Chapter 18
Vol. 2 Ch. 18
သူမသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ခါးထောက်လိုက်ပြီး ဖေးမင်ရှ ကြည့်ရှုရန် ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပိုစ့်ပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် ဖေးမင်ရှကို အပေါ်အောက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံ—ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်မှသည် ခါးကို ဖုံးအုပ်ထားသော ပွယောင်းယောင်း အင်္ကျီအထိ၊ နောက်ဆုံးတွင် ခေတ်မမီတော့သော အနက်ရောင်ဖိနပ်တို့အထိ—အားလုံးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မထေမဲ့မြင်ပြုသည့် အမူအရာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်မှာ “ဒီလောက်ပဲလား။ ဘာမှ အထင်ကြီးစရာ မကောင်းဘူး” ဟု ပြောလိုက်သကဲ့သို့ပင်။
“ဖွီး…” ဖေးကျန့် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ လူတစ်ယောက်က သူ့အဒေါ်၏ လှောင်ပြောင်မှုကို ခံရပြီး ပြန်လည် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်ကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ သူ့မိထွေးသည် တကယ်ကို ဖျော်ဖြေမှု ပေးနိုင်သူပင်။
အဓိကကတော့ လုနန် တကယ်ပဲနိုင်သွားပြီလို့ သူ ခံစားရပြီး ရယ်တာကို မရပ်နိုင်တော့ဘူး။
ဖေးကျီအန်း လည်ချောင်းကို အနည်းငယ် ရှင်းလိုက်သည်။
'အား!!!!!!' ဖေးမင်ရှ ဒေါသထွက်လွန်းလို့ ပေါက်ထွက်တော့မည်။ သူမသည် လုနန် ၏ ခြေထောက်များကို လက်ညှိုးထိုးကာ အော်လိုက်သည်။ “နင်၊ နင်က အရှက်ကိုမရှိဘူး!”
လုနန်က သူမမေးကို မော့လိုက်ပြီး သူမ၏ ခြေသလုံးနှင့် ဖိနပ်များကို ကြည့်ရန် ညွှန်ပြလိုက်သည်။
ဖေးမင်ရှ - “…”
“အစ်ကို! အစ်ကို ဒါကို ဘာမှ မလုပ်တော့ဘူးလား” သူမသည် ဒေါသတကြီး အော်လိုက်ရာ အိမ်နီလေးသို့ လာရသည့် အကြောင်းရင်းကို လုံးဝ မေ့သွားခဲ့သည်။ သူမ စဉ်းစားမိသည်မှာ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုနှင့် လုနာမည်ခံ အမျိုးသမီးသည် ဘဝတွင် အဆင်ပြေမည် မဟုတ်ကြောင်း သေချာစေရန်သာ ဖြစ်သည်။
“တောကတက်လာတဲ့သူအကြောင်း ပြောနေတာလား” ဖေးကျီအန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ “အဲ့ဒီလိုဆိုရင် ငါကလည်း ‘မျက်နှာမပြရဲတဲ့ တောသူတောင်သား’ တစ်ယောက်ဆိုတာ နင်သိသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်”
ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဖေးကျန့် နှင့် လုနန် နှစ်ဦးစလုံး အံ့အားသင့်စွာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဖေးမင်ရှ၏ မျက်နှာမှာမူ ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားသည်။
“ငါ ငါ .. အဲ့လိုပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး…” ဖေးမင်ရှက ထစ်အစွာ ပြောရင်း ရှင်းပြရန် အခက်တွေ့နေသည်။
“အဲ့ဒါဆို ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ” ဖေးကျီအန်းက ဖိအားပေး မေးလိုက်သည်။
“ငါ ဆိုလိုတာက…” ဖေးမင်ရှသည် စကားထစ်အသွားပြီး ဖေးကျီအန်း၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရန် မစွမ်းနိုင်တော့ပေ။ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ဖေးကျန့် နှင့် လုနန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ “သူပဲ!”
ဖေးမင်ရှက လုနန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ဆက်ပြောသည်။ “သူက ဖေးကျန့် ကို အနိုင်ကျင့်တယ်! လူတွေ အများကြီးပဲ မြင်လိုက်တယ်။ သူက ရှောင်ကျန့် ကို ဂရုစိုက်ဖို့ ယီမေ့ကျယ်ကျဲ က ထားခဲ့တဲ့ ဒေါ်လေးစွင်းကိုတောင် မောင်းထုတ်ပစ်လိုက်သေးတယ်!”
နောက်ဆုံးတွင် အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ဖေးမင်ရှသည် အနည်းငယ်သော ယုံကြည်မှုကို ပြန်လည်ရရှိကာ လုနန် ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်သည်။
သို့သော် ဒါသည် အပြင်ပန်းသဘောသက်သက်ဖြစ်ပြီး သူမသည် သူမ၏ ယခင်က ခံစားချက်များကို လုံးဝ မဖယ်ရှားနိုင်သေးကြောင်း မည်သူမဆို မြင်နိုင်ပေသည်။
ဖေးကျန့် သူ့မျက်နှာကို လက်နဲ့အုပ်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ့မှန်းဆချက်မှန်နေပုံပင်။ ယဲ့ဟွေဟွေ့ အဲ့ဒီမိုက်မဲတဲ့ကောင်မလေးက သူ့စကားကို နားမထောင်ဘဲ တိတ်တိတ်လေး သွားတိုင်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ သူ့အဒေါ်က တကယ်ရယ်စရာကောင်းသည်။ သူ့ကို ဂရုစိုက်ဟန်ဆောင်ပြီး လုနန်ကို ဖိနှိပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ။ သူက လူညံ့လို့ ထင်နေတာလား။
“သူ ကျွန်တော့်ကို အနိုင်မကျင့်ပါဘူး” ဖေးကျန့်က လုနန် ကို ကာကွယ်ပြောဆိုလိုက်သည်။ “ဒေါ်လေးစွင်းကို ကျွန်တော့်အဖေက အလုပ်ထုတ်လိုက်တာပါ။ သူက ပိုက်ဆံတွေ ခိုးပြီး အိမ်က ပစ္စည်းတွေကို ယူနေလို့ အလုပ်ထုတ်ခံရတာ။ အဲ့ဒါ လုနန် နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး”
“လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး!”
ဖေးမင်ရှက သူ့တောင်းဆိုမှုကို ပြတ်ပြတ်သားသား ပယ်ချလိုက်သည်။ သူမသည် လုနန်က ဖေးကျန့်ကို အနိုင်မကျင့်ခဲ့သည်ကိုလည်း မယုံကြည်သလို ဒေါ်လေးစွင်းက ထိုသို့သော လုပ်ရပ်များကို ကျူးလွန်မည်ဟုလည်း မယုံကြည်ပေ။ ဒေါ်လေးစွင်းက အမှန်တကယ် ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့ပါက ဖေးကျီအန်းက သူမကို အဘယ်ကြောင့် ကြာမြင့်စွာကပင် အလုပ်မထုတ်ခဲ့ဘဲ လုမျိုးရိုး ပေါ်လာမှ အလုပ်ထုတ်ခဲ့ရသနည်း။
ဖေးကျန့် မှာ ကူကယ်ရာမဲ့ ဖြစ်နေသည်။ သူ့အဒေါ်သည် ဆင်ခြင်တုံတရားမရှိသူ ဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။ ပြောရတာ ရိုင်းပေမယ့် ဆင်ခြင်တုံတရားရှိတဲ့ အငြင်းပွားမှုတွေကို သူမ နားလည်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ သူ ဘယ်တော့မှ မမျှော်လင့်တော့ဘူး။
သူက လုနန် ကို ပခုံးတွန့်ပြလိုက်ပြီး သူ့ဘက်က အကောင်းဆုံး လုပ်ခဲ့ကြောင်း ပြသလိုက်သည်။
အင်း…
သူမသည် ဘက်လိုက်ရုံသာမက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဖြောင့်မတ်သူလို့ ထင်နေသူလည်း ဖြစ်သည်။
လုနန်သည် သူမ၏ ဉာဏ်ရည်နှင့်ဆိုလျှင် ဝတ္ထုထဲက ဇာတ်ကောင်ဆိုပါက ဇာတ်လိုက်မက သုံးခန်းအတွင်း အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ စာရေးသူသည် လူကြီးမိဘများကို ထောက်ထား၍ သူမကို လက်ခံထားရခြင်း ဖြစ်မည်။
ဇာတ်လိုက်မအတွက် ခက်ခဲလှသည်။
ယခုအခါ သူမသည် ဖေးကျီအန်းက သူ့ကိုယ်သူ "ယဉ်ကျေးမှုမရှိသော တောသူတောင်သား" ဟု အဘယ်ကြောင့် ပြောဆိုခဲ့သည်ကို စိတ်ဝင်စားနေပြီး ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ဖေးမင်ရှ အဘယ်ကြောင့် တစ်ခဏမျှ ကြောက်ရွံ့မှု ပြသခဲ့သည်ကိုလည်း စိတ်ဝင်စားနေသည်။
တစ်စက္ကန့်မျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း လုနန်သည် အရေးပါသော ပြဿနာတစ်ခု ရှိနေရမည်ကို သိလိုက်သည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဖေးမင်ရှက အကြောင်းအရာကို လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
“ဘာလို့ မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ” ဖေးကျီအန်းက မေးလိုက်သည်။
နောက်တစ်ကြိမ် သူက ပြန်လှန်မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။ လုနန်၏ စိတ်ထဲတွင် သူမသည် မျက်လုံးများကို လှန်လိုက်သည်။ ဖေးကျီအန်း၏ ပထမဆုံး ပြန်လှန်မေးခွန်းက ဖေးမင်ရှကို စကားမပြောနိုင်အောင် လုပ်ခဲ့သည်။ ဤဒုတိယမေးခွန်းကလည်း သူမကို ထိတ်လန့်သွားစေနိုင်ပေမည်။ သူမသာ ဖေးမင်ရှ ဖြစ်ပါက ယခုအချိန်တွင် PTSD ရနေလိမ့်မည်။
သို့သော် ဖေးမင်ရှက သူမသင်ခန်းစာကို လုံးဝ မသင်ယူခဲ့ပေ။ သူမက ယုံကြည်မှုရှိရှိနဲ့ အခိုင်အမာ ပြောလိုက်သည်။ “ရှောင်ကျန့် ရဲ့ သူငယ်ချင်းက သူ့ကို သူ့မိထွေးက အနိုင်ကျင့်တယ်လို့ ပြောတာကို တစ်ယောက်ယောက်က မြင်ခဲ့တယ်။ ရှောင်ကျန့်က အဲ့ဒီမှာ ရှိနေတော့ လုမျိုးရိုး အမျိုးသမီးက သူ့သူငယ်ချင်းရှေ့မှာ သူ့ကို အနိုင်ကျင့်တာ အမှန်ပဲ၊ ဒါကြောင့် ဒီကောလာဟလ စဖြစ်တာပဲ”
ဖေးကျီအန်းက ဖေးကျန့် ကို ပြေးစေ၍ အပြစ်ပေးသည့် ကိစ္စကိုမူ သူမ ဖော်ထုတ်ရဲခြင်း မရှိပေ။
“ပြီးတော့ ဒေါ်လေးစွင်းက မေကျယ်ကျဲက စီစဉ်ပေးထားတဲ့ နန်နီပါ။ သူ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် ဒီမှာ အလုပ်လုပ်ခဲ့တာ။ သူက မိသားစုဆီက ခိုးယူဖို့ လောက်ထိ ဘယ်လိုလုပ် အရူးထမှာလဲ။ တချို့လူတွေက သူ့ကို တမင်သက်သက် ချောက်ချနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်!”
သူမသည် ဤစကားကို ပြောရင်း လုနန်ကို တမင်သက်သက် ကြည့်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ” ဖေးကျီအန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဖေးကျန့် ကို လှည့်ကြည့်ကာ “ဖေးကျန့်၊ မင်းအဒေါ်က မင်းသူငယ်ချင်းက မင်းကို မင်းမိထွေးက အနိုင်ကျင့်တယ်လို့ မင်းရှိနေတုန်းက ပြောခဲ့တယ်လို့ ပြောတယ်။ အဲ့ဒါ အမှန်လား”
“မဟုတ်ဘူး!” ဖေးကျန့် ချက်ချင်း ကန့်ကွက်ပြီး အခြေအနေကို လျင်မြန်စွာ ရှင်းပြသည်။ “... ကျန့်ခိုင်ပင်းက ကျန်းယွီနဲ့ စနောက်နေတာပါ။ ယဲ့ဟွေဟွေ့ နားထောင်ပြီး နားလည်မှုလွဲလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒီအချိန်ကတည်းက ကျွန်တော် ငြင်းခဲ့ပေမဲ့ ဘယ်သူက သူက အဲ့လောက် တုံးအပြီး ကျွန်တော့်ကို မယုံဘဲ တိုင်လိုက်လိမ့်မယ်လို့ သိမှာလဲ”
ဖေးမင်ရှ အနည်းငယ် ရှက်သွားသည်။ အခြေအနေတွေ ဒီလိုဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ဒါ နားလည်မှုလွဲမှားတာတော့ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒေါ်လေးစွင်းကို အလုပ်ထုတ်တာက သေးငယ်တဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူးလို့ သူမ အခုထိ ခံစားနေရတုန်းပင်။
ဖေးကျန့်၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ဖေးကျီအန်းက ပြောသည်။ “ငါ့စာကြည့်ခန်းက အံဆွဲထဲက အပြာရောင်စာရင်းစာအုပ်ကို သွားယူပြီး မင်းအန်တီကို ပေးလိုက်။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ ဖတ်တတ်လိမ့်မယ်လို့ ငါယုံတယ်”
ဖေးကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် စာရင်းစာအုပ် ဘယ်နေရာတွင် ရှိသည်ကို အတိအကျသိရှိသဖြင့် လျင်မြန်စွာ အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားပြီး မကြာမီ စာရင်းစာအုပ်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်လျက် ပြန်ဆင်းလာခဲ့သည်။
“ကြည့်လိုက်ပါဦး။ ဒါက ဒေါ်လေးစွင်းရဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ငွေစာရင်းမှတ်တမ်းတွေပဲ။ မင်းရဲ့တူက အကုန် မှတ်တမ်းတင်ထားတာဆိုတော့ သူ့လက်ရေးကို ခင်များ မှတ်မိမှာ သေချာပါတယ်။”
ဖေးမင်ရှ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး စာရင်းစာအုပ်ကို လှန်ကြည့်လာသည်။ သူမ ဖတ်လေလေ၊ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက ပို၍ ဆိုးရွားလာလေလေဖြစ်သည်။ ဒါသည် ဖေးကျန့်၏ လက်ရေး အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ သူသည် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် သူ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သော အိမ်ထိန်းကို ချောက်တွန်းဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေ။
ဒါသည် ဒေါ်လေးစွင်းသည် ငွေကြေးနှင့် ပစ္စည်းဥစ္စာ အမြောက်အများကို အလွဲသုံးစားလုပ်ခဲ့ကြောင်း အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်သည်။
“ကျွန်မ…” ဖေးမင်ရှ ထစ်အသွားပြီး ရှုပ်ထွေးနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ အခြေအနေကို သူမ နားလည်မှုလွဲမှားခဲ့ကြောင်း သိသော်လည်း ဝန်ခံလိုစိတ် မရှိပေ။ ယခုအချိန်အထိပင် သူမသည် လုနန်သည် လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်သေးဟု ယုံကြည်နေဆဲဖြစ်သည်။
“ဖေးမင်ရှ၊ အခုကစပြီး ငါ့မိသားစုကိစ္စတွေမှာ ဝင်မပါနဲ့တော့။ ငါ့မိန်းမနဲ့ သားကို ငါ ဘယ်လိုစီမံခန့်ခွဲလဲဆိုတာကို နင် လာပြောနေစရာ မလိုဘူး။ ဒါ ငါ နောက်ဆုံးပြောတာပဲ”
ဖေးကျီအန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်အေးစက်နေသည်။ သူ့ကို ထိုသို့ မြင်သောအခါ ဖေးကျန့် က သူ့အဒေါ်သည် အမှန်တကယ်ပင် ရက်စက်သူဖြစ်သည်ဟု ထင်လိုက်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာလာပြီဖြစ်သည့်တိုင် သူ့အဖေသည် အမြဲတမ်း စကားတည်သူဖြစ်သည်။ သူ့အဒေါ်သာ သူတို့မိသားစုကိစ္စများတွင် နောက်တစ်ကြိမ် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် ကြိုးစားပါက…
ဖေးကျန့် တုန်လှုပ်သွားသည်။
သူ့အဒေါ်က ဘာလို့ သူ့မိသားစုကိစ္စတွေမှာ အမြဲဝင်ပါနေတာလဲ သူနားမလည်ပေ။ အဖေက သူ့ကို တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ပေမဲ့ သူက ဘယ်တော့မှ သင်ခန်းစာမယူဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ မတူတော့ဘူးလို့ သူမျှော်လင့်ခဲ့သည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူသည် သူ့အဒေါ်၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဉာဏ်ရည်ကို အထင်ကြီးလွန်းခဲ့သည်။
နောက်တစ်ကြိမ် သူမသည် လုနန်ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။
ဖေးကျန့် - “…”
လုနန်သည် ဤအခြေအနေတွင် သူမ အပြစ်ကင်းစင်သည်ဟု ခံစားရသည်။ ဤထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှု မည်သို့ အဆုံးသတ်မည်ကို သူမ ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးသားဖြစ်၍ ပျင်းရိစွာ တွေးလိုက်သည်မှာ “မြန်မြန်ပြီးပါတော့။ ငါ ပင်ပန်းနေပြီ”
ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူမ မျက်နှာထားတစ်ချက်လေးလွဲသွားပြီး ဖေးမင်ရှက သူမကို အချိန်ကိုက် ဖမ်းမိလိုက်သည်။
ဖေးမင်ရှသည် လုနန်၏ ပျင်းရိမှုကို ရန်စမှုအဖြစ် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုလိုက်သည်။ ဒါသည် ဖေး မိသားစုထဲသို့ လက်ထပ်ဝင်ရောက်ရန် မသန့်ရှင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များရှိသည့် မြှူဆွယ်တတ်တဲ့မိန်းမ လုနန် အပေါ် သူမ၏ အမြင်ကို ပိုမို ခိုင်မာစေခဲ့သည်။ ယခု သူမ တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း လုနန်သည် နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်ကျန့် အတွက် ပြဿနာများ ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်ဟု ဖေးမင်ရှက ယုံကြည်ခဲ့သည်။
ထို့အပြင် ဖေးကျီအန်းက သူမကို လေးစားမှုမပြခဲ့ပေ။ သူက သူမကို လူစိမ်းတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံခဲ့ရာ သူမ၏ မကျေနပ်မှုကို ပိုတိုးပွားစေခဲ့သည်။
သူမ မကျေနပ်မှု ပိုများလာလေလေ၊ သူမသည် ဖေးကျီအန်းနှင့် ဖေးကျန့်၏ ဘဝများတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လိုစိတ် ပိုမို ပြင်းပြလာလေလေဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ၏ အစ်ကိုအတွက် လူစိမ်းတစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ သူ့၏ ညီမရင်း ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြလိုသည်။
သူမ၏ ကြီးထွားလာသော မကျေနပ်မှုသည် သူမ၏ ဆိုးရွားသော ကံကြမ္မာကို နှစ်သက်နေပုံရသည့် လုနန် အပေါ် မုန်းတီးမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
အငြိုးထားသည့် စိတ်ဖြင့် လုနန်ကို မဲ့ပြုံးပြလိုက်သည်။ “နင် ဘာလို့ ဒီလောက် မာနကြီးနေရတာလဲ။ ငါ့အစ်ကိုက ယီမေ့ကျယ်ကျဲ ကြောင့် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာ လက်မထပ်ဘဲ နေခဲ့တာ။ နင် ဒီကို ရောက်တာ ရက်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတာကို သူ့နေရာကို နင်ယူနိုင်လိမ့်မယ်လို့ တကယ်ထင်နေတာလား”
“ငါ ပြောပြမယ်၊ အိပ်မက် မက်တာ ရပ်လိုက်!”
ထိုစကားများ သူမ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လုနန်၏ မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲသော်လည်း ဖေးကျီအန်း၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားသည်။
ထိုစဉ် ဖုန်းသံမြည်လာခဲ့သည်။
သုံးကြိမ်မြည်ပြီးနောက် မည်သူမျှ မကိုင်သည်ကို ဖေးကျန့် သတိပြုမိသဖြင့် သူ ဖုန်းကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
“ဟယ်လို? ဘာ!?”
သူသည် ဖေးမင်ရှကို ရုတ်တရက် ကြည့်လိုက်ရာ ပြောမထွက်နိုင်သော ကျိန်ဆဲစကားတစ်ခွန်းကို မြိုသိပ်ထားဟန် ပေါ်နေသည်။
“ စုန့်ချန်က အစာအဆိပ်သင့်ပြီး ဆေးရုံတင်ထားရတယ်၊ အခု ကုသမှုခံယူနေတယ်” ဖေးကျီအန်းကို လှမ်းကြည့်ရင်း သတင်းကို လျင်မြန်စွာ ပြောပြလိုက်သည်။
“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ!” ဖေးမင်ရှက ပြတ်ပြတ်သားသား မေးလိုက်သည်။
အငြင်းပွားရင်း အချိန်မဖြုန်း မနေတော့ဘဲ အဖွဲ့လိုက် ချက်ချင်း ဆေးရုံသို့ အလျင်အမြန် သွားကြပြီး ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် လုနန်ပါ လိုက်သွားခဲ့သည်။
ဖေးကျန့်သည် ဦးလေးဖြစ်သူထံမှ ဖုန်းဖြင့် အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြချက်ကိုသာ ရရှိခဲ့သည်။ အန်တီစွင်းက ရှောင်ချန်းကို နို့တိုက်ခဲ့သော်လည်း ချန်းသည် နို့သောက်ပြီးနောက် ဝမ်းလျှောခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပင်၊ ဦးလေးဖြစ်သူသည် ရှောင်ချန်းကို ကြည့်ရန် အဘွားဖြစ်သူ၏ အိမ်သို့ သွားဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် ရှောင်ချန်းကို အချိန်မီ ဆေးရုံသို့ ပို့ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ မဟုတ်ပါက နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာများ ကြီးမားနိုင်ချေရှိသည်။
အန်တီစွင်းက ရှောင်ချန်းကို ပြုစုစောင့်ရှောက် နေကြောင်း ဖေးကျန့် ကြားသောအခါ သူ၏အဒေါ်အား အံ့သြလွန်းလို့ စကားပင် မပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။
သူတို့မိသားစုသည် အန်တီစွင်းကို အလုပ်ဖြုတ်ပြီးသားဖြစ်သော်လည်း သူ၏အဒေါ်က အဘယ်ကြောင့် အလုပ်ဖြုတ်ခဲ့သည်ကိုပင် မမေးဘဲ ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်။
သူမသည် ခဏမျှပင် မစဉ်းစားခဲ့ဖူးဘူးလား။ အကယ်၍ အရေးကြီးသော အကြောင်းပြချက်မရှိလျှင် သူ့ဖခင်က သူတို့မိသားစုအတွက် ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ လုပ်ကိုင်ခဲ့သော နာနီကို အကြောင်းမဲ့ ထုတ်ပယ်ပါ့မလား။
ခုနကလည်း သူ၏အဒေါ်က လုနန်ကို အန်တီစွင်းကို ချောက်ချသည်ဟုပင် စွပ်စွဲခဲ့သေးသည်။ အန်တီစွင်းက သူမကို လှည့်စားခဲ့ခြင်းမှာ ပို၍ ရှင်းလင်းလာသည်။
ဒါက စိတ်ပျက်စရာကောင်းလွန်းလှသည်။
နောက်တစ်ကြိမ်တွင်လည်း အတူတူပင်။ မိသားစုကို မေးမြန်းခြင်းထက် ပြင်ပလူ၏ တစ်ဖက်သတ် စကားကို ပို၍ ယုံကြည်တတ်သည်။ ဤသို့ မျက်စိစုံမှိတ် ယုံကြည်ခြင်းသည် စိတ်ပျက်စရာကောင်းသည်။
---
အရေးပေါ်ခန်းဝင်ပေါက်သို့ ရောက်သောအခါ ဖခင်ဖေး
နှင့် မာမားဖေးတို့အပြင် ဖေးမင်ရှ၏ ခင်ပွန်း စုန့်ယဲ့ပင်း တို့လည်း ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။ ဖေးမင်ရှက သူမ၏ ခင်ပွန်းလက်မောင်းကို ထိတ်လန့်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
"ချန်းချန်း ဘယ်လိုလဲ? မြန်မြန်ပြော!"
"အရင်ဆုံး စိတ်အေးအေးထားပါ" စုန့်ယဲ့ပင်းက ဖေးမင်ရှ နောက်တွင် ရပ်နေသော ယောက်ဖဖြစ်သူ ဖေးကျီအန်း ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူက ဇနီးဖြစ်သူကို နှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးစားရင်း "ဆရာဝန်တွေက တတ်နိုင်သမျှ ကြိုးစားနေကြတယ်။ ဆေးရုံကလည်း အကောင်းဆုံး အရေးပေါ်ဆရာဝန်တွေကို ခေါ်ထားတယ်"
"ဘယ်လိုလုပ် စိတ်မပူဘဲ နေနိုင်မှာလဲ?"
ဖေးမင်ရှသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ သူမ၌ သားတစ်ဦးတည်းသာ ရှိပြီး စုန့်ချန်းကို မွေးဖွားစဉ်က မီးဖွားရန် ခက်ခဲခဲ့ပြီး ဆရာဝန်က သူမအတွက် နောက်ထပ်ကလေးယူရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။ စုန့်ချန်းသည် သူမ၏ အသက်လိုပင်။
သူမက စုန့်ယဲ့ပင်းကို ဘေးသို့ တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး အရေးပေါ်ခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူက ပြန်ဆွဲထားပြီး ရှင်းပြလိုက်သည်။ "အခု မင်းဝင်သွားလို့ အကူအညီဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ချန်းချန်းကို ဆရာဝန်တွေ ကယ်တင်နေတာကို မင်းက အာရုံပျက်စေရုံပဲ ရှိမယ်"
"ဘယ်လိုလုပ် အကူအညီမဖြစ်ရမှာလဲ? ငါ သူ့အမေပဲ!" သူမက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်ပြီးနောက် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ မျက်ရည်များဖြင့် ပြိုလဲကျသွားသည်။