Chapter 20

စုန့်ချန်း၏ အခြေအနေ တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် စုန့်ယဲ့ပင်းသည် ဖြစ်စဉ်အား တိုင်ကြားရန် ရဲစခန်းသို့ ချက်ချင်းသွားခဲ့သည်။ ဖေးကျီအန်းက ရှောင်ကျိုးအား ကားမောင်းစေပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း လိုက်ပါခဲ့သည်။ ထိုအခါ ဖေးကျန့်ကလည်း လိုက်ပါလိုကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။

လုနန် - “...” သူမ လိုက်သွားသင့်လား ဒါမှမဟုတ် နောက်မှာပဲ နေခဲ့သင့်လား။

'နောက်တာပါ။ သေချာပေါက် သူမက သူတို့နဲ့အတူ လိုက်သွားမှာပေါ့။'

မာမားဖေး၊ ဖေးမင်ရှတို့နှင့် အကြည့်ချင်းဖလှယ်ရင်း ဤနေရာတွင် နေခဲ့ဖို့က ရွေးချယ်စရာပင် မဟုတ်ပေ။

ရဲစခန်းသို့ ရောက်ရှိသော် စုန့်ယဲ့ပင်းက အခြေအနေအား ရှင်းပြခဲ့ပြီး ရဲများကလည်း အလေးအနက်ထား ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသည်။ အာဆင်းနစ် ရောနှောနေသည့် နို့မှုန့် သောက်သုံးပြီးနောက် သူတို့၏ ကလေးများ ဆေးရုံတက်ရသည့် ဖြစ်စဉ်များကို မိသားစုများစွာက တိုင်ကြားထားပြီး ဖြစ်သည်။ အပြင်းထန်ဆုံး အခြေအနေတွင် ကလေးတစ်ဦးသည် ကယ်ဆယ်ရေး ကြိုးပမ်းမှုများ ပြုလုပ်သော်လည်း အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။

ရဲများနှင့်အတူ သူတို့သည် အန်တီစွင်း၏ အိမ်သို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။

အန်တီစွင်းအား ချက်ချင်း ဖမ်းဆီးခဲ့သည်။

သူမသည် စုန့်ချန်း၏ ဖြစ်စဉ် ဖြစ်ပွားပြီးနောက် မည်သည့်နေရာသို့မျှ မသွားခဲ့ပေ။ သူမအတွက် အလုံခြုံဆုံးနေရာဟု ယူဆကာ အိမ်တွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် နောက်တစ်ကြိမ် စဉ်းစားကြည့်သော် သက်ကြီးပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် မည်သည့်နေရာသို့ ထွက်ပြေးနိုင်မည်နည်း။

အန်တီစွင်း၏ မိသားစု (၆) ဦးသည် စတုရန်းမီတာ သုံးဆယ်မှ လေးဆယ်ခန့် ကျဉ်းမြောင်းသော အခန်းနှစ်ခန်းပါ အိမ်တွင် နေထိုင်ကြသည်။ ရဲများ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် အန်တီစွင်း ၏ သားနှင့် ချွေးမတို့မှာ အလုပ်သို့ သွားရောက်နေကြပြီး သူမတစ်ဦးတည်း မြေးမသုံးဦး၊ တစ်နှစ်အောက် ကလေးငယ်တစ်ဦးတို့နှင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ကလေးငယ်မှာ ဝဖြိုးပြီး ကျန်းမာနေကာ ဖျော့တော့ပြီး ပိန်လှီသော အစ်မသုံးဦးနှင့် သိသိသာသာ ကွာခြားနေသည်။ သူ့အား ကောင်းစွာ ဂရုစိုက်ထားကြောင်း သိသာလှသည်။

ဤအချိန်တွင် စုန့်ယဲ့ပင်းသည် အန်တီစွင်းက ချန်းချန်း၏ နို့မှုန့်အား အဘယ်ကြောင့် လဲလှယ်ခဲ့ရသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းမာသန်စွမ်းပြီး ဝတုတ်နေသော ကလေးငယ်သည် အိမ်ထဲသို့ လူအများအပြား ဝင်ရောက်လာခြင်းကို မသိဘဲ ကုတင်ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသည်။ စုန့်ယဲ့ပင်းသည် ဆေးရုံခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေဆဲ သူ၏သားအား ပြန်လည်တွေးမိကာ သူ့မျက်လုံးများ ချက်ချင်း နီရဲလာခဲ့သည်။

'ဘယ်လိုတောင် ဆိုရွားတဲ့လူလဲ! သူမ မြေးအတွက် ကောင်းမွန်သော နို့မှုန့်ကို ပေးပြီး အခြားသူတစ်ဦးရဲ့ ကလေးကို အဆိပ်ပါတဲ့ နို့မှုန့် ပေးနေတာ။'

စုန့်ယဲ့ပင်းက သူမ၏ အဖိုးတန်မြေးအား စူးစိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် အန်တီစွင်းက ပြောလိုက်သည်။ “ရှင်တို့ ဘာလိုချင်တာလဲ” သူမက သူ့အမြင်ကို ကွယ်ရန် ချက်ချင်း ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့သည်။

"ဒီလိုဈေးကြီးတဲ့ နို့မှုန့်မျိုးကို ငါတို့ မတတ်နိုင်ဘူး။ ဒီမှာ ရှင်တို့ ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် သူမသည် တုန်ရီနေသော မိန်းကလေးသုံးဦးအနက် အကြီးဆုံးကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

" ဘာမှမလုပ်တတ်တဲ့ကောင်မ၊ နင် ဒီလိုပဲ ရပ်နေပြီး သူတော်ကောင်းယောင်ဆောင်မနေနဲ့၊ လာပြီး နင့်မောင်လေးကို အခန်းထဲ ခေါ်သွား"

အကြီးဆုံး မိန်းကလေးသည် တုန်ရီနေရင်း သူမ၏ မောင်လေးကို ပွေ့ချီလိုက်ရာ ကျန်မိန်းကလေးငယ်နှစ်ဦးက သူတို့အစ်မ၏ အင်္ကျီစကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆွဲကိုင်ကာ နောက်ခန်းသို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။

လုနန်သည် သူမတစ်ကိုယ်လုံး စိတ်မသက်သာရမှု ဖုံးလွှမ်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမက မဲ့ပြုံးပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်ဆီ ကျွန်မတို့ နို့မှုန့်လာရှာတယ်လို့ ဘယ်သူပြောလို့လဲ"

စုန့်ယဲ့ပင်းသည် သူ့ယောက်ဖ၏ ဇနီးအသစ်အား အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ထိုမျှ မြန်ဆန်စွာ တုံ့ပြန်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

အန်တီစွင်းက သူမတစ်ခုခု ပေါ့လျော့မိလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ ကြောက်ရွံ့မှုက သူမမျက်နှာပေါ်တွင် ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း စုန့်ချန်း၏ နို့မှုန့်အား သူမ လဲလှယ်ခဲ့ကြောင်းကို ခေါင်းမာစွာ ငြင်းဆန်နေခဲ့သည်။

ပိုဖိအားပေးခံရသောအခါ သူမက ကသောင်းကနင်း လုပ်လာပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒီမှာ ရဲတွေက လူကို ရိုက်နေပါတယ်!"

နောက်ဆုံးတွင် ရဲများသည် အန်တီစွင်း၏ နေအိမ်တွင် မည်သည့် နို့မှုန့်ကိုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့သော်လည်း အိမ်နီးချင်းတစ်ဦးက ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

အိမ်နီးချင်း ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အန်တီစွင်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမက ထိုအိမ်နီးချင်းအား အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ထွက်သွား၊ ထွက်သွား၊ ငါ့အိမ်က နင်တို့ကို မကြိုဆိုဘူး"

အိမ်နီးချင်းမှာ အန်တီစွင်းနှင့် သက်တူရွယ်တူ အဘွားအိုတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အန်တီစွင်း၏ ဒေါသတကြီး စကားများကို လျစ်လျူရှုကာ သူမက ရဲများအား စွင်းယွဲ့ဟွာ၏ သားသည် အနီးနားရှိ ဈေးမှ နို့မှုန့်ဗူး နှစ်ဗူးအား ပုံမှန် ခိုးယူလေ့ရှိကြောင်း ပျော်ရွှင်စွာ အသိပေးခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်လခန့်က အိမ်နီးချင်း၏ ချွေးမလည်း ကလေးမွေးဖွားခဲ့ပြီး အန်တီစွင်းထံမှ နို့မှုန့်ဗူးတစ်ဗူးအား ဈေးကြီးပေး ဝယ်ယူခဲ့သည်။

နို့မှုန့်ကို လအနည်းငယ်ပင် မသုံးရသေးခင် ကလေးသည် ပြင်းထန်စွာ ဖျားနာခဲ့သည်။ သူတို့ နို့မှုန့်သုံးခြင်းကို ရပ်လိုက်သောအခါ ကလေး၏ ကျန်းမာရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ ဒီကိစ္စက အန်တီစွင်းအား မျက်နှာချင်းဆိုင်တွေ့ပြီး ရှင်းပြင်ချက်ရယူရန် သူတို့ကို လှုံ့ဆော်ခဲ့သည်။ သို့သော် အန်တီစွင်း၏ မိသားစုသည် ငြင်းဆန်ရုံသာမက အိမ်နီးချင်း၏ သားကိုပါ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။

ပြောဆိုနေရင်း အိမ်နီးချင်းသည် မျက်ရည်များ သုတ်နေခဲ့သည်။ စွင်းယွဲ့ဟွာ၏ သားမှာ ထွားကျိုင်းသန်မာပြီး သူမ၏ သားမှာမူ အားနည်းပိန်လှီကာ ထိုသို့အချင်းပွါးရာတွင် မြေပြင်ပေါ်လဲကျသည်အထိ ရိုက်နှက်ခံခဲ့ရကာ နောက်ပိုင်းတွင် သုံးရက်ကြာ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲနေခဲ့သည်။

ဤအခြေအနေမှစ၍ ထိုမိသားစုနှစ်စုသည် ရန်သူများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။ အိမ်နီးချင်း မပစ်လိုက်သော အရည်အသွေးနိမ့် နို့မှုန့် ဗူးတစ်ဝက်အား သူမ၏ ချွေးမက ရဲအရာရှိထံသို့ ချက်ချင်း လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။

အိမ်နီးချင်း၏ ချွေးမက နို့မှုန့်ကို ယူလာပြီး စုန့်ယဲ့ပင်း ယူလာသော နို့မှုန့်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်သောအခါ အရသာ အတိအကျ တူညီနေသည်။

စွင်းယွဲ့ဟွာက ဘေးအိမ်က အဘွားအိုအား ဒေါသတကြီး ကြည့်ကာ ညစ်ညမ်းသော ကျိန်စာများကို တတွတ်တွတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အား၊ နင် အဖွားကြီး၊ နင့်မှာ ဖင်ပေါက်မပါဘဲ ကလေးမမွေးနိုင်ဘူးဟဲ့..."

ထို့နောက် ရဲအရာရှိဘက်သို့ ဝမ်းနည်းသော အမူအရာဖြင့် လှည့်ကာ သူမက ပြောလိုက်သည်။

"ရဲဘော်၊ သူက ကျွန်မကို လိမ်လည်ပြီး စွပ်စွဲနေတာပါ။ ကျွန်မတို့ နှစ်ဖက်မိသားစုက ဆက်ဆံရေးမကောင်းဘူး။ သူမပြောတာကို ရှင်တို့ အလေးအနက်ယူလို့ မရဘူး"

ပစ္စုပ္ပန်တွင် ရှိသူအားလုံးသည် ဤရုတ်တရက် အမူအရာပြောင်းလဲမှုကြောင့် အံ့အားသင့်ခဲ့ကြသည်။

လုနန်ပင်လျှင် အသိအလင်း ရရှိခဲ့သည်။ ထိုအိမ်ထိန်းသည် အနီရောင်အိမ်ငယ်လေးတွင် သူမ၏ အရည်အချင်းများကို အပြည့်အဝ မပြသခဲ့ပုံရသည်။

စုန့်ယဲ့ပင်းသည် စိတ်ပျက်အားငယ်ကာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့တတ်သူတစ်ဦးက ဖေးမင်ရှအား မည်သို့ လှည့်ဖြားပြီး သူမ၏ သားအား ထိခိုက်စေခဲ့သည်ကို စဉ်းစားရင်း သူသည် နာကျင်မှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှု နှစ်ခုလုံး ခံစားနေရသည်။ စွင်းယွဲ့ဟွာသည် ဖေးမင်ရှအား သူမ၏စိတ်ထဲတွင် တစ်ခါမျှ ငတုံးမ ဟုခေါ်ခဲ့ဖူးပါလေစဟု တွေးမိသည်။ (နင် အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်လိုက်ပြီပဲ)

ဘေးအိမ်က အဘွားအိုကတော့ ဒီတိုင်း ထိုင်နေမယ့်သူ မဟုတ်ပါ။ သူမက စွင်းယွဲ့ဟွာ၏ မျက်နှာကို တံတွေးထွေးကာ သူမ၏ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးရင်း ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"အား၊ အား၊ အား၊ စွင်းယွဲ့ဟွာ၊ နင် ငါ့ရှေ့မှာ ဆက်ပြီး ဟန်ဆောင်နေတုန်းပဲ။ နင့်မျက်နှာကို ငါ မခွာပစ်ရင် ငါ့နာမည် ဝမ် မဟုတ်တော့ဘူး... နင် သားကိုပဲချစ်တတ်တဲ့ မိန်းမယုတ်မ၊ နင့်မြေးမနဲ့ ချွေးမကို နင် ဘာတွေ လုပ်ထားလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်စမ်း။ နင့်မှာ လူအသိစိတ် မရှိဘူး။ လူတွေကို နောက်တစ်ခါ ထိခိုက်အောင် မလုပ်နိုင်အောင် သူတို့ကို မြန်မြန် ဖမ်းတော့"

အိမ်နီးချင်း၏ အာပေါင်အာရင်းသန်စွာ ဆဲဆိုခြင်း ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ရဲများက စွင်းယွဲ့ဟွာအား နောက်ဆုံးတွင် ပြောခဲ့သည်။

"စွင်းယွဲ့ဟွာ၊ မင်းရဲ့ လေသံကို ဂရုစိုက်ပါ။ မင်း သား အဲဒီနို့မှုန့် ဘယ်ကဝယ်လာလဲဆိုတာ ငါတို့ အလွယ်တကူ ရှာတွေ့လိမ့်မယ်။ မင်း ရိုးသားစွာ ဝန်ခံသင့်တယ်။ မင်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရင် ပိုပေါ့တဲ့ ပြစ်ဒဏ် ရနိုင်တယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ မင်း အကျိုးဆက်တွေကို ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်"

သူမ၏သား ပါဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စွင်းယွဲ့ဟွာ ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ "ရဲဘော်၊ ဒါက ကျွန်မသားနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။ ချန်းချန်း ရဲ့ နို့မှုန့်ကို ကျွန်မ ပြောင်းလိုက်တာပါ။ ဈေးကနေ အရည်အသွေးနိမ့် နို့မှုန့်ကိုလည်း ကျွန်မပဲ ဝယ်လာတာပါ။ ဒါက ကျွန်မသားနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး၊ ရဲဘော်"

ဘေးအိမ်က အဘွားအိုနှင့် သူမ၏ ချွေးမတို့သည် သက်သာရာရသွားခဲ့ပြီးနောက် ရဲအရာရှိငယ်တစ်ဦးက သူတို့အား အပြင်သို့ ထွက်ခိုင်းခဲ့သည်။ ချွေးမက သူမ၏ ယောက္ခမအား စိုးရိမ်တကြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ စွင်းယွဲ့ဟွာကို ကျွန်မတို့ အပြည့်အဝ စော်ကားမိသွားပြီ။ နောက်ပိုင်း သူတို့ လက်စားပြန်ချေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

အဘွားအိုကမူ သူမအား စိတ်ချရစေသည့် အကြည့်တစ်ချက်ပေးခဲ့ပြီး ရဲအရာရှိငယ်အား ပြောကြားခဲ့သည်။ "ရဲဘော်၊ ကျွန်မတို့မှာ ထပ်ပြီး ပေးစရာ သဲလွန်စတွေ ရှိပါသေးတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့လက ကျွန်မသားက စွင်းယွဲ့ဟွာ ရဲ့သား ကျောက်တာ့ပေါင်းက ဒီအရည်အသွေးနိမ့် နို့မှုန့်ကို တခြားသူတွေဆီက ဝယ်ရုံတင်မကဘဲ ဈေးကြီးပေး ပြန်ရောင်းခဲ့တာကိုပါ သိခဲ့ရတယ်"

စွင်းယွဲ့ဟွာနှင့် သူမ၏သား ထောင်ထဲရောက်သွားသောအခါ သူတို့မိသားစုသည် ထိုကဲ့သို့ ဆိုးရွားသော အိမ်နီးချင်းနှင့် အတူနေစရာ မလိုတော့သည့်အပြင် စွင်းယွဲ့ဟွာ၏ ချွေးမသည် သူမ၏ သားနှင့် သမီးတွေကို ခေါ်ကာ နောက်အိမ်ထောင်ပြုနိုင်ပြီး ကျောက်တာ့ပေါင်း ၏ ရိုက်နှက်ခြင်းကိုလည်း ခံရတော့မည် မဟုတ်ပေ။ မိခင်နှင့် သမီးတို့သည် ကောင်းမွန်သော ဘဝကို နေထိုင်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး သူမကိုယ်တိုင်လည်း ကောင်းမှုတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သည်ဟု မှတ်ယူနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ရဲအရာရှိငယ်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူသည် သူတို့၏ ထွက်ဆိုချက်များကို ချက်ချင်း အလေးအနက်ထားကာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို အသေးစိတ် ပြောပြရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

အထဲတွင် စုန့်ယဲ့ပင်းက အံကြိတ်ကာ သူအသိဆုံးဖြစ်လိုသည့် မေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။

"ဒီနို့မှုန့်က အဆိပ်ရှိတယ်ဆိုတာ ခင်ဗျား သိလား"

စွင်းယွဲ့ဟွာ၏ မျက်လုံးများ မတည်မငြိမ် ဖြစ်သွားသည်။

"ငါ... နို့မှုန့်ရောင်းတဲ့သူက တစ်လ၊ နှစ်လလောက် သောက်လည်း ဘာမှ မဖြစ်ဘူးလို့ ပြောတာပဲ။ ထောက်ပံ့ရေးနဲ့ စျေးကွက်သမဝါယမမှာ ရတဲ့ နို့မှုန့်နဲ့လည်း သိပ်မကွာဘူးလေ"

"အဆိပ်မရှိရင် ဘာဖြစ်လို့ ခင်ဗျားမြေးကို မတိုက်တာလဲ"

စွင်းယွဲ့ဟွာသည် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အပြစ်ကင်းစင်နေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ ညည်းညူနေခဲ့သည်။ 'စုန့်ချန်းရဲ့ နို့မှုန့်က ပိုကောင်းနေလို့ မဟုတ်ဘူးလား။'

သူမ၏မြေးသည် ယခင်က အရည်အသွေးနိမ့် နို့မှုန့်ကို သောက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း မည်သည့်ပြဿနာမှ မရှိခဲ့ပေ။ ချမ်းသာသော ကလေးများသည် ထိုမျှ နူးညံ့လွန်း၍ ဈေးပေါသော ပစ္စည်းများကိုပင် မသောက်နိုင်ကြချေ။

စွင်းယွဲ့ဟွာ နောင်တရနေခဲ့သည်။ စုန့်ချန်းသည် ထိုမျှ ပြင်းထန်စွာ တုံ့ပြန်မည်ကို သူမသိခဲ့လျှင် နို့မှုန့်အားလုံးကို လဲလှယ်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။ တစ်ဝက်ကိုသာ လဲလှယ်ခဲ့လျှင် အကာအကွယ် ရှိနိုင်သေးသည်။

သူမသည် အမြဲတမ်း ပေါ့ဆတတ်သူဖြစ်သည်။ အနီရောင်အိမ်ငယ်လေးတွင် နို့မှုန့်ကိုသာ လဲလှယ်ခဲ့လျှင် ဖေးကျန့် နှင့် သူ့ဖခင်တို့ သတိမပြုမိခဲ့ကြပေ။ မာမားဖေးသည် အနည်းငယ်မျှ အညစ်အစွန်း မခံနိုင်သော်လည်း အချိန်တိုင်း အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နိုင်ဖွယ် မရှိပေ။ စွင်းယွဲ့ဟွာသည် ထိုမှ လွတ်မြောက်ရန် နည်းလမ်း ရှာတွေ့ခဲ့မည်သာ ဖြစ်သည်။

ရဲအရာရှိက ပြောလိုက်သည်။ “စွင်းယွဲ့ဟွာ၊ ကျွန်ုပ်တို့နဲ့အတူ စခန်းကို လိုက်ခဲ့ပါ”

စွင်းယွဲ့ဟွာ က သူမ၏သား အဆင်ပြေ၊ မပြေ စိတ်ပူနေဆဲဖြစ်ပြီး ရဲစခန်းတွင် သူမ ဘာဖြစ်လာမည်ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုကာ ပြောလိုက်သည်။ “ရဲဘော်၊ ကျွန်မသားကရော ဘယ်လိုလဲ”

လုနန်လည်း စွင်းယွဲ့ဟွာရဲ့ ကံကြမ္မာကို သိချင်နေခဲ့သည်။ ပြန်လာတဲ့လမ်းမှာ သူမ ခဏတာ တွေဝေသွားပြီး ဖေးကျန့် ကို အဓိပ္ပါယ်ပါတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။ ဖေးကျန့် က သူမနားကို ကပ်လာခဲ့သည်။

လုနန်က မေးလိုက်သည်။ “နောက်ဆုံးမှာ စွင်းယွဲ့ဟွာ ဘာဖြစ်သွားမယ်လို့ နင် ထင်လဲ”

ဖေးကျန့် က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “သူ အလုပ်ကြမ်းစခန်းကို သွားရမှာပဲ။ သူက သခင်အိမ်က ပစ္စည်းတွေ ခိုးပြီး ကလေးကို အဆိပ်ပါမှန်းသိတဲ့ အရည်အသွေးနိမ့် နို့မှုန့်တိုက်ခဲ့တာ။ ရှောင်ချန်းသာ တကယ်တစ်ခုခု ဖြစ်သွားခဲ့ရင် သူ့လုပ်ရပ်က ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ အဆိပ်တိုက်ပြီး လူသတ်တာလို့ သတ်မှတ်ခံရမှာ”

လုနန်က သူ့ကို နောက်ပြောင်လိုက်သည်။ “ဟုတ်တာပေါ့ ဖေးရှောင်ကျန့်၊ နင်က ပေကျင်း တက္ကသိုလ်အတွက် ပြင်ဆင်နေတဲ့ ထိပ်တန်းကျောင်းသားတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ ထိုက်တန်ပါတယ်”

“ဟား” ဖေးကျန့်က သူမရဲ့ ချီးကျူးစကားမှာ မရိုးသားလှဘဲ စနောက်သည့် အရိပ်အယောင်ပါနေတာကို သိလိုက်သည်။ သူက ကိုယ်ကို မတ်မတ်ထားပြီး (သူ့ရင်ဘတ်မှာ ကျောင်းတံဆိပ်ချိတ်ထားသည်)

သူ လုနန်ကို မထီမဲ့မြင် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက မရနိုင်လို့ မနာလိုတာပါ"

“ဟားဟား၊ ငါလား။ မနာလိုတာလား” လုနန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ဖေးကျန့်ကို အဓိပ္ပါယ်ပါတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းပြောခဲ့တာကို မှတ်ထား၊ နောက်မှ တချို့လူတွေ ငိုနေရမှာစိုးလို့"

ဖေးကျန့် မှာ ရယ်မောမိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ "မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ငါလား။ ငိုရမှာလား။ ဒီဘဝမှာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဖေးကျီအန်း ရှေ့တွင် နောက်ပြောင်နေကြစဉ် နောက်ကလိုက်ပါလာသော ရှောင်ကျိုးမှာ ချွေးအေးများ ပျံနေခဲ့သည်။ ထိုနှစ်ဦး မည်သည့်အချိန်က ထိုမျှ ရင်းနှီးသွားသည်ကို သူ အံ့သြနေခဲ့သည်။ 'မိထွေးနှင့် လင်ပါသားတို့က ဤသို့ နောက်ပြောင်နိုင်သည်လား။'

လုနန်နှင့် ဖေးကျန့် တို့သည် ကားပေါ်ရောက်သည်အထိ ဆက်လက် စနောက်နေကြသည်။ ဖေးကျန့် က ရှေ့ခန်းတွင် ထိုင်ပြီး လုနန်နှင့် ဖေးကျီအန်းတို့က နောက်ခန်းတွင် ထိုင်လိုက်သောအခါမှ နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်သက်သွားခဲ့ကြသည်။

ကားထဲသို့ ဝင်ရောက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင်သည် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

နွေရာသီညသည် အနည်းငယ် အေးမြနေပြီး လုနန် သည် အင်္ကျီအပါးလေးကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားကာ အပေါ်ဝတ် မပါဘဲ ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လမ်းလျှောက်နေစဉ်တွင် သူမ သတိမပြုမိခဲ့သော်လည်း ကားထဲရောက်သောအခါ သူမ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညှင်းများ ထလာပြီး ကျယ်လောင်စွာ နှာချေလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နွေးထွေးမှုရှိနေသေးသော စစ်ဝတ်အင်္ကျီတစ်ထည်က သူမ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ လုနန်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ဘေးနားရှိ ဖေးကျီအန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

“အမ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

သူမသည် အင်္ကျီအတွင်းသို့ လှိုက်လှဲစွာ ဝင်ရောက်လိုက်ရာ ဖေးကျီအန်း၏ ရနံ့က အဝတ်ပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေသည်။

ဖေးကျီအန်းက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ရပါတယ်”

ရှောင်ကျိုးသည် နောက်ကြည့်မှန်မှတစ်ဆင့် မြင်ကွင်းအား ကြည့်နေရင်း ကျောင်းတံဆိပ်ကို စိတ်ဝင်တစား ကစားနေသော ဖေးကျန့်အား ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် နောက်ခန်းတွင် ဖြစ်ပျက်နေသော အပြန်အလှန်ဆက်ဆံမှုကို သတိမပြုမိပုံရသည့်အပြင် လုနန် နှာချေသည်ဖြစ်စေ၊ မချေသည်ဖြစ်စေ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပုံရသည်။

ရှောင်ကျိုးသည် ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဖေးကျန့် အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာပါက သူသည် သူ့ခေါင်းကို လိမ်ချိုးပြီး ဘောလုံးတစ်လုံးလို ကန်ပစ်လိုက်ချင်လိမ့်မည်။