Chapter 16

မြို့တော်တွင် ဓာတ်ပုံစတူဒီယို အတော်အတန်များ ရှိသော်လည်း ဒေါ်လေးဝူကမူ လုနန်ကို သူတို့၏ ဓာတ်ပုံများအတွက် စတူဒီယိုဟောင်းတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် အတင်းအကြပ် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

မြို့တစ်ဝက်ခန့် လျှောက်ပြီးနောက် သူတို့သည် ဒေါ်လေးဝူ ပြောပြခဲ့သော “ ယွင်ကျောက် ဓာတ်ပုံဆိုင်” ကို နောက်ဆုံးတွင် ရှာတွေ့ခဲ့ကြသည်။ စတူဒီယို၏ အပြင်ဘက်အသွင်အပြင်မှာ ဟောင်းနွမ်းညစ်ပတ်နေပြီး “ ယွင်ကျောက် ဓာတ်ပုံဆိုင်” ဟူသော အမည်မှာ မှိန်မှေး၍ ကွာကျနေပြီဖြစ်သည်။ ဖန်ပြတင်းပေါက်တွင် ခေတ်မီဆန်းသစ်သော အဖြူအမည်း ဓာတ်ပုံအနည်းငယ်ကို ပြသထားခြင်းကသာ ထိုနေရာသည် လုပ်ငန်း လည်ပတ်ဆဲဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။

ဒေါ်လေးဝူက ထိုစတူဒီယိုကို တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က စတင်တည်ထောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဓာတ်ပုံဆရာမှာ ထူးခြားသော ကျွမ်းကျင်မှုများဖြင့် လူသိများကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ထိုစတူဒီယိုသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ပွင့်လှစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အတတ်ပညာကို ဖခင်မှ သားသို့ လက်ဆင့်ကမ်းခဲ့ကာ ယခုအခါ သား၏သားကပါ စတူဒီယိုတွင် ကူညီလုပ်ကိုင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

လီ မိသားစု ပြည်ပသို့ မပြောင်းရွှေ့မီအချိန်က သူတို့သည် အားလပ်ရက်တိုင်း မိသားစုပုံတူဓာတ်ပုံများ ရိုက်ကူးရန် ယွင်ကျောက် ဓာတ်ပုံဆရာကို ငှားရမ်းလေ့ရှိပြီး အစေခံများပင်လျှင် တစ်ဦးချင်း ဓာတ်ပုံအနည်းငယ် ရိုက်ကူးခွင့် ရရှိခဲ့ကြသည်။

ဓာတ်ပုံဆရာ၏ မျိုးရိုးအမည်မှာ ကျန်း ဖြစ်သည်။ ဒေါ်လေးဝူနှင့် လုနန် ကို မြင်သောအခါ သူ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်မှာ ထက်မြက်လှပြီး ဒေါ်လေးဝူ ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ မတွေ့ရသည်တိုင်အောင် သူမကို ချက်ချင်း မှတ်မိခဲ့သည်။

လုနန် အနေဖြင့်မူ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က လီဥယျာဥ်သို့ သွားရောက်လည်ပတ်စဉ် သူမ၏ တစ်ကိုယ်တော် ဓာတ်ပုံကို ရိုက်ကူးပေးခဲ့ရာတွင် သူ့အပေါ် အတော်လေး စွဲမှတ်စရာ အထင်အမြင်ကို ချန်ထားခဲ့သည်။

ဓာတ်ပုံဆရာတစ်ဦးအနေဖြင့် ဆရာကျန်းသည် သူ၏ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် လူပေါင်းများစွာနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး မတူညီသော မျက်နှာပေါင်းများစွာကို မှတ်တမ်းတင်ခဲ့သည်—အချို့မှာ လှပသည်၊ အချို့မှာ မလှပ၊ အချို့မှာ လုံးဝရိုးရိုးသာမန်ဖြစ်သည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူသည် လူအများအပြားကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် အလှအပသည် သာမန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ဒီမိန်းမပျိုလေးရဲ့ အလှကတော့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ တန်ဖိုးထားနိုင်တဲ့ အရာပင်။ ပြန်တွေးမိတိုင်း သဘာဝရဲ့ လက်ရာမြောက် ဖန်တီးမှုတွေကို အံ့သြမိပြီး သူမရဲ့ အလှဆုံးနှစ်တွေမှာ မြင်တွေ့ခွင့်ရခဲ့တဲ့ အချိန်ကာလကို ကျေးဇူးတင်မိလိမ့်မည်။

"ကျွန်တော်တို့ နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့တာ နှစ်တွေ ကြာပြီ၊ မင်းရဲ့ ကျက်သရေပိုတိုးလာတာပဲ။ ဒါ မင်းရဲ့ ခင်ပွန်းလား။ သူက တကယ့်ကို ကြည့်ကောင်းတဲ့ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်ပဲ၊ မင်းတို့က တကယ့်ကို လှပတဲ့ စုံတွဲပါပဲ"

မာစတာ ဓာတ်ပုံဆရာက မှတ်ချက်ပြုရင်း လုနန်ကို "မိန်းမပျိုလေး" ဟုလည်းကောင်း၊ ဖေးကျန့် ကို "မစ္စတာ" ဟုလည်းကောင်း ခေါ်ဝေါ်ကာ ရည်ညွှန်းရာတွင် မတော်တဆပင် ရှေးဟောင်းဘွဲ့နာမ်များဖြင့် ပြန်ပြောခဲ့သည်။ဖေးကျန့် နှင့် လုနန် တို့သည် အသက်အရွယ် ကွာခြားမှု မရှိသဖြင့် စစ်မှန်သော ရွယ်တူများ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖေးကျန့် သည် လုနန် နောက်တွင် ခရီးဆောင်အိတ်ကို တာဝန်ကျေစွာ ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူမက ရှောင်ဟွိုက် ကို ရင်ခွင်တွင် ပွေ့ချီထားသဖြင့် မိသားစုသုံးဦး အပြင်ထွက်လည်ပတ်နေသည့်နှယ် ထင်ရစေသည်။

အဘိုးကြီးက သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို နားလည်မှုလွဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“မဟုတ်ဘူး” လုနန်က ချက်ချင်း ငြင်းလိုက်သည်။ “သူက ကျွန်မရဲ့ မောင်လေးပါ။”

ဖေးကျန့်သည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားပြီး လုနန်နှင့် ဝေးရာသို့ ရွေ့လိုက်သည်။

လုနန်က သူ့ကို မောင်ဟု ရည်ညွှန်းသည်ကို ကြားသောအခါ ဖေးကျန့်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် အသာချလိုက်သည်။ မောင်ဖြစ်ခြင်းက ခင်ပွန်းဖြစ်ခြင်းထက် ပို၍ အဆင်မပြေပေ။ အကယ်၍ လုနန်က ဓာတ်ပုံဆရာကို သူသည် သူမ၏ လင်ပါသားဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့ပါက သူသည် ခရီးဆောင်အိတ်ကို ချ၍ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးမိလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

“နားလည်မှုလွဲတာကို တောင်းပန်ပါတယ်” အဘိုးကြီးက ပြောရင်း သူ၏ အမှားကို သဘောပေါက်သွားပြီး ချက်ချင်း တောင်းပန်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လုနန်အား မည်သည့်ဓာတ်ပုံမျိုးကို ရိုက်လိုသည်ကို မေးမြန်းလိုက်ရာ အုပ်စုထဲတွင် မည်သူက အဓိကဖြစ်သည်ကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ထိုအချိန်က ဓာတ်ပုံစတူဒီယိုများတွင် ပုံစံများ အကန့်အသတ်ရှိပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်းကို ဇိမ်ခံလုပ်ငန်းအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရဆဲ ဖြစ်သည်။ သာမန်လူအများစုသည် တစ်နှစ်လျှင် အနည်းငယ်မျှသာ ဓာတ်ပုံရိုက်လေ့ရှိပြီး များသောအားဖြင့် မင်္ဂလာပွဲများ၊ ဘွဲ့နှင်းသဘင်ပွဲများ သို့မဟုတ် မိသားစုဝင်အသစ် မွေးဖွားခြင်း စသည့် အရေးပါသော အဖြစ်အပျက်များအတွက်သာ ဖြစ်ရာ ထိုအခါသမယများအတွက် သတ်မှတ်ပုံစံများ ရှိခဲ့သည်။

လုနန်သည် အဘိုးကြီး အကြံပြုသော ပုံစံများကို စိတ်မဝင်စားပေ။ ထိုအစား သူမသည် အနုပညာဆန်သော ဓာတ်ပုံများ ရိုက်ကူးရန် သူမ၏ စိတ်ကူးကို မျှဝေခဲ့သည်။

တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ်မှ ဆင်းသက်လာခဲ့သော အဘိုးကြီးသည် သူ၏ ဖခင်နှင့် အလုပ်သင်လုပ်စဉ်က ဖက်ရှင်ကျသော သူကြီးများနှင့် အမျိုးသမီးများကို လှပသော အဝတ်အစားများဖြင့် တွေ့မြင်ခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် လုနန်၏ စိတ်ကူးများကို လက်ခံခဲ့သည်။

လုနန်က ချီဖောင် ယူလာကြောင်း သိရှိရသောအခါ သူသည် သူ၏သားကို ဂိုဒေါင်မှ ကုလားထိုင်ဟောင်းတစ်လုံး သွားရောက်ယူဆောင်ရန် စေခိုင်းခဲ့သည်။

အစီအစဉ်အတိုင်း သူတို့သည် ပထမဆုံး လုနန်နှင့် ရှောင်ဟွိုက်ကို အစိမ်းရောင် စစ်ဝတ်စုံများဖြင့် ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးခဲ့ကြသည်။ လုနန်သည် ရှောင်ဟွိုက် ဘေးတွင် ဒူးထောက်၍ ကိုယ်တစ်ဝက်ကို ပွေ့ဖက်ထားကာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ကင်မရာကို ကြည့်၍ မျက်လုံးများ မှေးစင်းကာ ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးနေခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက် အစိမ်းရောင်စစ်ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားစဉ် တစ်ဦးချင်း ဓာတ်ပုံများ ရိုက်ကူးခဲ့ကြသည်။

ရှောင်ဟွိုက်ကတော့ သူ့ဓာတ်ပုံတွေထဲမှာ အထူးသဖြင့် ချစ်စရာကောင်းနေသည်။ လုနန်က သူ့ကို ကင်မရာဘက်ကို လက်အုပ်ချီခိုင်းပြီး ချစ်စရာကောင်းပြီး ရယ်စရာကောင်းတဲ့ ပုံစံမျိုးစုံနဲ့ ပုံဖော်ပေးခဲ့၏။ ရှောင်ဟွိုက်ကတော့ နာခံတတ်ပြီး ချစ်စရာကောင်းတဲ့အတွက် လုနန် သူ့ကို ပါးစပ်ဟပြီး နမ်းရှုံ့လိုက်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့သည် ရှောင်ဟွိုက်အား တစ်ဦးချင်း ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးရန် မတူညီသော ဝတ်စုံနှစ်စုံကို ပြောင်းလဲဝတ်ဆင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

ရှောင်ဟွိုက် နည်းနည်း ပင်ပန်းလာတော့ လုနန်က အဝတ်လဲခန်းထဲကို ဝင်ပြီး သူမချီဖောင်ကို သွားဝတ်လိုက်သည်။ အဘိုးကြီးက ဒေါ်လေးဝူနဲ့ ဖေးကျန့် တို့ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တစ်ဦးချင်း ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ အလှည့်ကျ ပို့လိုက်သည်။

ပြင်ဆင်ခန်းထဲမှာ လုနန်က သူမကျစ်ဆံမြီးလေးကို ဖြည်ချလိုက်ပြီး ဆံပင်ကို ထုံးပြီးတော့ ခိုင်အောင် တွဲလောင်းကျနေသော ပန်းများပါသည့် ဆံထိုးလေးနှင့် ခိုင်အောင်ထိုးလိုက်သည်။ ပုလဲနားဆွဲတွေ ဝတ်ပြီး အဖြူရောင် ဒေါက်နိမ့်ဖိနပ်တစ်ရံကို စီးလိုက်သည်။

အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဆိုတော့ သူမ အဝတ်လဲခန်းထဲက ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။

ဓာတ်ပုံဆရာ၏သား ရှောင်ကျန်းသည် ကုလားထိုင်ကို ပွတ်တိုက်နေစဉ် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ လုနန်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ခဏတာ မျက်တောင်မခတ်နိုင်အောင် ငေးမောသွားခဲ့သည်။

အဘိုးကြီးက ခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာ ပုတ်လိုက်မှ သူ့ကို လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်ရောက်လာအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူသည် လုနန်ကို အခါအားလျော်စွာ ခိုးခိုးကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဖေးကျန့်သည် သူ၏ ဓာတ်ပုံများ ရိုက်ကူးပြီးနောက် နံရံကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မှီနေခဲ့ရာ လုနန် ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မသိစိတ်ကပင် ကိုယ်တိုင် ပြန်၍ မတ်မတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ မိထွေးသည် အမြဲတမ်း အလှတရား၏ အမြင့်ဆုံးနေရာသို့ ရောက်ရှိနေသည်ဟု မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

အတည်ငြိမ်ဆုံးတစ်ဦးကတော့ ဒေါ်လေးဝူပင်။ သူမက ရှောင်ဟွိုက်ကို ပွေ့ထားပြီး "မေမေ လှလား" မေးလိုက်သည်။

ရှောင်ဟွိုက်က ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ညိတ်ပြီး ကလေးလေသံလေးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "မေမေ၊ လှတယ်"

လုနန်က သူ့ကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်ပြီး မီးမောင်းအောက်တွင် လှပစွာ ထိုင်လိုက်သည်။ ကုလားထိုင်က သူမရဲ့ ပိန်ပါးတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထက် အများကြီး ပိုကျယ်တာကြောင့် သူမ နည်းနည်းလေး မှီနေရသည်။ သူမ လက်ကို လက်တင်ခုံပေါ် တင်ထားပြီး ခြေတစ်ဖက်ကို ဘေးဘက်ဆန့်ထုတ်ကာ ခေါင်းကို ကင်မရာဘက် စောင်းလိုက်ရင်း သူမရဲ့ လှပတဲ့ လည်ပင်းကို ပြသလိုက်သည်။ သူမရဲ့ ဆံပင်ထိုးကြိုးလေးက ညင်သာစွာ ယိမ်းထိုးနေပြီး နားဆွဲကနေ ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ ပုလဲတွေနဲ့ လိုက်ဖက်နေသည်။

အဘိုးကြီးမှာ စကားပြောဖို့ အချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ ဤအဖိုးတန်အခိုက်အတန့်ကို အမြန်ဖမ်းယူလိုက်ရသည်။

ထိုဓာတ်ပုံရိုက်ပြီးနောက် လုနန်သည် သူမ၏ ကလေးဝတ်စုံလေးဖြင့် ချစ်စရာကောင်းနေသော ရှောင်ဟွိုက် ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ သူသည် သူမ၏ဘေးတွင် ရပ်လျက် သူမ၏ခြေထောက်ကို ရိုးသားဖြူစင်စွာ ဖက်ထားပြီး လုနန်က ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် တော်ဝင်ဆန်စွာ ထိုင်လျက် သမ္မတနိုင်ငံခေတ် မိခင်နှင့်သား၏ ပုံစံအတိုင်း ပေါ်လွင်နေသည်။

နောက်တစ်ခုအနေဖြင့် ဒေါ်လေးဝူသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ရှောင်ဟွိုက်ကို ပွေ့ဖက်ကာ ထိုင်နေစဉ် လုနန်က နောက်မှရပ်၍ ဒေါ်လေးဝူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် လက်တင်ကာ ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် လုနန်သည် သူမ၏ မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ပြောင်းလဲဝတ်ဆင်ခဲ့သည်။ သူမ အကြိုက်ဆုံးအပိုင်းမှာ မျက်နှာအုပ်ပုဝါဖြစ်ပြီး ပုဝါကို အရွယ်အစားညီမျှသော ပုလဲလုံးများဖြင့် သရဖူသဏ္ဌာန် ပြုလုပ်ထားကာ သိမ်မွေ့သော ကျောက်မျက်ရတနာများဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး သူမ၏နောက်တွင် ရှည်လျားသော ခေါင်းအုပ်ပုဝါက လျှောကျနေသည်။

ဇာဂါဝန်သည် အလွန်အမင်း ဖောင်းကြွခြင်းမရှိ။ ချီဖောင်မှ ဆင်းသက်လာသော ဒီဇိုင်းသည် ကိုယ်နှင့် တသားတည်း ကျလျက် သူမ၏ ကောက်ကြောင်းများကို ပေါ်လွင်စေပြီး အနားသတ်မှာလည်း သူမ၏ ဖိနပ်အဖျားများကို ဖုံးလောက်ရုံသာ ရှည်လျားသည်။

လိုက်ဖက်သော ဇာလက်အိတ်များက တံတောင်ဆစ်အထိ ရှည်လျားသည်။

သူမ ကင်မရာဘက်သို့ လှည့်လိုက်သောအခါ စတူဒီယိုရှိ လူတိုင်းသည် မသိစိတ်ကပင် အသက်ရှူရပ်သွားကြသည်။

ထို့နောက် တံခါးဖွင့်သံက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်။

“အဘိုးကြီး ကျန်း၊ ခင်ဗျား ဒီမှာလား။ ငါတို့ အိတ်ကပ်ထဲ ပိုက်ဆံနည်းနေလို့ ထွက်လာပါဦး…”

ရိုင်းစိုင်းသော လူငယ်အနည်းငယ်သည် လုနန်ကို မျက်လုံးပြူးပြဲဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ သူမသည် သူတို့၏ စူးစိုက်ကြည့်ခြင်းကို မသက်မသာ ခံစားရပြီး တဖြည်းဖြည်း အကြည့်များက ကာမဆန္ဒအသွင်ဆောင်လာသည်ကို သတိပြုမိသည်။

ရှောင်ကျန်းက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်ခဲ့ပြီး ထိုလူအုပ်စုထံ ချဉ်းကပ်ကာ တိုးတိုးလေး တောင်းဆိုလိုက်သည်။ "ညီအစ်ကိုတို့၊ ဒီမှာ customer ရှိတယ်။ အပြင်မှာ ထွက်ပြောရအောင်၊ ငါ ပိုက်ဆံ ရှာပေးမယ်"

ထိုအုပ်စု၏ ခေါင်းဆောင်က ရှောင်ကျန်းကို ကြည့်ပြီး သူ့ကို တွန်းဖယ်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ကိုယ်မင်း ဘာထင်နေလဲ၊ ငါ့လမ်းကနေ ဖယ်"

သူ စကားပြောနေရင်း သူက လုနန် နားကို ချဉ်းကပ်လာသည်။ "ဟေ့ ဒီနေ့ မင်းကံကောင်းတယ်၊ တကယ့်ကို ရတနာတစ်ပါးနဲ့ တွေ့ပြီ။ ကောင်မလေး၊ ညီအစ်ကိုတွေနဲ့ ပျော်ပျော်ပါးပါး နေမလား။ ကောင်းချောလေးတွေက ဘာသုံးလို့ရလို့လဲ။ ငါတို့နဲ့ အတူနေရင် မင်းကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံပေးမယ်။"

လုနန်ကို မင်္ဂလာဝတ်စုံနှင့် မြင်ရပြီး ဖေးကျန့် တစ်ယောက်တည်းသာ ကောင်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို မြင်ရသည်နှင့် သူတို့သည် ငွေကြေးသုံးဖြုန်းနိုင်သော ရိုးရှင်းသည့် ကြင်စဦးဇနီးမောင်နှံများဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။

လုနန်က ရွဲ့ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနားလာပြီး စမ်းကြည့်လေ"

သူမ ဤသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် လူဆိုးအုပ်စုက ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ "အော် ကောင်မလေး ဒေါသထွက်နေပြီ။"

ဒေါ်လေးဝူက သူမ၏ သခင်မလေးကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးနေသည့် ဤလူဆိုးများကို တားဆီးရန် ဝင်ရောက်လိုသော်လည်း သူမက ရှောင်ဟွိုက်ကို ပွေ့ထားသဖြင့် သူ့ကို ထိခိုက်မိမည်ကို မလိုလားခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အကူအညီအတွက် ဖေးကျန့် ကို တောင်းပန်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ဖေးကျန့်သည် တည်ငြိမ်စွာ လုနန်ထံ ချဉ်းကပ်သွားပြီး လူဆိုးများရှေ့တွင် ကာကွယ်ပေးသည့် ပုံစံဖြင့် ရပ်နေခဲ့သည်။

"ဖယ်လိုက်" ဟု လူဆိုးဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်က စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "မဖယ်ရင် မင်းကို မြေပေါ်မှာ လဲကျအောင် လုပ်ပြီး ပြန်မထနိုင်စေရဘူး။"

ဖေးကျန့် က ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟေး နေရာက ကျဉ်းနေတော့ အပြင်ထွက်ပြီး ရှင်းမလား။ ငါ ရှုံးရင် မင်း ကြိုက်တာ လုပ်လို့ရတယ်၊ ဘယ်လိုလဲ"

လူဆိုးဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်က ဖေးကျန့်ကို အထင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ အထူးသဖြင့် ဖေးကျန့် သည် ထိုနေ့က အတော်လေး သေသပ်စွာ ဝတ်စားထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ "မင်းမှာ သတ္တိရှိတာပဲ။ ကောင်းပြီ၊ ညီအစ်ကိုတို့၊ သူ့ကို ကိုယ်တိုင်လမ်းလျှောက်ပြီး ထွက်သွားခွင့်ပေးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပြန်ဝင်လာတဲ့အခါ တရွတ်တိုက် ဝင်လာရလိမ့်မယ်။"

"သွားရအောင်!" လူဆိုးဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်က ဖေးကျန့် ကို ဓာတ်ပုံစတူဒီယိုထဲမှ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

သူတို့ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သည်နှင့် အထဲမှ လူများက ချက်ချင်း တံခါးဘေးတွင် ကုန်းကုန်းကွကွဖြင့် ချောင်းကြည့်ကြသည်။

လုနန်သည် စိတ်ပူပန်မှု တစ်ရပ် ဝင်လာခဲ့သည်။ ဇာတ်လမ်းအရ အမျိုးသားဇာတ်ဆောင်သည် တိုက်ခိုက်ရေးတွင် ကျွမ်းကျင်ကြောင်း သူမ သိရှိထားသော်လည်း ဖေးကျန့် ထိခိုက်မိမည်ကို သူမ စိုးရိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

မွန်းလွဲ ၃ နာရီခွဲတွင် စစ်ရေးကိစ္စများကို ဆောင်ရွက်ပြီး ခွင့်ယူပြီးနောက် ဖေးကျီအန်းသည် ရှောင်ကျိုးကို ခေါ်ကာ ယွင်ကျောက် ဓာတ်ပုံဆိုင်သို့ သွားရန် ကားတစ်စီး စီစဉ်ခိုင်းခဲ့သည်။

ရှောင်ကျိုးသည် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံရရှိသောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ယွင်ကျောက် ဓာတ်ပုံဆိုင် သည် မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသနည်း။ ပြီးတော့ အခုက အလုပ်ဆင်းချိန်ပင် မရောက်သေးဘူး မဟုတ်လား။

အခြားရွေးချယ်စရာမရှိသဖြင့် ရှောင်ကျိုးသည် ယွင်ကျောက် ဓာတ်ပုံဆိုင်၏ တည်နေရာကို မြေပုံပေါ်တွင် အချိန်ယူ၍ အမြန်ရှာဖွေခဲ့သည်။

ကားစထွက်သည်နှင့် ရှောင်ကျိုးသည် သူ့အထက်အရာရှိကို နောက်ကြည့်မှန်မှတစ်ဆင့် သတိထားစွာ ကြည့်လိုက်ရာ သူ မျက်စိမှိတ် အနားယူနေသည်ကို သတိပြုမိသည်။ သူ့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးလိုသဖြင့် သူ စကားကို မြိုချလိုက်သည်။

သူ မြေပုံကို စောစောက ကြည့်နေတုန်းမှာ ဒေါ်လေးဝူက ရဲဘော်လုနဲ့ နေ့လည်ဘက် ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ သွားမယ်လို့ ပြောခဲ့တာ ရုတ်တရက် သတိရသွားတော့ ယွင်ကျောက် ဓာတ်ပုံဆိုင်ကို သူတို့ သွားနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ထင်လိုက်၏။

ကားသည် လမ်းဟောင်းတစ်လျှောက် မောင်းနှင်လာခဲ့ပြီး ယွင်ကျောက် ဓာတ်ပုံဆိုင်၏ တည့်တည့်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ရှောင်ကျိုးသည် ကားသော့ကို ထုတ်ပြီး သူ၏အထက်အရာရှိအတွက် တံခါးဖွင့်ပေးရန် ဆင်းရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် သူ၏ အကြည့်တို့ ရပ်တန့်သွားသည်။ "အကြီးအကဲ၊ အဲ့ဒါ ရှောင်ကျန့် မဟုတ်ဘူးလား"

ဓာတ်ပုံစတူဒီယို ဝင်ပေါက်တွင် စည်ကားသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဝတ်စုံပြည့် ရဲအရာရှိ အများအပြား အပါအဝင် လူအုပ်ကြီး စုဝေးနေကြသည်။ ဖေးကျန့်၊ လုနန်နှင့် ဒေါ်လေးဝူတို့သည် ကုဟွိုက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။ ဖေးကျီအန်းမှလွဲ၍ တစ်မိသားစုလုံးသည် လူအုပ်အလယ်တွင် သေသပ်စွာ ရပ်နေကြသည်။ ရဲများက မျက်နှာများနှင့် နှာခေါင်းများ ပွန်းပဲ့နေသော လူငယ်အချို့ကို ခေါ်ဆောင်သွားပြီး သူတို့နှင့် စကားပြောနေကြသည်။

သူ့ခေါင်းဆောင် စကားမပြောခင်မှာပဲ ရှောင်ကျိုးက သော့ကို အမြန်ထည့်ပြီး ကားကို လူအုပ်ဘက် မောင်းသွားခဲ့သည်။

ပိုမိုနီးကပ်လာသောအခါ ရှောင်ကျိုးသည် လုနန်သည် လှပသော မင်္ဂလာဝတ်စုံ ရှည်ကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို သတိပြုမိရာ ကြည့်ရှုသူများစွာ၏ မျက်လုံးများကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။

ဖေးကျီအန်းလည်း လူအုပ်ထဲမှ လုနန်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။