ဦးလေးကျောက်နှင့် ကျောက်ငတုံးလေး

"ယွီအာ၊ ဒါက ကျောက်မိသားစုရွာက ဦးလေးကျောက်ပဲ!" အသက်လေးဆယ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ယောက်က အဖေရှောင်ရှေ့မှာ ရပ်နေသည်။

"မင်္ဂလာပါ ဦးလေးကျောက်!" ရှောင်လင်းယွီက နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ရှောင်လင်းယွီက သူ့အဖေဆီကနေ ဦးလေးကျောက်အကြောင်း ဇာတ်လမ်းတွေ ကြားဖူးပြီးသားပင်။ ဦးလေးကျောက်ရဲ့ နာမည်အပြည့်အစုံက ကျောက်ရှောင်ကျွင်း။ ထောင်ယွမ်ရွာနဲ့ ကျောက်မိသားစုရွာကြားမှာ အကွာအဝေးတစ်ခုခြားလေသည်။

ဦးလေးကျောက်က ငယ်ငယ်က စစ်မှုထမ်းခဲ့ကာ စစ်ဆင်ရေးတစ်ခုမှာ ဒဏ်ရာရခဲ့ပြီး စစ်တပ်ကနေ ထွက်ခဲ့ရတာကြောင့် သူအိမ်ပြန်လာခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ သူအိမ်မပြန်လာခင်မှာ သူ့မိဘတွေက မတော်တဆမှုတစ်ခုနဲ့ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို သူ့ဦးလေးနဲ့အဒေါ်က ယူသွားပြီး ဦးလေးကျောက်ကို ပြန်မပေးဘဲ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။

ကျောက်ရှောင်ကျွင်းက စစ်တပ်မှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့တာဆိုတော့ သူအနိုင်ကျင့်ခံရမှာမဟုတ်ဘူး။ သူစားပွဲကို ရိုက်ချလိုက်တော့ သူ့ဦးလေးနဲ့အဒေါ်က ချက်ချင်းပဲ မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ပြန်ပေးခဲ့သည်။

သူတို့ဒေါသထွက်နေကြပေမဲ့ စစ်ပြန်တစ်ယောက်ကိုတော့ မယှဉ်နိုင်ပေ။ ဒါကြောင့် သူတို့က နှုတ်နဲ့အကြမ်းဖက်တဲ့နည်းလမ်းကို သုံးခဲ့ကြသည်။ ကျောက်ရှောင်ကျွင်း ခြေထောက်ဆွဲပြီး လျှောက်သွားတိုင်း သူတို့က လှောင်ပြောင်ကြသည်။ သူ့မိဘတွေကို စွန့်ပစ်ခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးကန်းသူလို့ ခေါ်ကြသည်။ သူ့ဦးလေးနဲ့အဒေါ်က အရာအားလုံးကို ဂရုစိုက်ပေးခဲ့ပေမဲ့ ကျောက်ရှောင်ကျွင်းပြန်လာတာနဲ့ သူက သူတို့ကို ကန်ထုတ်လိုက်သည်။ သူက သူတို့ကို ဆဲဆိုရိုက်နှက်ခဲ့တယ်လို့တောင် ပြောကြသည်။

ရိုးရှင်းတဲ့ရွာမှာ လူတွေက လူကြီးတွေကို ယုံကြည်ကြသည်။ ဒါကြောင့် ကျောက်ရှောင်ကျွင်းရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက ပျက်စီးသွားသည်။ ဒါ့အပြင် သူက စစ်သားဟောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်လို့ ရွာသားတွေက သူ့ကိုကြောက်ကြသည်။ သူက ဒေသခံရွာမှာ အိမ်ထောင်ဖက်ရှာမရလို့ အောင်သွယ်ကို အားကိုးခဲ့ရသည်။ အောင်သွယ်က သူ့ကို ရွာအဝေးကြီးက ကောင်မလေးတစ်ယောက် ရှာပေးခဲ့ပေမဲ့ ကောင်မလေးရဲ့မိသားစုက တင်တောင်းပစ္စည်းကိုတိုးမြှင့်တောင်းခဲ့သည်။ ကျောက်ရှောင်ကျွင်းက သဘောတူခဲ့သည်။

လက်ထပ်ပြီး တစ်နှစ်အကြာမှာ သားတစ်ယောက်မွေးခဲ့သည်။

ဒီအချိန်မှာ ကျောက်ရှောင်ကျွင်းက သူ့ဘေးမှာ သူ့မိန်းမနဲ့သားရှိနေတာကို အရမ်းကျေနပ်နေခဲ့သည်၊ သူ့မိန်းမက သူ့အပေါ် အရမ်းမကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး သူ့ကို တစ်နေကုန် ခြေဆွံ့ကောင်လို့ ခေါ်နေပေမဲ့ပေါ့။

ကျောက်ရှောင်ကျွင်းက သည်းခံခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ သူ့သားတစ်နှစ်ပြည့်တော့ ကျောက်ရှောင်ကျွင်းက အလုပ်ထွက်လုပ်ပြီး သူ့မိန်းမကို ကလေးကို ဂရုစိုက်ခိုင်းခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မိန်းမက ကလေးကို အိမ်မှာတစ်ယောက်တည်းထားပြီး တခြားလူတွေနဲ့ ပရောပရီလုပ်ဖို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။ ကလေးက နေမကောင်းဖြစ်ပြီး ဖျားနေတာကိုတောင် မသိခဲ့ပေ။

ကျောက်ရှောင်ကျွင်း ညဘက်အမြန်ပြန်ရောက်လာတော့ သူ့မိန်းမက အိမ်မှာမရှိပေ။ ကလေးရဲ့အဖျားက ၄၀ ဒီဂရီကျော်နေပြီ။ ကျောက်ရှောင်ကျွင်းက သူ့သားကို ချက်ချင်းရွာဆေးခန်းကို အမြန်ခေါ်သွားသည်။ ရွာဆေးခန်းက သူ့အမှုကို လက်မခံရဲလို့ ကျောက်ရှောင်ကျွင်းက ညတွင်းချင်း မိုင် ၂၀ ကျော်ပြေးပြီး မြို့နယ်ဆေးရုံကို သွားခဲ့ရသည်။

မြို့နယ်ဆေးရုံက ဆရာဝန်တွေက သူ့ကိုမြင်တော့ ကလေးရဲ့အဖျားက အရမ်းပြင်းထန်တယ်လို့ ပြောကြသည်။ နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးတွေ ရှိလာနိုင်သည်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ကလေးရဲ့အပူချိန်ကျအောင် အကောင်းဆုံးကြိုးစားပေးမယ်လို့ ပြောကြသည်။ တစ်ညလုံးလုပ်ကိုင်ပြီးနောက်မှာတော့ အဖျားကျသွားသည်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာမြင့်စွာ နှောင့်နှေးခဲ့တာကြောင့် အဖျားက ကောင်လေးရဲ့ဦးနှောက်ကို လောင်ကျွမ်းသွားစေခဲ့သည်။ သူက ဦးနှောက်သွက်ချာပါဒ ဖြစ်နိုင်ခြေမြင့်မားသည်။ ဆရာဝန်တွေက ကျောက်ရှောင်ကျွင်းကို ကလေးကို ခရိုင်မြို့ကို စစ်ဆေးကုသဖို့ ခေါ်သွားဖို့ အကြံပေးခဲ့ကြသည်။

ကျောက်ရှောင်ကျွင်းက ချက်ချင်းပဲ သဘောတူခဲ့သည်။ မြို့နယ်ဆေးရုံက ဆရာဝန်တွေပြောတာမှန်တယ်။ ကလေးက ဦးနှောက်သွက်ချာပါဒ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အဲ့ဒီတုန်းက ဆေးပညာအရ ဒီရောဂါကို ကုသနိုင်ဖို့ ငွေအများကြီးကုန်ကျလိမ့်မည်။ ရလဒ်ကိုတောင် အာမမခံနိုင်ဘူး!

ကျောက်ရှောင်ကျွင်းက သူ့စစ်ပြန်လစာအများစုကို တင်တောင်းဖို့အတွက် သုံးခဲ့ပြီးပြီ။ သူ့ရဲ့ကျန်တဲ့ဝင်ငွေတွေကို သူ့မိန်းမက သုံးဖြုန်းပစ်ခဲ့သည်။

ကလေးကိုကယ်ဖို့အတွက် ကျောက်ရှောင်ကျွင်းက သူ့မိသားစု၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ စစ်ဘက်ဟောင်းရဲဘော်တွေဆီက ယွမ် ၂၀,၀၀၀ ချေးငှားပြီး ပေပေါင်ကလေးဆေးရုံမှာ ကုသဖို့ သွားခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီလိုရောဂါမျိုးက ကုသရလွယ်ကူတာမဟုတ်ဘူး။ ဒါက အောက်ခြေမရှိတဲ့တွင်းနက်ကြီးပဲ။ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ကိုတောင် ပိုက်ဆံလိုအပ်ချက်က နှိမ့်ချပစ်နိုင်သည်။

ပိုက်ဆံအများကြီးသုံးပြီးတဲ့နောက်မှာ ကလေးရဲ့အခြေအနေက မတိုးတက်ခဲ့ပေ။ ဆေးရုံက ဆရာဝန်တွေက ကျောက်ရှောင်ကျွင်းအနေနဲ့ ကုသမှုကိုဆက်လုပ်ဖို့ အနည်းဆုံး ယွမ် ၁၀၀,၀၀၀ လိုအပ်လိမ့်မယ်လို့ ပြောကြသည်။

ကျောက်ရှောင်ကျွင်းက လမ်းဆုံးရောက်နေပြီ။ သူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ မိသားစုဝင်တွေထဲက ဘယ်သူမှ သူ့ကိုပိုက်ဆံထပ်မချေးချင်ကြတော့ပေ။

သူ့သားအတွက် သံမဏိလိုစိတ်ဓာတ်ရှိတဲ့လူတစ်ယောက်က လမ်းပေါ်မှာဒူးထောက်ပြီး တောင်းရမ်းခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို လိမ်လည်သူတစ်ယောက်လို သဘောထားခံခဲ့ရသည်။ သူသိပ်မရခဲ့ပေ။

လအနည်းငယ် တောင်းရမ်းသူအဖြစ်နေပြီးနောက်မှာ သူက မြို့တော်စည်ပင်က နှင်ထုတ်ခံခဲ့ရသည်။ ကျောက်ရှောင်ကျွင်းက အရှက်ကွဲမှုကို သည်းခံခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းမှာ သတင်းထောက်တစ်ယောက်က သူ့စစ်ပြန်တံဆိပ်ကို မှတ်မိပြီး သူ့ကိုအင်တာဗျူးခဲ့သည်။ သတင်းထောက်က ဆေးရုံကိုတောင် ကလေးကိုသွားကြည့်ခဲ့သည်။ ဆောင်းပါးထွက်လာပြီးနောက်မှာ လူတော်တော်များများက ကျောက်ရှောင်ကျွင်းကို လှူဒါန်းခဲ့ကြသည်။ ကျောက်ရှောင်ကျွင်းက အဲ့ဒါတွေအားလုံးကို သူ့သားကိုကုသဖို့ သုံးခဲ့သည်။

လအနည်းငယ်ကုသပြီးနောက်မှာ ဆရာဝန်က သူ့သားပြန်ကောင်းလာဖို့ မျှော်လင့်ချက်နည်းနည်းလေးပဲ ရှိတယ်လို့ပြောသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူက အခု ကိုယ့်ဘာသာလမ်းလျှောက်နိုင်ပြီ။ စကားပြောတာတို့လိုမျိုး အနာဂတ်တိုးတက်မှုတွေကတော့ မိဘတွေအပေါ်မှာ မူတည်ရလိမ့်မည်။

ကျောက်ရှောင်ကျွင်းက ဆရာဝန်တွေကိုကျေးဇူးတင်ပြီး သူ့သားကိုပွေ့ချီပြီး အိမ်ပြန်ခဲ့သည်။

သူအိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကျောက်ရှောင်ကျွင်းက အိမ်က ဗလာနတ္ထိဖြစ်ပြီး ဖုန်တွေနဲ့ဖုံးလွှမ်းနေတာကို တွေ့လိုက်သည်။ သူ့မိန်းမက အရာအားလုံးကိုယူပြီး ထွက်သွားပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့အခါ သူဘာမှမခံစားရပေ။

သူ့သားကိုဂရုစိုက်ဖို့အတွက် ကျောက်ရှောင်ကျွင်းက အလုပ်လုပ်ဖို့ အိမ်နဲ့သိပ်အဝေးကြီးကို မသွားရဲပေ။ သူက သူ့အိမ်နီးချင်းတွေကိုလည်း မကြာခဏအကူအညီတောင်းရသည်။

ကျောက်ရှောင်ကျွင်းက သူ့သားကို နေ့တိုင်းပြန်လည်သန်စွမ်းရေးလုပ်ပေးသည်။ နေ့တိုင်း သူက ကလေးကိုစကားပြောအောင် အပင်ပန်းခံပြီးလုပ်ပေးသည်။ ကျောက်ရှောင်ကျွင်းက အရင်က အရမ်းစကားနည်းတဲ့သူဖြစ်ပေမဲ့ သူ့ကလေးအတွက် သူက အရမ်းစကားများတဲ့သူဖြစ်လာခဲ့သည်။

ကြိုးစားမှုက အရာထင်ခဲ့လေသည်။

ကလေးက ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်တတ်လာသည်၊ သူလမ်းကောင်းကောင်းမလျှောက်နိုင်ပေမဲ့ပေါ့။ သူစကားပြောတတ်လာသည်၊ သူစကားပြောတာက နှေးပြီး မရှင်းလင်းပေမဲ့ပေါ့။ သူက အိမ်သာကို ကိုယ့်ဘာသာသုံးတတ်အောင်တောင် သင်ယူခဲ့သည်။

စားဝတ်နေရေးအတွက် ကျောက်ရှောင်ကျွင်းက ငါးမွေးနည်းကို သင်ယူခဲ့သည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အိမ်နဲ့နီးတဲ့ကန်တစ်ခုရှိလို့ပဲ။ သူက ကန်တစ်ကန်ငှားပြီး ငါးတချို့မွေးခဲ့သည်။

သူက အစကောင်းခဲ့ပေမဲ့ ငါးတွေကိုရောင်းဖို့ အိမ်ကထွက်သွားလို့မရပေ။ သူက အနီးအနားရွာတွေကို ဈေးပေါပေါနဲ့ရောင်းဖို့ကလွဲလို့ ရွေးချယ်စရာမရှိခဲ့ဘူး။ ဝင်ငွေက လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေးလောက် မများခဲ့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ကျောက်ရှောင်ကျွင်းက အလွယ်တကူလက်မလျှော့ခဲ့ပေ။ သူ့ကျွမ်းကျင်မှုက ပိုကောင်းလာပြီး သူက တဖြည်းဖြည်းနာမည်ကြီးလာစေသည်။ ပွဲလမ်းသဘင်ရှိတဲ့ မိသားစုတိုင်းက သူ့ဆီကဝယ်ကြသည်။ နောက်ဆုံးမှာ သူပိုက်ဆံရှာနိုင်လာခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ သူပိုက်ဆံရတာနဲ့ သူ့အကြွေးတွေကို ဆပ်ပစ်ရသည်။

ဒါပေမဲ့ တခြားသူတွေရဲ့အမြင်မှာ သူက ပိုက်ဆံအများကြီးရှာနိုင်ခဲ့ကာ၊ ဒါက လူတချို့ကို မနာလိုဖြစ်ပြီး အားကျစေခဲ့သည်။

တစ်ခါက မိသားစုတစ်စုက ငါးကီလိုရာပေါင်းများစွာ မှာထားခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ ကျောက်ရှောင်ကျွင်းက ကန်ဆီသွားတော့ ငါးတွေအားလုံးသေနေပြီ။ တစ်ယောက်ယောက်က ကန်ထဲကိုအဆိပ်ခတ်ပြီး ငါးတွေအားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်တယ်ဆိုတာ သူသိလိုက်သည်။

အဲ့ဒီအချိန်မှာ သူ့ဦးလေးနဲ့အဒေါ်က ထွက်လာပြီး သူ့ကိုဆုံးမကြသည်။ ဒါက ဘုရားသခင်ရဲ့အပြစ်ပေးခြင်းပဲတဲ့။ သူတို့က ငါးတွေကိုသတ်ပြီး သူ့သားကို လူအဖြစ်အောင်လုပ်ပြီး သူ့ကိုအပြစ်ပေးတာတဲ့!

ဒါက ကံကြမ္မာပဲ!

ကျောက်ရှောင်ကျွင်းက သူ့အော်ဒါကို မပြီးမြောက်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူက လျော်ကြေးပေးပြီး တောင်းပန်ဖို့ပဲတတ်နိုင်သည်။ သူက သူ့ဖောက်သည်အတွက် တခြားငါးမွေးမြူရေးသမားတစ်ယောက်ကို ချက်ချင်းဆက်သွယ်ခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာနဲ့ ဖောက်သည်က စိတ်မဆိုးခဲ့ပေ။ သူက ကျောက်ရှောင်ကျွင်းရဲ့ စာရိတ္တကိုနားလည်တာကြောင့် သူ့အတွက် သနားပြီး စာနာမိခဲ့ကြသည်။

ကျောက်ရှောင်ကျွင်းက ခြေဆွံ့တယ်၊ သူ့ဈေးကြီးတဲ့မိန်းမက ပစ္စည်းတွေထုပ်ပြီးထွက်သွားတယ်၊ သူ့သားက ဉာဏ်ထိုင်းတယ်၊ အခုသူ့ငါးကန်က အဆိပ်ခတ်ခံရတယ်။

ကျောက်ရှောင်ကျွင်းရဲ့ဦးလေးနဲ့အဒေါ်က သူ့ကိုလှောင်ပြောင်တာကို မရပ်ခဲ့ပေ။

ကျောက်ရှောင်ကျွင်းကလည်း ရက်စက်သည်။ သူဘာမှမပြောဘဲ ရဲကိုခေါ်လိုက်သည်။

ရဲအရာရှိက သူ့အဒေါ်နဲ့ဦးလေးကို ဖမ်းဖို့လာတော့ လူတိုင်းလန့်သွားကြသည်။ အရာရှိတွေက ကျောက်ရှောင်ကျွင်းက ကန်ကိုအဆိပ်ခတ်တယ်လို့ သူ့အဒေါ်နဲ့ဦးလေးကို သံသယရှိလို့ ရဲကိုခေါ်တာလို့ပြောကြသည်။

ရွာသားတွေက ဦးလေးနဲ့အဒေါ်ကို ဆဲဆိုကြပေမဲ့ ကျောက်ရှောင်ကျွင်းက စိတ်နှလုံးမရှိဘူး၊ သွေးအေးတယ် စသဖြင့်လည်း ပြောကြသည်။ ငါးတစ်ကန်စာအတွက် ရဲကိုခေါ်ဖို့လိုလို့လား။

ရွာသားတွေက ကျောက်ရှောင်ကျွင်းကို ကြောက်လာကြပြီး သူ့လုပ်ငန်းက ခြောက်သွေ့သွားသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ကျောက်ရှောင်ကျွင်းက နည်းနည်းခရီးရှည်သွားရင် ရွာသားတွေကို သူ့သားကိုဂရုစိုက်ပေးဖို့ အကူအညီတောင်းလေ့ရှိပေမဲ့ ဘယ်သူမှသူ့ကိုထပ်မကူညီချင်ကြတော့ဘူး။ သူရုတ်တရက် သူတို့ကိုရဲခေါ်လိုက်ရင်ရော။

ကျောက်ရှောင်ကျွင်းက ကူကယ်ရာမဲ့ဖြစ်သွားသည်။ သူအိမ်မှာပိုနေလာကာ သူခရီးရှည်သွားရမယ်ဆိုရင် သူ့သားကိုခေါ်သွားရတော့သည်။

…

"ဦးလေးကျောက်၊ အနာဂတ်မှာ ရေလှောင်ကန်ထဲက ငါးတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဦးလေးကို အားကိုးရပါတော့မယ်!" ရှောင်လင်းယွီက ယဉ်ကျေးစွာပြောလိုက်သည်။

ဦးလေးကျောက်က "ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကိုလစာပေး၊ ကျွန်တော်ကအလုပ်လုပ်မယ်။ ဘာအနှောင့်အယှက်မှမရှိပါဘူး!"

ရှောင်လင်းယွီ၊ "..." ဒီလူက အရမ်းပွင့်လင်းလွန်းသည်။

ဦးလေးကျောက်က "ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ဒီမှာအလုပ်လုပ်စေချင်ရင် ကျွန်တော့်သားကို ခေါ်လာရလိမ့်မယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော့်သားက အရမ်းလိမ္မာပြီး ဒုက္ခမပေးပါဘူး။ ဒါက ပြဿနာမရှိလောက်ဘူးမလား။ ကျန်းယန်က ကျွန်တော့်ကို အဆင်ပြေမယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်!"

ရှောင်လင်းယွီက ပြုံးပြီး "ဟုတ်ကဲ့၊ ပြဿနာမရှိပါဘူး။"

ပြီးတော့ သူမက "ရေလှောင်ကန်ဘေးမှာ အိမ်သေးသေးလေးတစ်လုံးရှိတယ်ဆိုပြီး သမီးမှတ်မိသလားလို့။ အခုအဲ့ဒီမှာ လူနေလား အဖေ။"

အဖေရှောင်က "မနေဘူး။ အဲ့ဒီအိမ်က ရှန်းရွှေရွာက မိသားစုတစ်စုပိုင်တာ။ အဲ့ဒီမိသားစုက နောက်ပိုင်းမြို့ထဲပြောင်းသွားတော့ ဒီအိမ်က လူမနေတော့တာ။"

ရှောင်လင်းယွီက "အဖေ၊ အဲ့ဒီအိမ်ပိုင်ရှင်ကို ဆက်သွယ်လို့ရမလား။ သမီးတို့က ဦးလေးကျောက်နဲ့သူ့သားနေဖို့အတွက် ငှားပေးမယ်။ သူတို့မငှားချင်ရင် ကျွန်မတို့ကိုယ်တိုင်အိမ်တစ်လုံးဆောက်မယ်။"

ဦးလေးကျောက်က ဒါကိုကြားတော့ မျက်လုံးတွေနီရဲလာသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!"

သူရှောင်ကျန်းယန်ရဲ့တောင်းဆိုမှုကို သဘောတူရတဲ့အကြောင်းရင်းက သူ့သားက ရွာမှာ အရမ်းခွဲခြားဆက်ဆံခံရလို့ပဲ။ သူ့သားက အရမ်းစိတ်ဓာတ်ကျပြီး စကားမပြောတော့တာကြောင့် ဦးလေးကျောက်က သူ့ကို ပတ်ဝန်းကျင်အသစ်တစ်ခုပေးချင်နေတာပင်။

ရှောင်လင်းယွီက "ဦးလေးကျောက်၊ လစာက တစ်လကို ယွမ် ၁၅၀၀ ပါ။ အဆင်ပြေရဲ့လား။"

"ပြေတာပေါ့!" ဦးလေးကျောက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာပြောသည်။ "ကျွန်တော်လစာပမာဏကို စိတ်မဝင်စားပါဘူး။ ကျွန်တော်နဲ့ကျွန်တော့်သားက နေစရာနေရာတစ်ခုပဲလိုချင်တာ!"

ဒါ့အပြင် တစ်လကို ၁၅၀၀ ဆိုတာက ကျေးလက်ဒေသအတွက် အရမ်းမြင့်နေပြီ။ ဒါက သားအဖနှစ်ယောက်အတွက် တစ်နှစ်စာနေထိုင်စရိတ်ပဲ။

ရှောင်လင်းယွီက ဦးလေးကျောက်ကိုကြည့်လိုက်သည်။ သူမက စာနာပြီးသနားမိပေမဲ့ အဲ့ဒီထက်ပိုပြီး သူ့ကိုလေးစားမိသည်။

ဒီလူက အခက်အခဲတွေနဲ့ ပြိုင်ဆိုင်မှုတွေအများကြီးကြုံခဲ့ရပေမဲ့ သူက သူ့ကလေးကို လက်မလျှော့ခဲ့ဘူး။ သူက ကြီးမြတ်တဲ့ဖခင်တစ်ယောက်ပဲ။

သူက သနားကြင်နာမှုကိုမတောင်းဆိုပေ။ သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုသနားမနေဘဲ သူ့သားနဲ့အတူ ခိုင်မာတဲ့ဘဝကိုနေထိုင်ခဲ့သည်။ ဒါ့အပြင် သူ့စာရိတ္တက ဖြောင့်မတ်ပြီး သူ့ဘဝအပေါ်အမြင်ကလည်း မှန်ကန်သည်။

ရှောင်လင်းယွီက ဒီလူနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာအမှားမှမရှိဘူးလို့ခံစားရသည်။ အခုတော့ ဒါတွေအားလုံးက သူ့ငါးမွေးမြူရေးကျွမ်းကျင်မှုအပေါ်မှာ မူတည်နေပြီ။

သူကျရှုံးခဲ့ရင် ရှောင်လင်းယွီက သူ့အတွက် တခြားအလုပ်တစ်ခုစီစဉ်ပေးလိမ့်မည်။

ရှောင်လင်းယွီက သူ့အဖေဘက်လှည့်လိုက်ကာ "အဖေ၊ အိမ်ကိုသေသေချာချာစီစဉ်ပြီးရင် ဦးလေးကျောက်နဲ့သူ့သားကို ပြောင်းရွှေ့ခိုင်းလိုက်ပါ။ အခုလောလောဆယ်တော့ သူတို့ကို ကုမ္ပဏီအဆောင်မှာနေခိုင်းထားမယ်။"

"ကောင်းပြီ!" အဖေရှောင်က ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဦးလေးကျောက်၊ ထုပ်ပိုးစရာတစ်ခုခုလိုသေးလား။ ကျွန်မပြန်လိုက်ပို့ပေးနိုင်ပါတယ်။" ရှောင်လင်းယွီက ကမ်းလှမ်းသည်။

ဦးလေးကျောက်က သူ့လက်တွေကိုပွတ်သပ်ပြီး "ကျွန်တော့်သားက အိမ်မှာကျန်သေးတယ်။ ကျန်းယန်က ကျွန်တော့်ကို ရေလှောင်ကန်ကိုသွားကြည့်ဖို့ခေါ်သွားမယ်လို့ပြောလို့ ကျွန်တော့်သားကိုမခေါ်လာခဲ့တာ။ သူဌေး၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ရှောင်လင်းယွီက ပြုံးပြီး "ဦးလေးကျောက်က အရမ်းအားနာတတ်တာပဲ။ ကျွန်မအခုပြန်လိုက်ပို့ပေးမယ်။ လောလောဆယ်တော့ ဦးလေးတို့တွေ ကုမ္ပဏီအဆောင်မှာ နေလို့ရပါတယ်။"

"ကောင်းပြီ!" ဦးလေးကျောက်က မငြင်းပေ။ ကျောက်မိသားစုရွာမှာ သူ့ကိုစောင့်နေတာဘာမှမရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရေလှောင်ကန်မှာသူလုပ်စရာတွေအများကြီးရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် သူအမြန်ဆုံးစချင်နေတာပင်။

"သူဌေး၊ ကျွန်တော်အရင်ဆုံးရေလှောင်ကန်ကို သွားကြည့်ရမလား။" ဦးလေးကျောက်က ပြောသည်။

"ဦးလေးကျောက်၊ အလျင်မလိုပါနဲ့! ကျွန်မတို့ကလေးကို အရင်ဆုံးဒီကိုခေါ်လာသင့်တယ်။ အိမ်မှာတစ်ယောက်တည်းနေရတာ အရမ်းမလုံခြုံဘူး။" ဒါ့အပြင် သူက ထူးခြားတဲ့ကလေးတစ်ယောက်ပဲ။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!" ဒီတစ်ခါတော့ ဦးလေးကျောက်က အရမ်းကျေးဇူးတင်နေသည်။ သူ့မျက်လုံးတွေက နည်းနည်းနီရဲနေပြီး သူ့အသံက ရှိုက်သံတွေနဲ့နင်နေသည်။

ဒီနှစ်တွေအားလုံးမှာ သူက သူ့သားကို သူ့အလုပ်တွေမှာခေါ်သွားရင်း လူသားတွေရဲ့မျက်နှာတွေကို မြင်ခဲ့ရသည်။ သူ့မိသားစုက သူ့ကိုဆိုးဆိုးရွားရွားဆက်ဆံခဲ့ပေမဲ့ ဒီသူစိမ်းတွေကပဲ သူ့ကိုနွေးထွေးမှုနဲ့အကူအညီတွေပေးခဲ့တာပင်။

သူပိုက်ဆံတစ်ပြားမှမရှိဘဲ တောင်းရမ်းခဲ့ရတုန်းက သူ့သားကိုကယ်တင်ဖို့လှူဒါန်းခဲ့ကြတာက သူစိမ်းတွေပဲ။

သူတို့က သူ့ကို အခက်ခဲဆုံးအချိန်တွေကို ကျော်ဖြတ်နိုင်အောင် ကူညီခဲ့ကြသည်။ သူက အဲ့ဒီကျေးဇူးရှင်တွေရဲ့နာမည်တွေကို မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ်သုံးပြီး ချရေးထားခဲ့သည်။

အနာဂတ်မှာ သူစွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့အခါ သူက သူတို့ကိုကျေးဇူးဆပ်လိမ့်မည်။ သူက အမည်မသိကျေးဇူးရှင်တွေကိုလည်း မှတ်ထားသေးသည်။

သူက သူ့သားကိုလည်း သင်ပေးလိမ့်မယ်။ သူက သူ့သားကို သူတို့ကျေးဇူးရှင်တွေရဲ့နာမည်တွေကို နေ့တိုင်းဖတ်ပြလိမ့်မယ်။

ဒီနေ့တော့ ကျေးဇူးရှင်စာရင်းထဲမှာ နာမည်တချို့ထပ်တိုးလာပြန်ပြီ။

…

ရှောင်လင်းယွီက ဦးလေးကျောက်ကို ကျောက်မိသားစုရွာကို ပြန်ခေါ်သွားတော့ သူမကိုအရမ်းဒေါသထွက်စေတဲ့မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဟားဟား၊ ငတုံးကောင်က သူ့ခြေဆွံ့အဖေပြန်အလာကို စောင့်နေပြန်ပြီ။"

"ဟားဟား၊ ငတုံးကောင်! မင်းအဖေက မင်းကိုမလိုချင်တော့ဘူး။ မင်းအမေကလည်း မင်းကိုစွန့်ပစ်သွားပြီ။"

"ကျွန်... ကျွန်... ကျွန်တော့်... အဖေ... က... က... ကျွန်တော့်ကို... ပစ်... ပစ်... မသွား... ဘူး။" ကျောက်ငတုံးလေးက စကားထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့နဲ့ ပြောသည်။

"ဟွန့်၊ သူကမင်းကိုမလိုချင်တော့ဘူး။" ဒီကလေးတွေက လှောင်ပြောင်ဆဲဆိုနေရင်း မြေပေါ်ကကျောက်ခဲတွေကိုကောက်ပြီး ကျောက်ငတုံးလေးကို ပစ်ပေါက်ကြသည်။

ကျောက်ငတုံးလေးက ကျောက်ခဲတွေကနေကာကွယ်ဖို့ သူ့ခေါင်းကို အလိုအလျောက်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ နာကျင်နေပေမဲ့ သူက စကားတစ်ခွန်းမှမပြောပေ။

ဒါက သူဆေးရုံမှာခံစားခဲ့ရတဲ့နာကျင်မှုနဲ့ယှဉ်ရင် ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ သူက အကျင့်ရနေပြီ။

"ဟားဟား၊ ငတုံးက နာကျင်တာမခံစားရဘူး! ဆက်ပစ်ပေါက်ကြစို့!" ကလေးတစ်ယောက်က အကျယ်ကြီးအော်လိုက်သည်နှင့် ကလေးတချို့က မြေပေါ်ကကျောက်ခဲတွေကိုကောက်ပြီး ငတုံးလေးကိုပစ်ပေါက်ကြသည်။

ဝှစ်ဆိုတဲ့အသံနဲ့အတူ ရှောင်လင်းယွီက ဘရိတ်ကိုအမြန်နင်းလိုက်သည်။

"ရပ်လိုက်!" ဦးလေးကျောက်က ကားတံခါးကိုအမြန်ဖွင့်ပြီး စိုးရိမ်တကြီးအော်လိုက်သည်။

ကလေးတွေက ဦးလေးကျောက်ကိုမြင်တာနဲ့ အကုန်လုံးကွဲပြားသွားကြသည်။ သူတို့က ကျောက်ငတုံးလေးရဲ့ခြေဆွံ့အဖေက ကားတစ်စီးနဲ့ပြန်လာမယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှမမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။

သူက ခြေကျင်ပြန်လာခဲ့ရင် သူတို့က သူ့ကိုအဝေးကြီးကနေမြင်မှာပဲ။ သူတို့က ဦးလေးကျောက်ရှေ့မှာ ကျောက်ငတုံးလေးကို ရိုက်ရဲမှာမဟုတ်ဘူး။

ရှောင်လင်းယွီကလည်း ကားထဲကနေအမြန်ထွက်လာသည်။ သူမဦးလေးကျောက်ရဲ့လက်မောင်းထဲက ကလေးက မျက်လုံးနီရဲရဲနဲ့ နှုတ်ခမ်းကိုက်နေတာကိုမြင်တော့ သူမနှလုံးသားက အရမ်းနာကျင်သွားသည်။

သူမက ကလေးရဲ့အင်္ကျီလက်တွေကို အမြန်လှန်တင်လိုက်သည်။ သူ့လက်မောင်းတွေပေါ်မှာ အညိုအမည်းစွဲရာတွေအပြည့်ပဲ။ အမာရွတ်အသစ်တွေနဲ့ ဒဏ်ရာအဟောင်းတွေလည်း ရှိတယ်။

ရှောင်လင်းယွီက ချက်ချင်းဒေါသတကြီးအော်လိုက်သည် "ဒီကလေးတွေက အရမ်းလွန်လွန်းတယ်။ သူတို့မိဘတွေဘယ်မှာလဲ။"

ဒီအချိန်မှာ ကျောက်ငတုံးလေးက ခေါင်းမော့ပြီး ရှောင်လင်းယွီကို အပြစ်ကင်းစင်စွာကြည့်လိုက်တယ်။ သူက "အ... အစ်မ... ကျွန်... ကျွန်တော်... မ... မနာ... ပါဘူး! မ... မ... စိတ်... မဆိုး... ပါနဲ့!" ဟုပြောသည်

ရှောင်လင်းယွီက သူမပါးစပ်ကိုဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး မျက်ရည်တွေက ချက်ချင်းစီးကျလာသည်။ သူမရှိုက်ကြီးတငင်ငိုပြီး "ဒီကလေးက အရမ်းလိမ္မာလွန်းတယ်!"

ဦးလေးကျောက်ကလည်း ကလေးကိုပွေ့ဖက်ပြီး တိတ်တဆိတ်ငိုနေသည်။

***