Chapter 14

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် လုနန်သည် ညက ကောင်းစွာ အိပ်ပျော်ခဲ့သဖြင့် သဘာဝအတိုင်း နိုးထလာခဲ့သည်။

သူမ ပထမဆုံး လုပ်သည်မှာ စက်ယန္တရားသေတ္တာကို စမ်းသပ်ကြည့်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ခေါင်းအုံးနားတွင် စမ်းမိသောအခါ စိတ်သက်သာရာ ရသွားလေသည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ အဘယ်ကြောင့် ခေါင်းရင်းဘက်သို့ ရောက်နေပါသနည်း။

ညက ကိုင်ရ အဆင်မပြေ၍ သူမ တွန်းဖယ်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်လား။

လုနန် စဉ်းစားမိသည်… မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပေ။

သူမသည် အိပ်ပျော်နေစဉ် လှုပ်ရှားမှုများတတ်ပြီး မကြာခဏဆိုသလို ခြေရင်းဘက်သို့ ရောက်တတ်သည်။ သို့သော် ဖေးကျီအန်း ဘေးတွင် အိပ်ခဲ့သည့် ဤရက်ပိုင်းများအတွင်း သူမသည် တစ်ညလုံး မူလနေရာတွင်ပင် ရှိနေခဲ့သည်။

လူစိမ်းတစ်ဦးနှင့် အိပ်ရာအတူမျှဝေခြင်းကြောင့် စိတ်အနည်းငယ် လှုပ်ရှားနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ လုနန်သည် သူမ၏ မိန်းကလေးဆန်သော အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သည်ဟု တွေးကာ ဂုဏ်ယူစိတ် ဖြစ်ပေါ်မိသည်။

ထိုအချိန်တွင် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ဒေါ်လေးဝူ၏ အသံကို အပြင်မှ ကြားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ကလေးတစ်ဦးကို ချော့မော့သလို ချိုမြိန်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “မမလေး နိုးပြီလား။ ငှက်သိုက်ဟင်းရည် လုပ်ထားတယ်။ တစ်ပန်းကန် လောက် လာ သောက်ပါဦး”

လုနန်သည် ပြေးထွက်သွားပြီး ဒေါ်လေးဝူ ကို ဖက်ကာ နမ်းရှုံ့ချင်စိတ် အလွန်ပြင်းပြခဲ့သည်။ ဒေါ်လေးဝူက သူမအပေါ် အလွန်ကောင်းလွန်းလှသည်! ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ဂရုစိုက်ခံရခြင်းသည် အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှသည်။

မတွန့်ဆုတ်ဘဲ သူမ အိပ်ရာမှ ခုန်ထလိုက်သည်။ ယခင်နေ့ နံနက်ကကဲ့သို့ လှပစွာ ဆင်းသက်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း လက်တွေ့ဘဝသည် သူမ၏ လှပသော စိတ်ကူးနှင့် ကွဲပြားခြားနားလှသည်။ သူမ၏ ခြေထောက်များ ယိုင်နဲ့ကာ ဒုန်းခနဲ မြည်သံဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။

“…”

လုနန် လက်များကို မြှောက်လိုက်ရာ သူမလက်များ လေးလံနေသည်ကို သိလိုက်သည်။ ဒါသည် မနေ့က လေးလံသော အရာဝတ္ထုများ မခြင်းနှင့် ခရီးဝေး လမ်းလျှောက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။

တံခါးအပြင်ဘက်မှ ဒေါ်လေးဝူ လန့်သွားသည်။ “မမလေး၊ အဆင်ပြေရဲ့လား”

“ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်၊ အဆင်ပြေပါတယ်! ကျွန်မ ချော်လဲသွားရုံပါပဲ” လုနန်က လျင်မြန်စွာ ပြန်ဖြေပြီး ဒေါ်လေးဝူ အတွက် တံခါးဖွင့်ရန် ခြေစုံရပ်လိုက်သည်။

“သမီးက အခု မိခင်တစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီ၊ ဘာလို့ ဒီလောက် ပေါ့ဆနေရတာလဲ” ဒေါ်လေးဝူက ဝင်ရောက်လာပြီး လုနန်၏ လက်များနှင့် ခြေထောက်များကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးသည်။ လုနန် မထိခိုက်သည်ကို မြင်သောအခါမှ သူမ သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။

“ကျွန်မ အဆင်ပြေတယ်လို့ ပြောပြီးပြီပဲ! ဟဲဟဲ၊ ဒေါ်လေးဝူက အကောင်းဆုံးပဲ” ဟု လုနန်က ဒေါ်လေးဝူ ကိုင်ထားသော ဗန်းပေါ်ရှိ ငှက်သိုက်ဟင်းရည်ပန်းကန်ကို သွားရည်ကျနေရင်း ပြောလိုက်သည်။

“အရင် ရေသွားချိုးပါဦး” ဒေါ်လေးဝူက လုနန်၏ စိတ်အားထက်သန်သော လက်များကို ရိုက်ဖယ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ” လုနန်က မချင့်မရဲ ပြန်ဖြေကာ ရေချိုးခန်းထဲသို့ အမြန်ဝင်၍ သန့်ရှင်းရေး လုပ်လိုက်သည်။

သူမ၏ နံနက်ခင်း အလုပ်များကို ပြီးစီးပြီးနောက် လုနန် သည် ရှောင်ဟွိုက်၏ အခန်းကို ဖြတ်သွားပြီး သူမ၏ ကလေးငယ်အား မနက်ခင်း အာဘွားပေးရန် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ အံ့သြသွားသည်မှာ အခန်းက လုံးဝ ဗလာကျင်းနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“…” ရှောင်ဟွိုက် ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာ ရှင်းနေပြီ။

လုနန် စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ ဒေါ်လေးဝူက ရှောင်ဟွိုက်ကို မနေ့ညက သူ့အခန်းကို ပြန်ခေါ်သွားတာ ရှင်းပါသည်။ ဖေးကျန့်၊ အဲ့ဒီကောင်လေးက စောစောထပြီး ရှောင်ဟွိုက် ကို ခေါ်သွားတာ ဖြစ်မလား။

သူမသည် ဖေးကျန့်၏ အခန်းတွင် သူ့ကို ရှာဖွေခြင်းမပြုတော့ဘဲ သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ဒေါ်လေးဝူသည် ထိုနေရာတွင် မရှိတော့ပေ။ လုနန်သည် စားပွဲပေါ်မှ ရေခဲသကြား ငှက်သိုက်ဟင်းရည်ပန်းကန်ကို ယူကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း အရသာခံစားလိုက်သည်။

ငှက်သိုက်သည် အလှအပကို မြှင့်တင်ခြင်း၊ အိုမင်းရင့်ရော်မှုကို နှောင့်နှေးစေခြင်း၊ ကိုယ်ခံစွမ်းအားကို မြှင့်တင်ခြင်း စသည့် အကျိုးကျေးဇူးများ ရှိသည်။ ဒေါ်လေးဝူ ပြင်ဆင်ထားသော ငှက်သိုက်သည် တကယ့်ကို အရသာရှိလှသော အစားအစာ ဖြစ်သည်။

တစ်ပန်းကန် ကုန်သွားပြီးနောက် လုနန် အတော်လေး ကျေနပ်သွားသည်။ ယနေ့၏ ကျန်းမာရေး KPI အောင်မြင်ပြီ။

နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် ဒေါက်တာယွမ် ရေးထားသော စာမျက်နှာအနည်းငယ်ကို ဒေါ်လေးဝူအား ကျန်းမာရေး (အရသာရှိသော အစားအသောက်များ ပြင်ဆင်ခြင်း) အတွက် အကူအညီပေးရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။

လုနန်တွင် ထိုနေ့အတွက် အစီအစဉ်များ ရှိသော်လည်း သူမ ထလာသည်နှင့် မကျန်းမာသလို ခံစားရသည်။ သူမသည် ပျင်းရိစွာ လဲလျောင်းနေခဲ့ပြီး ငှက်သိုက်ကို ကုန်အောင်သောက်ကာ ပြန်လှဲ၍ အနားယူခဲ့သည်။ နေ့လည်အထိ အိပ်ရာထဲတွင် နေခဲ့ပြီးနောက်မှ အနည်းငယ် သက်သာလာခဲ့သည်။

ဤအတောအတွင်း ဒေါ်လေးဝူသည် သူမကို လာနှိုးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

လီမိသားစုမှ ကလေးများနှင့် လုနန်တို့ အားလုံးတွင် နံနက်ခင်း အလေ့အကျင့် မကောင်းကြပေ။ သူတို့သည် မနက်စာကို မကြာခဏ ကျော်လွန်တတ်ကြပြီး နိုးလာလျှင် စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်တတ်ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လုနန်၏ ဦးလေးက ဗိုက်မဆာလျှင် လာမခေါ်ရန် ရိုးရှင်းစွာ ကြေညာခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဒေါ်လေးဝူ၏ လေသံသည် တံခါးခေါက်သည့်အခါ အလွန်နူးညံ့နေခြင်းဖြစ်ပြီး ကလေးတစ်ဦးကို ချော့မော့သလိုပင် ဖြစ်နေကာ၊ ပြဿနာရှာတတ်သူ ကလေးငယ်အနည်းငယ်ကို ကိုင်တွယ်ရာမှ အတွေ့အကြုံ ရရှိခဲ့ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသာစေသည်။

လန်းဆန်းတက်ကြွလာသောအခါ လုနန်သည် သူမ၏ နံနက်ခင်းအစီအစဉ်—ဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်း—ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

မှန်ပေသည်၊ လုနန်သည် သူမကိုယ်တိုင်၏ ပုံတူဓာတ်ပုံများ၊ ရှောင်ဟွိုက်နှင့် မိခင်နှင့်သား ဓာတ်ပုံအချို့ နှင့် ဒေါ်လေးဝူနှင့် မိသားစုဓာတ်ပုံတို့ကို ရိုက်လိုခဲ့သည်။

၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် စမတ်ဖုန်းများ သို့မဟုတ် အီလက်ထရောနစ် ပစ္စည်းများ မရှိသေးသဖြင့် လူတို့သည် သူတို့၏ ဘဝများကို မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို မှတ်တမ်းတင်၍ မရနိုင်ပေ။ အချိန်သည် မသိလိုက်ဘဲ ကုန်ဆုံးသွားပြီး အမှတ်ရလိုသောအခါ သက်သေခံအထောက်အထား တစ်စုံတစ်ရာကို ရှာမတွေ့နိုင်ပေ။

ထိုအချိန်က အခိုက်အတန့်များကို မှတ်တမ်းတင်ရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ ဓာတ်ပုံများမှတစ်ဆင့် ဖြစ်သည်။

ဓာတ်ပုံရိုက်မည်ဆိုလျှင် သူမသည် အကောင်းဆုံး ပုံစံဖြင့် ရှိနေရမည်။

ထိုပြီးပြည့်စုံသော ပုံစံကို ရရှိရန် ပထမအဆင့်မှာ မျက်နှာပေါင်းတင် Mask ကပ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် မျက်နှာပေါင်းတင် မက်စ်များကို ထိုစဉ်က မတီထွင်ရသေးပေ။ ထို့ကြောင့် လုနန်သည် မီးဖိုချောင်သို့ သွားကာ အခြေခံအကျဆုံး မျက်နှာပေါင်းတင် မက်စ် ပစ္စည်း—သခွားသီး—ကို ရှာဖွေခဲ့သည်။

သူမသည် သခွားသီးများကို ပါးပါးလှီးကာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကပ်ထားခဲ့သည်။ အာနိသင်သည် ဒေါ်လာတစ်ရာတန် မျက်နှာဖုံးကဲ့သို့ မကောင်းသော်လည်း ဒါက သဘာဝစစ်စစ် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူမ၏ ငယ်ရွယ်သော အသားအရေနှင့် ကော်လာဂျင် အများအပြားရှိသဖြင့် ရေဓာတ်ဖြည့်တင်းရန်အတွက် သခွားသီးများက လုံလောက်သည်ထက် ပိုနေသည်။

သခွားသီးဖတ်များ တင်ပြီးနောက် သူမ ခေါင်းလှည့်လိုက်ရာ နေ့လည်စာ ပြင်ဆင်နေသော ဒေါ်လေးဝူအား လန့်သွားစေခဲ့သည်။

“ဘာလို့ သခွားသီးကို စားတာ မဟုတ်ဘဲ မျက်နှာပေါ် တင်ထားတာလဲ။ အလကား အလေအလွင့် ဖြစ်တာ မဟုတ်ဘူးလား” ဒေါ်လေးဝူက နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်မ အသားအရေ ထိန်းသိမ်းနေတာ၊ အန်တီ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။” လုနန် ပြန်ဖြေရင်း၊ သူမ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာကို ခိုးကြည့်ဖို့ ဒေါ်လေးဝူ ဘက်ကို မှီလိုက်ရင်း တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

ကြက်သွန်မြိတ် ပဲပြားပေါင်း၊ ပဲသီးကြော်၊ နှင့် ဝက်သားကြွပ်ကြော်ဟင်းပွဲများ ရှိနေသည်။ လုနန်သည် ဒေါ်လေးဝူက ဆောင်းဖရဲသီးနှင့် ဝက်ခြေထောက်ဟင်းချိုကိုပါ ပြုလုပ်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဝက်ခြေထောက်များကို ဝက်သားပေါင်း၊ ဆော့စ်ဖြင့်ချက်ခြင်း၊ သို့မဟုတ် ဖုတ်ခြင်း ကဲ့သို့သော အရသာရှိသော နည်းလမ်းများစွာဖြင့် ချက်ပြုတ်နိုင်သော်လည်း ဒေါ်လေးဝူက ဟင်းချိုလုပ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို အာဟာရဖြည့်တင်းရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်သည်မှာ ရှင်းသည်။

သို့သော် လုနန်သည် ဒေါ်လေးဝူအား သူမ၏ ကျန်းမာရေး ထိန်းသိမ်းမှု အစီအစဉ်များကို မမျှဝေရသေးပေ။ ဒေါ်လေးဝူ မည်သို့ သိပါသနည်း။

သိချင်စိတ်ဖြင့် လုနန် မေးလိုက်သည်။

ဒေါ်လေးဝူက ဂုဏ်ယူစွာ ပြန်ဖြေသည်– “မမလေး၊ ငါ့ကို တုံးတယ်လို့ မထင်ပါနဲ့။ အရင်တုန်းက အိမ်မှာရှိတဲ့ သခင်မငယ်လေးတွေနဲ့ မြင်းစီးတာ၊ ဓားဆော့တာတွေ လုပ်ဖူးတယ်။ အခုကျတော့ ခရီးဆောင်အိတ်လေး တစ်လုံးလောက် မတာနဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက် အသက်ရှူမှ မဝဖြစ်နေရတာလဲ။”

“မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အရမ်း အားနည်းနေပြီ၊ ငါ အာဟာရ ဖြည့်ပေးဖို့ လိုတယ်” ဒေါ်လေးဝူက ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။

လုနန်: “…” အိုတဲ့ ဂျင်းကတော့ ပိုစပ်ဆဲပဲ။ (အသက်အရွယ်ကြီး၍ အတွေ့အကြုံများသူက ပိုအမျှော်အမြင်ရှိသည်။)

သူမ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဒေါ်လေးဝူအား လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။ အံ့သြသွားခြင်းပင်။

ထမင်းစားချိန်တွင် ဖေးကျီအန်းနှင့် ဖေးကျန့်တို့ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ပြန်ရောက်လာကြသည်။ ဖေးကျီအန်းသည် တစ်ယောက်တည်း ဝင်လာခဲ့သည်။ ရှောင်ကျိုးသည် မနေ့က ထိုနေရာတွင် စားခဲ့ပြီး ယနေ့ ထပ်လာရန် ရှက်ရွံ့နေခဲ့သည်။

ဖေးကျန့်ကတော့ ရှောင်ဟွိုက်ကို ပွေ့ချီလာပြီး ရှန့်ကျီမင်(မနေ့က ထမင်းဖိုးမပေးဘဲ အလကား စားခဲ့သူ) အပါအဝင် မသိကျွမ်းသော ကောင်လေးနှစ်ယောက်တို့( တစ်ဦးက ဝပြီး တစ်ဦးက ပိန်သော ကောင်လေး) အပါအဝင် လူအများကြီး နောက်က လိုက်လာကြသည်။

သူတို့လေးဦးသည် တိတ်တဆိတ် ခြေဖျားထောက်ကာ ဝင်လာကြသည်မှာ တစ်ခုခု ခိုးပြီးမှ ပြန်လာသည့်အတိုင်းပင်။

သူတို့ နောက်ထပ် တစ်နပ် အလကား စားရန် ရည်ရွယ်ထားသည်မှာ ရှင်းသည်။

တကယ့်ကို ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ။

အခန်းက ကျဉ်းသည်။ လူငယ်လေးယောက် စုရပ်နေလျှင် လစ်လျူရှု၍ မရနိုင်ပေ။

ဆယ်ကျော်သက် ကောင်လေးများသည် အများကြီး စားနိုင်သည်။ ကြီးထွားဆဲ လူငယ်လေးယောက်အတွက် သူတို့၏ စားချင်စိတ်မှာ ကြီးမားသည်။ ဒေါ်လေးဝူသည် အိမ်အတွက် လုံလောက်သော အစားအစာများကို ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း လူအနည်းငယ် ထပ်တိုးလာပါက မလုံလောက်သည်မှာ ရှင်းသည်။

အစားအသောက် မလုံလောက်ပါက ထပ်ချက်ရမည် ဖြစ်ရာ သူမ၏ လုပ်ငန်းပမာဏ တိုးလာမည်။ ဤအကြောင်းကို တွေးလိုက်သည်နှင့် လုနန် မပျော်မရွှင် ဖြစ်သွားသည်။ အထူးသဖြင့် အလကား စားသူများထဲမှ တစ်ဦးမှာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းသော ရှန့်ကျီမင် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လုနန်သည် လက်ပိုက်ကာ တံခါးကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

“အား! သရဲ!” ဖေးကျန့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကြောက်လန့်သွားသည့်နှယ် နောက်သို့ ဆုတ်သွားရာ လုနန် အား ပျော်ရွှင်စေပြီး အနည်းငယ် ကျေနပ်မှုကို ပေးစွမ်းလိုက်သည်။

“အား၊ အား!” ရှောင်ဟွိုက်က သူ့အစ်ကိုလို လိုက်အော်သည်။

“...မင်း အစ်ကိုကို မတုနဲ့။”

စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် လုနန်သည် ရှောင်ဟွိုက်၏ မျက်နှာလေးကို ညင်သာစွာ ဆွဲလိုက်ပြီး ဖေးကျန့်၏ လက်ထဲမှ သူ့ကို ခေါ်ယူလိုက်သည်။ ကောင်လေးသည် နံနက်တစ်ပိုင်းလုံး သူ့အစ်ကိုနှင့်အတူ ဆော့ကစားနေခဲ့သဖြင့် သူ့ပါးပြင်များမှာ ပူနွေးနေသည်။ သူသည် သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားများ ပြောင်းလဲဝတ်ဆင်ရန်နှင့် ချွေးများကို သုတ်ရန် လိုအပ်သည်။ မဟုတ်ပါက အအေးမိနိုင်ပေသည်။

“ဟွန့်!” ထွက်မသွားခင် လုနန်သည် ဖေးကျန့်ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

လုနန် အပေါ်ထပ် တက်သွားသည်နှင့် ကျန်းယွီ ဖြည်းဖြည်းချင်း မှတ်ချက်ပေးသည်။ “ဒါ မင်းတို့နှစ်ယောက် ပြောတဲ့ နတ်သမီးလိုလှတဲ့ မိထွေးလား။”

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သခွားသီးဖတ်များ ကပ်ထားသည်ကို မြင်ရသည်မှာ အမှန်ပင် အံ့အားသင့်စရာပင်။

ဖေးကျန့်သည် ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။ “လျှောက်ပြောမနေနဲ့။ ဘယ်တုန်းက ငါ သူ့ကို နတ်သမီးလို လှတယ်လို့ ပြောဖူးလို့လဲ။”

“ဟုတ်တာပေါ့” ကျန်းယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဖေးကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပျော့ပြောင်းသွားသည်နှင့် ကျန်းယွီက ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။ “ဒါပေမယ့် မင်းပြောခဲ့တာက ‘ရှောင်ဟွိုက်က သူ့ရဲ့ လှပတဲ့ မိခင်နဲ့ အရမ်းတူတယ်။ သူ ကြီးလာရင် မိန်းကလေး အများကြီးကို စွဲဆောင်နိုင်မှာ သေချာတယ်’ တဲ့။”

ရှန့်ကျီမင်သည် ဇာတ်လမ်းကို ပျော်ရွှင်စွာ ခံစားနေစဉ် ကျန်းယွီသည် ရှန့်ကျီမင်၏ လေသံကို ချက်ချင်း အတုခိုး၍ သူ၏ စကားများကို ပြန်ပြောလိုက်သည်–

“မင်း ဒီလိုပြောခဲ့တာ ‘ဖေးကျန့်အနာဂတ်မှာ ဇနီးရှာရ ခက်လိမ့်မယ်။ သူမ ဒီလောက်လှနေတာကို ဘယ်သူက သူ့ချွေးမ ဖြစ်ချင်မှာလဲ။ သူတို့က အသက်တူတူလောက်ပဲ၊ ဘယ်သူမှ သူမရဲ့ မျက်နှာကို မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ဘူး။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က တစ်သက်လုံး ဇာတ်ပို့နေရာမှာပဲ နေပြီး အမြဲတမ်း အပြောခံနေရတာကို သည်းခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။’”

“လှပတဲ့ မိန်းမတွေအကြောင်း အမြဲပြောနေပြီး ဘယ်သူမှ ဖေးကျန့်ရဲ့ ဇနီးဖြစ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး… အဲ့ဒါက နတ်သမီးအကြောင်း ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးလား” ကျန်းယွီက နိဂုံးချုပ်လိုက်သည်။

ဒီတစ်ခါတော့ ဖေးကျန့်နဲ့ ရှန့်ကျီမင်ရဲ့ မျက်နှာတွေက တစ်ပြိုင်နက် မဲမှောင်သွားသည်။

ဖေးကျန့်သည် ရှန့်ကျီမင်ကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မင်း ငါ့ကို နောက်ကွယ်ကနေ ဒီလိုလှောင်ပြောင်နေတာလား”

ရှန့်ကျီမင်သည် ကျန်းယွီကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဖေးကျန့်ကို မပြောဖို့ သဘောတူထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ မင်း ဒီလိုကိစ္စသေးသေးလေးတွေအတွက် မဟုတ်ဘဲ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေအတွက် မင်းရဲ့ ဉာဏ်ကောင်းကောင်းကို သုံးသင့်တယ်”

ကျန်းယွီ ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန့်ညားပြီး ဖြူဖျော့သော မျက်နှာတွင် အပြစ်ကင်းသော အမူအရာကို ပြသလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ခုထိတိုင် တိတ်ဆိတ်နေသော ဝဖြိုးသော ကျန်းခိုင်ပင်းသည် “မင်းရဲ့ မိထွေးရဲ့ သဘောထားက နည်းနည်း မကောင်းဘူးလား။ သူမ ဒီကို ရောက်လာတာနဲ့ အာဏာပြသလိုမျိုး လုပ်နေတာ၊ မင်းအဖေကလည်း ဘာမှ မလုပ်ဘူးလား။ ငါ မှတ်မိတာတော့ စုန့်လိုင်ရှစ်ရဲ့ မိထွေး ရောက်လာပြီး အစောပိုင်းက စုန့် ဦးလေးက သူ့ကို မောင်းထုတ်မှာ ကြောက်လို့ ချိုချိုသာသာ နူးနူးညံ့ညံ့ နေခဲ့ရတယ်။”

“ခက်ခက်ခဲခဲနဲ့ ဖေးကျန့်ရယ်။ သူ့အဖေက သူ့ကို ဘယ်တော့မှ ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုတော့ အိမ်မှာ သူ့မိထွေးရဲ့ အနိုင်ကျင့်ခံနေရမှာပဲ” ကျန်းယွီ က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ခပ်သေးသေး မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် သင်္ဘောသားဝတ်စုံနှင့် ဆံပင်ကို ကျစ်ဆံမြီးနှစ်ဖက်ခွဲ ကျစ်ထားလျက် ဒေါသတကြီးဖြင့် ဖေး မိသားစုအိမ်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ “ဘာ! ဖေးကျန့်က သူ့မိထွေးရဲ့ အနိုင်ကျင့်ခံရပြန်ပြီလား။ ဒါ တကယ့်ကို လွန်လွန်းနေပြီ။ ငါ ဖေး ဘွားဘွားနဲ့ ဒေါ်လေးဖေးကို သွားပြောမယ်။”

“ငါ မနေ့က မြင်ခဲ့တယ်။ ဖေးကျန့်ရဲ့ မိထွေး ထွက်သွားတာနဲ့ သူနဲ့ ကျီမင်တို့ကို ဦးလေးဖေးက ပြေးခိုင်းပြီး အပြစ်ပေးတာ။ အဲ့ဒီမိန်းမရဲ့ လက်ချက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်” ထိုမိန်းကလေးက အံကြိတ်ရင်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ဤအရာအားလုံးကို မြင်တွေ့ကြားသိပြီးနောက် ထိုမိန်းကလေးသည် ဖေးကျန့်သည် သူ၏ မိထွေး၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းခံနေရသည်ဟု ယုံကြည်သွားခဲ့သည်။ သူမ လှည့်ပြီး အခြေအနေကို သတင်းပို့ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ဖေးကျန့် ခေါင်းကိုက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဘာလို့ အဲ့ဒီ ပြဿနာရှာတတ်တဲ့ ယဲ့ဟွေဟွေ့က ဒီမှာ ရောက်နေတာလဲ”