ရေလှောင်ကန်

ကျန့်ယောင်ကျူရဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုအောက်မှာ Z မြို့က စူပါမားကတ်က ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာလေသည်။

ဒါပေမဲ့ အရောင်းဘယ်လောက်ကောင်းကောင်း နေ့စဉ်ထုတ်လုပ်မှုက ပေါင် ၃၀,၀၀၀ မှာ ပုံသေပဲ။

ကျန့်မိသားစုဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆိုင်က ပေါင် ၅,၀၀၀ နဲ့ စူပါမားကတ်က ပေါင် ၂၅,၀၀၀ ရသည်။

နေ့တိုင်း ရွာသားတွေဆီက ဟင်းသီးဟင်းရွက် ပေါင် ၁၀,၀၀၀ လောက်ဝယ်သည်။

ရှောင်လင်းယွီနဲ့ စာချုပ်ချုပ်ထားတဲ့ ရွာသားတွေက အရမ်းပျော်နေကြသည်။ အခုဆိုရင် သူတို့က ရှောင်လင်းယွီကို ဟင်းသီးဟင်းရွက်ရောင်းရုံနဲ့ တစ်နေ့ကို ယွမ် ၁၀၀ ကျော်ဝင်ငွေရနေပြီ။ ဒါက သူတို့အရင်တုန်းက မတွေးရဲခဲ့တဲ့အရာပဲ။

ရှောင်လင်းယွီက သူတို့ကိုလိမ်မှာကို စိုးရိမ်ခဲ့တဲ့သူတွေကတော့ နောင်တနဲ့ မနာလိုမှုတွေနဲ့ ကြည့်နေရုံပဲတတ်နိုင်သည်။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်လင်းယွီကို စမ်းသပ်ကြည့်တဲ့သူတချို့လည်းရှိသည်။

"လင်းယွီ၊ ငါ့ရဲ့ဒီဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကလည်း နင့်ရဲ့ နွားဘုရင်ငယ်လေးရဲ့နွားချေးနဲ့ စိုက်ထားတာပဲ။ ငါအခု နင့်ကိုရောင်းလို့ရပြီမလား။" အသက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးတစ်ယောက်က မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီးပြောသည်။ "ဒီဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကိုကြည့်စမ်း။ လတ်ဆတ်ပြီး အရည်ရွှမ်းနေတာပဲ။ နင်ဝယ်ကိုဝယ်ရမယ်!"

ရှောင်လင်းယွီက သူ့တောင်းထဲက ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကိုကြည့်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည် "ဒေါ်လေးလျို၊ ကျွန်မအန်တီ့ရဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို လက်မခံချင်တာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အန်တီ့ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေက ပိုးသတ်ဆေး ဖျန်းထားတယ်။ ကျွန်မရဲ့လိုအပ်ချက်တွေကို အန်တီလည်းသိပါတယ်။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေက နွားဘုရင်လေးရဲ့နွားချေးနဲ့ စိုက်ရမယ်၊ ပြီးတော့ ပိုးသတ်ဆေးလုံးဝမဖျန်းရဘူး။"

ဒေါ်လေးလျိုက ပြုံးနေတုန်းပဲ၊ ရှောင်လင်းယွီကို ဖျောင်းဖျဖို့ကြိုးစားနေသည်။ သူက ဂေါ်ဖီထုပ်တစ်စည်းကိုကိုင်ပြီး "လင်းယွီ၊ ဒီဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ဘယ်လောက်နုဖတ်နေလဲကြည့်စမ်း။ ပြီးတော့ ပိုးသတ်ဆေးလေးနည်းနည်းကို နင်ဘာမှမပြောရင် ဖောက်သည်တွေက ဘယ်လိုသိမှာလဲ ဟုတ်တယ်မလား။"

ရှောင်လင်းယွီက ခေါင်းညိတ်ပြီး "ဒေါ်လေးလျို၊ ဖောက်သည်တွေကတော့ သိမှာမဟုတ်ပါဘူး။"

ပြီးတော့ သူမက အလေးအနက်ပြောသည် "ဒါပေမဲ့ သူဌေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်မက ကျွန်မရဲ့ဖောက်သည်တွေကို မလိမ်ညာနိုင်ဘူး။"

ဒေါ်လေးလျိုရဲ့ မျက်နှာက ဒါကိုကြားတော့ မည်းမှောင်သွားသည်။ သူမက မကျေမနပ်နဲ့ "ဒါဆို နင်က လက်မခံဘူးဆိုတဲ့သဘောလား။"

ရှောင်လင်းယွီက ဒေါ်လေးလျိုရဲ့ ပြောင်းလဲသွားတဲ့မျက်နှာကိုမြင်ပြီး တည့်တည့်ပဲပြောလိုက်တော့သည် "ဒေါ်လေးလျို၊ တကယ်လို့ အန်တီ့ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေက ကျွန်မရဲ့လိုအပ်ချက်အတိုင်း စိုက်ထားတယ်ဆိုရင် အန်တီကျွန်မနဲ့ စာချုပ်မချုပ်ထားရင်တောင် ကျွန်မဝယ်ဖို့ဆန္ဒရှိပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အန်တီ့ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေက ပိုးသတ်ဆေးဖျန်းထားရုံတင်မကဘူး၊ နွားဘုရင်လေးရဲ့နွားချေးနဲ့ စိုက်ထားတာလည်းမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မတစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့သိတယ်။

ကျွန်မက လူအနည်းငယ်ကို အကျိုးရှိစေဖို့ ကိုယ့်ရဲ့နာမည်ကို ဖျက်ဆီးမှာမဟုတ်ဘူး။ မဟုတ်ရင် ကျွန်မဖောက်သည်တွေသိသွားတဲ့အခါ ထောင်ယွမ်ရွာအမှတ်တံဆိပ်ကို ဘယ်သူကယုံကြည်တော့မှာလဲ။"

ဒေါ်လေးလျိုက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ "ဒါပေမဲ့ နင်ဘာမှမပြောရင် ဘယ်သူမှသိမှာမဟုတ်ဘူးလေ။"

ရှောင်လင်းယွီက ပြတ်သားစွာပြောသည် "ကျွန်မဖောက်သည်တွေက ချမ်းသာပြီး မြင့်မြတ်တဲ့သူတွေပါ။ သူတို့ရဲ့ခံတွင်းက အရမ်းအကဲခတ်နိုင်တယ်။ နည်းနည်းလောက်ကွာခြားတာကိုတောင် သူတို့က အရသာခံနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် အန်တီ့မိသားစုရဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေအတွက် ဒီလောက်ကြီးတဲ့စွန့်စားမှုကို ကျွန်မမလုပ်နိုင်ဘူး။

ဒါ့အပြင် ကျွန်မအခု စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီ။ စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက်ရဲ့ အရေးကြီးဆုံးအရည်အသွေးက ဘာလဲ။

ရိုးသားမှုပဲ!

ရိုးသားမှုမရှိတဲ့ စီးပွားရေးသမားက နောက်ဆုံးမှာ ဒေဝါလီခံရမှာပဲ။ ဒါမှမဟုတ် ဒေါ်လေးလျိုက ကျွန်မကို ဒေဝါလီခံစေချင်လို့လား။" ရှောင်လင်းယွီက ထိုအမျိုးသမီးကို စူးစူးရဲရဲကြည့်လိုက်သည်။

ဒေါ်လေးလျိုရဲ့မျက်နှာက ရှောင်လင်းယွီရဲ့အကြည့်ကြောင့် နီရဲသွားသည်။ အထူးသဖြင့် နောက်ဆုံးစာကြောင်းကိုကြားလိုက်တဲ့အခါ သူလန့်သွားပြီး အမြန်ပြောသည် "လင်းယွီ၊ ငါက နင့်ကို ဒေဝါလီခံစေချင်မှာမဟုတ်ပါဘူး။ နင်ငါ့ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ မဝယ်ချင်ရင်လည်း ထားလိုက်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ နင်ငါ့ကို အဲ့လိုစွပ်စွဲလို့ဘယ်ဖြစ်မလဲ။"

ထောင်ယွမ်ရွာက ရှောင်လင်းယွီကျေးဇူးကြောင့် ချမ်းသာလာနေပြီ။ မိသားစုတိုင်းမှာ ပိုက်ဆံနည်းနည်းစီရှိလာတယ်။ သူတို့အသားနဲ့ အဝတ်အစားသစ်တွေဝယ်နိုင်တယ်။ ရုပ်မြင်သံကြားစက်၊ ရေခဲသေတ္တာလိုမျိုး ပစ္စည်းတွေဝယ်တဲ့ မိသားစုတွေတောင် အများကြီးရှိတယ်။ မော်တော်ဆိုင်ကယ်လိုမျိုး ယာဉ်တွေလည်း ပိုများလာတယ်။

အရင်တုန်းက ထောင်ယွမ်ရွာက ရွာသားတွေက မြို့နယ်ကို ဈေးနေ့သွားဖို့ အများသုံးသယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကို အားကိုးရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သာမန်ရက်တွေမှာတော့ သူတို့လမ်းလျှောက်ရတယ်။

ဒါပေမဲ့ အခုအဲ့ဒါက ပြဿနာမဟုတ်တော့ဘူး။ မိသားစုတော်တော်များများက မော်တော်ဆိုင်ကယ်တစ်စီးဝယ်ဖို့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလာကြတယ်။ သူတို့က အဲ့ဒါကို မြို့ထဲသွားဖို့ ဒါမှမဟုတ် ဆွေမျိုးတွေဆီအလည်သွားဖို့ သုံးနိုင်တယ်။

ထောင်ယွမ်ရွာရဲ့ အနည်းဆုံးတစ်ဝက်လောက်က မြို့ထဲကို မော်တော်ဆိုင်ကယ်တွေသွားဝယ်တဲ့အခါ ဆိုင်ပိုင်ရှင်က အရမ်းပျော်သွားတယ်။ ခြောက်လအတွင်းမှာ သူက မော်တော်ဆိုင်ကယ်တွေအများကြီးရောင်းခဲ့ရလို့ သိန်းပေါင်းများစွာမြတ်ခဲ့တယ်။

ဒါတွေက ရှောင်လင်းယွီယူဆောင်လာတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေပဲ။ ရှောင်လင်းယွီက ရွာကို ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုတွေ ယူဆောင်လာပေးခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ဘယ်သူက ရှောင်လင်းယွီရဲ့လုပ်ငန်းကို ကျရှုံးစေချင်မှာလဲ။

လူတော်တော်များများက တိတ်တိတ်လေး မနာလိုဖြစ်ပြီး အားကျနေကြပေမဲ့ ရှောင်လင်းယွီရဲ့လုပ်ငန်းကို တကယ်ဒေဝါလီခံစေချင်တဲ့သူက နည်းနည်းလေးပဲရှိသည်။

ဒါကြောင့် ဒေါ်လေးလျိုက ရှောင်လင်းယွီရဲ့စကားကိုကြားတော့ လန့်သွားတယ်။ လူတွေသိသွားရင် ရွာသားတွေက သူ့ကိုဆဲဆိုကြမှာပဲ။

ဒေါ်လေးလျိုက ဂေါ်ဖီထုပ်ကို တောင်းထဲအမြန်ပြန်ထည့်ပြီး "အချိန်ကိုကြည့်စမ်း။ ငါထမင်းတောင်မချက်ရသေးဘူး။ ပြန်ရတော့မယ်။" ဟုပြောပြီး ဒေါ်လေးလျိုက အမြန်ပြေးထွက်သွားသည်။

ရှောင်လင်းယွီရဲ့မျက်လုံးတွေက အေးစက်သွားသည်။ 'ဒီလူတွေက မနာလိုစိတ်နဲ့ တကယ်ရူးနေကြတာပဲ။ အစကတည်းက ငါနဲ့စာချုပ်မချုပ်ဖို့က သူတို့ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ။ ငါလိမ်မှာကို စိုးရိမ်ခဲ့ကြပြီး အခုတခြားရွာသားတွေ ပိုက်ဆံရှာနိုင်တော့ သူတို့မနေနိုင်မထိုင်နိုင်ဖြစ်နေကြတယ်။'

'သူတို့ရဲ့အရည်အသွေးနိမ့်ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို ငါ့စူပါမားကတ်ထဲ ခိုးသွင်းလို့ရမယ်ထင်နေကြတာ။ ငါ့ကို တုံးတယ်လို့ထင်နေလား။'

ရှောင်လင်းယွီက ဒေါ်လေးလျိုကို မငြင်းခဲ့ရင် လူတွေပိုများများက သူ့ခြေရာနင်းပြီး သူတို့ရဲ့အရည်အသွေးနိမ့်သီးနှံတွေကို ရှောင်လင်းယွီအပေါ် အတင်းအကျပ်ရောင်းကြလိမ့်မယ်။ ရှောင်လင်းယွီက မရဘူးလို့ပြောရင် သူက ရွာတစ်ရွာလုံးကို စိတ်ဆိုးအောင်လုပ်သလိုဖြစ်သွားမယ်။ ဒါကြောင့် ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် သီးနှံတွေက သူ့လိုအပ်ချက်နဲ့မကိုက်ညီသရွေ့ ရှောင်လင်းယွီက လက်ခံမှာမဟုတ်ဘူး!

…

ဒေါ်လေးလျိုရဲ့ဇာတ်လမ်းတွေက ရွာတစ်လျှောက်လုံးမှာ မကြာခင်ပျံ့နှံ့သွားသည်။ အဲ့လိုစိတ်ကူးတူတူရှိတဲ့ တခြားရွာသားတွေက သူတို့စိတ်ကူးတွေကို ပြောင်းလိုက်ကြသည်။ ရှောင်လင်းယွီက ဒေါ်လေးလျိုရဲ့သီးနှံတွေကို လက်မခံမှတော့ တခြားသူတွေရဲ့ဟာကိုလည်း လက်ခံမှာမဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က ရှောင်လင်းယွီရဲ့လိုအပ်ချက်နဲ့ မကိုက်ညီလို့ပဲ။

ရှောင်လင်းယွီက စည်းကမ်းရှိတဲ့သူတစ်ယောက်ပဲ။ ဒေါ်လေးလျိုရဲ့ကျရှုံးမှုက စောင့်ကြည့်နေသူတွေကို စိတ်ပျက်သွားစေသည်။

"ရှောင်လင်းယွီက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ။ ဒီဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေက အရမ်းကောင်းနေတာကို။ ပိုးသတ်ဆေးဖျန်းထားရုံနဲ့ လက်မခံဘူးတဲ့။ တကယ်စိတ်တိုစရာကောင်းတယ်။"

"ဒါကိုတော့ သူ့ကိုအပြစ်တင်လို့မရဘူး။ အရင်တုန်းက သူပြောထားပြီးသားပဲ၊ သူ့တောင်းဆိုချက်အတိုင်းစိုက်တဲ့ ဘယ်ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကိုမဆို သူယူမယ်လို့။ နင်တို့က သူ့စကားနားမထောင်ချင်ခဲ့တာ။ အခုဘယ်လိုလုပ် သူ့အမှားဖြစ်ရတာလဲ။"

ဒေါ်လေးလျိုက မကျေမနပ်နဲ့ "ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ ဒီအရွက်တွေက အရမ်းလှတာကိုး။"

"ဟင်း..၊ ဘယ်လောက်လှလှ သူကမလိုချင်ဘူး။ ပြီးတော့ နင်တကယ်ပဲ နင့်ဂေါ်ဖီထုပ်တွေကို အဲ့လောက်တန်ဖိုးထားရင် မြို့ထဲသွားရောင်းလို့ရတာပဲ။"

ဒေါ်လေးလျိုက မနှစ်မြို့တဲ့မျက်နှာထားနဲ့ "ငါဘာလို့အဲ့လိုလုပ်ရမှာလဲ။ မြို့ထဲမှာရောင်းရတာခက်တယ်၊ ပြီးတော့ အသွားအပြန်အချိန်ကုန်တယ်။ ဘယ်လိုလုပ်အမြတ်ရှိမှာလဲ။"

"အဲ့ဒါဆိုရင်တော့ နင်ကိုယ်တိုင်စား ဒါမှမဟုတ် ကြက်တွေကိုကျွေးဖို့ပဲရှိတော့တယ်။"

ဒေါ်လေးလျို "..."

…

ရှောင်လင်းယွီက ဒီဆွေးနွေးမှုတွေကို ဂရုမစိုက်ပေ။

Z မြို့က စူပါမားကတ် တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် သူက သူ့အာရုံကို ထောင်ယွမ်ရွာက ရေလှောင်ကန် တစ်ခုဆီကို ပြောင်းလိုက်သည်။

ရေလှောင်ကန်က အရမ်းကြီးကာ၊ ဧက ၅၀၀ ကနေ ၆၀၀ လောက်ကျယ်ပြီး တောင်နှစ်လုံးရဲ့ခြေရင်းမှာ ညှပ်နေသည်။

"ဘာ? မင်း မာလီကုန်းက ရေလှောင်ကန်ကို ကန်ထရိုက်ယူမလို့လား။" ရွာသူကြီးက ရှောင်လင်းယွီရဲ့စကားကိုကြားတော့ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။

ရှောင်လင်းယွီက ခေါင်းညိတ်ပြီး "ဟုတ်ပါတယ်။"

ရွာသူကြီးက နားမလည်စွာနဲ့ "ဘာလို့လဲ။" ဟု မေးလိုက်သည်

ရှောင်လင်းယွီက ပြုံးပြီး "ရွာသူကြီး၊ ကျွန်မက ရေလှောင်ကန်ကို ငါးမွေးဖို့ ကန်ထရိုက်ယူတာပေါ့။ တခြားဘာအတွက် ရေလှောင်ကန်ကို ကန်ထရိုက်ယူရမှာလဲ။"

ရွာသူကြီးက မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်ပြီး "လင်းယွီ၊ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်နှစ်က တစ်ယောက်ယောက်က ဒီရေလှောင်ကန်ကို ငါးမွေးဖို့ ကန်ထရိုက်ယူခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ သူတို့အရှုံးကြီးရှုံးခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် မင်း ဒီကိစ္စကို သေချာစဉ်းစားစေချင်တယ်။"

ရွာသူကြီးက ရှောင်လင်းယွီရဲ့တောင်းဆိုမှုကြောင့် တကယ်အံ့ဩနေသည်။ သူ့အတွက်တော့ ရှောင်လင်းယွီက ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်တယ်၊ တောင်ကုန်းတွေကန်ထရိုက်ယူတယ်၊ ကုမ္ပဏီထောင်တယ် စသဖြင့် အများကြီးလုပ်ပြီးပြီ။

ဒါပေမဲ့ အခု သူက ရေလှောင်ကန်ကို ငါးမွေးဖို့ ကန်ထရိုက်ယူချင်နေပြန်တယ်။ သူပိုက်ဆံတွေအရမ်းများနေလို့လား။

***