Chapter 17

အနီးအနားတွင် ရဲများက ဖေးကျန့်အား လူဆိုးများကို နှိမ်နင်းပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ ဤရာဇဝတ်သားများသည် ငယ်စဉ်ကလေးဘဝကတည်းက သင်ခန်းစာမရခဲ့သော ဒေသခံမိဘမဲ့များဖြစ်ပြီး လွတ်လပ်ရေးမရမီကပင် ပြဿနာရှာခဲ့ကြပြီး မကောင်းမှုမျိုးစုံကို ကျူးလွန်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ခေါင်းဆောင် ဖမ်းဆီးခံရပြီးနောက် သူတို့သည် ရာဇဝတ်မှုငယ်များ စတင်ကျူးလွန်ခဲ့ကြသည်။

ဒီတစ်ခါတော့ သူတို့က မိန်းမတစ်ယောက်ကို အနိုင်ကျင့်ဖို့ အပြစ်ကြီးကြီးကျူးလွန်ဖို့ မိုက်မဲစွာ ကြိုးစားခဲ့ကြပေမဲ့ သူ့လို သန်မာတဲ့သူတစ်ယောက်နဲ့ ကြုံတွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ဖေးကျန့်က သူတို့ငါးယောက်လုံးကို ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ နှိမ်နင်းခဲ့သည်။

ရဲများက ထိုလူငယ်၏ အရည်အချင်းကို အထင်ကြီးစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ "မင်း အရင်က လေ့ကျင့်ဖူးလား။ ငါးယောက်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း နိုင်တာ အထင်ကြီးစရာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် စိတ်မကြီးပါနဲ့။ ဒီတစ်ခါ သူတို့က မင်းလောက် မမာခဲ့ဘူး။ နောက်တစ်ခါ ပိုသန်မာတဲ့လူနဲ့ ကြုံရနိုင်တယ်၊ အဲ့ဒီအခါ မင်းကပဲ လဲကျသွားနိုင်တယ်။"

"ငါးယောက်ဆိုတာ ဘာမှ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော့်အဖေက ပိုတောင် သန်မာသေးတယ်" ဖေးကျန့်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချွေးသုတ်ရင်း လုနန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အဲ့ဒီလူဆိုးတွေကို ပြောလိုက်တယ်၊ သူတို့ မနိုင်ရင် သူ့ကို အစားခေါ်သွားလို့ရတယ်လို့။ အဲ့ဒါ အဆင်မပြေဘူးမလား။"

ရဲတွေ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

လုနန်က ဖေးကျန့်ကို နောက်သလို ထိုးလိုက်တော့ သူတို့နှစ်ယောက် ပိုပြီး ရင်းနှီးသွားကြသည်။

ရယ်မောပြီးနောက် ရဲများက အလေးအနက်ထား၍ မေးမြန်းခဲ့သည်။ “လူငယ်လေး၊ ရဲအရာရှိ ဖြစ်ဖို့ စိတ်ဝင်စားလား”

ဖေးကျန့် နောက်ဆုံးတော့ ကြွားလုံးထုတ်ဖို့ မှန်ကန်တဲ့နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့သွားသည်။ သူက သူ့အဝတ်ပေါ်က တံဆိပ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဒီနှစ် ကောလိပ်တက်မှာ။ ဘွဲ့ရဖို့ လေးနှစ်လောက် လိုသေးတယ်"

"တော်လိုက်တာ ကောင်လေး၊ မင်းရဲ့ အနာဂတ်က တောက်ပနေမှာ!" ရဲအရာရှိက ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ကောလိပ်ကျောင်းသားတစ်ယောက်ပဲ၊ ရပ်ကွက်ရဲ ဖြစ်ချင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။

ကားပေါ်တွင် ဖေးကျီအန်းသည် ဖေးကျန့်နှင့် လုနန်တို့ ပျော်ရွှင်စွာ နောက်ပြောင်နေကြသည်ကို ကြည့်ပြီး ရှောင်ကျိုးကို တွန့်ဆုတ်စွာ မေးလိုက်သည်။ "သူတို့ ဘယ်တုန်းက ဒီလောက် ရင်းနှီးသွားတာလဲ"

ရှောင်ကျိုး - "..." ကူညီကြပါ၊ ဒါ မေးခွန်းသတ်ပြီလား။

“ထားလိုက်ပါတော့” ဖေးကျီအန်းက ရှောင်ကျိုးပြန်မဖြေမီ ပြောလိုက်သည်။ “မင်း သူတို့နဲ့အတူ ရဲစခန်းသွားပြီး အဲ့ဒီလူဆိုးတွေကို ကိုင်တွယ်သင့်တယ်။”

ရှောင်ကျိုး၏ မျက်နှာအမူအရာ လေးနက်သွားသည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ အကြီးအကဲ။"

ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် ရှောင်ကျိုးသည် ရဲများထံ ချဉ်းကပ်ကာ အလေးပြု၍ မိမိကိုယ်ကို ဖေးကျန့် ၏ အုပ်ထိန်းသူအဖြစ် မိတ်ဆက်ခဲ့ပြီး နောက်ဆက်တွဲကိစ္စများအတွက် ရဲစခန်းသို့ လိုက်ပါသွားလိုကြောင်း တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ရဲအရာရှိ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤလူငယ်သည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှစွမ်းဆောင်နိုင်တာက—သူ၏မိသားစုသည် စစ်ရေးနောက်ခံရှိတာကြောင့်ပင်။

ဖေးကျန့် က သူ့ကို မြင်တော့ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ရှောင်ကျိုး၊ မင်း ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ"

လုနန်လည်း အံ့သြသွားသည်။ ရှောင်ကျိုးက သူတို့ ဒီမှာ ရှိမှန်း ဘယ်လိုသိတာလဲ။

နှစ်စက္ကန့်အကြာတွင် သူမသည် စစ်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော ဖေးကျီအန်းလည်း လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဒေါ်လေးဝူက ဖေးကျီအန်းကို မြင်တော့ အရမ်းပျော်သွားပြီး အဘိုးကြီးကို အမြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ "အဘိုးကြီး ကျန်း၊ ဒါ ကျွန်မရဲ့ သားမက်ပါ"

“သားမက်၊ မမလေးနဲ့ ဓာတ်ပုံရိုက်ချင်လား”

ဖေးကျီအန်းက လုနန်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

လုနန် နားမလည်နိုင်စွာ တွေးနေတယ်။ " ဘာလို့ ငါ့ကို ကြည့်နေတာလဲ"

နောက်ဆုံးတွင် လုနန်သည် ဖေးကျီအန်း သက်ပြင်းတစ်ချက် အသာချကာ ပြောလိုက်သည်ကို မသိမသာ မြင်လိုက်ရပုံရသည်။ "ကောင်းပြီ"

စတူဒီယိုထဲတွင် မင်္ဂလာဝတ်စုံဝတ်ထားသော သတို့သမီးနှင့် ယူနီဖောင်းဝတ်ထားသော စစ်သားတို့သည် ကုလားထိုင်နှစ်လုံးတွင် ထိုင်နေကြသည်။ နှစ်ဦးစလုံးသည် တောင့်တင်းသော အမူအရာများ ရှိနေသည်။

အဘိုးကြီးက ဒါကိုမြင်တော့ မကျေနပ်မှုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက် ပိုနီးနီးကပ်ကပ် နေသင့်တယ်။ မိန်းမပျိုလေး၊ မင်း အစောပိုင်းက ဓာတ်ပုံတွေ အရမ်းကောင်းတယ်။ အခု ဘာလို့ မလုပ်နိုင်တာလဲ"

လုနန် - "..."

သူမ အံကြိတ်ရင်း ဖေးကျီအန်း ဘက်သို့ လက်ဆန့်

လိုက်သည်။

ဖေးကျီအန်း ခဏတာ တွေဝေသွားသော်လည်း လုနန်၏ လက်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး သူမကို ကြည့်ရန် ခေါင်းအနည်းငယ် ငုံ့လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အဘိုးကြီးက ရှပ်တာကို နှိပ်လိုက်သည်။ ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီးနောက် သူက တုံ့ပြန်ချက်ပေးခဲ့ရာ လုနန်၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို အမြဲတမ်း ချီးမွမ်းခဲ့ပြီး ဖေးကျီအန်း၏ ခေါင်းငုံ့ခြင်းဖြင့် နောက်ဆုံးတစ်ချက်က ပြီးပြည့်စုံသော အဆုံးသတ်ကို ပေးစွမ်းကြောင်း အထူးချီးကျူးခဲ့သည်။

လုနန် - "..." အရမ်းကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

အိမ်အပြန်လမ်းတွင် လုနန်သည် မိသားစုဓာတ်ပုံကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ ယနေ့မှသာ သူမ၏ အိမ်ထောင်ရေးနှင့် ပတ်သက်၍ လက်တွေ့ဆန်သော ခံစားမှု အနည်းငယ် စတင်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် တာဝန်ယူမှုမရှိဘဲ ချိန်းတွေ့ရုံသာ သိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အိမ်ထောင်ရေး၏ အဓိပ္ပာယ်ကို မည်သို့သိနိုင်မည်နည်း။

အချိန်အကြာကြီး စဉ်းစားပြီးနောက် မည်သည့်နိဂုံးမှ မရောက်ဘဲ သူမသည် ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ ပစ်ပယ်လိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ 'ဖြစ်ချင်ရာ ဖြစ်ပါစေတော့။ ငါ ငါ့ဘာသာငါပဲ နေမယ်။'

တံခါးဝတွင် လုနန်သည် ကားပေါ်မှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆင်းလာခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ဝင်ပေါက်တွင် မှောင်မိုက်ပြီး ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် လုနန် ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်နေပြီး သူမကို အရှင်လတ်လတ် ဝါးစားချင်နေသည့်နှယ် ဖြစ်နေသည်။

လုနန် - "..." ? ? အစ်မကြီး၊ ရှင်ကရော ဘယ်သူလဲ။

“အန်တီ၊ ဘယ်ကနေ လှည့်လာတာလဲ”

ဖေးကျန့်က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။ သူ့အန်တီ၏ မျက်နှာအမူအရာက လုနန်ကို ဆုတ်ဖြဲပစ်ချင်နေသည့် ပုံစံမျိုး ပေါက်နေသည်။ ထို့နောက် သူ တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟန် တူသည်… 'ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။'

'အန်တီ?' လုနန်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဤအမျိုးသမီးသည် ဖေးကျီအန်း၏ ညီမလား။ သူမ၏ နာမည်က ဘယ်သူပါလိမ့်။

ဝတ္ထုထဲတွင်မူ သူမသည် ဇာတ်လိုက်မ၏ နောက်ခံကို မုန်းတီးပြီး ဖေးမိသားစုနှင့် လက်ထပ်ခြင်းမှ တားဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး၌ ဇာတ်လိုက်မက သူမ ပါးရိုက်လိုက်ရာ ဇာတ်လိုက်မရှေ့တွင် ထပ်မံ၍ မာနတင်ပြနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

ဤဧည့်သည်သည် ပြဿနာရှာရန် ရည်ရွယ်ပုံရသည်။

'ကျစ်၊ ဒီအန်တီက ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ။ ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာအောင် ဆိုးသွမ်းခဲ့ပေမဲ့ ဘာတစ်ခုမှ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိဘူးပဲ။'

သေချာပေါက် ဆယ်နှစ်ကြာ ဆူပူလှုပ်ရှားမှုများပြီးနောက် သူမ၏ မွေးရာပါ မာနကြီးမှုသည် အနည်းငယ်မျှပင် မလျော့ပါးခဲ့ပေ။ တကယ်တော့ ပို၍ပင် တိုးလာခဲ့သည်။

လုနန်သည် သူမ၏ ပုံပျက်ပန်းပျက်နှင့် ရက်စက်သော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျောချမ်းသွားသည်။

“အရမ်းရုပ်ဆိုးတာပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘယ်လောက်ရုပ်ဆိုးနေလဲဆိုတာတောင် သိရဲ့လားမသိဘူး”

ဖေးမင်ရှသည် ဖေးကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် နူးညံ့သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ဒေါ်လေးဝူက ကုဟွိုက်ကို ပွေ့လျက် ကားထဲမှ ဆင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မဲ့ပြုံးပြလိုက်သည်။ “ငါ မလာခဲ့ရင် မင်းအိမ်က တခြားတစ်ယောက်ရဲ့ အပိုင်ဖြစ်သွားပြီး မင်းအဖေကလည်း တခြားတစ်ယောက်အတွက် ဖခင်ကောင်းနေရာ ဝင်ယူနေလိမ့်မယ်”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဖေးကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ဖေးကျီအန်း၏ မျက်နှာလည်း မိုက်မှောင်သွားသည်။

“ဟွန်း၊ အထဲမှာ ပြောကြတာပေါ့” ဖေးကျီအန်း ကားထဲမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဖေးမင်ရှသည် မိသားစုပြဿနာများကို ကိုယ်ရေးကိုယ်တာအဖြစ် ထိန်းသိမ်းရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် တစ်လှမ်းမျှ နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

အစပိုင်းတွင် အေးချမ်းသာယာခဲ့သော အငွေ့အသက်သည် အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် တင်းမာလာခဲ့သည်။ ရှောင်ကျိုးမှာ ပြဿနာရှိသည်ဟု ရိပ်မိသဖြင့် အစောစီးကပင် တိမ်းရှောင်သွားခဲ့သည်။ ဒေါ်လေးဝူမှာမူ အိပ်ပျော်နေပြီဖြစ်သော ကုဟွိုက်ကို စိုးရိမ်တကြီး ပွေ့ချီထားရင်း လုနန်နှင့် ဖေးကျီအန်းတို့ကို အချိန်တိုင်း ခိုးကြည့်နေခဲ့သည်။

လုနန်က ဒေါ်လေးဝူကို စိတ်အေးအေးထားရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

သူမ၏ ဖေးကျီအန်းနှင့် လက်ထပ်ခြင်းသည် ဥပဒေအရ အကာအကွယ် ပေးထားသော စစ်မှုထမ်းလက်ထပ်ခြင်းဖြစ်ပြီး သူမသည် သူ့၏ တရားဝင်ဇနီးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ ယောင်းမက သူမကို မကြိုက်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။

သူမသည် ဖေးကျီအန်းကို ကွာရှင်းရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းနိုင်ပါ့မလား။

အကယ်၍ သူမသည် ထိုမျှ စွမ်းအားကြီးမားပါက ဖေးကျီအန်းနှင့် သူမ၏ လက်ထပ်ခြင်းသည် မူလကပင် ဖြစ်ပေါ်လာမည် မဟုတ်ပေ။

ပြီးတော့ ဖေးကျီအန်းဟာ သူတစ်ပါးရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံရမယ့်လူစားမျိုးလား။

သိသိသာသာပဲ မဟုတ်ဘူး။ လုနန်မှာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ စရိုက်ကို ကောင်းကောင်း ခန့်မှန်းနိုင်တဲ့ ဉာဏ်ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် ဤအချက်အလုံးစုံကို ဆန်းစစ်ပြီးနောက် သူမသည် ပြဿနာရှာတတ်သော ယောင်းမသည် သူမကို အများဆုံး လှောင်ပြောင်ခြင်း၊ အနည်းငယ် နှောင့်ယှက်ခြင်း သို့မဟုတ် သူမ၏ ယောက္ခမရှေ့တွင် သူမအကြောင်း မကောင်းပြောခြင်း စသည်တို့ကိုသာ ပြုလုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအရာအားလုံးသည် သူမအတွက် အရေးမကြီးပေ။

သူမသည် ဖေးကျီအန်း၏ ချစ်ခင်မှုကို မရှာဖွေသလို ဖေးမိသားစုထဲသို့ သမီးချွေးမကောင်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းရန်လည်း စီစဉ်ထားခြင်း မရှိပေ။ ယောင်းမက ပြဿနာရှာချင်ပါက လုနန်လည်း တုံ့ပြန်နိုင်ပြီး ပြန်လည် ထိုးနှက်နိုင်သည်။ ယောင်းမက သူမအကြောင်း ယောက္ခမရှေ့တွင် မကောင်းပြောချင်ပါက ပြောပါစေ၊ သူမအတွက် ဘာမှ အကုန်အကျမရှိပေ။

'ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူ လုပ်ချင်တာ လုပ်နိုင်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သခင်မလေးက ဘယ်တော့မှ မတရားခံရမှာ မဟုတ်ဘူး။'

'ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ၊ သူ့ယောင်းမက သူ့ရဲ့ ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ဘဝထဲကို ဖျော်ဖြေမှုတချို့တောင် ထပ်ထည့်ပေးနိုင်တယ်လေ။'

ထို့ပြင် ဝတ္ထုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဇာတ်လိုက်မကို ဒုက္ခပေးရန် ယောင်းမ၏ ကြိုးပမ်းမှုများသည် ကြာရှည်မခံခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ ဉာဏ်ရည်မှာ သိပ်မမြင့်မားနိုင်ပေ။

အထဲရောက်သည်နှင့် ဖေးမင်ရှသည် သူမ၏ အိတ်ကို ဆိုဖာပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ပြဿနာရှာရန် စတင်လိုက်သည်။ “ဟဲ့ နင်၊ နင့်မျိုးရိုးနာမည်ကိုတောင် မှတ်မိသေးရဲ့လား”

လုနန်က ပြန်ဖြေသည်။ “ကျွန်မရဲ့မျိုးရိုးနာမည်က လု၊ ရှင့်ရဲ့မျိုးရိုးနာမည်က ဖေး မဟုတ်လား”

ဖေးမင်ရှသည် တစ်ခဏမျှ စကားမပြောနိုင်ဘဲ လုနန်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လုနန်သည် သူမ၏ ဆူပူမှုကို လေးစားစွာ နားထောင်ပြီး အနည်းငယ် လိမ္မာပါးနပ်ကာ မတရားခံရသည့် ပုံစံမျိုး ပြသလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားသည်။ ထို့နောက် လုနန်က ဖေးကျန့်ကို အနိုင်ကျင့်သည့် ကိစ္စကို ပြန်ဆွဲထုတ်ပြီး သူမသည် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသည့် မိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ထုတ်မည်ဟု စိတ်ကူးထားသည်။

သို့သော် လုနန်က သူမမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဘာလို့ မပြုမူခဲ့တာလဲ။

ဖေးကျန့်လည်း လုနန်ကို ကြည့်ပြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ့မိထွေးက သူ့အဒေါ်ရှေ့မှာ အနည်းဆုံးတော့ သမီးချွေးမကောင်းတစ်ယောက်လို ပြုမူလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ တိုက်ရိုက်ပြန်တိုက်ခိုက်နေသည်။

သူက ရှောင်ဟွိုက်အတွက် သူမကို အနည်းငယ် ကာကွယ်ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့ပေမဲ့ သူမက လုံးဝမလိုအပ်ဘူးဆိုတာ ထင်ရှားလာသည်။

ဖေးကျီအန်း တစ်ယောက်သာ တည်ငြိမ်နေပြီး သူ့အစ်မ ပြဿနာရှာခြင်းကိုလည်း မတားဆီးသလို လုနန်က သူ့အစ်မကို မျက်နှာမပေးသည့်အတွက်လည်း အပြစ်မတင်ပေ။

လုနန်သည် အိပ်ပျော်နေသော ကလေးငယ်ကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ဒေါ်လေးဝူကို “ဒေါ်လေးဝူ၊ ရှောင်ဟွိုက်ကို အပေါ်ထပ်ခေါ်သွားပေးပါ။ ဒီနေ့ သူ ပင်ပန်းနေတယ်၊ သူ့ကို မနှိုးနဲ့”

“အိုး၊ ဟုတ်ကဲ့ပါ” သခင်မလေးက အကြောမာကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ ဒေါ်လေးဝူသည် သူမ၏ သခင်မလေးသည် မတရားမှု သိပ်မခံရတော့မည်ကို သိရှိသဖြင့် ရှောင်ဟွိုက်ကို အပေါ်ထပ်သို့ ချီသွားလေသည်။

“နင်!” ဖေးမင်ရှ သည် ဒေါသထွက်ပြီး အံတကြိတ်ကြိတ်ဖြစ်နေသည်။ လုနန်၏ လျစ်လျူရှုသည့် သဘောထားသည် သူမ တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသည့် အရာဖြစ်သည်။

“အစ်ကို၊ သူ့ရဲ့ သဘောထားကို ကြည့်ပါဦး။ ဒါ အစ်ကို အိမ်ခေါ်လာတဲ့ ချွေးမကောင်းပဲ။ အမေသာ သူ ဒီလိုဖြစ်နေတာကို သိရင် ဖေး မိသားစုထဲကို လက်ထပ်ဖို့ ဘယ်တော့မှ သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး”

ဖေးမင်ရှက ဖေးကျီအန်းကို တိုင်တန်းလိုက်သည်။ အစ်ကိုဖြစ်သူက ထိုသို့သောသူကို အဘယ်ကြောင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်ကို သူမ အမှန်တကယ် နားမလည်နိုင်ပေ။ သူမက ငယ်ရွယ်ပြီး လှပနေရုံသက်သက်ကြောင့်လား။

တကယ်တမ်းတော့ ယောက်ျားတွေက တော်တော် အပေါ်ယံဆန်တာပဲ။

ဖေးကျီအန်းက ပြန်ဖြေသည်။ “သူက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ”

“ဘယ်သူနဲ့မှ ယှဉ်လို့မရတဲ့ တောသူမတစ်ယောက်ပဲ!” ဖေးမင်ရှက မထေမဲ့မြင်ပြုသည့် အမူအရာဖြင့် လုနန်၏ အဝတ်အစားများကို လှမ်းကြည့်ကာ မချေမငံ ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် ဤသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြုလုပ်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ၏ အတိတ်က အတွေ့အကြုံများအရ ထိုပညာမဲ့ တောသူမများကို ထိုသို့ ဆက်ဆံလိုက်သည်နှင့် မျက်နှာပင် မကြည့်ရဲအောင် ရှက်ရွံ့သွားတတ်ကြသည်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် လုနန် အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အဆင်ပြေအောင် အစိမ်းရောင်စစ်ဝတ်စုံကို ပြောင်းဝတ်ထားသည်။ ရာသီဥတုပူလို့ စစ်ဘောင်းဘီ အစိမ်းရောင်ပဲဝတ်ပြီး အပေါ်ကတော့ တီရှပ်ကြီးတစ်ထည်နဲ့ ဆံပင်ကို ကျစ်ဆံမြီးကြီးထိုးပြီး ကျောနောက်မှာ ချထားသည်။

ဖေးမင်ရှ၏ စတိုင်ကျသော သားရေဖိနပ်ငယ်လေးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက လုနန်၏ ဝတ်စုံသည် အနည်းငယ် ဟောင်းနွမ်းကာ ကျေးလက်ဆန်နေပုံရသည်။

သို့သော်လည်း ဆိုရိုးစကားအတိုင်း ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝတ်စုံပင်ဖြစ်စေ၊ လှပသောသူ ဝတ်ဆင်ပါက ကွဲပြားခြားနားစွာ မြင်ရသည်။

ချောင်ချိသော ချည်တီရှပ်ကြောင့် လုနန်သည် ပိုမိုသွယ်လျနေပြီး စစ်အစိမ်းရောင်ဘောင်းဘီသည် သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်များကို ဖုံးအုပ်ထားကာ နူးညံ့လှပသော အသားအရေကို ပေါ်လွင်စေသည်။ အထူးသဖြင့် သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ် အနည်းငယ် ပေါ်နေသည်မှာ ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။

လုနန်၏ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အလှအပနှင့်ဆိုလျှင် တောဆန်သည်ဆိုသော အစအနပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သို့သော် ဖေးမင်ရှက ဤအရာအားလုံးကို လျစ်လျူရှုကာ လုနန်၏ အရည်အသွေးနိမ့် ဝတ်စုံများကိုသာ အာရုံစိုက်ပြီး သူမကို မရပ်မနား စိုက်ကြည့်ကာ တိုက်ခိုက်နေခဲ့သည်။

လုနန် - ' ? ? ဘာဖြစ်ချင်နေတာလဲ? ရှင်က ဒီလုမမလေး ကျွန်မနဲ့ အဝတ်အစားလာပြိုင်နေတာလား'

သူမ ဂျာကင်ကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး ကြီးမားသော တီရှပ်၏ အောက်ဘက်ကို ထုံးလိုက်ကာ မလိုက်ဖက်သော ဖိနပ်များကို ချွတ်လိုက်ရာ သူမ၏ နူးညံ့ဖြူစွတ်သော ခြေထောက်များ ပေါ်လာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ကျစ်ဆံမြီးကို ဖြေချလိုက်ပြီး ဦးခေါင်းနောက်ဘက်တွင် ပန်းပုံစံ ထုံးလိုက်ရာ သူမ၏ ဖြူဖွေးသော လည်တိုင် ပေါ်လွင်လာသည်။ ဆံပင်အနည်းငယ် လည်တိုင်ပေါ်သို့ ကျနေသည်မှာ သဘာဝဆန်သော ဆွဲဆောင်မှုတစ်မျိုးကို ပေါင်းစပ်ပေးပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်နှာနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။