သစ်သီးပင်များ ပန်းပွင့်ချိန် ၁

ရှောင်လင်းယွီက ကျောက်ငတုံးလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ဒဏ်ရာတွေကိုကြည့်ပြီး သူမရဲ့ အတိတ်ဘဝက ရှောင်ထုန်ကို သတိရသွားသည်။

မွေးကတည်းက ရှောင်ထုန်ကို မိမစစ်ဖမစစ်အောက်တန်းစားလေးလို့ ခေါ်ခံခဲ့ရသည်။ ရွာက ကလေးတွေရော လူကြီးတွေပါ သူ့ကို အနိုင်ကျင့်ကြတော့ နေ့တိုင်း ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ပြန်လာရသည်။ ရှောင်ထုန်ရဲ့ နှလုံးသားက အမြဲတမ်း သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်နေခဲ့ပေမဲ့ ရှောင်ထုန်က ထူးထူးခြားခြား လိမ္မာခဲ့သည်။ အိမ်ကလူကြီးတွေ စိတ်မပူအောင်လို့ သူက အမြဲတမ်း ချော်လဲပြီး ဒဏ်ရာရတာပါလို့ပဲ ပြောခဲ့သည်။

ဒါပေါ့၊ အမေရှောင်က မယုံခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ထုန်က သူ့ကိုအနိုင်ကျင့်သူတွေကို ဘယ်တော့မှ ထုတ်မပြောခဲ့ဘူး။

တစ်ခါမှာတော့ အမေရှောင်က အလုပ်ကပြန်လာရင်း သူ့မြေး အနိုင်ကျင့်ခံနေရတဲ့ မြင်ကွင်းကို တွေ့သွားတော့ မျက်လုံးတွေ မီးတောက်သွားသည်။ ပြီးတော့ ပုဆိန်ကိုဆွဲပြီး ရှင်းလင်းချက်သွားတောင်းခဲ့ကာ အဲ့ဒီတော့မှ ရွာသားတွေ တကယ်ပဲ သင်ခန်းစာရသွားကြသည်။

အမေရှောင်က "ငါ့မြေးကို ဆဲတာ၊ ရိုက်တာ၊ ကျောက်ခဲနဲ့ပစ်တာမျိုး ထပ်ကြားရင်တော့ မင်းတို့ပါးစပ်တွေကို ချုပ်ပစ်ပြီး ခြေလက်တွေကို ရိုက်ချိုးပစ်မယ်။ အဲ့ဒီအခါကျမှ ဘယ်သူနောင်တရမလဲ ကြည့်ကြတာပေါ့။" ဟု သတိပေးခဲ့သည်။

ရွာကလူတိုင်း ချန်ချိုးယင်းရဲ့ စရိုက်ကို သိကြသည်။ သူမက ပြောတဲ့အတိုင်းလုပ်တဲ့ မိန်းမပဲ။

ဒါကြောင့် ရွာကလူတိုင်း သူတို့ကလေးတွေကို "ရှောင်လဲ့ထုန်ကို သွားမစနဲ့၊ မရိုက်နဲ့။ အန်တီချန်က မင်းတို့ခြေထောက်တွေကို ရိုက်ချိုးလိုက်ရင် ငါတို့လည်း မကူညီနိုင်ဘူး။" ဟုပြောထားကြသည်။

ကလေးတွေက ရှောင်လဲ့ထုန်ကို ဘာလို့အနိုင်ကျင့်လို့မရတော့တာလဲဆိုတာ မသိကြပေမဲ့ လူကြီးတွေရဲ့သတိပေးချက်ကိုတော့ နားထောင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ရှောင်လဲ့ထုန်ကို မဆဲကြတော့ဘူး... အနည်းဆုံးတော့ သူ့ရှေ့မှာပေါ့။

ကျောက်ငတုံးလေးရဲ့ အခြေအနေက ရှောင်ထုန်နဲ့တူတူပဲ၊ ဒါမှမဟုတ် ပိုတောင်ဆိုးသေးသည်။ အဲ့ဒီတုန်းက ရှောင်ထုန်မှာ သူ့ကိုကာကွယ်ပေးမယ့် အမေရှောင်ရှိခဲ့ပေမဲ့ ကျောက်ငတုံးလေးကတော့ သူ့အဖေက သူ့ဘေးမှာ အမြဲတမ်းရှိမနေနိုင်ဘူး။

အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ကျောက်မိသားစုရွာက ရွာသားတွေက ကျောက်ငတုံးလေးကို အနိုင်ကျင့်ရတာကို ကြိုက်ကြသည်။ ဘယ်သူမှ ဦးလေးကျောက်နဲ့ တကယ်မရင်းနှီးကြဘူး။ သူအလုပ်သွားလုပ်တဲ့အခါတိုင်း ရွာသားတွေက စုပြီး ကျောက်ငတုံးလေးကို အနိုင်ကျင့်ကြသည်။ ဦးလေးကျောက်ပြန်လာရင်တော့ သူတို့လူစုခွဲသွားကြသည်။ ဦးလေးကျောက်က သူ့သားပေါ်က ဒဏ်ရာတွေကိုမြင်ပြီး အမှန်တရားကိုသိပေမဲ့ သူ့မှာ သက်သေမရှိပေ။ သူ့သားက အရမ်းလိမ္မာပြီး သူ့အဖေကို ဘယ်တော့မှ မတိုင်ကြားဘူး။ သူ့အဖေရဲ့ပခုံးပေါ်မှာ ထမ်းပိုးထားတဲ့ တာဝန်တွေအများကြီးရှိပြီးသားဆိုတာ သူသိသည်။

ကျောက်ငတုံးလေးက ရှောင်လင်းယွီကို ငိုစေခဲ့သည်။

ဦးလေးကျောက်က ကလေးကို မျက်လုံးနီရဲရဲနဲ့ပွေ့ဖက်ပြီး တိတ်တဆိတ်ငိုနေသည်။

ရှောင်လင်းယွီက ဦးလေးကျောက်နဲ့သူ့သားကို ဘယ်လိုနှစ်သိမ့်ရမလဲ မသိပေ။ သူမက "ဦးလေးကျောက်၊ ပစ္စည်းတွေထုပ်ပြီး ကျွန်မဆီလာခဲ့ပါ။ ဦးလေးရဲ့သားလေးလည်း သေချာပေါက် ပိုကောင်းလာမယ်၊ ဦးလေးတို့ရဲ့နေ့ရက်တွေလည်း ပိုကောင်းလာမယ်လို့ ကျွန်မယုံကြည်ပါတယ်။"

ရှောင်လင်းယွီက သူတို့ကို ဒီလိုပဲ နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

သူမရဲ့ စမ်းရေမှာ ရောဂါအမျိုးမျိုးကို ကုသနိုင်တဲ့အစွမ်းရှိသည်။ ကျောက်ငတုံးလေးရဲ့ အဖျားက သူ့ဦးနှောက်ကို ပျက်စီးစေခဲ့တာမို့ စမ်းရေက သူ့ဦးနှောက်ကို ကုသပေးနိုင်လောက်သည်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်အတော်ကြာလိမ့်မယ်၊ နှစ်နှစ်သုံးနှစ်လောက်တော့ ကြာနိုင်တယ်။ ဒါပေါ့၊ သူမက ကုန်းထျန်းဟောက်လိုမျိုး နေ့တိုင်းရေတစ်ခွက်တိုက်လို့တော့ မဖြစ်ဘူး။ အဲဒီအစား သူတို့ကို သူမမိသားစုရဲ့အစားအစာတွေနဲ့ ကျွေးမွေးလိမ့်မည်။

ဦးလေးကျောက်က ကျောက်ငတုံးလေးကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားပြီးနောက်မှာတော့ သူ့အဝတ်အစားတွေထုပ်ပိုးတာအပြင် တခြားပစ္စည်းတချို့ကိုလည်း ယူဆောင်သွားသည်။

ရှောင်လင်းယွီက ဦးလေးကျောက် သံအိုးကိုကောက်တာမြင်တော့ ရယ်စရာကောင်းစွာနဲ့ "ဦးလေး၊ ဒီပစ္စည်းတွေ ယူလာစရာမလိုပါဘူး။ ကျွန်မလူတစ်ယောက်ကို အသစ်ဝယ်ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်။

"ဒီပစ္စည်းတွေကို အိမ်မှာထားခဲ့လို့ရပါတယ်။ ဦးလေးပြန်လာတဲ့အခါ ချက်ပြုတ်ရတာ ပိုလွယ်တာပေါ့။ ဦးလေးမြေ သုံးမူလောက် စိုက်ထားတယ်လို့ ကြားတယ်။ အခါအားလျော်စွာ ပြန်လာကြည့်ရမှာပဲလေ။"

ဦးလေးကျောက်က ခဏစဉ်းစားပြီး "ကောင်းပြီ၊ မင်းပြောတာမှန်တယ်။"

သူက ဖော်ပြလို့မရလောက်အောင် ထိရှသွားပြီး "သူဌေးရှောင်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဦးလေးကျောက်က အိမ်ထဲမှာ တိတ်တဆိတ်ထုပ်ပိုးနေပေမဲ့ အပြင်မှာတော့ စည်ကားနေသည်။ ကျောက်ရှောင်ကျွင်းက ကားတစ်စီးနဲ့ပြန်လာတယ်လို့ ရွာသားတော်တော်များများ ကြားကြသည်။ သူတို့က ကျောက်ရှောင်ကျွင်း ချမ်းသာသွားပြီလို့ ထင်နေကြတာ။ မဟုတ်ရင် သူဘယ်လိုလုပ် ကားနဲ့ပြန်လာနိုင်မှာလဲ။

ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ကျောက်ရှောင်ကျွင်းဆီကို မော်တော်ဆိုင်ကယ်နဲ့လာလည်တဲ့သူ ဆယ်ယောက်တောင်မပြည့်ဘူး၊ ကားနဲ့ဆို ဝေးရော။ အများစုကလည်း အကြွေးလာတောင်းတဲ့သူတွေပဲ။

"ဘယ်သူသူ့အိမ်ကို လာတာလဲ။"

"မသိဘူး။ သူတို့ကားပေါ်ကဆင်းတာနဲ့ ကျောက်ရှောင်ကျွင်းနဲ့သူ့သားက ပစ္စည်းတွေထုပ်ပိုးနေကြတာပဲ။ သူတို့ထွက်သွားတော့မယ့်ပုံပဲ။"

ရွာသားတွေက နည်းနည်းရှုပ်ထွေးသွားသည်။ "ထွက်သွားမယ်? သူတို့ဘယ်သွားမလို့လဲ။"

"ဘယ်သူသိမှာလဲ။"

"ငါသွားမေးကြည့်မယ်!" ရွာသားတစ်ယောက်က ပြောသည်။ သူမအိမ်ထဲကို လျှောက်ဝင်သွားတာနဲ့ ကျောက်ရှောင်ကျွင်းကို ထုပ်ပိုးရာမှာ ကူညီပေးနေတဲ့ အရမ်းလှပတဲ့မိန်းမတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမမှင်တက်သွားပြီး အရမ်းအံ့ဩသွားသည်။

'အရမ်းလှတာပဲ။ သူက ကျောက်ရှောင်ကျွင်းကို သူ့အိမ်မှာလိုက်နေရမယ့်ခင်ပွန်း ဖြစ်စေချင်တာလား။ ဒါပေမဲ့ ကျောက်ရှောင်ကျွင်းက မသန်စွမ်းသလို အသက်လည်းကြီးနေပြီ။ သူ့မှာ ငတုံးသားတစ်ယောက်လည်း ရှိသေးတယ်။ ဘယ်သူက သူ့ကိုလိုချင်မှာလဲ။ အထူးသဖြင့် ဒီမိန်းမလောက်လှတဲ့သူကတော့ ပိုဆိုးပေါ့။'

အမျိုးသမီးက လှောင်ပြောင်တဲ့လေသံနဲ့ "ကျောက်ရှောင်ကျွင်း၊ မင်းနဲ့မင်းသား ဘာလို့ပစ္စည်းတွေထုပ်နေတာလဲ။ မင်းက ဒီမိန်းမရဲ့ အိမ်ပါခင်ပွန်းလုပ်မလို့လား။"

ပြီးတော့ သူမက ကျောက်ရှောင်ကျွင်းရဲ့အဖြေကို မစောင့်ဘဲ ဆက်ပြောသည် "ငါမင်းကို အကြံပေးရဦးမယ်။ မင်းရဲ့အခြေအနေတွေနဲ့ဆို မင်းလက်ထပ်သွားရင် ကျွန်တစ်ယောက်လို ဆက်ဆံခံရမှာပဲ။ ဒါ့အပြင် ငတုံးကောင်ကလည်း မင်းနဲ့အတူ ကောင်းကောင်းနေရမှာမဟုတ်ဘူး။ မင်းအိမ်မှာပဲ လယ်စိုက်ပြီး ငါးမွေးနေသင့်တယ်။"

ဒီစကားတွေက ကြင်နာသလိုထင်ရပေမဲ့ တကယ်တော့ လှောင်ပြောင်မှုနဲ့ မထီမဲ့မြင်ပြုမှုတွေ အပြည့်ပဲ။

ရှောင်လင်းယွီ၊ "..."

"..." ကျောက်ရှောင်ကျွင်းက သူမကို အေးစက်စက်ကြည့်ပြီး "ခင်ဗျားရဲ့ စေတနာကောင်းအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်လက်ထပ်မလို့မဟုတ်ဘူး။ အလုပ်သွားလုပ်မလို့။"

အိမ်နီးချင်းက ဒါကိုကြားတော့ လန့်သွားပြီး "အလုပ်? မင်းပစ္စည်းတွေထုပ်ပိုးပြီး ငတုံးကိုခေါ်သွားရလောက်အောင် ဘယ်မှာအလုပ်သွားလုပ်မလို့လဲ။ မင်းသူဌေးက ငတုံးကလေးတစ်ယောက်ပါတာကို စိတ်မဆိုးဘူးလား။"

ဒီအချိန်မှာ ရှောင်လင်းယွီက ပြုံးပြီး "တောင်းပန်ပါတယ် ဒေါ်လေး။ ကျွန်မက ဦးလေးကျောက်ရဲ့ သူဌေးအသစ်ပါ။ ဦးလေးကျောက်နဲ့အတူ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ကလေးလေး အလုပ်ကိုလိုက်လာတာကို ကျွန်မစိတ်မဆိုးပါဘူး။"

အိမ်နီးချင်းက မှင်တက်သွားသည်။ "မင်းက..."

အပြင်ကတစ်ယောက်က ချက်ချင်းတစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး အကျယ်ကြီးပြောသည် "ငါမှတ်မိပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က ထောင်ယွမ်ရွာက ရှောင်ကျန်းယန်က ကျောက်ရှောင်ကျွင်းကို လာရှာတယ်။ သူက ငါးမွေးခိုင်းချင်လို့လို့ ပြောတယ်။ အမှန်များဖြစ်နေမလား။"

အိမ်နီးချင်းက "ကျောက်ရှောင်ကျွင်း၊ မင်းက တကယ်ပဲ ထောင်ယွမ်ရွာကို ရှောင်ကျန်းယန်မိသားစုအတွက် ငါးသွားမွေးပေးမလို့လား။" ဟု လွှတ်ကနဲမေးလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီက ပြုံးပြီး "ဟုတ်ပါတယ်။"

ရှောင်လင်းယွီရဲ့စကားကိုကြားတော့ ရွာသားတွေက ရှောင်လင်းယွီကို ရှုပ်ထွေးစွာကြည့်ကြသည်။ "မင်းက ဘယ်သူလဲ။" အပြင်က အသက်ကြီးတဲ့အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က အကျယ်ကြီးမေးလာခဲ့သည်။

ရှောင်လင်းယွီက "အိုး၊ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ မိတ်ဆက်ပါရစေ။ ကျွန်မနာမည်က ရှောင်လင်းယွီပါ။ ကျွန်မက ထောင်ယွမ်ရွာက ရှောင်ကျန်းယန်ရဲ့သမီးပါ။ ဦးလေးကျောက်ကို ကျွန်မက ငါးမွေးဖို့ ငှားရမ်းခဲ့တာပါ။

ဒါက ရေရှည်အလုပ်ဆိုတော့ ဦးလေးကျောက်က အဲ့ဒီမှာ အချိန်ကြာကြာနေရမှာပေါ့။ ကလေးက အရမ်းလိမ္မာပါတယ်။ သူက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မသေချာပါတယ်။"

ရွာသားတွေက လှပတဲ့မိန်းမက ရှောင်ကျန်းယန်ရဲ့သမီးဖြစ်နေတာကို ကြားတော့ လန့်သွားကြသည်။ ရွာသားတွေက ရှောင်ကျန်းယန်ကို သိကြသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက အနီးအနားရွာတွေထဲမှာ အချမ်းသာဆုံးလူပဲလေ။

ရှောင်ကျန်းယန်က ကျောက်ရှောင်ကျွင်းဆီလာပြီး ငါးမွေးကူညီခိုင်းတုန်းက ဘယ်သူမှမယုံခဲ့ကြဘူး။ သူတို့က ရှောင်ကျန်းယန်က မသန်စွမ်းတစ်ယောက်ကို အလုပ်ခန့်ချင်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့ကြသည်။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ကျန်းယန်ရဲ့သမီးက ကျောက်ရှောင်ကျွင်းကို ကိုယ်တိုင်လာခေါ်တာဆိုတော့ ဘယ်လိုလုပ်မှားနိုင်မှာလဲ။

တစ်ယောက်က ချက်ချင်းသံသယနဲ့ စမ်းသပ်မေးမြန်းလိုက်သည် "ကောင်မလေး၊ ကန်ထဲမှာ ငါးဘယ်လောက်များများရှိလို့ လူတစ်ယောက်ကို အဲ့ဒီကိုပြောင်းပြီး စောင့်ရှောက်ခိုင်းရတာလဲ။"

ရှောင်လင်းယွီက "ကျွန်မမကြာသေးခင်က ရေလှောင်ကန် တစ်ခု ကန်ထရိုက်ယူထားတယ်။ ကျွန်မငါးမွေးနည်းမသိဘူး။ ဦးလေးကျောက်က ငါးမွေးတဲ့အတွေ့အကြုံရှိတယ်လို့ ကြားလို့ ကျွန်မအဖေက ဦးလေးကျောက်ကို ငှားရမ်းခဲ့တာပါ။"

"ရေလှောင်ကန်!" တစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မင်းက ရေလှောင်ကန်ကြီးတစ်ခု ကန်ထရိုက်ယူထားတာလား?!"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒေါ်လေးမှာ ပြဿနာရှိလို့လား။"

"ဒါဆို ငါးစောင့်ရှောက်တဲ့သူကို တစ်လဘယ်လောက်ပေးလဲ။" တစ်ယောက်က မေးပြန်သည်။

ရှောင်လင်းယွီက ပြုံးပြီး "ကျွန်မက တခြားသူဌေးတွေပေးတဲ့ ပမာဏအတိုင်းပဲ ပေးပါတယ်။"

ဒီရွာသားတွေက တခြားသူဌေးတွေ ဘယ်လောက်ပေးလဲဆိုတာ ဘယ်လိုသိမှာလဲ။ အရင်က ကျောက်ရှောင်ကျွင်းကို ငါးမွေးခိုင်းတဲ့သူတွေရှိခဲ့ပေမဲ့ သူတို့က သူ့ကို ရက်နဲ့ပေးချေခဲ့ကြတာ။ သူတို့က အဓိကအားဖြင့် ကျောက်ရှောင်ကျွင်းကို ငါးစာလုပ်ခိုင်းတာပဲ။

ရွာသားတွေက သတင်းအချက်အလက်တွေ စုံစမ်းချင်ကြပေမဲ့ ရှောင်လင်းယွီက သူတို့အားလုံးကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရှောင်လွှဲလိုက်သည်။ ဒါက ရွာသားတွေကို ပိုပြီးစပ်စုချင်စိတ်ဖြစ်စေခဲ့သည်။

"သူဌေး၊ ကျွန်တော်တို့ထုပ်ပိုးပြီးပါပြီ။ အခုသွားလို့ရပါပြီ!" ကျောက်ရှောင်ကျွင်းက ပြောလိုက်သည်။

သူက ရွာသားတွေက ဝက်စာသိမ်းဖို့ ပုံမှန်သုံးတဲ့ မြွေရေခွံယက်အိတ်တွေကို ကိုင်ထားသည်။ ဒီအိတ်တွေက သူ့နဲ့သူ့သားရဲ့အဝတ်အစားတွေနဲ့ နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းတွေနဲ့ ပြည့်နေသည်။

"ကျောက်ရှောင်ကျွင်း၊ မင်းပစ္စည်းတွေအများကြီးထုပ်ထားတာပဲ။ မင်းပြန်မလာတော့ဘူးလား။" တစ်ယောက်က စပ်စုပြီးမေးသည်။

ကျောက်ရှောင်ကျွင်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး "ကျွန်တော် ကျွန်တော့်လယ်တွေကို ပြန်လာကြည့်မှာပါ။" သူက ရွာသားတွေကို အခါအားလျော်စွာ ပြန်လာမယ်လို့ ပြောနေတာ။ သူ့ဆီကခိုးချင်တဲ့သူတွေက ပြန်စဉ်းစားသင့်တယ်။

ရွာသားတွေက သူ့အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်းနားလည်သွားသည်။

အဲ့ဒီတုန်းက သူ့ငါးတွေသေတော့ လူတိုင်းက မတော်တဆမှုလို့ ထင်ခဲ့ကြသည်။ ဒါပေမဲ့ ကျောက်ရှောင်ကျွင်းက လှည့်ပြီးရဲခေါ်လိုက်သည်။ အမှန်တရားက သူ့ဦးလေးနဲ့အဒေါ်က ကန်ကိုအဆိပ်ခတ်ခဲ့တာပဲ။ သူတို့ရက်အနည်းငယ် အချုပ်ကျခဲ့ပြီး ကျောက်ရှောင်ကျွင်းကို လျော်ကြေးပေးခဲ့ရကာ ရွာသားတိုင်းက ဒါကိုသိကြသည်။

ကျောက်ရှောင်ကျွင်းက ရက်စက်တဲ့လူတစ်ယောက်ပဲ။ သူအိမ်မှာမရှိတုန်း လယ်ထဲကပစ္စည်းတွေ အခိုးခံရရင် သူက ရဲကိုသေချာပေါက်တိုင်ကြားမှာပဲ။

ရွာသားတွေက ကျောက်ရှောင်ကျွင်းရဲ့အဒေါ်နဲ့ဦးလေးလို မဖြစ်ချင်ကြဘူး။ သူတို့ပိုက်ဆံတွေက အရမ်းတန်ဖိုးရှိပြီး ရဲဒဏ်ကြေးတွေအတွက် ဖြုန်းတီးလောက်အောင် မတုံးကြဘူး။

ကျောက်ရှောင်ကျွင်းနဲ့ တခြားနှစ်ယောက်က ကျောက်မိသားစုရွာကနေ အမြန်ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ကားပေါ်ရောက်တော့ ကျောက်ရှောင်ကျွင်းက ကျေးဇူးတင်စွာနဲ့ "သူဌေးရှောင်၊ ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်!"

ရှောင်လင်းယွီက ကားမောင်းရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဦးလေးကျောက်၊ ကျေးဇူးတင်စရာမရှိပါဘူး။ ဒါက အသေးအဖွဲအကူအညီလေးတစ်ခုပါပဲ။"

ရှောင်လင်းယွီက ကျောက်ရှောင်ကျွင်းကို အဆောင်ကိုပို့ပြီး ဖခင်နဲ့သားကို "ဦးလေးကျောက်၊ လောလောဆယ်ဒီမှာနေလို့ရပါတယ်။ တစ်ခုခုလိုရင် ကျွန်မတို့ကို အကြောင်းကြားပါ။" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

"ကောင်းပြီ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူဌေး!" ကျောက်ရှောင်ကျွင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ပြီးတော့ ရှောင်လင်းယွီထွက်သွားသည်။

ကျောက်ငတုံးလေးက သူ့ဘေးမှာရပ်ပြီး ရှောင်လင်းယွီကိုကြည့်နေသည်။ "အဖေ၊ အ... အစ်မ... က... လူ... ကောင်း... တစ်... ယောက်! လူ... ကောင်း... တစ်... ယောက်!"

ကျောက်ရှောင်ကျွင်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး "ဟုတ်တယ်၊ မင်းပြောတာမှန်တယ်။ သူမလိုလူကောင်းတစ်ယောက်က ကောင်းကျိုးခံစားရမှာပါ။"

ပြီးတော့ ရှောင်လင်းယွီက ရေလှောင်ကန်ကို ဦးလေးကျောက်ကို စောင့်ရှောက်ဖို့ ထားခဲ့သည်။

ရေလှောင်ကန်ကို ကလေးတွေရေထဲမဝင်အောင် သံခြံစည်းရိုးပါးပါးနဲ့ တပ်ဆင်ထားသည်။

ရေလှောင်ကန်ထဲမှာ ငါး ၁၅,၀၀၀ ရှိပြီး ရေချိုငါးအမျိုးအစားအများကြီးရှိလေသည်။

ရှောင်လင်းယွီက အခါအားလျော်စွာ ရေလှောင်ကန်ကို သွားကြည့်လေ့ရှိသည်။ တကယ်တော့ သူက ရေလှောင်ကန်ထဲကို စမ်းရေနည်းနည်းလောင်းထည့်ဖို့ အခွင့်အရေးယူတာပဲ။

…

စူပါမားကတ်ဖွင့်ပြီး ရေလှောင်ကန်ကို ကန်ထရိုက်ယူပြီးတဲ့နောက် နွေဦးရာသီရောက်လာကာ ပန်းတွေပွင့်လာခဲ့သည်။

တစ်ညအတွင်းမှာ မက်မွန်၊ သစ်တော်၊ ဆီးထောပတ်နဲ့ တခြားပန်းတွေအားလုံး ပွင့်လာကြသည်။

"ယွီအာ၊ ယွီအာ၊ မနှစ်က တောင်ပေါ်မှာစိုက်ထားတဲ့ သစ်သီးပင်တွေအားလုံး ပွင့်ကုန်ပြီ။" တောင်ပတ်ပြီးပြန်လာတဲ့ ရှောင်ကျန်းယန်က အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ သူ့သမီးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာပြောလိုက်သည်။

တောင်ပေါ်ကသစ်သီးပင်တွေအားလုံးကို မနှစ်ကနွေရာသီမှာ စိုက်ခဲ့တာ။ ဒါ့အပြင် ရာသီဥတုပူတာကြောင့် ကုန်းထျန်းဟောက်က ပေကျင်းစိုက်ပျိုးရေးသိပ္ပံတက္ကသိုလ်က စိုက်ပျိုးရေးကျွမ်းကျင်သူနှစ်ယောက်နဲ့ ပါမောက္ခတွေကို အထူးဖိတ်ခေါ်ပြီး လာရောက်လမ်းညွှန်ခိုင်းခဲ့သည်။

ရှောင်လင်းယွီက သစ်သီးပင်တွေက ဒီအချိန်လောက်မှာ ပွင့်မယ်ဆိုတာ သိသည်။

"အဖေက သူတို့ဒီလောက်စောစောပွင့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး။ ပွင့်ရင်တောင် ပွင့်အနည်းငယ်လောက်ပဲ မျှော်လင့်ထားတာ။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တော့ တောင်တစ်တောင်လုံး ပွင့်နေတာ!" ရှောင်ကျန်းယန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ မပြောဘဲမနေနိုင်ပေ။

သူဘယ်လိုလုပ် စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲနေနိုင်မှာလဲ။

ရှောင်လင်းယွီရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့တဲ့ ပရောဂျက်အားလုံးထဲမှာ သစ်သီးပင်တွေက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုအကြီးမားဆုံးပဲ။

သူတို့က တောင်ခြောက်လုံးကို ကန်ထရိုက်ယူခဲ့တယ်၊ ဧရိယာ ၁၀,၀၀၀ မူကျော်လွှမ်းခြုံပြီး သစ်သီးပင် ၁၀,၀၀၀ ကျော်စိုက်ခဲ့တယ်။

ဒီသစ်သီးပင်တချို့က သူတို့ဒေသမှာ ပိုအဖြစ်များတဲ့ မက်မွန်၊ လိမ္မော်နဲ့ ကျွဲကောသီးတွေလိုမျိုးပဲ။

သူတို့ဒေသမှာ မတွေ့ရလေ့ရှိတဲ့ သစ်သီးပင်တချို့လည်း ရှိတယ်၊ ဥပမာ အာလူး၊ ဂျင်ဆင်းသီးတွေလိုမျိုးပေါ့။

ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုသစ်သီးပင်မျိုးပဲဖြစ်ဖြစ် ရှောင်လင်းယွီက အရမ်းတန်ဖိုးထားတယ်၊ ဒါကြောင့် ရှောင်မိသားစုဝင်တွေကလည်း တန်ဖိုးထားကြတယ်။

ရှောင်ကျန်းယန်က ခဏတာစိတ်လှုပ်ရှားပြီးနောက်မှာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး "ယွီအာ၊ သစ်သီးပင်တချို့က သုံးနှစ်ကြာမှ ပိုကောင်းတဲ့အသီးတွေသီးတာ။ အဖေတို့မိသားစုရဲ့သစ်သီးပင်တွေက တစ်နှစ်ပဲရှိသေးတယ်။ အသီးတွေက အရသာကောင်းပါ့မလား။"

ရှောင်လင်းယွီက "သမီးတို့ရဲ့သစ်သီးပင်တွေက အကောင်းဆုံးရွေးချယ်ထားတာပါ။ အသီးတွေက အံ့ဩစရာကောင်းအောင် အရသာရှိမှာပါ။" တကယ်တော့ သူက အဖေရှောင်ကို သစ်ပင်တွေက စမ်းရေနဲ့မွေးမြူထားတာမို့ ပြဿနာမရှိဘူးလို့ ပြောနေတာပင်။

အဖေရှောင်က စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ "ယွီအာ၊ အဖေတို့မိသားစုစိုက်တဲ့အရာတွေက အရမ်းထူးခြားနေတယ်။ နွားဘုရင်ငယ်လေးက လုံလောက်တဲ့ဆင်ခြေတစ်ခု မဟုတ်တော့ဘူးလို့ အဖေထင်တယ်။"

ရှောင်လင်းယွီက ခေါင်းညိတ်သည်။ "အဖေ၊ အဆင်ပြေမှာပါ။ သမီးဒီပြဿနာကို အရင်ကစဉ်းစားဖူးပြီးသား၊ ဖြေရှင်းဖို့နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားထားပါတယ်။ အနာဂတ်မှာတော့ ခြေတစ်လှမ်းချင်းသွားပြီး ဘယ်လောက်အထိသွားနိုင်မလဲ ကြည့်ရမှာပေါ့!"

အဖေရှောင်က စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ "ယွီအာ၊ ငါတို့လောလောဆယ် အသံတိတ်နေရင်မကောင်းဘူးလား၊ မဟုတ်ရင်..." မကောင်းတာတစ်ခုခု တကယ်ဖြစ်လာနိုင်တယ်။

ရှောင်လင်းယွီက ခေါင်းခါပြီး "အဖေ၊ အခုရပ်တန့်ဖို့က အရမ်းခက်ခဲနေပြီ။ အခုရပ်တန့်လိုက်ရင် လူတွေကို ပိုပြီးသံသယဖြစ်စေမှာမဟုတ်ဘူးလား။" ဒီအချိန်မှာ သူက အဖေရှောင်ကိုနှစ်သိမ့်ပြီး "အဖေ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ သမီးတို့မှာ အဘိုးကုန်းနဲ့ ထျန်းဟောက်ရဲ့လူတွေက ကာကွယ်ပေးနေတာပဲ။ ဘာမှဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး။"

သူ့အဘွားနဲ့အတူ အပြင်ထွက်ပြီး ပန်းတွေကြည့်နေတဲ့ ရှောင်ထုန်က သူ့စိတ်အာရုံကိုချဲ့ပြီး သူ့အမေနဲ့အဘိုးကြားက စကားပြောဆိုမှုကိုကြားလိုက်သည်။ သူက 'ငါအမြန်ဆုံးသန်မာလာရမယ်။ ဒါပေမဲ့ သန်မာလာဖို့အတွက် ငါ့အမေရဲ့နေရာလွတ်ထဲဝင်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ...' ဟု စဉ်းစားလိုက်သည်။

***