Chapter 13

လုနန်သည် ရံဖန်ရံခါ ကြည့်မိရာမှ ချက်ပြုတ်နည်းများကို သူမ၏ စိတ်ထဲသို့ အလိုအလျောက် မှတ်သားထားမိသည်။

တစ်နေ့နေ့တွင် သူမ ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ခွင့် ရလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ခဲ့ပေ။

အစားအသောက်ဘလော့ဂါ အကြောင်း ပြောရလျှင်… သူသည် နှစ်လအကြာတွင် လုနန်၏ ရည်းစားဟောင်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

လုနန်၏ အမှားမဟုတ်ပေ။ နှစ်လကြာ အချိုပွဲများ စားပြီးနောက် တစ်နေ့တွင် သူမ ဆယ်ပေါင် တိုးလာသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား လမ်းခွဲရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

အစားအသောက်ဘလော့ဂါမှာ ရင်ကွဲနာကျခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် Weibo တွင် “ကျွန်တော် အမျိုးသမီးတွေကို သိပ်နားမလည်သေးဘူး။ အချိုတွေကပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ အောင်မြင်မှုနဲ့ ကျရှုံးမှုကို ဖြစ်စေခဲ့တယ်” ဟု ရေးသားကာ သူ၏ ကျရှုံးခဲ့သော အချစ်ဇာတ်လမ်းကို အကျဉ်းချုပ် ဖော်ပြခဲ့သည်။

ဤအရာကို မြင်သောအခါ လုနန်သည် အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားရပြီး သူ့ကို တိတ်တဆိတ် ပရိုမိုးရှင်းတစ်ခု ဝယ်ပေးကာ နာမည်ကျော်ကြားရန် ကူညီခဲ့သည်။ သူမသည် ဒါကို သူ့အတွက် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ လျော်ကြေးတစ်မျိုးဟု သတ်မှတ်ခဲ့သည်။

မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သောအခါ ဒေါ်လေးဝူသည် ငှက်သိုက်ကို ရေစိမ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ငှက်သိုက်ကို ရေစိမ်ရန် သုံးလေးနာရီခန့် ကြာပြီး ညစာစားချိန်ကို လွဲချော်နိုင်ချေရှိသည်။ ညလယ်စာအတွက် အချိန်မီနိုင်ဦးမလား သူမ တွေးမိသည်။

လုနန်သည် ဒေါ်လေးဝူအား ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ ဒေါ်လေးဝူသည် သူမအား တကယ်ကို ဂရုစိုက်သည်။ သူမ မည်သည့်အရာ စားလိုသည်ကို မမေးမြန်းဘဲ အရာအားလုံးကို ပြင်ဆင်ပြီးသားဖြစ်သည်။

ဒေါ်လေးဝူသည် လုနန်အား စနောက်သလို တွန်းဖယ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု စွဲကျန်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ပျားရည်သုတ် သစ်တော်သီးလုံးလေးများ ပြုလုပ်နေသည်။ ဒါက ရှန်တုန်းအစားအစာမှ ဆင်းသက်လာသော ရိုးရာကျန်းမာရေး အစားအစာနှင့် အထူးမုန့်ဖြစ်သည်။

ရှန်တုန်းအစားအစာသည် ယွမ်၊ မင်၊ ချင် မင်းဆက်များ ကတည်းက ပေကျင်းတွင် တိုးတက်လာခဲ့ပြီး နန်းတွင်းအစားအစာပင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မြောက်ပိုင်းမှ နာမည်ကြီး မိသားစုများစွာတွင် သူတို့၏ စားနေကျ ဟင်းလျာတွင် ရှန်တုန်းဟင်းပွဲ အနည်းငယ်စီ ရှိကြသည်။

ဒေါ်လေးဝူသည် အထူးကျွမ်းကျင်ပြီး ရှန်တုန်းအစားအစာ၏ ဆရာကြီးထံမှ သူမ၏ လက်ရာကို သင်ယူခဲ့သည်။

ပျားရည်သုတ် သစ်တော်သီးလုံးလေးများ ပြုလုပ်နည်းမှာ ရိုးရှင်းသည်။ ဦးစွာ သစ်တော်သီးများကို ဆေးကြော၊ အခွံခွာ၊ အစေ့ထုတ်ကာ ပါးပါးလှီးဖြတ်သည်။ ထို့နောက် ကြက်ဥအဖြူ၊ ကော်မှုန့်နှင့် ဂျုံမှုန့်တို့ကို သစ်တော်သီးအမျှင်များထဲသို့ ထည့်ကာ လုံးလုံးလေးများ ဖြစ်လာအောင် နယ်ပေးသည်။

ထိုလုံးလေးများကို ဆီပူတွင် ရွှေဝါရောင်သန်းသည်အထိ ကြော်ပြီးမှ မီးအေးအေးဖြင့် သကြားရည်ဖြင့် သုတ်ကာ အချိန်မှန်တွင် ပျားရည်ထည့်ရသည်။

ကျွေးသည့်အခါ ပင်လုံးကြိုင်ပန်းများ ဖြူးပေးပါက ပို၍ပင် ကောင်းမွန်မည် ဖြစ်သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ပန်းပွင့်ချိန် မဟုတ်သေးပေ။

ပျားရည်သုတ် သစ်တော်သီးလုံးလေးများ အိုးထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် သူတို့၏ ချိုမြိန်သောရနံ့သည် လေထဲတွင် မွှေးကြိုင်သွားပြီး လုနန်၏ အရသာခံဖုများကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

သစ်တော်သီးများသည် လည်ချောင်းကို စိုစွတ်စေပြီး ချောင်းဆိုးသက်သာစေသည်ဟု လူသိများသော်လည်း သစ်တော်သီးများသည် အအေးဓာတ်လည်း ရှိသည်။ လုနန် ကိုယ်တိုင် အများကြီး မစားနိုင်ပေ။ ဤဟင်းပွဲသည် အဓိကအားဖြင့် ရှောင်ကုဟွိုက်အတွက် ရည်ရွယ်သည်။

ကလေးတိုင်းတွင် သူတို့၏ ငယ်ဘဝမှ မှတ်မှတ်ရရ ဟင်းပွဲတစ်မျိုး သို့မဟုတ် နှစ်မျိုး ရှိသည်။ ကြီးပြင်းလာသောအခါ ထိုဟင်းများကို အိမ်၏ အရသာနှင့် မိသားစု၏ အရသာအဖြစ် ပြန်လည်အမှတ်ရကြသည်။

ကုဟွိုက်တွင် ဝတ္ထုထဲ၌ ထိုသို့မရှိခဲ့သော်လည်း လုနန် သည် သူ့တွင် ရှိစေချင်သည်။

လက်ဆေးပြီးနောက် လုနန် သည် ဒေါ်လေးဝူအာရုံပျံ့လွင့်နေချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ယုန်ဖြူ နို့သကြားလုံးကြီး ဆယ်လုံးခန့်ကို အထုပ်အပိုးဖြည်၍ အိုးတစ်လုံးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ရေခဲသေတ္တာထဲမှ နို့အနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူကာ အိုးထဲသို့ လောင်းထည့်ပြီး နို့သကြားလုံးများ ခရင်မ်ဆော့စ်အဖြစ် အရည်ပျော်သွားသည်အထိ အနိမ့်ဆုံးမီးဖြင့် မွှေပေးသည်။ ထို့နောက် အအေးခံရန် ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် မီးပြန်ဖွင့်ကာ နို့နှင့် ကြက်ဥအနှစ်များကို ထည့်ကာ မွှေရင်း လောင်းထည့်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် နို့သကြားလုံးဆော့စ်ကို ထည့်ကာ သိပ်သည်းလာသည်အထိ မွှေပေးသည်။

ရောစပ်ထားသော အရည်ကို အပိုင်းများစွာ ခွဲကာ ဒေါ်လေးဝူက လီဥယျာဥ်မှ ယူဆောင်လာသော လှပသည့် ဖန်ခွက်များထဲသို့ လောင်းထည့်ကာ စတော်ဘယ်ရီခြမ်းများဖြင့် အပေါ်မှ အုပ်၍ သန့်ရှင်းသော ပိတ်ပါးစဖြင့် ဖုံးအုပ်ပြီး ရေခဲသေတ္တာထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် ဒေါ်လေးဝူသည် ဝက်သားပေါင်းနှင့် ချယ်ရီဝက်သား ချဉ်စပ်တို့ကို ပြင်ဆင်ပြီး လှပသော ကြွေပန်းကန်များဖြင့် တင်ဆက်ခဲ့ရာ မြင်ရသူအဖို့ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး မွှေးကြိုင်နေသည်။

ဟင်းပွဲများကို အိုးကြီးတစ်လုံးထဲတွင် နွေးနေအောင် ထားရှိပြီး ကျွေးမွေးရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ချယ်ရီဝက်သား ချဉ်စပ်သည် ဝက်သားချောင်းချဉ်စပ်၏ ရှေ့ပြေး ဟင်းပွဲဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြပြီး၊ အခြားမှတ်တမ်းတစ်ခုကမူ ကျန်းစုဒေသ၏ ရိုးရာဟင်းပွဲဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ ထို ဟင်းပွဲကို ချင်မင်းဆက် ချန်းလုံဘုရင်လက်ထက်တွင် နန်းတော်သို့ မိတ်ဆက်ခဲ့သည်။ ပြီးစီးသောအခါ ဟင်းပွဲသည် သေးငယ်နူးညံ့ပြီး ချယ်ရီသီးများနှင့်တူကာ လှပသော အနီရောင်ရှိပြီး နူးညံ့သောအသား၊ ချိုချဉ်ငံပြဲ အရသာရှိကာ ဝိုင်နှင့် အလွန်လိုက်ဖက်သည်။

နူးညံ့သော ဝက်သားဗိုက်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဝက်သားပေါင်းတွင် အသားက ဂျယ်လီကဲ့သို့သော အရည်အသွေးရှိပြီး စကျင်ကျောက်ကဲ့သို့သော ဝက်သားဗိုက်သားက နီရဲနူးညံ့သည်။ လုနန်သည် အသားတစ်ဖဲ့ကို ယူကာ ချိုငံသော ဆော့စ်ဖြင့် အရသာခံ စားလိုက်ရာ အရသာနှင့် အသွင်အပြင် နှစ်ခုစလုံးတွင် အပြည့်အဝ ကျေနပ်မိသည်။

ထို့အပြင် ၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်များက ဝက်သား၏ အသွင်အပြင်သည် နောင်မျိုးဆက်များ၏ ဝက်သားထက် အများကြီး သာလွန်သည်။ ထိုအသားကို ဝက်သားပေါင်း ပြုလုပ်ရာတွင် အသုံးပြုခြင်းသည် တကယ်ကို အရသာရှိလှသည်။ ထမင်းဖြူတစ်ပန်းကန်နှင့် တွဲဖက်စားသုံးပါက နတ်ဘုရားပင်လျှင် အခြားမည်သည့်အရာမှ လိုချင်တော့မည်မဟုတ်ပေ။

ဒေါ်လေးဝူသည် အမြော်အမြင်ရှိကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသာသည်။ မြေအိုးထဲမှ ထမင်း၏ မွှေးကြိုင်သောရနံ့သည် ပျံ့လွင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဟင်းပွဲနှစ်မျိုးနှင့် ဟင်းရည်တစ်မျိုးသာ ကျန်တော့သည်။ လုနန်၏ အကြံပြုချက်အတိုင်း သူမသည် သန္တာဂေါ်ဖီထုပ်နှင့် ခရမ်းသီးပေါင်းတို့ကို ပြင်ဆင်ခဲ့ပြီး အချိန်အကန့်အသတ်ကြောင့် သာမန်ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဟင်းရည်တစ်မျိုးကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ဟင်းပွဲများ ပြင်ဆင်ရန် စုစုပေါင်း နှစ်နာရီကျော် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး ဖေးကျန့်နှင့် ရှန့်ကျီမင်းတို့သည် လုနန် သတိမထားမိခင်ကပင် သူတို့၏ ပြေးလွှာလေ့ကျင့်ခန်းမှ ပြန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လေ့ကျင့်ခန်းကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ထိုနှစ်ဦးသည် ဗိုက်ဆာနေပြီ ဖြစ်သည်။ မီးဖိုချောင်မှ မွှေးကြိုင်သောရနံ့များက သူတို့၏ ပါးစပ်များက သရေကျလာတော့သည်။

သူတို့သည် မီးဖိုချောင်တံခါးအနီးတွင် ဝဲလည်နေပြီး လုနန် ဝက်သားပေါင်း တစ်ဖဲ့ကို အရသာခံစားနေသည်ကို ကြည့်ကာ သူမနေရာတွင် အစားထိုး၍ မြည်းစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

လုနန်သည်လည်း ဖျော်ဖြေနေခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုနှစ်ဦး အသားစားချင်နေသည်ကို သိနေသည်။ သူမသည် နောက်တစ်ဖဲ့ကို တမင်တကာ ယူကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပါးစပ်ထဲထည့်ကာ အားရပါးရ ဝါးပြနေသည်။

ဖေးကျန့် - “…”

ရှန့်ကျီမင် - “…”

ဖေးကျန့် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ ဤအချိန်တွင် လုနန် အား စိတ်မဆိုးစေသင့်ကြောင်း သူသိသည်။ အကယ်၍ စိတ်ဆိုးစေပါက သူ့အတွက် အစားအသောက် မရှိတော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဒေါ်လေးဝူသည် သူမဘက်တွင် ရှိသည်။ (လုနန်၏ အသက်ကို သူသိထားသဖြင့် “မိထွေး” ဟူသော စကားလုံးဖြင့်ပင် စနောက်၍ မရတော့ပေ။)

ထို့ကြောင့် သူသည် ရှန့်ကျီမင်ကို လက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ တွန်းလိုက်ပြီး သူ့ကို ဒေါသထွက်စေခြင်းမှာ သူ့အမှားကြောင့်ဟု ဆိုလိုသည့် ပြင်းထန်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ရှန့်ကျီမင် - “…” ဒေါ်လေးဝူ၏ ဟင်းချက်လက်ရာသည် ဤမျှ အရသာရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူ လျှော့တွက်မိသွားသည်။

ဟင်းပွဲများ အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်သောအခါ လုနန်သည် နောက်ဆုံးတွင် ထိုနှစ်ဦးကို သတိပြုမိ (အမိန့်ပေး) လိုက်သည်။ သူမသည် တစ်ဦးကို ဟင်းပွဲများကို စားပွဲသို့ သယ်ယူရန်နှင့် အခြားတစ်ဦးကို အပေါ်ထပ်သို့ တက်ကာ ဖေးကျီအန်းနှင့် ကုဟွိုက်အပြင် စာရေးစားပွဲနှင့် ကုတင်ကို အလုပ်များနေဆဲဖြစ်သော ရှောင်ကျိုးကိုပါ ခေါ်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

အမှန်ပင် လုနန် မှာထားသည့် စာအုပ်စင်နှင့် စာရေးစားပွဲတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

မူလက အတိုင်းအတာများ တိုင်းတာပြီးနောက် ဆင်ပြီးသား စာအုပ်စင်များနှင့် စားပွဲများကို ဝယ်ယူနိုင်သည်။ သို့သော် လုနန် တွင် ရိုးရှင်းသော IKEA ပုံစံ၊ သစ်မာဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး အံဆွဲမပါဝင်ဘဲ ခြေထောက်လေးချောင်းသာ ပါဝင်သည့် စားပွဲတစ်လုံးလိုချင်သည် ဟူသည့် သီးခြားတောင်းဆိုချက်ရှိခဲ့သည်။ ဤတောင်းဆိုချက်ကို ပြည့်မီရန် အနည်းငယ် ပိုကြာခဲ့သည်။

လူစုံတက်စုံ ရောက်လာသောအခါ ဒေါ်လေးဝူသည် စားပွဲတွင် ထိုင်လိုခြင်းမရှိခဲ့သော်လည်း လုနန်က သူမဘေးတွင် ထိုင်ရန် အတင်းဆွဲခေါ်ခဲ့သည်။

လုနန်နှင့် ဒေါ်လေးဝူမှလွဲ၍ ကျန်လူတိုင်းသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းပွဲများကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ဟင်းပွဲ လေးမျိုး၊ ဟင်းရည် တစ်မျိုးနှင့် အချိုပွဲ တစ်မျိုး ပါဝင်ပြီး အားလုံးကို ဂရုတစိုက် စီစဉ်ပြင်ဆင်ကာ လှပစွာ ခင်းကျင်းထားသည်။ ပန်းကန်များမှာ အံ့မခန်း ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ဆော့စ် သို့မဟုတ် ဟင်းရည်များ စွန်းထင်းခြင်းမရှိဘဲ ကိုယ်စီ၏ လှပမှုကို ပြသနေသည်။

ပါးစပ်ထဲ တံတွေးများ စုလာစေသည့် မွှေးကြိုင်သောရနံ့များ ပျံ့လွင့်နေသဖြင့် သူတို့က မြည်းစမ်းကြည့်ချင်စိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

'ဒါ အစားအသောက်လား။ ဒါ သူတို့ စားလို့ရတာလား။'

ဖေးကျန့်သည် အမြဲတမ်း တော်တော်လေး ကောင်းမွန်သော ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။ ရံဖန်ရံခါတွင် သူ၏ အဘိုးအဘွားများနှင့်အတူ နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်များတွင် စားသောက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဒေါ်လေးဝူ၏ အနုပညာလက်ရာများကဲ့သို့ ဟင်းပွဲများ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူ၏ ယခင် စားခဲ့သော အစားအစာများသည် မှိန်ဖျော့နေပုံရသည်။

သို့သော် လုနန် နှင့် ဒေါ်လေးဝူတို့ သာမန်အတိုင်း ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ… ဖေးကျန့် နက်နဲစွာ စဉ်းစားမိသည်။ သူ၏ မိထွေး… အော်၊ လုနန်သည် တကယ်ကို အံ့မခန်း ဖြစ်ပုံရသည်။

ဤသို့ စဉ်းစားပြီးနောက် ဖေးကျန့်သည် ရှောင်ဟွိုက် ကို ဖက်ထားကာ သူ၏ ဖခင် ဖေးကျီအန်းကို စားချိန်ရောက်ပြီဟု ကြေညာရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြည့်နေသည်။

အနံ့အရမ်းကောင်းလွန်းသည်။ ဖေးကျန့် သာမက ရှန့်ကျီမင်နှင့် ရှောင်ကျိုးတို့ပါ ဖေးကျီအန်းကို မသိစိတ်ကပင် လှည့်ကြည့်မိကြသည်။

ဖေးကျီအန်းသူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို တွန့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “စားကြရအောင်”

သူ၏ အမိန့်ဖြင့် လူတိုင်းသည် ယဉ်ကျေးဟန်ဆောင်ဖို့ကို မေ့လျော့ကာ သူတို့၏ အစားအစာများကို စတင်စားသုံးကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အစားအစာများက အလွန်အရသာရှိသဖြင့် စကားပြောရန် အချိန်မရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဖေးကျန့်သည် ဝက်သားပေါင်း တစ်ဖဲ့နှင့် ထမင်းအနည်းငယ်ကို ယူကာ ရောမွှေပြီးမှ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

'ဘာလို့ ထမင်းက ပုံမှန်ထက် ပိုကောင်းနေတာလဲ။'

လုနန်သာ သူ့စိတ်ထဲမှာ ဘာတွေရှိနေတယ်ဆိုတာ သိရင် “ဟုတ်တာပေါ့၊ ထမင်းထဲကို ကောက်ညှင်း နည်းနည်း ထည့်လိုက်ရင် ပိုပြီး ပျော့ပျောင်း၊ ပိုပြီး အရသာရှိတာပေါ့” လို့ ပြောလိုက်မှာပင်။

လုနန်သည် သစ်တော်သီးလုံးလေး တစ်လုံးနှင့် ချယ်ရီဝက်သား ချဉ်စပ်အနည်းငယ်ကို ယူကာ ရှောင်ကုဟွိုက်၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ အခြားလူတိုင်းနှင့်မတူဘဲ ရှောင်ကုဟွိုက်တွင် ဒေါ်လေးဝူက သူ့အတွက် အထူးပြင်ဆင်ထားသော အစားအစာ ထမင်းကြော်ကို ကြက်ဥမုန့်ဖြင့် ပတ်ကာ နှမ်းဆီဆမ်းထားသည့် ကြက်ဥထမင်း ရှိသည်။

ဖေးကျန့် ဒီအရှက်မဲ့သူက သူ့ညီရဲ့ အစားအသောက်ကို ခိုးမြည်းသည်။ စားပြီးတော့ ဒေါ်လေးဝူကို တောက်ပတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်သည်။ သူ ဘာလုပ်မလို့လဲ ဘယ်သူမှ မသိပေ။

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ အိုးထဲမှာ ကျန်သေးတယ်။ အသားရော၊ ထမင်းရော အများကြီးရှိတယ်” ဒေါ်လေးဝူက ပြောသည်။ လူတိုင်း သူမ ဟင်းချက်တာကို ကြိုက်နှစ်သက်လို့ ဝမ်းသာနေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သိပ်စိတ်မဝင်စားတဲ့ ဖေးကျန့်နဲ့ ရှန့်ကျီမင်တောင် ပိုပြီး အဆင်ပြေနေကြသည်။

ဤသို့မြင်သောအခါ ဖေးကျန့်သည် လျင်မြန်စွာ ပါဝင်ကာ လက်မထောင်ပြပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ “ဒေါ်လေးဝူ၊ ဒေါ်လေးရဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာက အံ့မခန်းပဲ။ မနက်ဖြန်လည်း ဒါမျိုး ထပ်လုပ်ပေးလို့ ရမလား”

“ရတာပေါ့၊ ဘာလို့ မရ ရမှာလဲ” ဒေါ်လေးဝူက သူမ၏ အပြုံးကြီးတစ်ပွင့်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဖေးကျန့်သည် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ပျော်ရွှင်စွာ ဆက်စားနေခဲ့သည်။

စားသောက်ပြီးနောက် လူတိုင်း ဗိုက်ပြည့်ဝ ပျော်ရွှင်ကြပြီး ကလေးငယ်များပင် သူတို့၏ ဗိုက်များကို ဝမ်းသာအားရ ပွတ်သပ်နေကြသည်။

ဒေါ်လေးဝူ ထရပ်ပြီး မီးဖိုချောင်သို့ သွားကာ လိမ္မော်ခွံခြောက်နှင့် မုယောစပါးတို့ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အစာကြေ လက်ဖက်ရည်တစ်အိုးကို ယူလာကာ လူတိုင်းအတွက် တစ်ခွက်စီ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ဤထမင်းဝိုင်းသည် ဒေါ်လေးဝူ၏ ဖေး မိသားစုတွင် မရှိမဖြစ် အစားထိုးမရသော နေရာကို ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်ပေးခဲ့သည်။

ထိုညနေတွင် လူတိုင်း သူတို့၏ အိမ်များသို့ ပြန်သွားကြသည်။

ဖေးကျီအန်းသည် သူ၏ စာကြည့်ခန်းသို့ သွားရောက်ခဲ့ပြီး လုနန်ကတော့ ရေချိုးပြီးနောက် နေ့စဉ် အသားအရေ ထိန်းသိမ်းမှုကို လုပ်ဆောင်ရန် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် လီဥယျာဥ်မှ ယူဆောင်လာခဲ့သော ပန်းပုထွင်းထားသော သေတ္တာကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ထုတ်လိုက်သည်။

သူမသည် သူမ၏ မိတ်ကပ်ပုံးထဲမှ ဖေးကျီအန်းပေးထားသော ဘဏ်စာအုပ်၊ သူမ၏ ယခင်စုဆောင်းငွေများနှင့် သူမ၏ အဒေါ်လက်ဆောင်ပေးခဲ့သော ကျောက်စိမ်းလက်ဝတ်ရတနာများကို ရှာဖွေကာ အားလုံးကို ကုတင်ပေါ်တွင် ဖြန့်ချထားခဲ့သည်။

လုနန် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ 'အင်း~ ဒါက ပိုက်ဆံရနံ့ပဲ။'

'ဟဲဟဲ၊ သူမမှာ လက်ရှိ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုတွေ အများကြီး ရှိတယ်။'

သူမမှာ ရွှေငါးလေး အခဲနှစ်ဆယ်၊ ကျောက်စိမ်းလက်ဝတ်ရတနာ တစ်စုံနဲ့ ကျောက်စိမ်းနွေး နှစ်ခု ရှိသည်။

ငွေသားအနေဖြင့်၊ သူမ၏ ကွယ်လွန်သူ ခင်ပွန်း၏ ပင်စင်လစာနှင့် မူရင်းကိုယ်၏ စုဆောင်းငွေမှ စုစုပေါင်း ယွမ် ၃၅၀ ရရှိခဲ့သည်။ သူမ၏ လက်ရှိခင်ပွန်းက အိမ်သုံးစရိတ်အတွက် ၅၃၀၀ ပေးခဲ့သည်။ သူမ၏ ဝမ်းကွဲများက ၃၀၀၀ ပေးခဲ့သည်။ သူမ အလုပ်ရောင်းချရာမှ ၈၀၀ ရရှိခဲ့သည်။ သူမ၏ လစာအဖြစ် ၆၇.၅၀ ပြား ရရှိခဲ့သည်။

ယနေ့တွင် သူမသည် မူရင်းပိုင်ရှင်၏ အကြွေစေ့များထဲမှ ၃၅ ယွမ်ကို ကုန်ခြောက်နှင့် အသားများအပြင် အခြားပစ္စည်းမျိုးစုံအတွက် သုံးစွဲခဲ့သည်။

အားလုံးပေါင်းလိုက်လျှင် သူမတွင် ၉၄၈၂ ဒေါ်လာ ၅၀ပြား ရှိပြီး၊ အနီးစပ်ဆုံး ယူလိုက်လျှင် ၁၀၀၀၀ အတိအကျဖြစ်သွားသည်။

သူမသည် ၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်များမှာပင် သန်းကြွယ်သူဌေး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

လုနန် ပါးစပ်မစိနိုင်အောင် ရယ်မောပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေသည်။

ဖေးကျီအန်း - “…”

တံခါးဝမှ အကြည့်ကို သတိပြုမိသောအခါ လုနန် သည် လျင်မြန်စွာ ထရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုပုံကို ရင်ဘတ်တွင် ဖက်ထားကာ ဖေးကျီအန်းကို သတိထားစောင့်ကြည့်နေသည်။ သူမပုံသည် “ဒါတွေအားလုံး ငါ့ပစ္စည်းတွေ၊ ငါ့ပိုက်ဆံကို လာမထိနဲ့လို့ မတွေးနဲ့” ဟု ပြောနေသည့်နှယ် ဖြစ်သည်။

ဖေးကျီအန်းသည် သူမ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို စိတ်ဝင်စားပုံမရပေ။ ထို့အစား သူ၏ ဇနီးငယ်သည် ထိုမျှ ကြီးကျယ်သော နောက်ခံမှ ဆင်းသက်လာခြင်းကို အံ့အားသင့်နေသည်။ ရွှေချောင်းအပုံလိုက်ကပင် လူတိုင်း ပိုင်ဆိုင်နိုင်သည့် အရာမဟုတ်ပေ။

သူမသည် သူ့ကို လက်ထပ်ခဲ့သည့်အတွက် စိတ်သက်သာရာရမိသည်။ မဟုတ်ပါက ထိုသို့သော ရတနာများကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းက ကံဆိုးခြင်းကို ခေါ်လာနိုင်သည်။

“သိမ်းထား။ နောက်ထပ် ထုတ်မထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ” ဖေးကျီအန်းက ညင်သာစွာ အကြံပေးလိုက်သည်။

လုနန်သည် ဟန်းစတားလေး တစ်ကောင်လို အရာအားလုံးကို သေတ္တာထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး ဖေးကျီအန်းပေးထားသော ဘဏ်စာအုပ်နှင့် အကြွေစေ့အနည်းငယ်သာ ချန်ထားခဲ့သည်။

အကြွေစေ့သည် သူမ၏ လစာဖြစ်ပြီး ဘဏ်စာအုပ်သည် အိမ်သုံးစရိတ်အတွက် ရည်ရွယ်ထားခြင်းဖြစ်သည်မှာ ရှင်းသည်။ ထို့ကြောင့် သူမကိုယ်ပိုင်ဟု သဘောထား၍ မရပေ။ ကုဝေကောထံမှ ပင်စင်လစာသည် ရှောင်ကုဟွိုက်အတွက် ဝမ်းနည်းစရာ အမှတ်တရပစ္စည်းအဖြစ် ရည်ရွယ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး သူမ ထိတွေ့မည်မဟုတ်ပေ။

သေတ္တာပိတ်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း သော့ခတ်သွားပြီး လုနန်မှလွဲ၍ မည်သူမျှ ပြန်ဖွင့်၍ မရတာ သေချာစေခဲ့သည်။

ဖေးကျီအန်းသည် သူမ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို လောဘမကြီးစေရန် လုနန်သည် ထိုညတွင် သေတ္တာကို ဖက်၍ အိပ်ရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။

အသားအရေထိန်းသိမ်းမှု ပစ္စည်းမျိုးစုံ လိမ်းပြီးနောက် လုနန်သည် အိပ်ရာဝင်သောအခါ သေတ္တာကို တကယ်ပင် ဖက်ထားခဲ့ပြီး ဖေးကျီအန်းဘက်သို့ ကျောခိုင်းကာ ဆယ်မိနစ်အတွင်း ငြိမ်သက်စွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် သူမ အိပ်ရာမဝင်မီ တင်းကျပ်စွာ ကိုင်ထားခဲ့သော သစ်သားသေတ္တာသည် ကြမ်းပြင်သို့ လျှောကျနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဖေးကျီအန်း - “…”

ညလယ်တွင် ဖေးကျီအန်းသည် သူ့ကို ဖက်ထားသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အင်္ကျီကို ပြန်ဆွဲချပေးရာက သူမ၏ လည်ပင်းရိုးနေရာကို ပေါ်အောင်လုပ်လိုက်မိပြီး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ထိုသို့လုပ်နေစဉ် မတော်တဆ နူးညံ့သောနေရာတစ်ခုကို ထိမိသွားရာ ဖြတ်ခနဲ သူမကိုယ်က လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် သူ လွှတ်လိုက်သည်နှင့် အမျိုးသမီးသည် နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားလာပြန်သည်။

ဖေးကျီအန်းသည် သူမကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ထိန်းချုပ်ကာ သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမ ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။