Chapter 21

သူတို့ အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အခါ ညဉ့်နက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဒေါ်လေးဝူသည် မအိပ်သေးဘဲ ဧည့်ခန်းတွင် စောင့်နေခဲ့သည်။ လုနန်တို့ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ ချက်ချင်း ထရပ်ကာ မီးဖိုချောင်သို့ သွား၍ အစားအစာများကို ပြန်နွှေးခဲ့သည်။

လုနန်က ဧည့်ခန်းရှိ နာရီကို ကြည့်လိုက်ရာ ညဆယ်နာရီကျော်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။

တစ်နေ့တာလုံး ဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်း၊ လူမမာ သွားရောက်ကြည့်ရှုခြင်းနှင့် ပြစ်မှုကျူးလွန်သူအား လိုက်ဖမ်းခြင်းတို့ကြောင့် ပြန်လာသည့်လမ်းတွင်ပင် သူမ၏ ဗိုက်မှာ တဂွီဂွီ မြည်နေခဲ့သည်။

ရှောင်ကျိုးသည် အဆောင်သို့ ပြန်လိုခဲ့သော်လည်း လုနန်က သူ့အား မသွားမီ ညစာစားသွားရန် လှမ်းခေါ်ခဲ့သည်။

ရှောင်ကျိုးက ဖေးကျီအန်းအား ကြည့်လိုက်ပြီး တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ ငယ်ရွယ်သော လုံခြုံရေးအရာရှိတစ်ဦးအနေဖြင့် ခေါင်းဆောင်၏ နေအိမ်တွင် ဆက်စားသောက်နေခြင်းသည် မသင့်တော်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ ထိုသို့ လုပ်ခြင်းက အလေးအနက်မထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေနိုင်သည်။

သို့သော် ခေါင်းဆောင်၏ ဇနီးသည်က ညစာစားရန် ကိုယ်တိုင် ဖိတ်ခေါ်သောကြောင့် ငြင်းဆန်လိုက်ရင် ရိုင်းလွန်းနေမလား။

ရှောင်ကျိုးသည် ပြုံးစိစိဖြင့် ငြင်းဆန်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ဒေါ်လေးဝူအား အစားအစာများ စားပွဲပေါ်သို့ သယ်ဆောင်ရာတွင် ကူညီပြီးနောက် သူသည် ကုလားထိုင်တစ်လုံးအား ဖေးကျန့် ဘေးသို့ ဆွဲယူကာ ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် ဒေါ်လေးဝူ ချက်ပြုတ်ထားသည်များကို အရင်ထဲက စားချင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဒေါ်လေးဝူသည် မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာကာ လူတစ်ဦးချင်းစီအား ကြက်စွပ်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်စီ ပေးခဲ့သည်။ စာနာသော အကြည့်ဖြင့် သူမက ပြောလိုက်သည်။

"ညဉ့်နက်နေပြီ၊ ဘယ်သူမှ ဒီလောက်အလုပ်တွေ ဆက်မလုပ်နိုင်ဘူး။ အားဖြည့်ဖို့ ကြက်စွပ်ပြုတ် မြန်မြန်သောက်ကြ။ ဒီပန်းကန်လေးကတော့ သခင်မလေးကိုယ်တိုင် သေချာ လုပ်ပေးထားတာ"

ဒေါ်လေးဝူသည် အကြီးဆုံး ကြက်စွပ်ပြုတ်ပန်းကန်လုံးအား ဖေးကျီအန်း ရှေ့တွင် ချပေးခဲ့သည်။ ဒါသည် နို့နှစ်ရောင် စွပ်ပြုတ်များ ပြည့်လျှံနေပြီး အနီရောင် ဂိုဂျီဘယ်ရီသီးများ ပေါလောမြောနေသော ပန်းကန်လုံးကြီး ဖြစ်သည်။

ဤမြင်ကွင်းသည် အခြားပန်းကန်များတွင် မရရှိနိုင်သော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖေးကျန့် နှင့် ရှောင်ကျိုးတို့သည် သူတို့၏ သေးငယ်သော ပန်းကန်လုံးများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့တွင် ဂိုဂျီဘယ်ရီသီးများ မပါဝင်ပေ။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ဖေးကျီအန်း၏ စွပ်ပြုတ်ပြည့်နေသော ပန်းကန်လုံးကြီးအား ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် လုနန်အား မျက်လုံးချင်းဆုံကာ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ အလွန်ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။

'ဒီတော့ လုနန်/အကြီးအကဲရဲ့ ဇနီးက ဒီလိုလူမျိုးကိုး'

ဖေးကျီအန်းပင်လျှင် အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာပြီး လုနန် အား လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

လုနန် - “…” ဒေါ်လေးဝူ ရယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်လို့ ပြောပါရစေတော့။ ဒေါ်လေးရဲ့ နွေးထွေးမှုက ရာသီဥတုအေးတဲ့အခါ သက်သောင့်သက်သာရှိမှုကို ပေးစွမ်းနိုင်ပါတယ်။။

'နေပါဦး! သူမ ဒေါ်လေးဝူအား ဖေးကျီအန်း အတွက် စွပ်ပြုတ် ဘယ်တုန်းက ပြင်ဆင်ခိုင်းလို့လဲ? သူမ ဘာလို့ မသိလိုက်တာလဲ?' လုနန်သည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် စိတ်ဖော်နေတဲ့ ဝက်ဝံတစ်ကောင်လို အော်ဟစ်နေခဲ့သော်လည်း မမလေးလုနန်သည် မည်သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင်မဆို ရှက်ရွံ့ခြင်းကို ရှောင်ရှားရန် ဖိအားပေးခံရသည့် လိုအပ်ချက်ရှိသောကြောင့် မျက်နှာပေါ်တွင် တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်နေခဲ့ရသည်။

သူမက လည်ပင်းကို မတ်မတ်ထားကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် ဖေးကျန့်နှင့် ရှောင်ကျိုးအား ပြောလိုက်သည်။

"အော်၊ ဟုတ်သားပဲ။ မင်းတို့အဖေက မင်းတို့ထက် အသက်ကြီးတာဆိုတော့ သူပိုပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စားတာက သဘာဝပဲ။ မင်းတို့ နှစ်ယောက်က ငယ်သေးတာဆိုတော့ နည်းနည်းစားရင် ဘာဖြစ်လဲ"

လုနန်သည် လူကြီးများ ပိုစားသင့်သည်ဟု ဆိုလိုခဲ့သော်လည်း ဖေးကျန့် နှင့် ရှောင်ကျိုးတို့ကမူ ကွဲပြားစွာ အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုခဲ့ကြသည်။

“!!?”

ဟမ်…

ဖေးကျန့် နှင့် ရှောင်ကျိုးတို့သည် ဖေးကျီအန်း၏ မျက်နှာအမူအရာကို မကြည့်ရဲဘဲ ခေါင်းများကို အလျင်အမြန် ငုံ့ချလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ ခေါင်းများမှာ ပန်းကန်လုံးများထဲသို့ ဝင်တော့မတတ်ဖြစ်နေကာ ခုနက ပြောလိုက်သည်များကို မကြားခဲ့ရလျှင် ကောင်းမည်ဟု ဆုတောင်းနေခဲ့ကြသည်။ မနက်ဖြန် သူတို့ နေကို မြင်ရပါ့မလား။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး စိတ်ထဲတွင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ သူမသည် တကယ်ကို ငယ်ရွယ်တဲ့ မိထွေး / အကြီးအကဲ၏ ဇနီးပင်ဖြစ်သည်။ သူမသည် ထိုမျှ ရဲရင့်သောကြောင့် ထိုသို့သော စကားလုံးများကို ပြောရဲခြင်းပင်။

ဖေးကျီအန်းသည် လုနန်အား ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမဆိုလိုသည်မှာ… သူမက သူ့အသက်ကို မကြိုက်ဘူးလား။ ဟုတ်သည်။ သူမသည် သူ့ထက် ဆယ့်သုံးနှစ် ငယ်သည်။

သို့သော် ကုဝေကောကမူ သူ့ထက် တစ်နှစ်ကြီးသည်။

ဤအချိန်တွင် ဒေါ်လေးဝူသည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို ဖုံးအုပ်ကာ ညင်သာစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မရှင်းမလင်းဖြစ်နေသည်။ ထိုအခါမှ လုနန်သည် သူမ၏ စကားလုံးများက နားလည်မှုလွဲမှားမှုကို ဖန်တီးခဲ့ပြီး သူမအား နေရာတွင်ပင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရယ်မောစေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်ကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

သူမ ရှင်းပြချင်ခဲ့သော်လည်း ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သောအခါ ရှင်းပြရန် ခက်ခဲကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူမ မည်သို့ ရှင်းပြနိုင်မည်နည်း။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ရှင့်ကို အသက်ကြီးလို့ စွပ်ပြုတ်ပိုသောက်ဖို့ လိုတယ်လို့ ပြောချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး" သို့သော် သူမက “အသက်ကြီးတယ်” ဟူသော စကားလုံးများကို ရှင်းလင်းစွာ ပြောခဲ့ပြီး ဖေးကျီအန်း၏ အသက်ကို ရှောင်ကျိုးနှင့် ဖေးကျန့်တို့၏ အသက်နှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်ခဲ့သေးသည်။

'ကူညီပါ! သူမ ဘယ်လိုများ ဒီလောက် တုံးနေရတာလဲ။'

သူမသည် တစ်စုံတစ်ဦးက သူမအား လာရောက် ကူညီပေးနိုင်ရန် အသည်းအသန် ဆုတောင်းနေခဲ့သည်။

လုနန်၏ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မှုက အလွန်သိသာလွန်းသောကြောင့် ဒေါ်လေးဝူက သူမ၏ တိတ်ဆိတ်စွာ အကူအညီ တောင်းခံမှုကို ရိပ်မိသွားခဲ့ပုံရသည်။ သူမက အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလဲကာ စိုးရိမ်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သခင်မလေး၊ သခင်မလေးရဲ့ ယောက္ခမအိမ်က သခင်လေးကော ဘယ်လိုနေလဲ"

လုနန်က ကယ်တင်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကလေးက အခြေအနေ တည်ငြိမ်သွားပါပြီ၊ အခု ဆေးရုံမှာ ဆက်နေဖို့ ရှိတယ်။ ဆရာဝန်က အရေးပေါ် အခြေအနေကို ကျော်လွန်သွားတာနဲ့ အိမ်ပြန်ပြီး ကျန်းမာရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်အောင် လုပ်လို့ရပြီလို့ ပြောတယ်"

ဒေါ်လေးဝူသည် လက်များကို ပေါင်းကာ ဘုရားစာအချို့ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ “ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်”

သူမ ရွတ်ဆိုပြီးစီးသောအခါ သူမက မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ ဘာလို့ အဲဒီလောက် ဆိုးရွားသွားတာလဲ"

လုနန်က ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ပြောရရင် ရှည်ပါတယ်။ နည်းနည်း ရှုပ်တယ်။ ထမင်းစားပြီးမှ အန်တီ့ကို အသေးစိတ် ရှင်းပြပါ့မယ်"

ဒေါ်လေးဝူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ အရင်ဆုံး စားကြစို့"

ထို့နောက် ညစာသည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ ဖေးကျန့် နှင့် ရှောင်ကျိုးတို့သည် စားနေစဉ် ခေါင်းပင် သိပ်မမော့ခဲ့ကြပေ။ လုနန်မှာ သူတို့ ခေါင်းများ ပန်းကန်ထဲ မတော်တဆ ပြုတ်ကျသွားမည်ကို အလွန်အမင်း စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် သူမကိုယ်တိုင်လည်း သိပ်မကောင်းလှပေ။ သူမ ဘေးသို့ လှမ်းကြည့်ဖို့ မရဲဘဲ သူမရှေ့မှ အစားအစာများကိုသာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။

ညစာ ပြီးဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဖေးကျန့် နှင့် ရှောင်ကျိုးတို့သည် သူတို့၏ ပန်းကန်များ၊ ဇွန်းခက်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ မီးဖိုချောင်သို့ အပြေးအလွှားသွားကြပြီး လုနန် အတွက် စားပွဲကို သန့်ရှင်းစွာ ချန်ထားခဲ့သည်။

လုနန် - “…” နင်တို့တွေက တကယ် ရက်စက်တာပဲ။

ဖေးကျီအန်းက သူမအား ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီ၏ လက်များကို လိပ်တင်ကာ စားပွဲအား သုတ်ရန် အဝတ်စတစ်ခုကို ယူလိုက်သည်။

လုနန် - “…” သူမ နည်းနည်းလေး အသုံးမဝင်သလို ဖြစ်နေတာ ဘာလို့လဲ။

လုပ်စရာ ဘာမှမရှိတော့သဖြင့် သူမသည် သူမ၏ ကလေးကို သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။

ကလေးငယ်သည် ကောင်းစွာ အိပ်ပျော်နေပြီး ရှည်လျားသော မျက်တောင်များမှာ အသက်ရှူတိုင်း အနည်းငယ် တဖျတ်ဖျတ် ခတ်နေသည်။ သူ၏ ဖြူဖွေးသော မျက်နှာငယ်မှာ လုံးဝန်းကာ နှုတ်ခမ်းများမှာ ချစ်စဖွယ် ရွဲ့နေသည်။

လုနန် ကြည့်လေ၊ ချစ်လေဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမက ကလေး၏ နဖူးကို ညင်သာစွာ ငုံ့နမ်းလိုက်ပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းသောညပါ သားလေး"

သူမ အခန်းထဲမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာလာစဉ် သူမ၏ အခန်းသို့ သွားရောက်အိပ်ရန် လာနေသော ဒေါ်လေးဝူ နှင့် တိုက်မိခဲ့သည်။ လုနန် ခဏ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒေါ်လေးဝူ၊ ဖေးကျီအန်း အတွက် စွပ်ပြုတ်လုပ်ခိုင်းတာ ကျွန်မ မဟုတ်ဘူးလေ။ နောက်တစ်ခါ အဲဒီလို မပြောပါနဲ့တော့"

ဒေါ်လေးဝူက ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ။ ငါတို့ သခင်မလေးက တော်တော် မာနကြီးတတ်မှန်း သိပါတယ်။ ဒါက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အကြံဉာဏ်ပါ။ ငါ မှားသွားပါတယ်"

ဒေါ်လေးဝူက လုနန်အား နူးညံ့စွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဘာလို့ ဒီလောက်ကောင်းရတာလဲ”

"ငါတို့ သခင်မလေးက နောက်ဆုံးတော့ အရင်တုန်းက ပုံစံအတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာပြီ"

လုနန်သည် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ 'သူမရဲ့ အရင်ပုံစံအတိုင်းလား။ မူလပိုင်ရှင်ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားက သူမနဲ့ ဆင်တူတာလား။'

ထို့ကြောင့် သူမသည် မူလကိုယ် မဟုတ်သော်လည်း ဒေါ်လေးဝူ၌ မည်သည့် သံသယမျှ မရှိခဲ့ခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မရှိတော့ပေ။

သူမသည် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်များမှ မူလကိုယ်၏ ရုပ်သွင်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရလိုက်သည်။ ကြာရှည်စွာ စဉ်းစားပြီးနောက် မူလကိုယ်သည် သူမ၏ ငယ်ဘဝတွင် လက်ထပ်ပြီးနောက်ပိုင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အမှန်ပင် အလွန်ကွာခြားကြောင်း သူမ သဘောပေါက်ခဲ့သည်။

သူမ၏ ငယ်ဘဝ အများစုကို သူမ၏ ဦးလေးအိမ်တွင် ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ ငယ်ရွယ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးအနေဖြင့် မူလကိုယ်သည် တက်ကြွ၊ ယုံကြည်မှုရှိ၊ ထူးချွန်ပြီး ဂုဏ်ယူတတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် နေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ တောက်ပခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ လက်ထပ်ပြီးနောက် အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

'မဟုတ်ဘူး' လုနန် သဘောပေါက်လိုက်သည်။ မူလကိုယ်သည် ဆေးရုံတွင် သူနာပြုအဖြစ် အလုပ်ဝင်ခွင့်ရပြီးနောက်ပိုင်း ပြောင်းလဲသွားပုံရသည်။

သူမသည် ပျော့ညံ့လာပြီး ဝမ်းနည်းကြေကွဲ၊ စိတ်ဓာတ်ကျကာ အထိမခံ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

မနေ့က ဒေါ်လေးဝူက မူလကိုယ်သည် သူမ၏ ဝမ်းကွဲများနှင့် မြင်းစီးခြင်းနှင့် ဓားခုတ်ခြင်းကို မည်မျှ နှစ်သက်ခဲ့ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။ လုနန်သည် ထိုအချိန်က အနည်းငယ် ထူးဆန်းမှုကို ခံစားခဲ့ရသော်လည်း ကံမကောင်းသည့် အတွေ့အကြုံများကြောင့် သူမ၏ စိတ်နေစိတ်ထား လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်ဟု ယူဆကာ မူလကိုယ်၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ပိုနက်နဲစွာ မစူးစမ်းခဲ့ပေ။

သို့သော် ယခုမူ လူတစ်ဦးသည် အချို့သော ဖြစ်ရပ်များကြောင့် သူတို့၏ စရိုက်ကို လုံးဝ ပြောင်းလဲနိုင်လားဟု သူမ တွေးတောမိသည်။

အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော လုနန် က ဒေါ်လေးဝူ အား တွေဝေစွာ မေးလိုက်သည်။ “ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောတာလဲ”

ဒေါ်လေးဝူ ခဏရပ်ပြီး လုနန် အား စိုးရိမ်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခါ သခင်မလေး ကလေးမွေးပြီးတော့ အဒေါ်လာပြီး မီးဖွားပြီးနောက်ပိုင်းကို ကူညီခဲ့တယ်။ သခင်မလေးက အရင်လို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် မရှိတော့ဘဲ တစ်နေကုန် အိမ်ထဲမှာ ပုန်းနေတာကို မြင်ခဲ့တယ်။ အဒေါ်သခင်မလေးနဲ့ စကားပြောချင်ခဲ့ပေမယ့် သခင်မလေးက အဒေါ့်ကို လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်"

ဒေါ်လေးဝူ ပြောနေရင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် သူမသည် သခင်မလေးအား သူမ၏ သမီးရင်းလေးကဲ့သို့ သဘောထားခဲ့သော်လည်း ထိုအချိန်က သခင်မလေးသည် သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် အတားအဆီးတစ်ခု ဖန်တီးခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် အကြီးဆုံး သခင်လေး ပြန်ရောက်လာပြီး သူမတစ်ဦးတည်းကို မြင်သောအခါ သခင်မလေးနှင့် အတူနေရန် ပြောခဲ့သည်။ သူမက သခင်မလေးက သူမအား မလိုချင်တော့ကြောင်းကို သူ့အား တိုင်တန်းခဲ့သည်။ သခင်ကြီးက သခင်မလေးသည် ဂုဏ်ယူတတ်ပြီး သူမအား နိမ့်ကျသော အခြေအနေတွင် မြင်ရသည်ကို မကြိုက်သောကြောင့် သူမအား ဝန်ပိစေမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဟု ပြောကာ နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့သည်။

ဒေါ်လေးဝူသည် ဤအရာများမှာ အကြောင်းပြချက်များသာ ဖြစ်သည်ကို သိသော်လည်း သခင်မလေးကို အပြစ်တင်ရန် မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

နှစ်နှစ်အကြာ၌ သခင်မလေး သူမအား လာရောက်ရှာဖွေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ခဲ့မည်နည်း။ ဒေါ်လေးဝူသည် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နှင့် စိတ်သက်သာရာ ရခဲ့သည်။ အကြီးဆုံး သခင်လေး ပြောတာ မှန်ပေသည်၊ သခင်မလေးသည် အလွန် မာနကြီးသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဒေါ်လေးဝူ သည် သူစိမ်းမဟုတ်၊ သူမသည် သခင်မလေး နိမ့်ကျနေသည်ဖြစ်စေ၊ မနေသည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်ပေ။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သခင်မလေးသည် နောက်ဆုံးတွင် သူမကိုယ်သူမ လက်ခံလာပြီး ယခင်ကအတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဒေါ်လေးဝူ ပြောပြီးနောက် လုနန် စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားခဲ့သည်။

လီဥယျာဥ်ကို သွားရောက်လည်ပတ်စဉ်က သူမသည် မည်သည့်အကြောင်းပြချက်မှ မရှိဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ရသည်။ မှတ်ဉာဏ်များက သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး သူမ ကိုယ်တိုင် အမှန်တကယ် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသည်။

ဒေါ်လေးဝူကို မြင်တွေ့ရခြင်းက သူမ၏ ဦးလေး၊ အဒေါ်၊ ဝမ်းကွဲများ၊ အခြားသူများနှင့်အတူ မျှဝေခဲ့သော နွေးထွေးမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုများကို ပြန်လည် အမှတ်ရစေခဲ့သည်။

သူမသည် သူမအကြိုက်ဆုံး အသီးနှစ်မျိုးဖြစ်သော စတော်ဘယ်ရီနှင့် ချယ်ရီတို့ကိုလည်း ပြန်လည် အမှတ်ရမိပြီး မူလကိုယ်လည်း သူတို့ကို ကြိုက်ခဲ့သည်မှာ ထူးဆန်းကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဒါသည် ဆက်နွယ်မှုတစ်ခုလို ခံစားရသည်။

ယခု စဉ်းစားကြည့်သောအခါ အခြေအနေတစ်ခုလုံးသည် တကယ်ကို ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းနေခဲ့သည်။

လုနန် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ မူလကိုယ်သည် ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်တွင် သူနာပြုစာမေးပွဲ အောင်မြင်ခဲ့သည်။

သူမ ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်မှာ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။

အရေးကြီးတာ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ပါဘူး၊ အရာအားလုံးက ပုံမှန်ပါပဲ... အော်၊ မဟုတ်သေးဘူး။ သူမ ခြောက်လလောက် ငေးမှိုင်နေခဲ့ပုံရပြီး အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက အထူးသဖြင့် အထီးကျန်ဆန်နေခဲ့သည်။ သူမ စိတ်ထဲမှာ ဗလာနတ္တိဖြစ်နေပြီး သူမ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လိုက်လျောညီထွေမဖြစ်ဘူးလို့ ခံစားခဲ့ရသည်။

သူမ၏ ချမ်းသာသော မိဘတွေက ဒါကို အသားကျနေပြီဖြစ်ပြီး သူမကို ကူညီဖို့ စိတ်ပညာရှင်တစ်ယောက်ကိုတောင် သီးသန့် ငှားရမ်းခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ အချိန်က သိပ်မကြာပါဘူး။ ခြောက်လကြာတော့ သူမဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နောက်ဆုံး လက်ခံလိုက်ပြီး ဘဝကို လက်ခံလာခဲ့တယ်၊ စားသောက်၊ ပျော်ရွှင်၊ ဆက်ဆံရေးတွေ ဖန်တီးပြီး ဒုတိယမျိုးဆက် ချမ်းသာသူတစ်ယောက်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို ခံစားခဲ့သည်။

လုနန်မှာ သံသယတစ်ခု ရှိနေခဲ့ပေမယ့် ခိုင်မာတဲ့ အထောက်အထားတော့ မရှိခဲ့ပေ။ သူမက ဒီခေတ်ကြီးမှာ ဘယ်လိုမှ သက်ဆိုင်တယ်လို့ မခံစားရချေ။ သူမ စိတ်ထဲမှာတော့ သူမကိုယ်သူမ ခေတ်သစ်ကနေ ကူးပြောင်းလာတဲ့ လုနန် အဖြစ် အမြဲတမ်း သတ်မှတ်ထားသည်။

ဒါက အလွန် စိတ်ဖိစီးစရာပင်။

"သခင်မလေး"

လုနန်သည် လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ “အော်၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ တစ်ခုခု စဉ်းစားနေလို့ပါ…”

လုနန်က မျက်နှာတည်တည်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါနဲ့ ဒေါ်လေးဝူ၊ ကျွန်မကို ‘သခင်မလေး’ လို့ နောက်ထပ် မခေါ်ပါနဲ့တော့။ နန်နန်လို့ပဲ ခေါ်ပါ။ ကျွန်မလည်း ဒေါ်လေးဝူ လို့ မခေါ်တော့ပါဘူး။ မွေးစားအမေလို့ ခေါ်ပါ့မယ်။ ခေတ်သစ်ရောက်နေပြီ၊ ခေတ်ဟောင်းအသုံးအနှုန်းတွေ မသုံးသင့်တော့ပါဘူး”

"နောက်ပြီးတော့ ဒေါ်လေးကို ရင်းနှီးတဲ့လူကြီးတစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်ထားတာ။ လူကြီးက လူငယ်ကို ‘သခင်မလေး’ လို့ ရည်ညွှန်းတာက မသင့်တော်ပါဘူး"

ဤအရာသည် လေလုံးထွားခြင်း မဟုတ်ပေ။ ခေတ်၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ဖြစ်သော်လည်း လုနန်သည် ဤသို့ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ခံစားခဲ့ရသည်။ သူမသည် ခေတ်သစ်၏ တန်းတူညီမျှမှု တန်ဖိုးများကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး ဒေါ်လေးဝူအား အားကိုးခဲ့သည်။ တကယ်တမ်းတွင် သူမသည် ဒေါ်လေးဝူအား မိခင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ရှေးကတည်းက မြင်ခဲ့ပြီး သမီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ချစ်ခင်ပြီး မှီခိုခဲ့ကာ ဒေါ်လေးဝူကလည်း သူမအား မိခင်တစ်ဦး၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် ဆက်ဆံခဲ့သည်။

“အာ” ဒေါ်လေးဝူ အံ့အားသင့်သွားပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ အနည်းငယ် ကြောင်တောင်နေပုံရပြီး တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်သမီးက သူမ၏ အောက်ခြေလူတန်းစား နောက်ခံကို မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့ပြီး အခြားသူများရှေ့တွင် သူမအား ‘အမေ’ ဟု တစ်ခါမျှ မခေါ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း တကယ့် သခင်မလေးကမူ သူမ၏ သမီးနဲ့ ဆွေမျိုးဖြစ်ခြင်းကို အနည်းငယ်မျှပင် ရှက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် အထင်သေးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ” ဒေါ်လေးဝူက ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ညိတ်လိုက်သည်။

လုနန်က ပြုံးလျက် “ဒါဆို နန်နန် လို့ ခေါ်လို့ရပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဒေါ်လေးဝူက ရယ်မောလိုက်သည်။ “နန်နန်”

လုနန်က ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ “ဟုတ်”

အဘွားအိုနှင့် ဤစကားပြောဆိုပြီးနောက် လုနန်သည် စိတ်ထင့်နေသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှ ကင်းလွတ်သွားပြီး အခန်းသို့ ပြန်လာကာ အဝတ်လဲ၊ ရေချိုးပြီး အိပ်စက်ခဲ့သည်။

(ဤနောက်ပိုင်းတွင် ဒေါ်လေးဝူအား လေးစားသောအားဖြင့် အဘွားဟု ခေါ်ဆိုမည်)

တစ်နေ့တာရဲ့ အနေရခက်ဆုံးအချိန် ပြန်ရောက်လာပြန်ပြီပင်။ ဖေးကျီအန်းက ရေချိုးပြီးပြီ၊ ညဝတ်အင်္ကျီလဲထားပြီး၊ ကုတင်ဘေးက ကြိမ်ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ထိုင်ကာ သူမရဲ့ Borges ရဲ့ ကဗျာစာအုပ်တွေကို ဖတ်နေသည်။

ခဏတာ တွေဝေပြီးနောက် လုနန်က သူမရဲ့ ညဝတ်အင်္ကျီကို ဗီရိုထဲကနေ ယူလိုက်ပြီး ရေချိုးခန်းထဲမှာ လဲဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ရေချိုးပြီး အိပ်ခန်းထဲ ပြန်ရောက်လာတော့ လုနန်က ညဘက် အသားအရေထိန်းသိမ်းမှု စလုပ်သည်။ ဖေးကျီအန်း ကတော့ စာဆက်ဖတ်နေတုန်းပင်။

လုနန်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တော့ စာအုပ်ထဲမှာ လုံးဝ နစ်မြောနေတာကို သတိထားမိသည်။ သူမက ဘေးဘက်ကို လှည့်ပြီး သူမရဲ့ ညဝတ်ဘောင်းဘီကို ခေါက်တင်လိုက်ကာ ခြေထောက်တွေပေါ်မှာ ကမာဆီကို တိတ်တဆိတ် လိမ်းလိုက်သည်။

ပြီးသွားတော့ သူမက ဖေးကျီအန်းကို ထပ်ကြည့်လိုက်တော့ သူက သူမကို လုံးဝ သတိမထားမိသေးတာကို တွေ့ရသည်။ သူမ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး နောက်တစ်ခါ အသားအရေထိန်းသိမ်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ရေချိုးခန်းထဲ ယူသွားဖို့ မှတ်ထားရမယ်လို့ စဉ်းစားလိုက်သည်။

လုနန်က မှန်တင်ခုံကနေ ထရပ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ဖေးကျီအန်းက သူ့စာအုပ်ကို ချလိုက်ပြီး ကုတင်ဘေးကို လျှောက်လာကာ အိပ်ဖို့ ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

လုနန် - “…” သူက စာဖတ်နေတာကို အာရုံစိုက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။

ထိုညတွင် လုနန်သည် အိပ်မက်ရှည်တစ်ခု မက်ခဲ့သည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် မူလကိုယ်သည် ကလေးဘဝ မွေးနေ့ပွဲ ကျင်းပနေသည်။ သူမ၏ အဒေါ်က လူအုပ်ကြားတွင် သူမကို ဗဟိုပြုကာ ပွေ့ချီထားပြီး သူမ၏ ဦးလေးကမူ သူမအား နာမည်ပြောင်ပေးကာ စနောက်လျက် ပြောလိုက်သည်။

“လင်လုံး အံစာတုံး၊ ငြိမ်းချမ်းရေးနဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ။ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တမ်းတခြင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို သမီး သိလား။ နောင်အနာဂတ်မှာ ငါတို့ရဲ့ ပဲနီလေးက တခြားသူတွေကို ဘယ်တော့မှ မတမ်းတရဘဲ တခြားသူတွေကပဲ သမီးကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တမ်းတပါစေ၊ ဟုတ်ပြီလား”

လုနန် လေးက ခေါင်းကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ညိတ်ကာ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ “သမီက တခြားသူတွေ သမီးကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တမ်းတစေချင်တယ်”

သူမ၏ အဒေါ်က သူမ၏ ဦးလေးအား ရယ်မောရင်း ဆူပူလိုက်သည်။ “ရှင် ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ”

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး” သူမ၏ ဦးလေးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ “ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ ငါတို့ရဲ့ ပဲနီလေးက တစ်နေ့ကျရင် ဒီကဗျာရဲ့ နောက်ပိုင်း လေးလုံး နာမည်မှာပါတဲ့သူနဲ့ ဆုံတွေ့ရနိုင်တယ်”

လုနန်၏ ရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင် သူမ၏ ဦးလေးနှင့် အဒေါ်တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ချစ်မြတ်နိုးစွာ ကြည့်နေကြသည်ကို သူမ တွေ့မြင်ခဲ့သည်။ သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကြီးကမူ သူတို့၏ မိဘများ၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ ပြသမှုအပေါ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသောအမူအရာဖြင့် ကြည့်နေပြီး သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုငယ်ကမူ ကိတ်မုန့် စားရင်း အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ သူမ၏ အစ်မကြီးက သူမအား စနောက်ရင်း မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်သည်။

သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကြီးနှင့် အရွယ်တူခန့်ရှိပုံရသော ကောင်လေးတစ်ဦးက သူမ၏ အစ်ကိုဝမ်းကွဲ၏ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ နာရီအား မနာလို၊ အားကျစွာ ကြည့်နေသည်။ သူ့တစ်ဖက်တွင်မူ မိန်းကလေးတစ်ဦးက မျက်နှာအမူအရာမဲ့စွာ ထိုင်နေပြီး လုနန်အား မနာလိုစွာ စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ကောင်လေးနှင့် မိန်းကလေး ဘေးတွင်မူ စုံတွဲတစ်တွဲ ထိုင်နေကြပြီး သူတို့၏ သမီးအား အခြားစုံတွဲတစ်တွဲက ချစ်ခင်ကြင်နာစွာ ဆက်ဆံနေသည်ကို ကျေနပ်နေမှုနှင့် ဝှက်ထားသော ပျော်ရွှင်မှု ရောယှက်နေသည့် အမူအရာများဖြင့် ရှိနေကြသည်။

အိပ်မက်က နောက်တစ်ခန်းသို့ ပြောင်းသွားသောအခါ လုနန်သည် လီဥယျာဥ် တွင် ပူပြင်းသောနေ့တစ်နေ့၌ ဖရဲသီး စားနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ဤဖရဲသီးသည် ဖရဲသီးကောင်းတစ်လုံး မဟုတ်ဘဲ ပြေးထွက်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ လုနန်သည် ဖရဲသီးအား လွတ်မြောက်ခွင့်မပေးရန် ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သည်။

သူမ လိုက်ခဲ့သည်၊ လိုက်ခဲ့သည်၊ နောက်ဆုံးတွင် ဖရဲသီးကို ဖမ်းမိသွားခဲ့သည်။ သူမက စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် “အာ” ခနဲ ကိုက်လိုက်သည်။

'အမ်… ဘာလို့ သူမ ကိုက်လို့မရတာလဲ။'

'ထားတော့၊ ဖရဲသီးဖျော်ရည်ကလည်း အရသာရှိတာပဲ' ဒါကြောင့် သူမက လျှာနဲ့ လျက်ပြီး စုပ်ယူတော့သည်။