Chapter 15

Vol. 2 Ch. 15

ယဲ့ဟွေဟွေ့သည် ဖေးကျန့် မိခင်၏ သူငယ်ချင်းကောင်း၏ သမီးဖြစ်ပြီး ဖေးကျန့်၏ အဒေါ် ဖေးမင်ရှ နှင့် နီးစပ်သော ဆက်ဆံရေးရှိသူဖြစ်သည်။ မည်သည့်ကိစ္စမဆို ဖြစ်ပျက်လာပါက ယဲ့ဟွေဟွေ့ သည် ဖေးကျန့်၏ အဒေါ်အား သွားရောက်ပြောပြလေ့ရှိပြီး သူ့ကို ရူးအောင်လုပ်လေ့ရှိသည်။

ထို့အပြင် ဖေးကျန့်၏ အဒေါ်သည် ခိုင်မာသော စရိုက်သူဖြစ်သည်။ သူမ ပါဝင်လာသည်နှင့် မည်သူမျှ ငြိမ်းချမ်းစွာ နေနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

“ဟွေဟွေ့, စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်နဲ့။” ယဲ့ဟွေဟွေ့ နောက်ကွယ်မှ နူးညံ့သော မိန်းကလေးတစ်ဦး ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ သူမကို တားဆီးလိုက်သည်။

ယဲ့ဟွေဟွေ့ နှင့် အမြဲတမ်း မခွဲနိုင်အောင် တွဲနေသော စုန့်ကျောက် ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ဖေးကျန့်သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စုန့်ကျောက်အား “တော်တယ်” ဟု ပြောသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် စုန့်ကျောက်သည် သူမ၏ ခေါင်းကို ငုံ့ထားကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်နှာနီမြန်းလာသည်ကို သူ သတိမပြုမိခဲ့ပေ။

“ငါ့ကို လွှတ်” ယဲ့ဟွေဟွေ့ သည် စုန့်ကျောက် ကို စူးစူးဝါးဝါးကြည့်လိုက်သည်။ “နင် ငကြောက်မ၊ နင်ဘာမှမပြောရင် ငါ ကိုယ်တိုင်သွားမယ်။”

“တော်ပြီ!” ဖေးကျန့်သည် ယဲ့ဟွေဟွေ့ ကို စိတ်မရှည်စွာ ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့မိထွေးက ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်နေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ပဲ နေတယ်။ မင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြောဖို့ မလိုဘူး၊ ယဲ့ဟွေဟွေ့။ ဒီနေ့ကစပြီး ငါ့ကိစ္စတွေထဲ ဝင်မပါနဲ့။”

သူသည် ယဲ့ဟွေဟွေ့ ၏ စပ်စုတတ်သော သဘောသဘာဝနှင့် အရာရာတိုင်းကို သတင်းပို့တတ်သော အကျင့်ကို တကယ်ကို ငြီးငွေ့နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ စကားများက ယဲ့ဟွေဟွေ့ အား ရှက်ရွံ့စေခဲ့သည်။ နှုတ်ခမ်းဆူကာ သူမ လှည့်၍ မျက်ရည်များဖြင့် ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

“ဟွေဟွေ့!” စုန့်ကျောက် တစ်ခဏမျှ တွေဝေနေပြီးမှ ယဲ့ဟွေဟွေ့ နောက်သို့ ပြေးလိုက်ကာ အနီရောင် အဆောက်အအုံငယ်လေးမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

သူတို့ ဝေးသွားသောအခါ ရှန့်ကျီမင်သည် ဖေးကျန့်ဘက်သို့ လှည့်ကာ “ဘာလို့ သူ့ကို ငိုအောင် လုပ်လိုက်တာလဲ။ နောက်ကျရင် မင်းကပဲ ချော့ရဦးမယ်။”

“ဘာလို့ ငါက ချော့ရမှာလဲ” ဖေးကျန့်က ရှုပ်ထွေးစွာ၊ စိတ်ဆိုးစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “သူက စိတ်ကျန်းမာရေး မကောင်းဘူးလို့ မင်းထင်လား။ ဘာလို့ ဒီလောက် စပ်စုနေရတာလဲ။ အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးဆိုရင်တောင် ငါ့အဒေါ်ကို သွားပြောရသေးတယ်။ သူ့လောက် အားနေတဲ့လူ မရှိဘူး။”

ရှန့်ကျီမင်သည် ယဲ့ဟွေဟွေ့ ၏ မိခင်က သူတို့နှစ်ဦးကို လက်ထပ်ပေးလိုကြောင်း တွေးလိုက်မိသည်။ ထိုမိန်းကလေးသည် ဖေးကျန့်ကို ကြိုက်ကြောင်း ရှင်းနေသော်လည်း ဖေးကျန့်မှာမူ လုံးဝမသိဘဲ ရှိနေသည်။

သူသည် ဖေးကျန့်၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ ညီလေး၊ ကြိုးစား။” ညီအစ်ကိုတွေက တစ်သက်တာလုံး အတူလျှောက်လှမ်းမယ်၊ ဘယ်သူအရင် ရည်းစားရရ အဲ့ဒီတစ်ယောက် ခွေးဖြစ်ပါစေ” ကျန်းယွီလည်း ဖေးကျန့်ရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး ဘာမှ မပြောဘူး။

ဝဖြိုးသော ကောင်လေးတစ်ဦးသာ အူတူတူဖြစ်နေရင်း မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို မင်းမိထွေးက မင်းကို အနိုင်ကျင့်တာ ဟုတ်လား၊ မဟုတ်ဘူးလား”

ဖေးကျန့် - “……”

ရှန့်ကျီမင် - “……”

ကျန်းယွီ - “……”

တစ်ချိန်တည်းတွင် မျက်ရည်ကျကာ ထွက်ပြေးသွားသော ယဲ့ဟွေဟွေ့ သည် နောက်ဆုံးတွင် ပင်ပန်းသောအခါ ရပ်တန့်သွားသည်။

စုန့်ကျောက်က သူမကို မှီသွားသည်။ “ဟွေဟွေ့, အဆင်ပြေရဲ့လား”

စုန့်ကျောက်သည် သတိထားစွာ မေးလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပေါ်လွင်နေသည်။

“ဘာလို့ ငါ့နောက် လိုက်လာတာလဲ။ ငါ အရူးပုံပေါက်နေတာ ကြည့်ချင်လို့လား” ယဲ့ဟွေဟွေ့က စုန့်ကျောက် အား အော်လိုက်သည်။

စုန့်ကျောက် သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ နင်လည်း သိတာပဲ၊ ငါ နင့်ကိုစိတ်ပူလို့ပါ။”

“အဲ့ဒါဆိုလည်း ပြီးရော” ယဲ့ဟွေဟွေ့ က စုန့်ကျောက်ကို စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း မည်မျှပင် ကြိုးစားသုတ်သုတ် မျက်ရည်များ မရပ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ဆက်ငိုရင်း “ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ။ ဖေးကျန့်က ငါ့ကို မုန်းနေပုံရတယ်။ သူ ငါ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ဖို့ကောင်းတယ်လို့ ဒါမှမဟုတ် ငါက လွန်လွန်ကျူးကျူး ဝင်ပါနေတယ်လို့ ထင်နေတာလား”

စုန့်ကျောက် ပြန်မဖြေမီ ယဲ့ဟွေဟွေ့ က သူ့အတွက် အမြန် ဆင်ခြေပေးလိုက်သည်။ “ဒါပေမယ့် သူ့မိထွေးက သိပ်လွန်တယ်။ မနေ့က ဖေးကျန့်အပြစ်ပေးခံရတာကို ငါမြင်ခဲ့တယ်။ ဒီနေ့ ကျန်းခိုင်ပင်းနဲ့ ကျန်းယွီတို့က ဖေးကျန့်ရဲ့ မိထွေးက သူ့ကို အနိုင်ကျင့်နေတယ်လို့ ပြောတာ ကြားခဲ့တယ်။ ကျန်းခိုင်ပင်းက ဘယ်တော့မှ လိမ်မပြောဘူး။ သူပြောတာဆိုရင် တကယ်ဖြစ်ရမှာပဲ။”

စုန့်ကျောက်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ရာ သူမကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်။ ဖေးကျန့်၏ ဖခင်ကဲ့သို့ ဉာဏ်ပညာရှိပြီး အင်အားကြီးသောသူတစ်ဦးက သူ၏သားကို သူ့မိထွေး၏ အနိုင်ကျင့်မှုကို အဘယ်ကြောင့် ခွင့်ပြုပါမည်နည်း။

“ငါတို့ ဘာလုပ်ရမလဲ” ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် စုန့်ကျောက် က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဘွားဘွား ဖေးနဲ့ အဒေါ်ဖေးကို ပြောပြရင် ဘယ်လိုလဲ။ ဘွားဘွားက ဖေးကျန့်ကို ဂရုစိုက်တယ်။ သူ့ကို ဆိုးဆိုးရွားရွား ဆက်ဆံတာကို ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး။ အန်တီမင်ရှကလည်း ဖေးကျန့်ရဲ့ မိထွေးကို အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။”

“ဒါပေမယ့် ဖေးကျန့်က ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ” ယဲ့ဟွေဟွေ့ တွေဝေသွားသည်။ သူမသည် ဖေးကျန့်က သူမကို တကယ် မကြိုက်တာမျိုး မဖြစ်စေလိုပေ။

“ဖေးကျန့်က သူ့မာနကို တန်ဖိုးထားတယ်။ သူ့မိထွေးက သူ့ကို အနိုင်ကျင့်နေတာ၊ သူ့အဖေကလည်း ကာကွယ်ပေးနေတာကြောင့် သူ တကယ် စိတ်ပျက်နေမှာပဲ။ သူ ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြောမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အထူးသဖြင့် ဖေးဘွားဘွားကို။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဖေးဘွားဘွားက သူ့ကို စိတ်ပူမှာ မလိုချင်လို့ပဲ။”

ဤအချက်တွင် စုန့်ကျောက် သည် သူမ၏ အသံကို နိမ့်လိုက်သည်။ “ဖေးကျန့်က ဒီအတိုင်းပဲ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ခံစားနေပြီး သူ့ရဲ့ ဝေဒနာတွေကို မြိုသိပ်ထားမယ်ဆိုရင် တစ်နေ့ သူ့မိထွေးက သူ့အဖေကို လုံးဝ သိမ်းပိုက်သွားပြီး ကလေးတစ်ယောက် ထပ်ရလာလိမ့်မယ်။ ဖေးဘွားဘွား က အဲ့ဒီကလေးအတွက် သူ့ကို ဆက်ဆံရေး ဖြတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒီအခါ ဖေးကျန့်က ပစ်ပယ်ခံရလိမ့်မယ်။ သူ သူ့နေရာအတွက် တိုက်ဖို့ ကြိုးစားချိန်မှာ နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်။”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ယဲ့ဟွေဟွေ့ သည် ငိုခြင်းကို လုံးဝ ရပ်တန့်သွားသည်။ “အဲ့ဒါ မဖြစ်ဘူး။ ဖေးမိသားစုမှာရှိတာ အကုန် ဖေးကျန့်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ။ ဘာလို့ ဒုတိယ အိမ်ထောင်ပြုပြီး ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ရောက်လာတဲ့ ဒီမိန်းမဆီ ရောက်ရမှာလဲ။ ငါ့ အမေ ပြောဖူးတယ်၊ သူ့လို မိန်းမတွေက ပြဿနာရှာတတ်တယ်။ သူ မရှိခဲ့ရင် ဦးလေးဖေး အန်တီရှန့် ကို လက်ထပ်တာ ကြာပြီ။”

“အဲ့ဒီလိုဆိုရင် နင့်က ဖေးကျန့်ရဲ့ မိထွေးအကြောင်းကို အဖွား ဖေး နဲ့ အန်တီဖေး ကို ပြောပြသင့်တယ်။ ဖေးကျန့်ကို ကူညီတာ မဟုတ်ဘူး၊ အန်တီရှန့် ကိုပါ ကူညီတာပဲ။ ဖေးကျန့်က သူ့မိဘတွေ ပြန်လက်ထပ်စေချင်မှာ သေချာတယ်။ သူ့ရဲ့ မကောင်းတဲ့ မိထွေးကို ဖယ်ရှားပြီး သူ့မိသားစုကို ပြန်ပေါင်းစည်းပေးလိုက်ရင် သူကတော့ ပြောမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် သူ နင့်ကို ကျေးဇူးတင်မှာ သေချာတယ်။”

စုန့်ကျောက်သည် ယဲ့ဟွေဟွေ့ အတွက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပေးလိုက်သည်။

ယဲ့ဟွေဟွေ့ နက်နဲစွာ စဉ်းစားမိသည်။ သူမသည် စုန့်ကျောက်နှင့် ဆင်တူသော အမြင်ရှိပြီး ဖေးကျန့်သည် သူ၏ မိထွေးကို တကယ် မမုန်းကြောင်း ယုံကြည်နေသည်။ သူသည် မိန်းကလေးတစ်ဦးရှေ့တွင် အော်ဟစ်ခြင်းဖြင့် မျက်နှာမပျက်လိုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

'စုန့်ကျောက် ပြောတာ မှန်တယ်။ သူမ ဘွားဘွားဖေး နဲ့ အန်တီဖေးကို လျှို့ဝှက် အသိပေးပြီး ဦးလေး ဖေး အပေါ် ဖိအားပေးဖို့ တောင်းဆိုပြီး ဖေးကျန့်ရဲ့ မိထွေးကို ဖယ်ရှားခိုင်းမယ်ဆိုရင် ဖေးကျန့်က နောက်ပိုင်းမှာ ပိုကောင်းလာနိုင်တယ်။ သူမ ဒီအရာမှာ ပါဝင်ခဲ့တယ်ဆိုတာ သိရင် သူက သူမရဲ့ ကောင်းမှုကို မှတ်မိနိုင်ပြီး ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ…'

ယဲ့ဟွေဟွေ့ တွေးလေလေ သူမ၏ မျက်လုံးများ ပိုမိုတောက်ပလာလေလေ ဖြစ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမ မျက်နှာပင် နီရဲလာခဲ့သည်။

သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ ယဲ့ဟွေဟွေ့ သည် စုန့်ကျောက်၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး “ကျောက်ကျောက် နင်က ငါ့ရဲ့ ဉာဏ်ကြီးရှင်လေးပဲ! နင် ပြောတာ လုံးဝမှန်တယ်။ ငါ ဘွားဘွားဖေး နဲ့ အန်တီဖေးကို အခုချက်ချင်း အကုန်လုံး သွားပြောတော့မယ်။”

ဖေး မိသားစုအိမ်တွင် ဒေါ်လေးဝူသည် မီးဖိုချောင်တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ စကားပြောသံ အားလုံးကို နားထောင်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမ တိတ်ဆိတ်စွာ မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်သွားပြီး ဟင်းပွဲများ ထပ်ချက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

နေ့လည်စာ စားချိန် မိသားစု စားပွဲတွင် စုဝေးကြသောအခါ ဖေးကျီအန်းသည် ဖေးကျန့်က သူငယ်ချင်းများကို ညစာအတွက် ဖိတ်ခေါ်ထားသည်ကို သဘာဝကျကျ သတိပြုမိသည်။ သူသည် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “စားပြီးတာနဲ့ မင်းတို့ လေးယောက် အနောက်မှာ ကျန်ခဲ့ပြီး အလုပ်လုပ်ရမယ်”

ဖေးကျန့်အပါအဝင် ထိုလေးဦးသည် အသက်ပြင်းပြင်းပင် မရှူရဲကြဘဲ လျင်မြန်စွာ ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်ကြကာ အနည်းဆုံး အရင် စားခွင့်ရရန် မျှော်လင့်နေကြသည်။

ဤအချိန်တွင် လုနန်သည် ကုဟွိုက်ကို ပွေ့ချီကာ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာပြီး ထိုင်ခုံတစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်ကာ ထိုင်လိုက်သည်။ သူမ ပေါ်လာသည့် အချိန်မှစ၍ ကျန်းယွီနှင့် ကျန်းခိုင်ပင်းတို့သည် သူမနောက်သို့ မျက်လုံးများဖြင့် လိုက်ကြည့်နေကြပြီး စိတ်ဓာတ်ကျနေသည့်နှယ်၊ သူတို့ ပြုစားခံရသည့်နှယ် ဖြစ်နေသည်။

ကျန်းခိုင်ပင်း သူ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆို မင်းမိထွေးက တကယ်ပဲ နတ်သမီးပဲ”

ဖေးကျန့်သည် ထိုအချိန်က ရေသောက်နေပြီး ချက်ချင်း သီးသွားကာ ရေများကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး ကျန်းခိုင်ပင်း၏ ခြေထောက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် နင်းလိုက်သည်။

ဒါ ဘာအသုံးမကျတဲ့ ညီအစ်ကိုလဲ၊ မိသားစုအရှေ့မှာ (အထူးသဖြင့် လုနန် ရှေ့မှာ) ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ပြောရလား။ သူ မျက်နှာကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူးလား။

သူ၏ ဖခင် ဖေးကျီအန်းပင် သူ့ကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်ရာ ဖေးကျန့်၏ စိတ်အနှောင့်အယှက်ကို ပို၍ တိုးစေခဲ့သည်။

“ချီးကျူးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ မင်းကိုယ်တိုင်လည်း မဆိုးပါဘူး” လုနန်က ပြောလိုက်ရာ ဖေးကျန့်သည် အတော်လေး ကောင်းမွန်ပြီး ချစ်ခင်စရာကောင်းသော ကောင်လေးဖြစ်သည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ဒေါ်လေးဝူသည် ဖေးကျန့်အား ဝက်ခြေထောက်ဟင်းချို နောက်တစ်ပန်းကန်ကို ဝမ်းမြောက်စွာ ခပ်ပေးလိုက်သည်။ သူ အံ့အားသင့်သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မနေ့က သူ့ကို လျစ်လျူရှုခဲ့သော အဖွားအိုသည် ရုတ်တရက် သဘောထား ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

“ကျေးဇူးပါ၊ ကျေးဇူးပါ၊ ဒေါ်လေးဝူ။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ယူလို့ရပါတယ်” ဖေးကျန့်က ပန်းကန်ကို ယူရင်း ပြောလိုက်သည်။

ကျန်သူများက ထိုသို့ အထူးဂရုစိုက်ခံရခြင်း မရှိသော်လည်း သူတို့ မညည်းညူကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဒေါ်လေးဝူ၏ ဟင်းချက်လက်ရာသည် အလွန်အရသာရှိလွန်းလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဟင်းပွဲများသည် အမြင်တွင် လှပရုံသာမက အရသာလည်း ပြည့်ဝသည်။ သူတို့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဤမျှကောင်းသော အစားအသောက်ကို မစားဖူးဟု ပြောခြင်းသည် ချဲ့ကားခြင်းမဟုတ်ပေ။

နေ့လည်စာ စားပြီးနောက် ဖေးကျီအန်း စစ်တပ်သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

လုနန်သည် ဒေါ်လေးဝူအား ဓာတ်ပုံရိုက်ရန် အစီအစဉ်အကြောင်း ပြောပြပြီး အကောင်းဆုံး အဝတ်အစားများကို ပြင်ဆင်ရန်နှင့် ဓာတ်ပုံစတူဒီယိုတွင် အဝတ်အစားများ လဲနိုင်ရန် အပိုဝတ်စုံ အနည်းငယ် ယူလာရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

သူမ ရှောင်ကုဟွိုက်၏ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ဖွင့်ကာ အစိမ်းရောင် စစ်ဝတ်စုံတစ်စုံ၊ ဝတ်စုံလေးတစ်စုံနှင့် ကလေးရေတပ်ဝတ်စုံတို့ကို ထုတ်ယူခဲ့သည်။

သူမသည် ကုဟွိုက်အား အစိမ်းရောင် စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ပေးပြီး ထိုဝတ်စုံဖြင့် ချက်ချင်း ဓာတ်ပုံရိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

သူမကိုယ်တိုင်အတွက် အဝတ်အစားများမှာမူ ရွေးချယ်စရာ ပိုများသည်။ သူမသည် အစိမ်းရောင် စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ခဲ့သည်။

စတူဒီယိုတွင် နောက်ပိုင်း ပြောင်းလဲဝတ်ဆင်ရန်အတွက် သူမသည် နူးညံ့ဖြူစွတ်သော ချီဖောင်တစ်ထည်၊ ဂါဝန်လေးတစ်ထည်နှင့် လက်လုပ်ဇာပါသော ခေတ်ဟောင်းအဖြူရောင် ဂါဝန်ရှည်တစ်ထည်ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးဝတ်စုံမှာ သူမ၏ ဝမ်းကွဲညီမ လက်ထပ်သောအခါ ပေးပို့ခဲ့သော ဥရောပစတိုင် မင်္ဂလာဝတ်စုံပင် ဖြစ်သည်။ ဒါသည် နေ့စဉ် ဝတ်ဆင်နိုင်သော အရာမဟုတ်သဖြင့် ဂရုတစိုက် ထုပ်ပိုးထားခဲ့ပြီး မူရင်းကိုယ်သည် စောစီးစွာ လက်ထပ်ခဲ့သဖြင့် ဒါကို အသုံးမပြုခဲ့ရဘဲ သေတ္တာအောက်ခြေတွင် ထိုးသိမ်းထားခဲ့သည်။

ရှုပ်ထွေးသော ဇာများနှင့် နူးညံ့သော ပုလဲလုံးများက ထိုဂါဝန်ကို အလွန်လှပစေခဲ့သည်။ လုနန်သည် ဒါကို အမြဲတမ်း ဝှက်ထားလိုခြင်း မရှိပေ။ ထို့အပြင် ယခုနှစ်သည် ၁၉၆၃ ခုနှစ်ဖြစ်ရာ ဤအခါသမယမှလွဲ၍ သူမသည် သူမ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ရန် နောက်ထပ်အခွင့်အရေး ရရှိမည် မဟုတ်ပေ။

အရာအားလုံးကို စီစဉ်ပြီးနောက် လုနန်သည် သူမ၏ ကလေးကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ဒေါ်လေးဝူသည် ကြီးမားသော ခြင်းတောင်းကို အောက်ထပ်သို့ သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ဖေးကျန့်သည် အောက်ထပ် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သတင်းစာ ဖတ်နေခဲ့သည်။ လုနန်နှင့် ကလေးကို စစ်ဝတ်စုံဖြင့် မြင်သောအခါ၊ ဒေါ်လေးဝူ ကို ချမ်းသာသော အိမ်ရှင်မတစ်ဦးကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကြီးမားသော ခရီးဆောင်အိတ်ကြီးကို ကိုင်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ထူးဆန်းသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော့်အဖေ ထွက်သွားတာကို မခံနိုင်တော့ဘူးလား။ ခင်ဗျားတစ်ယောက်တည်း သွားပြီး ဒေါ်လေးဝူနဲ့ ရှောင်ဟွိုက်ကို ထားခဲ့လို့ မရဘူးလား”

လုနန်သည် သူ့နှင့် စကားများရန် စိတ်မအားဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ သွားတာ”

“ဓာတ်ပုံရိုက်မယ်။ ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့အတွက် အဲ့ဒီ ခရီးဆောင်အိတ်ကြီးကို ယူသွားတာလား”

သို့သော် မကြာမီတွင် ဖေးကျန့်သည် ခရီးဆောင်အိတ် ကိစ္စကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူ ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “စောင့်ဦး! ကျွန်တော် အပေါ်ထပ် တက်ပြီး အဝတ်လဲပြီး ခင်ဗျားတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်”

…ဒါက မကောင်းတဲ့ စိတ်ကူးတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဖေးကျန့်လိုက်လာရင် ခရီးဆောင်အိတ်ကို အလကား ကူသယ်ပေးနိုင်တာဆိုတော့ သူမ ကိုယ်တိုင် သယ်စရာ မလိုတော့ဘူး။

မကြာမီပင် ဖေးကျန့်သည် အနက်ရောင် ကျုံးရှန့် ဝတ်စုံကို သေသေချာချာ ဝတ်ဆင်ကာ ကျောင်းသားဦးထုပ် ဆောင်းထားရင်း အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ထိုဝတ်စုံသည် သူ၏ ငယ်ရွယ်တက်ကြွမှုကို ပြည့်ဝစွာ ပြသနေပြီး တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံခေတ်မှ ထွက်လာသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ သူ၏ ရင်ဘတ်တွင် ကျောင်းတံဆိပ်တစ်ခု တပ်ဆင်ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဖေးကျန့်သည် ရင်ဘတ်ကို မောက်ကာ လုနန်နှင့် အခြားသူများကို ဂုဏ်ယူစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

လုနန်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို တွန့်လိုက်မိပြီးမှ ဒေါ်လေးဝူလို နားမလည်နိုင်သော မျက်နှာထားကို ဖမ်းလိုက်သည်။

ဤသို့မြင်သောအခါ ဖေးကျန့် စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။ သူ ဘာကို ကြွားလုံးထုတ်နေသည်ကို မည်သူမျှ မသိသဖြင့် သူ့ကို ကြွားလုံးထုတ်ရခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ချက်ချင်း လုယူလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။

လုနန် ချက်ချင်း ဝမ်းသာသွားပြီး အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။