျိုးတွေ ဖြစ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။ အဲ့လိုဆိုရင် သူက လူကြီးတွေနဲ့ ပိုလွယ်လွယ်ကူကူ ဆက်သွယ်နိုင်လိမ့်မယ်။
လောလောဆယ်မှာတော့ သူက သူ့အမေနဲ့ အဘိုးအိမ်ကနေ ထွက်ခွာသွားတာကို အားကိုးရာမဲ့စွာ ကြည့်နေရုံပဲ။
ရှောင်ထုန်က အေးမနေဘူး။ သူက ကျင့်ကြံနေတာမို့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အမြဲတမ်းနွေးထွေးနေတယ်။
အမေရှောင်က မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေတဲ့ ရှောင်ထုန်ကိုမြင်ပြီး သူမက ပြုံးလိုက်တယ်၊ “ထုန်အာက အပြင်ထွက်ပြီး ကစားချင်တာလား။ ဒါဆိုရင် အဖွားက မင်းကိုလမ်းလျှောက်ဖို့ အပြင်ခေါ်သွားမယ်” ပြီးတော့ သူမက ကလေးအဝတ်အစားတွေ ယူဖို့ အိမ်ထဲကို ဝင်သွားခဲ့တယ်။
ရှောင်ထုန်… တကယ်တော့ ကျွန်တော်အေးမနေပါဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ကို အလွှာတွေအများကြီး ဝတ်မပေးပါနဲ့။ ကျွန်တော်လှုပ်တောင်မလှုပ်နိုင်တော့ဘူး။
ဒါပေမဲ့ ရှောင်ထုန်က အဖွားက မင်းအေးတယ်လို့ ထင်တယ်၊ အဖွားက မင်းဗိုက်ဆာတယ်လို့ ထင်တယ်ဆိုတဲ့ အရာတစ်ခုရှိတယ်ဆိုတာကို လုံးဝမသိခဲ့ဘူး။
…
ရှောင်လင်းယွီနဲ့ အဖေရှောင်က တောင်ခြေကို ရောက်လာကြသည်။
ဆောင်းရာသီကုန်သွားပေမဲ့ ရာသီဥတုက မှိုင်းညို့ပြီး အေးနေတုန်းပဲ။ လေတိုက်တဲ့အခါ အရိုးကွဲမတတ်အေးသလို ခံစားရသည်။ ဒါကြောင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်အားလုံးကို ဖန်လုံအိမ်တွေထဲမှာ စိုက်ပျိုးထားသည်။
ရှောင်လင်းယွီက ဒီဖန်လုံအိမ်တွေကို စီမံခန့်ခွဲဖို့ ပရော်ဖက်ရှင်နယ်တစ်ယောက်ကို ငှားရမ်းခဲ့သည်။ စမ်းရေအတွက်တော့ သူမက ဖန်လုံအိမ်တွေသုံးတဲ့ ရေလှောင်ကန်တွေထဲကို လျှို့ဝှက်စွာ လောင်းထည့်ခဲ့တာကြာင့် ဘယ်သူမှ ဘာမှသံသယမဝင်ခဲ့ပေ။
သူမစိုက်ပျိုးရေးနေရာလွတ်ကနေ ရွှေ့ပြောင်းခဲ့တဲ့ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေအတွက်တော့ အတိတ်က အမေရှောင်နဲ့ အဖေရှောင်က စီမံခန့်ခွဲခဲ့ကြသည်။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်လင်းယွီမွေးဖွားပြီးနောက် အဲ့ဒီမြေကွက်ကို အဖေရှောင်၊ ရှောင်အဘွားနဲ့ ရှောင်အဘိုးက စီမံခန့်ခွဲခဲ့ကြတယ်။ မြေကွက်က စမ်းရေနဲ့ပြည့်နေတဲ့ ရေကန်တစ်ခုနဲ့ နီးတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ အဘွားနဲ့အဘိုးရှောင်က လျှို့ဝှက်ချက်အကြောင်းမသိခဲ့ဘူး။ သူတို့က ဒီခြောက်ဧကမြေပေါ်မှာ စိုက်ပျိုးထားတဲ့ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေက တခြားဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေထက် ပိုတန်ဖိုးရှိတယ်ဆိုတာကိုပဲ သိကြတယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့က မြေကို သူတို့ကိုယ်တိုင်စီမံခန့်ခွဲခဲ့ကြတယ်။
သူတို့က ရိတ်သိမ်းစိုက်ပျိုးကူညီဖို့ လူတွေကိုပဲ ငှားရမ်းလိမ့်မယ်။ သူတို့က သူစိမ်းတွေကို စိုးရိမ်ကြတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခြောက်ဧကမြေက သိပ်မကြီးဘူး။
ရှောင်လင်းယွီက ဖန်လုံအိမ်ထဲကို လျှောက်ဝင်သွားပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေက စိမ်းလန်းစိုပြေနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူတို့က ရာသီဥတုရဲ့ သက်ရောက်မှုမရှိခဲ့ဘူး။
အဖေရှောင်က ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို ကြည့်ပြီးမေးလိုက်သည်၊ “ယွီအာ၊ ဖွင့်ပွဲပထမဆုံးနေ့မှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဘယ်လောက် ခူးဆွတ်သင့်လဲ”
ဒီမတိုင်ခင်က ရှင်းယင်ခရိုင်ကဆိုင်အတွက် ရောင်းအားက ၂-၃ထောင် ကတ်တီ၊ ကျန့်မိသားစုရဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆိုင်အတွက် ၅ထောင်ကတ်တီနဲ့ ကျွင်းဟောက်ဟိုတယ်အတွက် ၁၅၀၀ကတ်တီခူးခဲ့သည်။
နေ့စဉ်ရောင်းအားကလည်း ကတ်တီ ၁သောင်းလောက်ရှိသည်။
အခု သူတို့က Z မြို့မှာ သုံးထပ်နဲ့ ၁,၆၀၀ စတုရန်းမီတာရှိတဲ့ ဆိုင်ကြီးတစ်ဆိုင်ဖွင့်နေတာမလား။ ဆိုင်ကိုဖြည့်ဖို့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဘယ်လောက်လိုမလဲ။
အဖေရှောင်က Z မြို့ကဈေးကွက်အကြောင်းမသိလို့ သူ့သမီးကိုမေးခဲ့သည်။
ရှောင်လင်းယွီက ရှင်းပြလိုက်သည် “သမီးတို့စူပါမားကတ်က ဟင်းသီးဟင်းရွက်အဆင့်သုံးဆင့် ရောင်းလိမ့်မယ်။ ရွာသားတွေရဲ့ဟင်းသီးဟင်းရွက်က အဆင့်တစ်ဆင့်ပဲ။ ကျွန်မက သူတို့ဆီကနေ ကတ်တီ ၁သောင်းကျော် ကြိုတင်မှာထားပြီးသား”
“ဒုတိယတန်းစားနဲ့ ပထမတန်းစားဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေက သမီးတို့ကိုယ်ပိုင်ခြံတွေကပဲ။ ဒုတိယတန်းစားသီးနှံတွေက ကတ်တီ ၁သောင်းလောက်ရှိပြီး ပထမတန်းစားက ၃ထောင် ကတ်တီလောက်ရှိလိမ့်မယ်။ မြေပဲ၊ ပဲနီ၊ ကန်စွန်းဥ စသည်တို့နဲ့ဆိုရင် သမီးတို့မှာ ၂ထောင် ကတ်တီ လောက် ထပ်ရှိလိမ့်မယ်။ ဒါက ပထမဆုံးနေ့အတွက် သမီးတို့လိုအပ်သမျှပဲ။ တုံ့ပြန်မှုအပေါ်မူတည်ပြီး ချိန်ညှိမှုတွေ လုပ်ကြတာပေါ့။”
***