ရှောင်ထုန်၏ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ၁၂

ထိုအချိန်တွင် ရှီလဲ့ထုန်၏ မျက်လုံးများ လည်သွားပြီး သူက ကောင်းကင်ကို ၄၅ ဒီဂရီထောင့်ဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူက နားမလည်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ “တကယ်တော့ ရှင်ပြောမှပဲ ကျွန်တော်စဉ်းစားမိတယ်။ ကျွန်တော့်အဘိုးဆီက ကြားဖူးတာကတော့ ကျွန်တော့်အမေ တောင်ပေါ်ကနေ လေ့ကျင့်ဖို့ဆင်းသွားတုန်းက သူ့နာမည်က ရှီရှောင်ဟယ်တဲ့”

“ဘာ” ဟု ရှန်လင်ဖေးက တုန်လှုပ်စွာ အော်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ရှန်လင်ဖေး၏ ပခုံးပေါ် လက်တင်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။ “မင်းပြောတာ အမှန်ပဲလား။ မင်းအမေနာမည်က ရှီရှောင်ဟယ်လား” ထို့နောက် သူက ရှီလဲ့ထုန်ကို လွှတ်ပေးပြီး စိတ်ခံစားမှုပြင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ မင်းအမေနာမည်က ရှီရှောင်ဟယ်၊ ပြီးတော့ မင်းက သူနဲ့အရမ်းတူတယ်။ မင်းက ငါ့သားဖြစ်ရမယ်” သူက လက်များကို ကောင်းကင်သို့ မြှောက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အကြိမ်အနည်းငယ် လည်ပတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ရှီရှောင်ထုန်ရှေ့တွင် ရပ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက ငါ့သားပဲ။ မင်းက ငါ့သားပဲ၊ ထုန်အာ”

ရှီထုံလဲ့က အလွန်ရှုပ်ထွေးနေသလို ဟန်ဆောင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့… ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်အဖေကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်အဖေ ဟုတ်မဟုတ် ကျွန်တော်ဘယ်လိုသိမှာလဲ”

ရှန်လင်ဖေး : …

“မဟုတ်ဘူး၊ ထုန်အာ၊ ငါ့စကားကိုနားထောင်။ ငါ့မိန်းမနာမည်က ရှီရှောင်ဟယ်။ မင်းအမေနာမည်ကလည်း ရှီရှောင်ဟယ်၊ ပြီးတော့ မင်းနဲ့မင်းအမေက အနည်းဆုံး ခုနစ်ဆယ်၊ ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက် တူတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းက ငါ့သားဖြစ်ရမယ်။ ငါ့တွက်ချက်မှုအရ မင်းနဲ့ အသက်အရွယ်လည်း မှန်တယ်” ဟု ရှန်လင်ဖေးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါကြောင့် ထုန်အာ၊ မင်းက ငါ့သားဖြစ်ရမယ်။ ငါက ရှောင်ဟယ့်ကို သာမန်လူတစ်ယောက်လို့ အမြဲထင်ခဲ့တာ၊ ဒါကြောင့် ငါက သေမျိုးလောကကို အကြိမ်ကြိမ်ရှာဖွေခဲ့တယ်။ သူမက ကောင်းကင်တံခါးဂိုဏ်းက တပည့်တစ်ယောက်ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါမမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး” ဤစကားများကို ပြောရင်း သူ့မျက်လုံးထောင့်များတွင် မျက်ရည်များ ရှိနေသည်။ သူက စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ထိမိနေသည်။

သူက ဆယ့်လေးနှစ်ကြာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့သည်။ သူစိတ်ပျက်တော့မည့်အချိန်တွင် နောက်ဆုံးတော့ သူ့ကိုရှာတွေ့ခဲ့သည်။

ရှီလဲ့ထုန်က ရှုပ်ထွေးနေဆဲဖြစ်သည်။ ရှန်လင်ဖေးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။ “ကလေး၊ မင်းအမေဘယ်မှာလဲ။ သူမက ကောင်းကင်တောင်ပေါ်မှာလား”

ရှီလဲ့ထုန်က ခေါင်းခါပြီး အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်အမေကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်အမေနဲ့ တူသလား၊ မတူသလားဆိုတာ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဆရာနဲ့အဘိုးကတော့ ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်အမေနဲ့ တူတယ်လို့ ပြောကြတယ်”

“ဘာ။ မင်းက မင်းအမေကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူးလား” ရှန်လင်ဖေး၏ မျက်နှာအမူအရာ တောင့်တင်းသွားသည်။ သူ့ရဲ့စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ စိတ်ခံစားမှုတွေက ရေအေးတစ်ပုံးနဲ့ အမြန်လောင်းချခံလိုက်ရပြီး သူ့နှလုံးသားကို ရေအေးနဲ့ လောင်းချလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။ “မင်းဘာလို့ မင်းအမေကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးရတာလဲ”

သူ့နှလုံးသားထဲမှာ အလွန်မကောင်းတဲ့ နိမိတ်တစ်ခု ချက်ချင်းပေါ်လာသည်။

ရှီလဲ့ထုန်က ပြောလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီးက ပြောတယ်။ ကျွန်တော့်အမေ ကျွန်တော့်ကိုမွေးတုန်းက သွေးအများကြီးထွက်နေခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ သူ့ရဲ့သွေးထွက်တာကို ရပ်တန့်ပေးမယ့်ဆေးလုံးတွေ မရှိခဲ့ဘူး။ အစ်ကိုကြီး ရောက်လာတော့ သူမက နောက်ဆုံးထွက်သက်မှာပဲ ရှိတော့တယ်”

ဟုတ်ပါတယ်၊ အစ်ကိုကြီးက ရှောင်ထုန်ကို ဘာမှတကယ်မပြောပြခဲ့ဘူး။ သူက အရာအားလုံးကို မြင်ပြီးကြားခဲ့တယ်။

ရှောင်ထုန်က ရွှေအမြုတေအဆင့်ကို ရောက်နေပြီ၊ ဒါကြောင့် သူက သူ့အမေအတွက် လက်စားချေနိုင်ပြီ။

ဒါပေမဲ့ ဒီအဖေရင်းအပေါ်ထားတဲ့ သူ့ရဲ့ခံစားချက်တွေက အရမ်းရှုပ်ထွေးနေတယ်။

သူက သူ့ရဲ့သွေးသားရင်းချာအဖေ ရှန်လင်ဖေးအကြောင်း အမြဲတမ်းသိခဲ့ပေမဲ့ သူ့ရဲ့အဖေရင်းက သူ့အကြောင်းမသိခဲ့ဘူး။

ထို့အပြင် ကောင်းကင်တံခါးဂိုဏ်းနဲ့ ရှန်မိသားစုကြားမှာ ရန်ငြိုးရှိတယ်။ သူက သူ့အဖေက ရှန်မိသားစုနဲ့ ဘယ်လိုဆက်သွယ်မှုမျိုး ရှိလဲဆိုတာ မသေချာဘူး။ ရှောင်ထုန်က သူ့အမေအတွက် နောက်ဆုံးတော့ လက်စားချေမှာပဲ။ ရှန်လင်ဖေးက ရှန်မိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်အနေနဲ့ သူ့ကိုတားချင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

ဒါကြောင့် သူက ဒီလူရဲ့သဘောထားကို စမ်းစစ်ပြီးမှ သူ့ကိုအသိအမှတ်ပြုသင့်၊ မပြုသင့်ဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်ချင်တယ်။

“မင်းဘာပြောလိုက်တာလဲ။ နောက်တစ်ခါပြောစမ်း” ရှန်လင်ဖေးက သူကြားလိုက်ရတာကို မယုံကြည်နိုင်ပေ။

သူ့မိန်းမ သေပြီ။

သူဆယ့်လေးနှစ်ကြာ ရှာဖွေခဲ့တဲ့မိန်းမက သေပြီ။

ပြီးတော့ သူမက ဆယ့်လေးနှစ်အကြာက သေဆုံးခဲ့တာ။

ရှီလဲ့ထုန်က အရမ်းလေးနက်စွာ နောက်တစ်ခါပြောလိုက်သည်၊ “ကျွန်တော်ပြောတာ ကျွန်တော့်အမေသေပြီ။ ကျွန်တော့်ကိုမွေးပြီးနောက် သူမကွယ်လွန်သွားခဲ့တယ်” ရှီလဲ့ထုန်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။

ရှန်လင်ဖေးက ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာသလို ခံစားလိုက်ရကာ ကမ္ဘာကြီးက ချာချာလည်နေပြီး သူ့မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေတယ်။

အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းကြေကွဲသွားတဲ့ ရှန်လင်ဖေးက နေရာမှာတင် သွေးအန်ခဲ့တယ်။

ရှီလဲ့ထုန်ရဲ့မျက်လုံးတွေ လက်သွားပြီး သူ့မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် ထိမိနေတယ်။

သူ့ရဲ့အဖေရင်းက သူ့ရဲ့အရင်းအချာအမေကို တကယ်ချစ်တယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ သူက ဒီလောက်ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေတာ။

“ဦးလေး၊ ခင်ဗျားအဆင်ပြေရဲ့လား” ရှီလဲ့ထုန်က ချက်ချင်းရှေ့တိုးပြီး စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ သူ့ကိုထောက်ပင့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက သူ့အိတ်ကပ်ထဲကနေ ဆေးလုံးတစ်ပုလင်း ထုတ်ယူပြီး တစ်လုံးလောင်းချလိုက်သည်။ “ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့နဝမအဘိုးက သန့်စင်ထားတဲ့ အားပြန်ပြည့်ဆေးပဲ။ ဒါကို အတွင်းဒဏ်ရာတွေ ကုသဖို့သုံးလို့ရတယ်။ စားလိုက်ပါ”

ရှန်လင်ဖေးက ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်သည်၊ “မလိုပါဘူး။ ငါ့ဒဏ်ရာတွေက ကုလို့မရဘူး။ မင်းဆေးလုံးတွေကို မဖြုန်းတီးနဲ့”

ကောင်းကင်ဘုံကိုးဆင့် တိုက်ကြီးမှာ ဆေးလုံးတွေရှာရတာ အရမ်းခက်ခဲတယ်။ ဆေးဖော်ဆရာတစ်ယောက်ကို ဆေးလုံးတွေသန့်စင်ခိုင်းဖို့ အရမ်းခက်ခဲတယ်။

ရှီလဲ့ထုန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်၊ “ဦးလေး…”

“ကလေး၊ ငါက မင်းအဖေပဲ” ရှန်လင်ဖေးက မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး သူ့သားနဲ့ ပြန်လည်ဆုံစည်းချင်သည်။

ရှီလဲ့ထုန်က သူ့နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ပြီး သူ့ကို အရမ်းလေးနက်စွာ ကြည့်လိုက်တယ်။ သူက မေးလိုက်သည်၊ “ခင်ဗျားက ခင်ဗျားကိုယ်ခင်ဗျား ကျွန်တော့်အဖေလို့ ပြောတယ်။ ခင်ဗျားမှာ သက်သေတစ်ခုခု ရှိလား။ ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်အမေနဲ့ တူလို့ပဲ ပြောလို့မရဘူး။ ကလေးတစ်ယောက်က သူတို့မိဘတွေနဲ့ တူတာ သာမန်မဟုတ်ဘူးလား။ ခင်ဗျားမှားနေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” သူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ရှီလဲ့ထုန်က ရှန်လင်ဖေးက သူ့ကို ရှန်မိသားစုကို လက်စားချေတာကို မတားဆီးဘူးဆိုတာကို သေချာအောင်လုပ်ရမယ်။ ထိုအခါမှ သူက သူ့အဖေကို အသိအမှတ်ပြုမပြုဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်လိမ့်မယ်။

“မင်းအမေက ငါ့မိန်းမပဲ” ရှန်လင်ဖေးက သူ့ရင်ဘတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး နာကျင်စွာ ပြောလိုက်သည်၊ “ငါက မိသားစုတာဝန်ကို လက်ခံပြီး ထွက်သွားတော့ သူမက ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ”

ဟုတ်ပါတယ်၊ ရှောင်ထုန်က ဒါကိုသိတယ်။

သူက သူ့အမေရဲ့ဗိုက်ထဲမှာ ရှိနေတုန်းက သူက အပြင်လောကကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိမြင်နေပြီ။

ရှီလဲ့ထုန်က စူးရှစွာ ပြောလိုက်သည်၊ “ခင်ဗျား ကိုယ့်မိန်းမက ကိုယ်ဝန်ရှိနေတယ်ဆိုတာကို သိလျက်နဲ့ ဘာလို့သူမကို ထားခဲ့တာလဲ။ မိသားစုတာဝန်လား။ ဘာပေါက်တတ်ကရလဲ” ရှန်မိသားစုက အဲ့ဒီယုတ်မာပြီး အရှက်မရှိတဲ့လူတွေက အားနည်းတဲ့မိန်းမတစ်ယောက်ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ ဒီလောက်အထိ လုပ်ခဲ့ကြသည်။

ရှန်လင်ဖေးက နှစ်တွေကြာလာတော့ ဒီကိစ္စအတွက် နောင်တနဲ့ အမုန်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသည်။

ခါးသီးတဲ့အပြုံးနဲ့ သူက ပြောလိုက်သည်၊ “ဟုတ်တယ်။ ငါ့မိသားစုကလူတွေက ရှောင်ဟယ်ကို မကြိုက်ဘူးဆိုတာကို ငါသိတယ်။ ငါဘာလို့ ငါ့မိသားစုကနေ တာဝန်ကိုလက်ခံပြီး ထွက်သွားခဲ့မိတာလဲ”

သူ့မျက်လုံးထောင့်တွေကနေ မျက်ရည်တွေ စီးကျလာသည်။

“အဲ့ဒီဆုံးဖြတ်ချက်အတွက် ငါ့တစ်သက်လုံး နောင်တရနေမှာပဲ” လို့ ရှန်လင်ဖေးက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “သူတို့က ရှောင်ဟယ်ကို ထိခိုက်စေတော့မယ်ဆိုတာကို ငါသာသိခဲ့ရင် ငါက သူမကို ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ခေါ်သွားမှာပဲ” ရှန်လင်ဖေးက သူ့အဖေက သူ့ကိုတာဝန်ပေးတုန်းက ပြောခဲ့တာကို သတိရမိသည်။ ‘လင်ဖေး၊ မင်းဒီတာဝန်ကို ပြီးမြောက်ပြီး ဝိညာဉ်ပြန်ခေါ်မြက်ကို ယူလာသရွေ့ ငါတို့က မင်းမိန်းမရဲ့နာမည်ကို မျိုးရိုးစဉ်ဆက်စာအုပ်မှာ ထည့်သွင်းပြီး သူမကို ရှန်မိသားစုရဲ့ တကယ့်ချွေးမတစ်ယောက် ဖြစ်စေမယ်’

ဒါက ရှန်မိသားစုမှာ ရှီရှောင်ဟယ်ရဲ့အဆင့်အတန်းကို တကယ်အသိအမှတ်ပြုတာနဲ့ ညီမျှသည်။

ဒီအခြေအနေက တော်တော်ဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်။ ဒါကြောင့် သူက နည်းနည်းစဉ်းစားပြီးမှ သဘောတူခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက သူ့အဖေ၊ အမေနဲ့ အကြီးအကဲအနည်းငယ်က ဒီလောက်ယုတ်မာလိမ့်မယ်လို့ တကယ်မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။

မိသားစုတာဝန်လို့ခေါ်တာက သူ့ကိုအိမ်ကနေ လှည့်စားခေါ်ထုတ်ဖို့ သူတို့ရဲ့နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ။ သူတို့ရဲ့တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်က ရှီရှောင်ဟယ်နဲ့ သူမရဲ့သားကို ဖျက်ဆီးဖို့ပဲ။

အဆိုးဆုံးကတော့ သူတို့က ရှီရှောင်ဟယ်က တခြားတစ်ယောက်နဲ့ လျှို့ဝှက်စွာ ထွက်ပြေးသွားတယ်ဆိုတဲ့ လိမ်ညာမှုကို ဖန်တီးခဲ့ကြတာပဲ။

ရှန်လင်ဖေးရဲ့စကားကိုကြားတော့ ရှီလဲ့ထုန်က လက်သီးတွေကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။ သူက သူ့နှလုံးသားထဲမှာ အရမ်းဒေါသထွက်နေပေမဲ့ သူက မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ တည်ငြိမ်စွာ ဆူပူလိုက်သည်၊ “ခင်ဗျားက တကယ်မိုက်တာပဲ။ ခင်ဗျးရဲ့မိသားစုက ခင်ဗျားမိန်းမအပေါ် အမြင်မကြည်ဘူးဆိုတာကို သိတယ်၊ သူတို့က သူမကို ဖယ်ရှားပစ်ချင်လောက်အောင် မုန်းတီးကြတယ်။ ဒါတောင် ခင်ဗျားက ကိုယ့်မိန်းမကို အဲ့ဒီဝံပုလွေဂူထဲမှာ စွန့်ပစ်ခဲ့တယ်”

“ဘယ်သူမဆို သူတို့က ခင်ဗျားမိန်းမကို ထိခိုက်စေဖို့ စီစဉ်နေတယ်ဆိုတာကို ပြောနိုင်တယ်။ ရှင်က ရှန်မိသားစုရဲ့ ဉာဏ်ကြီးရှင်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါကိုမပြောနိုင်ဘူးလား။ ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ”

ရှန်လင်ဖေးက နောင်တရစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်၊ မင်းမှန်တယ်။ ငါမိုက်တယ်။ ငါအရမ်းမိုက်မဲတယ်”

ရှောင်ထုန်က ရှန်လင်ဖေးရဲ့ နာကျင်၊ စိတ်ပျက်ပြီး နောင်တရနေတဲ့အကြည့်ကို မြင်တော့ သူလည်း စိတ်မကောင်းဘူး။

ရှီလဲ့ထုန်က သူ့ကို စူးရှတဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ စိုက်ကြည့်ပြီး တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်၊ “ကျွန်တော့်အမေက ခင်ဗျားမိန်းမ ရှီရှောင်ဟယ်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ကျွန်တော့်အဖေအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုမပြုဆိုတာက ခင်ဗျားရဲ့သဘောထားနဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်အပေါ် မူတည်တယ်”

ရှန်လင်ဖေးက မှင်သက်သွားပြီးနောက် ဗလာကျင်းစွာ မေးလိုက်သည်၊ “မင်းဘာဆိုလိုတာလဲ”

“ကျွန်တော် ရှန်မိသားစုကို လက်စားချေချင်တယ်။ ကျွန်တော့်အမေကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့တဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ကျွန်တော်ခွင့်လွှတ်မှာမဟုတ်ဘူး”

ရှန်လင်ဖေးရဲ့မျက်ဆံတွေ ကျုံ့သွားပြီး သူ့ကိုယ်က တုန်လှုပ်နေပြီး သူ့လက်တွေကလည်း တုန်ရီနေသည်။

“မင်းက ရှန်မိသားစုကို လက်စားချေချင်တယ်ဟုတ်လား” လို့ ရှန်လင်ဖေးက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

ရှန်လင်ဖေးက ရှီရှောင်ဟယ်ကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့တဲ့လူတွေက ရှန်မိသားစုရဲ့အကြီးအကဲတွေဖြစ်ပြီး သူ့မိဘတွေအပါအဝင်ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သိသည်။ သူတို့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုအဆင့်တွေက အရမ်းမြင့်သည်။

“ဘာလို့လဲ။ သဘောမတူဘူးလား” ရှီလဲ့ထုန်က အေးစက်တဲ့အကြည့်နဲ့ မေးလိုက်သည်။

ရှန်လင်ဖေးက ဘယ်လိုပြန်ဖြေရမလဲဆိုတာ မသိဘူး။ သူက ခဏစဉ်းစားပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည် “ထုန်အာ၊ ငါ့စကားကိုနားထောင်…”

“ကျွန်တော့်ကို တည့်ပဲပြောပါ။ ခင်ဗျား သဘောတူသလား မတူဘူးလား” ရှီလဲ့ထုန်ရဲ့မျက်နှာအမူအရာက အေးစက်ပြီး စူးရှနေသည်၊ “ဒီလူတွေက ခင်ဗျားရဲ့မိသားစုပဲ၊ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို သူတို့ကိုသတ်ခွင့်ပြုမှာမဟုတ်ဘူးမလား”

“ရှန်လင်ဖေး၊ ကျွန်တော် အခုခင်ဗျားကို ပြောလိုက်မယ်။ ကျွန်တော့်အမေကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့တဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ ခွင့်လွှတ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျားသာလိုချင်ရင် ကျွန်တော့်ကို တားကြည့်”

ထိုသို့ပြောပြီး ရှီလဲ့ထုန်က သူ့လက်သေးသေးလေးကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ပျံတက်သွားသည်။ သူက သူ့ဓားပေါ်ကို တိုက်ရိုက်ဆင်းသက်ပြီး စီးနင်းထွက်သွားခဲ့သည်။

သူ့မျက်နှာက စိတ်ပျက်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့လိုမဟုတ်ဘူး။ ထုန်အာ၊ ငါ့ရှင်းပြတာကို နားထောင်ပါဦး” ရှန်လင်ဖေးက ရှင်းပြချင်ပေမဲ့ ရှောင်ထုန်က ထွက်သွားပြီးနှင့်လေပြီ။

***