Chapter 22

ဖေးကျီအန်းက ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေသော လုနန်အား သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်စဉ် သူမသည် ရုတ်တရက် သူ့ထံသို့ မှီလာကာ သူ့နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။ သူ အံ့အားသင့်သွားကာ ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

သူ လုနန် နိုးလာပြီဟု ထင်လိုက်တာဖြစ်သည်။

သို့သော် ပိုမိုနီးကပ်စွာ ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ မျက်လုံးများ မှိတ်ထားပြီး နှုတ်ခမ်းများက ကွေးတက်နေသည်ကို သူ သတိပြုမိသွားသည်။ သူမသည် အရသာရှိသော အရာတစ်ခုခုကို အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ နှုတ်ခမ်းကိုပင် တပြတ်ပြတ်လုပ်နေသေးသည်။

ဖေးကျီအန်း - “…”

ဖေးကျီအန်း သက်ပြင်းချရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်းပင် မရှိသေးခင် လုနန်၏ ဂနာမငြိမ်သော ပါးစပ်က သူ့ဆီ ထပ်ရောက်လာခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမ မကိုက်တော့ဘဲ သူ့နှုတ်ခမ်းကို လျက်ပြီး စုပ်ယူလိုက်သည်။

ဖေးကျီအန်းသည် သူ၏ လည်ပင်းနောက်ဘက်တွင် မရင်းနှီးသော ခံစားမှုတစ်ခု တရိပ်ရိပ်တက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤလှုံ့ဆော်မှုသည် သူ ယခင်က တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသည့် အရာဖြစ်သည်။

သူ လုနန်အား တွန်းထုတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူမ၏ လိမ္မာပါးနပ်သော လျှာလေးက သူ့အား ထိတွေ့သွားပြီး သူ မတော်တဆပင် သူ့လက်ကို လျှော့ချလိုက်မိသည်။ အခွင့်အရေးကို အရယူကာ သူမ၏ လျှာသည် သူ့နှုတ်ခမ်းများကြားသို့ ထိုးဝင်သွားသည်။

ပင်လယ်ထဲသို့ ငုပ်ဆင်းသွားသော ငါးတစ်ကောင်လို ပျော်ရွှင်စွာ လှိုင်းများ ဖန်တီးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ပင်လယ်သည် ငါး၏ နယ်ပယ်ဖြစ်သင့်ပြီး ငါးကို လုံးဝ ထိန်းချုပ်ထားသင့်သည်။ သို့သော် ဤလိမ္မာပါးနပ်သော ငါးလေးသည် မကြောက်မရွံ့ ကစားနေပြီး ပင်လယ်၏ တစ်လက်မ မချန် သူ၏ ရနံ့ဖြင့် ဖြန့်ကျက်နေသည်။

ပင်လယ်သည် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး မထင်မှတ်သော ကျူးကျော်မှုကြောင့် တုန်ရီနေခဲ့သော်လည်း ငါးကမူ ရေပြင်ကို ဆက်လက် မွှေနှောက်နေခဲ့ပြီး ထူးဆန်းသော်လည်း မူးယစ်စေသော သာယာမှုကို ယူဆောင်လာကာ ပင်လယ်အား မတွန်းလှန်နိုင်အောင် ထားခဲ့သည်။

တစ်ချိန်ချိန်တွင် ပင်လယ်သည် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီး ငါးနှင့်အတူ ရွှင်ပျော်စွာ ကခုန်နေခဲ့သည်။ ရေပက်ခြင်းက နူးညံ့သော တကျစ်ကျစ် အသံများကို ဖန်တီးခဲ့ပြီး ညလမင်းအား ရှက်ရွံ့စွာ နီရဲစေကာ တိမ်များနောက်သို့ ပုန်းအောင်းစေခဲ့သည်။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပင်လယ်သည် သူတစ်ခါမျှ မသိခဲ့သော ချိုမြိန်မှုကို မြည်းစမ်းခဲ့ရသည်။

ဒါသည် ငါး၏ ချိုမြိန်မှုနှင့် ဆင်တူသည်။

နောက်တစ်မနက်တွင် လုနန် နိုးလာပြီး နှုတ်ခမ်းများကို တပြတ်ပြတ်လုပ်လိုက်သည်။ 'ဟမ်?

သူမ ပါးစပ်က နည်းနည်း နာနေသလိုပဲ… နေပါဦး၊ အိပ်မက်မက်တာက ပါးစပ်ကိုပါ ပင်ပန်းစေနိုင်တာလား။'

သူမ ကုတင်ပေါ်က ဆင်းပြီး မှန်ထဲ ကြည့်လိုက်ရာ မြင်ကွင်းကြောင့် လန့်သွားသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ နီရဲပြီး အနည်းငယ် ဖူးရောင်နေကာ ထူးဆန်းစွာ ဆွဲဆောင်မှုရှိနေပြီး စိတ်အားထက်သန်သော အနမ်း၏ အမှတ်အသားများ၊ သို့မဟုတ် ပို၍ဆိုရလျှင် အထူးပြင်းထန်သော French kiss ၏ အမှတ်အသားများနှင့် ဆင်တူနေသည်။

ဒါပေမဲ့ သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နမ်းခဲ့တာတော မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဘာလို့ ဖရဲသီးစားဖို့ အိပ်မက်မက်တာကနေ ပါးစပ်ဖူးရောင်ရတာလဲ။

'သူမ ကိုယ့်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်မိတာလား။'

လုနန်သည် သူမ၏ စိတ်နှလုံး နစ်မြုပ်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်သွားချိန်တွင် ယခုအခါ သူမသည် ဂနာမငြိမ်သော ပါးစပ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရတော့မည်။ သူမ အိပ်မက်ထဲတွင် သွားကြိတ်နေခဲ့သလား။

ခဏလေး…

ယခု မေးခွန်းမှာ ဖေးကျီအန်းက သူမ သွားကြိတ်နေသည်ကို ကြားခဲ့လား ဟူ၍ဖြစ်သည်။

'အား!!!' လုနန် စိတ်ထဲမှာ တိတ်တိတ်လေး အော်လိုက်သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဖေးကျီအန်းမှာ အလုပ်သို့ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမ၏ အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာရာ ဖေးကျန့် အပေါ်ထပ် တက်လာသည်နှင့် အချိန်ကိုက် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ သူက လုနန်အား ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေပြီး သူမ၏… နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် အာရုံစိုက်နေသည်။

လုနန်က သူမ ပါးစပ်ကို ချက်ချင်း ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့သွားသည်။

ဖေးကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး နားလည်သွားခဲ့သည်။ သူ စဉ်းစားလိုက်သည်- 'ဒီတော့ ကျွန်တော့် သူမက အဖေ့ကို အထူးကြက်စွပ်ပြုတ် ဘာလို့ ပေးချင်လဲဆိုတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ဘူး… အား၊ ငါ ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ'

လုနန်က ဖေးကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ဒေါသနှင့် ရှက်ရွံ့မှု ရောယှက်နေသော အမူအရာဖြင့် သူမအား စူးစိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိသည်။

“……” သူ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။

သူနှင့် မပတ်သက်ချင်တော့သဖြင့် လုနန် က သူ့ဘေးမှ ဖြတ်သွားကာ ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

ဖေးကျန့် က လုနန် ကို လွှတ်မထားခဲ့ဘူး။ သူ လုနန် နောက်ကို လိုက်ပြီး ရေချိုးခန်းဝက တံခါးကို မှီရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ငါ့အဖေရဲ့ သံသစ်ပင်ကို တကယ်ဖြိုချလိုက်တာပဲ။ မင်းက အံ့ဩစရာပဲ"

မျက်နှာသစ်နေသော လုနန်မှာ ရှုပ်ထွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ “???”

'သူမ ဘယ်တုန်းက ဖေးကျီအန်းရဲ့ စိတ်ကို ရယူနိုင်ခဲ့တာလဲ။ သူမ ကိုယ်တိုင်တောင် မသိပါလား။'

လုနန်က တိုနာလိမ်းနေစဉ် မှန်မှတစ်ဆင့် ဖေးကျန့်အား ကြည့်ကာ ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။ “နင် အဆင်ပြေရဲ့လား” တိုနာလိမ်းပြီးနောက် သူမ မျက်နှာလိမ်းဆေး အချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဖေးကျန့်သည် သူမ ပုလင်းများစွာထဲမှ သူ မခွဲခြားနိုင်သော ပုလင်းတစ်လုံးကို ရွေးယူပြီး စနစ်တကျ ထပ်ခါတလဲလဲ လိမ်းနေသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ ဖော်ပြရန် ခက်ခဲလှသည်။ လုနန် ကဲ့သို့ သိမ်မွေ့စွာ နေထိုင်သော အမျိုးသမီးကို သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သူမ၏ နေထိုင်မှုပုံစံသည် အခြားသူများနှင့် ကွဲပြားသည်။

ဖေးကျန့်သည် သူ၏ အတွေးများကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး မျက်လုံးလှန်ကြည့်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဟွန့်၊ ပျင်းစရာကောင်းလိုက်တာ”

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် သူ ထရပ်ကာ ထွက်သွားခဲ့ရာ ရေချိုးခန်းထဲက လုနန်အား လုံးဝ ရှုပ်ထွေးမှုများဖြင့် ကျန်ရစ်စေခဲ့သည်။

ရေချိုးပြီးနောက် လုနန်သည် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာကာ စားစရာ တစ်ခုခု ရှာဖွေခဲ့သည်။ ဖေးကျန့်လည်း ရှိနေခဲ့သည်။ သူက ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး ကလေးအား ပြောလိုက်သည်။

"ကိုကြီးလို့ ခေါ်၊ ကိုကြီး~ကိုကြီး~"

ကလေးက အမှန်တကယ်အတိုင်း တုပလိုက်သည်။ “ကောကော၊ ကောကော”

ဖေးကျန့်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “မဟုတ်ဘူး၊ ကိုကြီး~ကိုကြီး~ကိုကြီး။ မင်း လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ငါ့ကို အဲဒီလို ခေါ်ခဲ့တာလေ၊ ဘာလို့ ရုတ်တရက် မခေါ်တော့တာလဲ”

ကလေးက ခေါင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကောကော”

ဖေးကျန့်က မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ကာ ချစ်စဖွယ်ဖြစ်မှုကြောင့် လုံးဝ ထိတ်လန့်သွားပြီး ချက်ချင်း လက်လျှော့လိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ၊ ကောကောပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါပေမဲ့ တခြားသူတွေကိုတော့ အဲဒီလို မခေါ်ရဘူးနော်၊ နားလည်လား”

သူက ကလေးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခြိမ်းခြောက်လိုက်ပြီး လေထဲသို့ မြင့်မြင့် ပင့်တင်လိုက်သည်။

ကလေးက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သည်။ “ကောကော၊ လိုချင်တယ်”

လုနန်သည် စနောက်နေသော ပုံနှစ်ခုအား ဖြတ်လျှောက်ကာ မီးဖိုချောင်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ သူမကိုယ်တိုင် ငှက်သိုက်တစ်ပန်းကန် ခပ်ယူလိုက်ပြီး ရေခဲသေတ္တာကို ဖွင့်ကာ ရေခဲမုန့်ဘူးတစ်ဘူး ထုတ်ယူ၍ အဖုံးကိုဖွင့်ကာ အထဲရှိပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

တော်တော်လေး ကောင်းမွန်လှသည်။ အပေါ်ဆုံး စတော်ဘယ်ရီအလွှာမှာ အကြည်ရောင် ရေခဲလွှာလေးဖြစ်နေပြီး အောက်က ရေခဲမုန့်က အချိန်အတော်ကြာ မမွှေထားသေးသောကြောင့် နည်းနည်းမာနေသည်။ သို့သော် စားလို့ကောင်းနေဆဲပင်။

ဤပူပြင်းသော နွေရာသီတွင် ခေတ်သစ်လူငယ်များ ဘီယာကို ဂိုဂျီဘယ်ရီသီးနှင့် တွဲသောက်ခြင်း သို့မဟုတ် ကော်ဖီကို တန့်ရှန့် နှင့် တွဲသောက်ခြင်းတို့ကဲ့သို့ လုနန် သည် ငှက်သိုက်နှင့် ရေခဲမုန့်အား တွဲဖက်စားသုံးရန် နည်းလမ်းသစ်တစ်ခု ဖန်တီးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ငှက်သိုက် တစ်ဇွန်း၊ ရေခဲမုန့် တစ်ဇွန်း၊ ပျော်ရွှင်မှုက နတ်သူတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် လုနန်သည် သူမအား လွှမ်းခြုံသွားသော အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကလေးကို ကိုင်ထားရင်း ကဲ့ရဲ့သော အကြည့်ဖြင့် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသော ဖေးကျန့် ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဖေးကျန့် - တိတ်တိတ်လေး စောင့်ကြည့်နေပုံ။

လုနန် - “…”

ဖေးကျန့်က စွပ်စွဲလိုက်သည်။ “တစ်ယောက်တည်း စားနေတာ”

လုနန်က ပြောလိုက်သည်။ “ငါ ရည်ရွယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး” တကယ်တော့ သူမ အနည်းငယ် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လုနန် က သူမ၏ လက်ထဲရှိ ရေခဲမုန့်ခွက်ကို မြှောက်ပြကာ မေးလိုက်သည်။ “နင် နည်းနည်း လိုချင်လား”

“လိုချင်တယ်” လုနန် စကားမဆုံးခင်မှာပင် ဖေးကျန့် ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ ငြင်းဆန်မည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

သူက ရေခဲသေတ္တာထဲက အပိုခွက်တွေကို မြင်ခဲ့ပြီး ညက ဖွင့်ခဲ့ပြီးပြီ။ သူတို့က ရေခဲတုံးလို အေးနေပြီး အပေါ်မှာ စတော်ဘယ်ရီအလွှာလေးတွေက သူ့ကို သရေ တမြှားမြှား ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ဖေးကျန့်မှာ နွေရာသီအပူဒဏ်ကို ခံစားနေရသည်။ ရေခဲမုန့်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် သူ့မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

သို့သော် သူတစ်ပါး၏ အစားအစာကို မထိခြင်းဟူသော နိယာမကို လိုက်နာခြင်းအားဖြင့် သူသည် မုန့်ကို တိတ်တဆိတ် ပြန်ထည့်ထားခဲ့သည်။ သူက အန်တီဝူအား မေးမြန်းခဲ့ရာ ရေခဲမုန့်ကို လုနန် လုပ်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့သဖြင့် သူသည် သူမအား အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူသည် တစ်နေကုန် အိမ်တွင် နေခဲ့ပြီး ပထမထပ်တွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ အိပ်မက်မက်နေခဲ့သော ရေခဲမုန့်ကို စားရတော့မည်။ ဖေးကျန့်က ဇွန်းကြီးကြီးဖြင့် တစ်ဇွန်းခပ်ကာ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ 'အိုး၊ အရသာရှိလိုက်တာ'

ခရင်မ်များပြီး ချိုမြိန်သော အရသာသည် စတော်ဘယ်ရီ၏ သစ်သီးရနံ့နှင့် ရောနှောနေပြီး ရိုးရှင်းသော ရေခဲချောင်းများထက် အများကြီး ပိုအရသာရှိသည်။

ကလေးကတော့ ကံမကောင်းလှပေ။ ရေခဲမုန့်က သူ့အတွက် အေးလွန်းပြီး အပေါ်က စတော်ဘယ်ရီတွေတောင် စားလို့မရပေ။ သူက သူ့အမေနှင့် မကြင်နာသော သွေးမတော်သည့် အစ်ကိုတို့ စားနေသည်ကိုသာ ကြည့်နေရသည်။

ကလေးကို သနားသောကြောင့် လုနန်က သကြားပါသော ငှက်သိုက် အနည်းငယ် ခပ်ယူကာ သူ့ကို ကျွေးလိုက်ပြီး ချိုမြိန်သော အရာတစ်ခုခုကို စားသုံးစေလိုက်သည်။

ချိုမြိန်သော အစားအစာကြောင့် ကလေးသည် ချက်ချင်း လန်းဆန်းလာခဲ့သည်။

ဖေးကျန့်က ပြောလိုက်သည်။ “မင်းမှာ တကယ်ကောင်းတဲ့ အရည်အချင်းတွေ ရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး”

လုနန်က သူ့ကို ဘေးတိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ဖေးကျန့်အား ပထမဆုံး တွေ့ဆုံစဉ်က သူသည် ဘဝကျဆုံးပြီးနောက် စိတ်ဓာတ်ကျနေသော ဝတ္ထုထဲက ပုံမှန် ဇာတ်ဆောင် အမျိုးသားတစ်ဦးဟု ထင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က သူသည် အမှန်ပင် ရှိန်စရာ အရှိန်အဝါ ရှိပြီး မျက်လုံးများက ပြတ်သားကာ အေးစက်သော အမူအရာရှိသည်။

သို့သော် ၎င်းတို့ ရင်းနှီးလာသောအခါ သူမ အားလုံးက ဟန်ဆောင်မှုသာ ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်ခဲ့သည်။ ဖေးကျန့်သည် ဖေးကျီအန်းကို အတုယူနေသည်မှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်သော်လည်း သူ လုံးဝ အောင်မြင်စွာ မပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဖေးကျီအန်း၏ အေးစက်မှုမှာ စစ်မှန်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက အမြဲတမ်း စစ်ဆေးမှုနှင့် တိတ်ဆိတ်စွာ အကဲဖြတ်မှု ခံစားချက်ကို ဖော်ပြနေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ လုနန်သည် ဖေးကျီအန်း ရှေ့တွင် ရပ်နေသောအခါ သူမအား ဖေးကျီအန်းက ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်သကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ဖေးကျန့်ကမူ အလွန် မရင့်ကျက်သေးပေ။ သူသည် မရင်းနှီးသူများရှေ့တွင် ဟန်ဆောင်နိုင်သော်လည်း သူသိကျွမ်းသူများဘေးတွင်မူ လုံးဝ လွှတ်ချထားတတ်သည်။

ထိုသည်က သူမအား ဆင်ခြင်မိစေသည်။ ဘယ်လောက် ကောင်းမွန်တဲ့ လူငယ်လေးလဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူက လျှာရှည်လွန်းနေတာကတော့ ကံမကောင်းလှပေ။

ပြီးဆုံးပြီးနောက် အရွယ်ရောက်ပြီးသူ နှစ်ဦးနှင့် ကလေးငယ်တို့သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ လဲလျောင်းနေခဲ့ကြသည်။

ဖေးကျန့်က ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “မိထွေး၊ မင်း နောက်ကျရင် စတော်ဘယ်ရီ ရေခဲချောင်းတွေ နေ့တိုင်း လုပ်ပေးမယ်ဆိုရင် ငါ မင်းကို မခွဲခြားဘဲ လက်ခံချင် လက်ခံမယ်”

လုနန် - “…” ကျေးဇူးပါပဲ။

'လူငယ်လေး၊ နင်ရဲ့ ကာရိုက်တာက ရစရာ မရှိတော့ဘူးဆိုတာ နင် သိရဲ့လား။'

သူက အစားအစာအတွက် အလွန်အမင်း စိတ်ဆန္ဒပြင်းပြလွန်းလို့ သူမကို မိထွေးလို့တောင် ခေါ်နေသည်ပင်။ သူ့ သူငယ်ချင်းလေး ရှန့် နှင့် သူက တစ်ယောက်က လှောင်ပြောင်ပြီး တစ်ယောက်က တုံးဟန်ဆောင်နေခဲ့တဲ့အချိန်ကို သူ မှတ်မိသေးရဲ့လား။

ဆရာကြီး ဝမ်ကျင်းဇယ်က တကယ်ပဲ သူမကို စိတ်မပျက်စေခဲ့ပေ။ လူသားတို့၏ အနှစ်သာရမှာ ‘တကယ်ကို အရသာရှိတယ်’ ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ငှက်သိုက်နှင့် ရေခဲမုန့် တစ်ဝက်ပန်းကန် စားပြီးနောက် လုနန် နံနက်စာ အနည်းငယ် စားခဲ့သည်။ ယနေ့တွင် သူမသည် သူမ၏ ကျောင်းသားဘဝကို ပြန်လည်စတင်ရန် ကျောင်းသို့ သွားရမည်ဖြစ်ပြီး စက်တင်ဘာလမှစ၍ လက်ရှိ တတိယနှစ် ကျောင်းသားများနှင့်အတူ စာသင်ကြားရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

လုနန်သည် စောစီးစွာ ဘွဲ့ရနိုင်ရန် နှစ်နှစ်စာ သင်ရိုးများကို တစ်နှစ်အတွင်း ပြီးစီးရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ ၁၉၆၅ ခုနှစ်တွင် ကျောင်းများ ပိတ်လိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး သူမသည် ယခုနှစ်မှစ၍ အရာအားလုံးတွင် သတိထားရန် လိုအပ်သည်။

သတိထားရမည်ဟူသော အကြောင်းအရာကို တွေးမိသောအခါ လုနန်သည် သူမ ဦးလေး၏ ပြည်ပဆက်သွယ်မှုများကို သတိရလိုက်သည်။ ဤနှစ်တွင် သူ့ထံသို့ စာရေးသား၍ ပြည်တွင်းပတ်ဝန်းကျင် ပြောင်းလဲနေကြောင်း အသိပေးကာ ပစ္စည်းများ ပြန်ပို့ခြင်းကို ရပ်တန့်ရန်နှင့် သူမ၏ ညီအစ်ကိုဝမ်းကွဲများကို ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ တရုတ်ပြည်သို့ ပြန်လာခြင်းက ရှောင်ကြဉ်ရန် အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။

လုနန်သည် ၁၉၆၃ ခုနှစ်တွင် ကိုယ်ကိုကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိစွာ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ခဲ့ရခြင်းမှာ ထိုအချိန်က လူ့အဖွဲ့အစည်းသည် အတော်လေး တက်ကြွနေဆဲ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ လူများသည် ၁၉၆၅ ခုနှစ်မှစ၍ ဝတ်စားဆင်ယင်မှု တူညီကြမည် မဟုတ်သေးဘဲ အနောက်တိုင်းပုံစံ စားသောက်ဆိုင်များနှင့် ကော်ဖီဆိုင်များလည်း ဆက်ဖွင့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူမသည် အဝတ်အစားကောင်းများ ဝတ်ဆင်ခြင်းမှအပ လူအများရှေ့တွင် ဆိုးရွားစွာ မပြုမူခဲ့ပေ။ ထိုအချိန်က မည်သူက အဝတ်အစားကောင်း နှစ်စုံ၊ သုံးစုံ မရှိဘဲ ရှိပါမည်နည်း။ ၁၉၆၃ ခုနှစ်တွင် ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကောင်းသော တစ်စုံတစ်ဦးကို တိုင်ကြားပြီး ၁၉၆၆ ခုနှစ်တွင် ပြန်လာ၍ တိုင်ကြားခြင်းသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။

သူမ၏ ယုံကြည်မှုကို ပိုမို ခိုင်မာစေရန် သူမ၏ မိဘများမှာ အလုပ်သမားများဖြစ်ပြီး သူမကိုယ်တိုင်လည်း သူနာပြုတစ်ဦးအနေဖြင့် လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွက် အကျိုးပြုခဲ့သည်။ သူမ၏ ကွယ်လွန်သွားသော ခင်ပွန်းမှာ နိုင်ငံအတွက် အသက်စွန့်ခဲ့သော သူရဲကောင်းဖြစ်ပြီး သူမ၏ လက်ရှိ ခင်ပွန်းလည်း စစ်သားတစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူမ အလွန်အမင်း အမှားများ မလုပ်မိသရွေ့ မည်သူမျှ သူမအား ထိကိုင်ဝံ့မည် မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ ယခင်ခင်ပွန်း၏ သူရဲကောင်း အဆင့်အတန်းသည်ပင် သူမကို လုံခြုံစေရန် လုံလောက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စစ်သူရဲကောင်းတစ်ဦး၏ မိသားစုကို မည်သူကမှ ဒုက္ခပေးဝံ့မည် မဟုတ်ပေ။

ဝတ္ထုထဲမှာလိုပဲ မူလပိုင်ရှင်ဟာ အသက်ငယ်ငယ်နဲ့ ဆုံးပါးသွားခဲ့ပေမယ့် ကုဟွိုက် အသက် ရှစ်နှစ်အရွယ်၊ နိုင်ငံရေး လှုပ်ရှားမှုတွေ ပြင်းထန်နေတဲ့အချိန်မှာ ဆုံးသွားခဲ့တာ။ ဖေး မိသားစုရဲ့ အငယ်ဆုံးသမီး ဖေးမင်ရှ တောင် သူ့ပါမောက္ခခင်ပွန်းနဲ့အတူ နွားလှောင်အိမ်ကို လိုက်သွားခဲ့ရပေမယ့် မူလပိုင်ရှင်ဟာ သူမ ဦးလေးရဲ့ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ဘာမှမထိခိုက်ဘဲ လုံခြုံနေခဲ့သည်။

ဤအရာကို တွေးမိသောအခါ လုနန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ကုဝေကော ကွယ်လွန်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူချစ်ရသူကို ကာကွယ်ရန် သူ၏ နောက်ဆုံးအလင်းရောင်ကို ဆက်အသုံးပြုနေခဲ့သည်။ သို့သော် မူလပိုင်ရှင်ကမူ…

သူမ မှားယွင်းခြင်းမရှိပါက မူလပိုင်ရှင်သည် ကုဝေကောနှင့် ကုဟွိုက်တို့ကို စစ်မှန်စွာ လက်ခံခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူမသည် ကမ္ဘာလောကကြီးနှင့် အမြဲတမ်း ခွဲခွာနေခဲ့သည်။

သူမက ဤနေရာနှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။

ဟုတ်ပါသည်၊ လုနန်သည် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်များနှင့် ဆယ့်ခြောက်နှစ်မတိုင်မီ မူလပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရရန် ကြိုးစားပြီးနောက် အံ့သြဖွယ် ကောက်ချက်ချခဲ့သည်။

မူလပိုင်ရှင်၏ ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ် ဘဝကို ပြန်လည်အမှတ်ရသောအခါ သူမသည် မူလပိုင်ရှင် ကိုယ်တိုင်လိုပင် သူမ၏ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများတွင် လုံးဝ နစ်မြောနေသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်မှတ်ဉာဏ်များ ဖြစ်သင့်သည့်အရာများကို မှတ်မိရန် ကြိုးစားသောအခါ ရုပ်ရှင်ထဲတွင် အခြားသူတစ်ဦးက သူမ၏ နေရာတွင် သရုပ်ဆောင်နေသည်ကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အလွန်ပင် နေရာမကျဖြစ်နေသည်။

ထို့ကြောင့် လုနန်သည် သူမသည် ဤခေတ်၏ စစ်မှန်သော လုနန် ဖြစ်ပြီး မူလပိုင်ရှင်မှာ ခေတ်သစ် လုနန် ဖြစ်သည်ဟု ခန့်မှန်းခဲ့သည်။

သူမတို့သည် ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်တွင် ဘဝများကို လဲလှယ်ခဲ့ကြသည်။ သူမသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်မှတ်ဉာဏ်များကို ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီး ခေတ်သစ် လုနန်၏ မှတ်ဉာဏ်များကို အမွေဆက်ခံခဲ့သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူမသည် ခေတ်သစ် လုနန် ဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ပြီး ခေတ်သစ်အတွေးအမြင်များနှင့် တန်ဖိုးများကို တဖြည်းဖြည်း လက်ခံလာခဲ့သည်။ မူလပိုင်ရှင်ကမူ မရှင်းပြနိုင်စွာ အရာအားလုံးကို မှတ်မိနေခဲ့သော်လည်း ဤခေတ်တွင် သူမကိုယ်သူမ ဇွတ်အတင်း ထည့်သွင်းရန် မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

လုနန် မူလပိုင်ရှင် မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်သွားသည်ကို မသိသော်လည်း သူမတို့ နှစ်ဦး စစ်မှန်စွာ လမ်းခွဲနိုင်ရန် မူလပိုင်ရှင် ခေတ်သစ်ကမ္ဘာသို့ ပြန်သွားနိုင်ပါစေဟု ရိုးသားစွာ ဆုတောင်းမိခဲ့သည်။