လူအုပ်

“ဒီမှာ၊ ဒါပဲ၊ ထောင်ယွမ်ရွာရဲ့ Green Fresh သစ်သီးနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက် စူပါမားကတ်”

နံနက် ခုနစ်နာရီ၊ ရှစ်နာရီလောက်မှာ အဘွားကြီးတွေ၊ အဘိုးကြီးတွေ အများကြီးက ခြင်းတွေသယ်ပြီး ဒါမှမဟုတ် တွန်းလှည်းငယ်လေးတွေ ဆွဲပြီး ရောက်လာကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူတို့က လက်ထဲမှာ ပိုစတာတစ်ရွက်ကို ကိုင်ထားကြသည်။

“ဒီစူပါမားကတ်တစ်ခုလုံးက ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေပဲ ရောင်းတာလား”

“မဟုတ်ဘူး။ ပိုစတာကို မတွေ့ဘူးလား။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေအပြင် ကြက်ဥ၊ ပဲ၊ မြေပဲနဲ့ တခြားစိုက်ပျိုးရေးထုတ်ကုန်တွေလည်း ရှိတယ်”

“ဒါပေမဲ့ ဒီကြော်ငြာစာရွက်ပေါ်မှာ ရေးထားတဲ့ ဒီပစ္စည်းတွေရဲ့ ဈေးနှုန်းတွေက အရမ်းမြင့်တယ်။ ကြည့်စမ်း၊ ဂေါ်ဖီထုပ်တစ်ပေါင်ကို ၁ ယွမ်ကျော်တောင် ကုန်ကျတယ်။ ဈေးထဲမှာ တစ်ပေါင်ကို ၅၀ ဆင့်နဲ့ ဝယ်လို့ရတယ်”

“မဟုတ်ဘူး၊ ဈေးနှုန်းနှစ်မျိုးလည်း ရှိတယ်။ ကြော်ငြာစာရွက်မှာ ပထမထပ်က ပစ္စည်းတွေက ပိုသက်သာတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒုတိယထပ်က ပစ္စည်းတွေက နှစ်ဆဈေးကြီးတယ်လို့လည်း ပြောထားတယ်”

လူအုပ်ထဲက လူတော်တော်များများက တော်တော်ချမ်းသာကြွယ်ဝကြကာ အနီးအနားမှာ နေထိုင်ကြသူများဖြစ်သည်။ သူတို့က ဈေးနှုန်းမြင့်မားမှုအပေါ် မကျေနပ်မှုတချို့ရှိကြသည်။

“ဒါပေမဲ့ ကြော်ငြာစာရွက်မှာ ဖွင့်ပွဲနေ့မှာ ပစ္စည်းအားလုံးက ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းကနေ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ လျှော့ဈေးရှိမယ်လို့လည်း ပြောထားတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ လာကြည့်တာ”

“ငါရောပဲလေ။ ဒီမှာရောင်းတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေက အရမ်းဈေးကြီးတယ်။ သူတို့က ရွှေနဲ့လုပ်ထားသလားလို့ ကြည့်ချင်လို့”

ဒီလူတွေသာ ကျန့်မိသားစုရဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆိုင်အနီးမှာ နေထိုင်ခဲ့ရင် သူတို့က ဒီဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေရဲ့ တန်ဖိုးကို သေချာပေါက် သိကြမှာပဲ။

သို့သော် ထောင်ယွမ်ရွာရဲ့ Green Fresh သစ်သီးနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ရဲ့ နာမည်က Z မြို့ရဲ့ ချမ်းသာတဲ့အသိုင်းအဝိုင်းမှာပဲ ကန့်သတ်ထားသည်။

နောက်ဆုံးတော့ မိသားစုတိုင်းက ထောင်ယွမ်ရွာရဲ့ Green Fresh သစ်သီးနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ထုတ်ကုန်တွေကို နေ့စဉ်မတတ်နိုင်ကြပေ။ ဒါ့အပြင် ရှောင်လင်းယွီက အစကတည်းက အဆင့်မြင့်လိုင်းကို လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားပြီးသားပင်။

အဘွားကြီးတွေနဲ့ အဘိုးကြီးတချို့က စူပါမားကတ်အဝင်ဝမှာ စုဝေးနေကြသည်။ သူတို့က ဘယ်ဘက်နဲ့ ညာဘက်က ပန်းခြင်းတွေကို ကြည့်ပြီး စူပါမားကတ်အဝင်ဝက ဆိုင်းဘုတ်ကို ကြည့်ပြီး သူတို့အချင်းချင်း ဆွေးနွေးစပြုလာကြသည်။

“ဒီစူပါမားကတ်က ပစ္စည်းတွေက တကယ်ဈေးကြီးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက ငါ့ရဲ့သိချင်စိတ်ကိုလည်း နှိုးဆွတယ်။ ငါဝင်ပြီး ကြည့်လိုက်ဦးမယ်”

“ငါရောပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီစူပါမားကတ်က အရမ်းကြီးတယ်။ ဈေးထက်တောင် ကြီးသေးတယ်”

“ဒီမှာရောင်းတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေက ပိုသန့်ရှင်းလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ညစ်ပတ်ပြီး အနံ့ဆိုးတဲ့ဈေးထက် ပိုသန့်ရှင်းမှာပဲ”

“ဟင်း...၊ ဒီဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေသာ ပိုသက်သာရင် ငါ ဒီကိုပဲ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေဝယ်ဖို့ ပိုပြီးလာချင်မှာ သေချာတယ်”

“ကြည့်စမ်း၊ ဒီမှာကြက်ဥတွေက တစ်လုံးကို ၁.၈၀ ယွမ်နဲ့ ရောင်းတယ်။ အိမ်ကြက်ဥတွေဖြစ်ရင်တောင် ဒီဈေးနဲ့ဆို အရမ်းမြင့်တယ်။ ဈေးထဲမှာဝယ်ရင် ပေါင်နဲ့ဝယ်လို့ရတယ်။ သူတို့က တစ်ပေါင်ကို လေးငါးယွမ်လောက် ကျပြီး တစ်ပေါင်မှာ ကြက်ဥ ရှစ်လုံးကနေ ဆယ်လုံးအထိ ပါတယ်။"

“ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါတွေက မွေးမြူရေးကြက်ဥတွေအတွက်လေ။ အိမ်ကြက်ဥတွေအတွက်ဆိုရင် သူတို့က တစ်လုံးကို ၉၀ ဆင့်နဲ့လည်း ရောင်းတယ်”

“စကားမစပ်၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်စူပါမားကတ်ဆိုပြီး ငါကြားဖူးတာ ပထမဆုံးပဲ။”

“သူဌေးက ဟင်းသီးဟင်းရွက်စူပါမားကတ်တစ်ခုဖွင့်လောက်တဲ့အထိ ချမ်းသာရမယ်။ ဒါက အရှုံးပေါ်မယ့်လုပ်ငန်းဆိုတာ အသိသာကြီးလေ။ ဒီမှာငှားရမ်းခနဲ့ တခြားကုန်ကျစရိတ်တွေက မသက်သာဘူး”

“ဒါပေမဲ့ ဒီမှာဈေးနှုန်းတွေကလည်း မနိမ့်ဘူးဆိုတာကို မမြင်ဘူးလား”

ထိုအဘွားကြီးနဲ့ အဘိုးကြီး ဆွေးနွေးနေကြတုန်း မူလကဗလာဖြစ်နေတဲ့ ကားပါကင်က ကားတွေနဲ့ တဖြည်းဖြည်း ပြည့်လာတာကိုတော့ မမြင်ခဲ့ကြပေ။

ကားတွေတော်တော်များများက တန်ဖိုးကြီးများဖြစ်ကြကာ BMW၊ Audi စသည်တို့ပင်။

ကားထဲကနေ ထွက်လာတဲ့လူတွေထဲမှအများစုက ဝတ်စုံပြည့်နဲ့ သားရေဖိနပ်စီးထားတဲ့လူတွေဖြစ်ပြီး လက်ဆွဲအိတ်တွေကိုင်ထားကာ အနည်းငယ် ဩဇာအာဏာရှိပုံရသည်။

“ဒီနေရာလား” အနက်ရောင်လက်ဆွဲအိတ်ကိုင်ထားတဲ့ လူလတ်ပိုင်းတစ်ယောက်က သူ့ဘေးက လက်ထောက်ကို မေးလိုက်သည်။

လက်ထောက်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “သူဌေးဖန်း၊ ဒီနေရာပဲ။ ဆိုင်းဘုတ်ကိုကြည့်ပါ၊ ထောင်ယွမ်ရွာရဲ့ Green Fresh သစ်သီးနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက် စူပါမားကတ်။ ကျန့်မိသားစုရဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆိုင်က သူတို့ရဲ့ကုန်ပစ္စည်းတွေကို ထောင်ယွမ်ရွာကနေ ရတာ”

သူဌေးဖန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကိုကြည့်ပြီး အနည်းငယ် သံသယနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီသူဌေးက ဘာတွေစဉ်းစားနေလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး။ ဘာလို့သူ့ဆိုင်ကို ဒီလောက်ဝေးတဲ့နေရာမှာ ဖွင့်ရတာလဲ။ အနီးအနားက နေထိုင်သူတွေကလည်း မချမ်းသာကြဘူး။ ဆန့်ကျင်ဘက်ပဲ၊ ကျန့်မိသားစုရဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆိုင်ကတောင် သူဌေးရပ်ကွက်နဲ့ ပိုနီးတယ်”

လက်ထောက်က “ကျွန်တော်ကြားတာတော့ သူဌေးက သူ့ဆိုင်ကို ဒီမှာဖွင့်တာက နေရာကျယ်ပြီး ကားပါကင်အတွက် ကောင်းလို့တဲ့”

“…” သူဌေးဖန်းက သိချင်စိတ်နဲ့ မေးလိုက်သည်။ “မင်းဘယ်သူဆီက ကြားတာလဲ”

“ကျွန်တော့်ဝမ်းကွဲဆီကပါ။ ကျွန်တော့်ဝမ်းကွဲက ကျန့်မိသားစုရဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆိုင်က သူဌေးကျန့်နဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ဆက်ဆံရေးရှိတယ်။ သူက သူဌေးကျန့်ဆီက ကြားတာ”

သူဌေးဖန်းက ဒီလိုကြားပြီး အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်တဲ့အကြည့်နဲ့ ပြောလိုက်သည်။ “ရှောင်လီ၊ ဒါမင်းအမှားပဲ။ မင်းဝမ်းကွဲက သူဌေးကျန့်နဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ဆက်ဆံရေးရှိတယ်။ မင်းက ဘာလို့သူ့ကို သူဌေးကျန့်ကို ငါတို့နဲ့ပူးပေါင်းပြီး သူ့ဟင်းသီးဟင်းရွက်တချို့ကို ငါတို့ကိုရောင်းပေးဖို့ မတောင်းခိုင်းရတာလဲ။ ကျန့်မိသားစုရဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆိုင်နဲ့ ပူးပေါင်းတဲ့ဟိုတယ်တွေက ငါတို့ Friendship ဟိုတယ်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် စီးပွားရေးပိုကောင်းကြတယ်။ ငါတို့စီးပွားရေး နေ့တိုင်းကျဆင်းနေတာကို မင်းမမြင်ဘူးလား”

လက်ထောက်လီက နာကျင်သလို ခံစားရလေသည်။ “သူဌေးဖန်း၊ ကျွန်တော့်ဝမ်းကွဲက သူဌေးကျန့်နဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ဆက်ဆံရေးရှိတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော်အစကမသိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်သိလိုက်တော့ ဟိုတယ်တွေနဲ့ စားသောက်ဆိုင်တွေအများကြီးက သူတို့ရဲ့ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို ကြိုတင်မှာထားပြီးသားဖြစ်နေပြီ”

သူဌေးဖန်းက သူ့ကိုစိုက်ကြည့်ပြီး “မင်းဘာလို့ငါ့ကို မပြောပြခဲ့တာလဲ”

လက်ထောက်လီသာ သူ့ကိုပြောပြခဲ့ရင် သူက သူဌေးကျန့်နဲ့ နီးစပ်အောင် ကြိုးစားပြီး သူ့ဟိုတယ်ကို ဟင်းသီးဟင်းရွက်တချို့ ထောက်ပံ့ပေးဖို့ သူ့ကိုတောင်းဆိုလိမ့်မယ်။ ဒါဆိုရင် သူ့ဟိုတယ်စီးပွားရေးက ဒီလောက်ဆိုးရွားမှာမဟုတ်ဘူး။

“ကျွန်တော်… ကျွန်တော်ဖုံးကွယ်ဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာမဟုတ်ပါဘူး” ဟု လက်ထောက်လီက တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

သူဌေးဖန်းက သူ့ကိုခဏစိုက်ကြည့်ပြီး “မေ့လိုက်တော့။ ငါတို့ဒီအကြောင်း နောက်မှပြောကြမယ်။ အခု ဒီစူပါမားကတ်ရဲ့ အထွေထွေမန်နေဂျာ ဒါမှမဟုတ် သူဌေးကို ရှာရမယ်”

သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကိုကြည့်ပြီး တံခါးက ပိတ်နေသေးတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ သူက ခဏစဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ရှောင်လီ၊ အမြန်သွားပြီး ပန်းခြင်းတစ်ခြင်းမှာပြီး ပို့လိုက်”

လက်ထောက်လီက ခေါင်းညိတ်ပြီး ဖုန်းခေါ်ဖို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူဌေးဖန်းရဲ့အကြည့်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်ဆံတွေ ကျုံ့သွားလေသည်။

သူ့အသိတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်တယ်။

လုပ်ငန်းတူက အသိတစ်ယောက်။

ချက်ချင်းပဲ သူဌေးဖန်း၏ခေါင်းထဲတွင် အချက်ပေးသံ မြည်လာခဲ့သည်။

သူ့အသိက ကားထဲကနေ ထွက်လာပြီး သူဌေးဖန်းကို တွေ့လိုက်သည့်နောက် ထိုယောက်ျားက ပြုံးပြီး လျှောက်လာခဲ့သည်။

“သူဌေးဖန်း၊ ခင်ဗျားလည်း ရောက်နေတာလား” သူဌေးဝမ်က ပြုံးပြီးမေးလိုက်သည်။

သူဌေးဖန်းကလည်း ပြုံးပြီးပြန်ဖြေလေသည်။ “သူဌေးဝမ်၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ဒီမှာတွေ့လိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး”

သူဌေးဝမ်က ဆက်ပြီးပြုံးနေတုန်းပင်။ “ငါတို့ဒီကိုလာရတဲ့ရည်ရွယ်ချက်ကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိကြမှာပါ။”

သူဌေးဖန်းက ပြုံးရုံပဲ ပြုံးခဲ့သည်။

သူဌေးဝမ်က မျက်လုံးများမှေးကျဉ်းလိုက်ကာ“ကျွန်တော်ကြားတာတော့ သူဌေးဖန်းက ဒီစူပါမားကတ်ရဲ့ အထွေထွေမန်နေဂျာနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်တဲ့” သူ့အကြည့်က စူပါမားကတ်ရဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူဌေးဖန်းက ချက်ချင်းပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်လည်း သူဌေးဝမ်အကြောင်း အဲ့လိုပဲ ကြားတယ်”

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စမ်းသပ်နေကြလေသည်။

အဲ့ဒီတုန်းက သူတို့က ကျန့်မိသားစုရဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆိုင်နဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ အရမ်းနှေးခဲ့ကြသည်။ သူတို့ရောက်တော့ ထုတ်ကုန်အားလုံးက တခြားဟိုတယ်ပိုင်ရှင်တွေက ကြိုတင်မှာထားပြီးသားဖြစ်ကုန်ပြီ။

သူတို့ရဲ့စီးပွားရေးက ထိုးကျသွားပြီး တခြားဟိုတယ်တွေရဲ့စီးပွားရေးက တက်လာခဲ့သည်။

ဒီလောက်အချိန်ကြာအောင် စောင့်ပြီးနောက် သူတို့က ထောင်ယွမ်ရွာရဲ့ Green Fresh သစ်သီးနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက် စူပါမားကတ်ဖွင့်တာကို နောက်ဆုံးတော့ စောင့်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သာ ဒီတစ်ခါလွဲချော်ခဲ့ရင် တကယ်ပဲ သူတို့ကိုယ်သူတို့သာ ပြန်ကန်ပစ်လိုက်သင့်သည်။

စူပါမားကတ်မဖွင့်ခင် လုပ်ငန်းတူထဲက တခြားပြိုင်ဘက်တွေကို တွေ့ခဲ့ကြမှတော့ ဒီသူဌေးတွေ စိတ်အခြေအနေကောင်းနေတုန်းပါလို့ပြောရင် ရယ်စရာပဲ။

စူပါမားကတ်ရဲ့သူဌေးက သူတို့နဲ့ မပတ်သက်ဘူး၊ ဒါကြောင့် သူတို့က သူဌေးကို သူတို့ကိုပဲ ရောင်းဖို့ တောင်းဆိုလို့မရဘူး။ ဒါမဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။

သူဌေးဝမ်နဲ့ သူဌေးဖန်း စကားစမြည်ပြောနေကြတုန်း သူတို့က နောက်ထပ်ရင်းနှီးတဲ့မျက်နှာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်သည်။ ဒါက စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ရဲ့ ပိုင်ရှင်ပဲ။ ဟိုတယ်တွေ၊ စားသောက်ဆိုင်တွေနဲ့ တည်းခိုခန်းတွေရဲ့ ပိုင်ရှင်တွေအားလုံး အဲ့ဒီမှာရှိနေပုံပဲ။ ဒါတင်မကဘူး၊ ဟော့ပေါ့ဆိုင်တွေ၊ သက်သတ်လွတ်ဆိုင်တွေ စသည်တို့ရဲ့ ပိုင်ရှင်တွေလည်း ရှိကြသည်။

ဒီလူတွေက သတင်းကို ဘယ်လိုရခဲ့ကြတာလဲ။ သူတို့က လင်းတတွေ အသေကောင်ဝိုင်းသလို စုဝေးနေကြတာပဲ။

ပြီးတော့ အများစုက ပိုင်ရှင်တွေကိုယ်တိုင်ကို လာကြတာ။

သူဌေးဖန်းက သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို မြှောက်ပြီး သူ့နာရီကိုကြည့်၊ မျက်လုံးကျဉ်းပြီး ပြောလိုက်သည်။ “စူပါမားကတ်က ဆယ်မိနစ်နေရင် ဖွင့်တော့မယ်။ ဒီနားမှာ လူတွေအရမ်းများနေတယ်”

သူဌေးဝမ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကိုကြည့်၊ “ဒီအဘွားကြီးနဲ့ အဘိုးကြီးတွေက ရပ်ကွက်က နေထိုင်သူတွေဖြစ်ပုံပဲ။ သူတို့က ဒီမှာရောင်းတဲ့ ဈေးကြီးတဲ့ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို မကြိုက်ကြဘူးထင်တယ်”

“ဒါဆိုရင် သူတို့ဝယ်စရာမလိုဘူး” သူဌေးဖန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “ဒီစူပါမားကတ်ရဲ့ပိုင်ရှင်က တကယ်ထူးဆန်းတယ်။ ငါတို့က သူ့ကိုပူးပေါင်းဖို့ ကမ်းလှမ်းခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက မလိုချင်ဘူး။ သူက သူ့ကုန်ပစ္စည်းတွေကို လက်လီရောင်းချချင်တယ်။ လက်လီက လက်ကားရောင်းတာထက် ပိုခက်ခဲတာမဟုတ်ဘူးလား”

သူဌေးဝမ်က ဘာမှမပြောခဲ့ဘဲ သူဌေးဖန်းကို အနည်းငယ် မထီမဲ့မြင်ပြုတဲ့အကြည့်နဲ့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံပဲ။

လက်လီက ဒီလောက်ခက်ခဲရင် မင်းဘာလို့ဒီလောက်စောစော ဒီမှာရပ်နေရတာလဲ။

“ဖွင့်တော့မယ်”

ထိုအသံကို ကြားလိုက်သည်နှင့် လူအုပ်ကြီးလည်း ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားကုန်ကြလေသည်။

***