Chapter 23

Vol. 2 Ch. 23

ကျောင်းက ဖေး မိသားစုရဲ့ အိမ်နဲ့ မဝေးပေ။ လုနန်က ကျောင်းမှာ မနေဖို့ စီစဉ်ထားသည်။ သူမက ဘတ်စ်ကားနဲ့ အတန်းတက်ပြီး ပြန်ဖို့ စီစဉ်ထားကာ အိမ်ပြန်ပြီး နေ့လည်စာစားဖို့ ကွက်တိပင်။

သူမက ရေခဲသေတ္တာထဲကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ကြည့်နေတဲ့ ဖေးကျန့်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"နင် ဒီနေ့ ကျောင်းသွားပြီး စာရင်းသွင်းမှာလား"

ဖေးကျန့်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး မထီမဲ့မြင် ပြောလိုက်သည်။"အစောကြီး ရှိသေးတယ်။ ကျောင်းမဖွင့်ခင် တစ်ရက်အလိုမှ စာရင်းသွင်းလည်း နောက်မကျဘူး။ ဘာလို့ မေးတာလဲ"

သူ့မိထွေးက သူ ဘယ်အချိန် ကျောင်းစတက်မလဲဆိုတာ ဂရုစိုက်တဲ့သူလား။ သိသာပါသည်။ မဟုတ်ပေ။

"အော်၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ငါ နင့်ကျောင်းကို သွားဖို့လိုတယ်" သူမက ပြန်ဖြေသည်။ တစ်ယောက်တည်းသွားတာထက် အတူတူသွားတာ ပိုလုံခြုံသည်။

"ကျွန်တော့်ကျောင်းကို သွားမယ်?" လုနန်ရဲ့ စကားလုံးတွေက သူ့ကို တော်တော် ပျော်ရွှင်စေခဲ့ပေမယ့် ဖေးကျန့် ကတော့ ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်နေတုန်းပင်။ သူမက သူ့ကျောင်းမှာ ဘာများ လုပ်စရာ ရှိနေလို့လဲ။

သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး အတွေးက လုနန် မြင်ချင်တဲ့ တစ်ယောက်ယောက် ကျောင်းမှာ ရှိနိုင်သည်။ ဒါမှမဟုတ် အဲ့ဒီမှာ အလုပ်လုပ်တဲ့ ဒါမှမဟုတ် သင်ကြားတဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ကို သိတာ ဖြစ်နိုင်သည်။ သူ လုနန် ကျောင်းတက်မယ်ဆိုတဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေကို တစ်ခါမှ မစဉ်းစားခဲ့ပေ။

နားလည်နိုင်သည်။ လုနန်က ငယ်ရွယ်ပြီး လှပတဲ့ မိခင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပေမယ့် မိခင်တစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဖေးကျန့်ရဲ့ အမြင်မှာတော့ သူမက ဒုက္ခကို မခံနိုင်တဲ့ နူးညံ့တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်လို ပုံစံရှိသည်။ သူ့ရုပ်ရည်နဲ့ဆို ကောင်းမွန်တဲ့ ယောကျာ်းတစ်ယောက်ကို လွယ်လွယ်ကူကူ ရှာတွေ့ပြီး စိတ်ပူစရာမလိုတဲ့ ဘဝကို နေထိုင်နိုင်သည်။

သူမက ကောလိပ်ပြင်ဆင်ဖို့ စောစောစီးစီး ထူထဲတဲ့ မျက်မှန်တွေ တတ်နေရပြီဖြစ်တဲ့ အမျိုးသမီး ကျောင်းသူတွေနဲ့ ဘာမှမတူပေ။

ဒါဆို မေးခွန်းက လုနန် ဘယ်သူနဲ့ တွေ့မလဲ။ ယောကျာ်းလား မိန်းမလား။

မိန်းမဆိုရင်တော့ အဆင်ပြေသည်။ သို့ပေမဲ့ ယောကျာ်းဆိုရင်တော့ ဖေးကျန့်က သူ့အဖိုးကြီး ခေါင်းစိမ်းသွားမလားဆိုတာ မစိုးရိမ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

အင်း၊ အဖိုးကြီးနဲ့ မိန်းမငယ်လေး။ လုနန်တောင် မနေ့က ပြောသေးတယ်၊ သူမက သူ့အိမ်က အဖိုးကြီး အသက်ကြီးတာကို မကြိုက်တာမို့၊ အထူးတလည် အားဆေးတောင် ပေးခဲ့သေး၏။

ချောမောတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်၊ နေရာအဆင့်အတန်းရှိတဲ့၊ ငယ်ရွယ်ပြီး ချစ်စရာကောင်းတဲ့၊ မိန်းကလေးတွေကို ချိုချိုသာသာ ပြောတတ်တဲ့သူ ပေါ်လာရင် လုနန်က သူ့ကို သေချာပေါက် ကြွေသွားမှာပင်။

ဖေးကျန့်က သူ့အဖေက ချောမောတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို မယှဉ်နိုင်မှာ အတော်လေး စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

'မဟုတ်ဘူး' ဖေးကျန့်က အဲဒီအတွေးကို ချက်ချင်း ပယ်ချလိုက်သည်။ တကယ်ပဲ ချောမောတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ရှိခဲ့ရင် လုနန်က သူ့ကို တိတ်တိတ်လေး သွားတွေ့မှာပဲ၊ ထိုသတင်းအချက်အလက်ကို သူနှင့် မျှဝေမှာ မဟုတ်ပေ။

ဒါပေမဲ့ လုနန်က လုံခြုံရေးအရ သူ့ဆီကနေ အချက်အလက်တွေ စုဆောင်းပြီးမှ ချောမောတဲ့ ကောင်လေးကို တိတ်တိတ်လေး သွားတွေ့တာဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

'သေစမ်း! သူမ သူ့ကို လှည့်ဖြားနိုင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီ။

မဟုတ်ဘူး၊ သူ လုနန်ကို အောင်မြင်ခွင့်မပေးနိုင်ဘူး။'

ဖေးကျန့်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။ “အရေးကြီးတဲ့သူလား”

လုနန် က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက သိချင်စိတ်ပြင်းပြနေတာ ရှင်းနေသော်လည်း ဂရုမစိုက်ဟန်ဆောင်နေသည်။ သူမက မရှင်းမလင်း စကားလုံးများဖြင့် သူ့ကို စနောက်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ငါ အရေးကြီး ကိစ္စတချို့ ဆွေးနွေးဖို့ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တွေ့ဖို့လိုတယ်"

သူမဆိုလိုသည်မှာ စာသင်ကြားမှု ပြန်စတင်ရန် ပညာရေးဌာန အကြီးအကဲနှင့် တွေ့ဆုံရန် ဖြစ်သည်။

ဖေးကျန့် ခဏရပ်လိုက်သည်။ "အော်၊ ဒါဆို သွားလိုက်လေ"

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် သူက အကြည့်ကို အခြားနေရာသို့ ပြောင်းလိုက်သည်။

လုနန်မှာ ဖေးကျန့်၏ သဘောထားကို ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သူမ မည်သူနှင့် တွေ့ဆုံမည် သို့မဟုတ် မည်သည့်အကြောင်းအရာများ ဆွေးနွေးမည်ကိုပင် မမေးခဲ့ပေ။

"အိုကေ၊ ဒါဆို ငါ သွားတော့မယ်။ နင်နဲ့ ရှောင်ဟွိုက် အိမ်မှာ အဆင်ပြေပြေနေရမယ်နော်။ ရန်မဖြစ်ရဘူး ဟုတ်ပြီလား"

ဖေးကျန့် - “…” သူမက တကယ်ကြီး သူ့ကို ကလေးလေးတစ်ယောက် ထင်နေတာလား။

လုနန်က သူမ၏ စာရွက်စာတမ်းများကို စုဆောင်းပြီး အပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် ဖေးကျန့်က ကုဟွိုက် အား ဆိုဖာပေါ်မှ ချက်ချင်း ပွေ့ချီလိုက်ပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

" ကုရှောင်ဟွိုက်၊ ငါတို့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု လုပ်ရမယ်။ မင်းအမေ မှားမယ့်အလုပ် မလုပ်ခင် ငါတို့ သူ့ကို တားရမယ်။ မဟုတ်ရင် ငါတို့ ခွဲခွာရမှာ!"

လုနန်က ထွက်သွားနိုင်ပေမယ့် ကုဟွိုက် ကတော့ နေခဲ့မှရမည်။ အဲဒီနေ့ရောက်ရင် လုနန်က ကုဟွိုက်ကို သေချာပေါက် ခေါ်သွားမှာပင်။ သူတို့ မိသားစု သဟဇာတဖြစ်မှုကို ပျက်ပြားစေမယ့် ဘယ်အရာကိုမှ သူ ခွင့်မပြုနိုင်။

သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ တကယ်ပဲ ဒီမိသားစုအတွက် အများကြီး စိုးရိမ်နေတာပင်။

ဒါဆို… ဖေးကျန့်က ကုဟွိုက်ကို ပွေ့ချီပြီး သူခိုးတစ်ယောက်လို လုနန် နောက်ကို တိတ်တိတ်လေး လိုက်သွားခဲ့သည်။

လုနန် ထွက်သွားပြီးနောက် သူမသည် အနီးဆုံး ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်သို့ ချက်ချင်း သွားခဲ့သည်။ ဆယ်မိနစ်ခန့် စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်မှ လူတိုင်းက သူမအား စူးစမ်းစွာ ကြည့်နေကြပြီးနောက် ဘတ်စ်ကားက နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

လုနန် ကားပေါ်တက်လိုက်သည်။

“မေမေ…” ကုဟွိုက်က သေးငယ်သော်လည်း မျက်စိလျှင်သောကြောင့် သူ့ရှေ့မှ လုနန်အား မြင်လိုက်ရသော်လည်း ဖေးကျန့် က သူ့ပါးစပ်ကို ချက်ချင်း ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

ဖေးကျန့်က ကုဟွိုက်အား တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ “ရှူး… လိမ္မာတယ်။ မင်းအမေ ငါတို့ကို မတွေ့အောင် လုပ်ရမယ်”

ဘတ်စ်ကားဂိတ်မှာ လုနန်ကို ကြည့်နေတဲ့လူတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ပေမယ့် ဖေးကျန့်နဲ့ ကုဟွိုက်ကတော့ လူအုပ်ထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ အခု သူတို့က လူအုပ်နောက်ကိုလိုက်ပြီး ဘတ်စ်ကားပေါ်တက်လာခဲ့သည်။ လုနန်နှင့် သူတို့က ဆန့်ကျင်ဘက် အစွန်းတွေမှာ ရပ်နေကြသည်။

ဒီနေ့ လုနန်က ကျောင်းသွားဖို့ ငယ်ရွယ်တဲ့ပုံစံ ဝတ်ထားသည်။ အဖြူရောင် ဂါဝန်နဲ့ အဖြူရောင် ဖိနပ် ဝတ်ထားပြီး ဆံပင်ကို စုစည်းထားတာကြောင့် အပြင်လောကကို မရောက်ဖူးသေးတဲ့ ကျောင်းသူတစ်ယောက်လို ပုံစံပေါက်နေသည်။

သူမ ဘတ်စ်ကားပေါ် ရောက်သည်နှင့် ဖေးကျန့်နဲ့ သက်တူရွယ်တူ ကောင်လေးတချို့က သူမကို သတိထားမိပြီး လုနန်နှင့် ပယောပရီ လုပ်ချင်ကြတာမို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တိုးဝှေ့ရင်း ရယ်မောနေကြသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတို့ အချင်းချင်း တွန်းထိုးနေကြသော်လည်း မည်သူမျှ လုပ်ဆောင်ရန် မရဲခဲ့ကြပေ။ သူမသည် အလွန်ပင် လှပလွန်းသောကြောင့် ဘတ်စ်ကားပေါ်ရှိ လူတိုင်းက သူမကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့ ပယောပယီလုပ်ရန် မအောင်မြင်ပါက ရယ်မောစရာ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

ကောင်လေးတစ်ယောက်သည် အတွေးတစ်ခုဖြင့် စိတ်ကူးရကာ သူ့ဘေးတွင် ဦးထုပ်ဆောင်းထားသော အိပ်ပျော်နေသည့် ကောင်လေးတစ်ဦးကို တိုးဝှေ့လိုက်သည်။

“အားလု၊ ထပြီး ငါ့ကို ကူညီပါဦး”

နိုးလာသော ကောင်လေးက သူ့ဦးထုပ်ကို မလိုက်ရာ နောက်တစ်ခဏတွင် ထက်ရှသော မျက်နှာအသွင်အပြင်က ပေါ်လာသည်။ သူက သူ့ကို နိုးခဲ့သော ကောင်လေးအား မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်လိုက်သည်။

“ကြည့်!” စုန့်ယန်က လုနန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ဟန်လုက စုန့်ယန် လက်ညှိုးထိုးပြနေတဲ့ လမ်းကြောင်းကို ချက်ချင်း မကြည့်လိုက်ရတဲ့ အကြောင်းက ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ တခြားတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်လို့ပဲ — သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဖေးကျန့် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖေးကျန့်သည် သူခိုးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပြီး သူ ခိုးလာခဲ့သည်ဟု ယူဆရသော ကလေးတစ်ဦးကို ချီထားရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားစွာ ကြည့်နေခဲ့ရာ သူပုံက အနည်းငယ် ပေါ့ပျက်ပျက်နိုင်သလို ဖြစ်နေသည်။

ဟန်လု အံ့အားသင့်သွားသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူ ရယ်မောလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ 'ဒါက တကယ်ပဲ သူ့ပြိုင်ဘက် ဖေးကျန့်လား။'

မိန်းကလေးတွေရှေ့မှာ မာနကြီးပြီး အေးစက်နေတတ်တဲ့ ဖေးကျန့် လား။ သူ့နားမှာ ဟန်ဆောင်ပြီး ကြီးကျယ်နေတတ်တဲ့သူလား။

ဒီကောင်က တကယ်ကြီး လူကုန်ကူးသူလား။

မဟုတ်ဘူး၊ သူ စိတ်အေးအေးထားရမယ်။

ဟန်လုက ဖေးကျန့်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် သူ့မျက်နှာကို အုပ်လိုက်မိသည်။ သူ့ပြိုင်ဘက် ဖေးကျန့်သည် ထိုမျှ ပေါ့ဆသော သူဖြစ်သည်ကို အခြားသူများ သိသွားပါက သူ မျက်နှာပျက်ရလိမ့်မည်။

ဟန်လု အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ဖေးကျန့် ကြည့်နေသော လမ်းကြောင်းသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ တကယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ချက်ချင်း သူ ဖေးကျန့် တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားခဲ့သည်။

စုန့်ယန်က ဟန်လုကို တိုးဝှေ့လိုက်သည်။ “အားလု၊ မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ” ဟန်လုက လုနန်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက မေးလိုက်သည်။

“သူ မဟုတ်ဘူးလား”

သူက လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

ဟန်လုက စုန့်ယန် ပြောနေတာက ဖေးကျန့် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ကြည့်နေတဲ့သူပဲဆိုတာ သိလိုက်သည်။

သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးလိုက်သည်။

ထိုအရာကို မြင်သောအခါ စုန့်ယန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။ “မင်း သွားမှာလား”

ဟန်လုက တိုတိုတုတ်တုတ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဟင့်အင်း”

သူတို့ စကားပြောနေစဉ် အခြားတစ်ဦးဦးက လုနန်ထံသို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

လူငယ်လေးတစ်ဦးက သူ့ထိုင်ခုံမှ ထရပ်ပြီး လုနန်ဆီ လျှောက်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။ “ရဲဘော်၊ ခင်ဗျား ကျနော့်ခုံကို ယူလို့ရတယ်။ ကျနော် ဆင်းတော့မယ်”

တစ်စုံတစ်ဦးက သူမအား ထိုင်ခုံပေးသည်ကို ကြားသောအခါ လုနန်က ချက်ချင်း ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။ “ကျေးဇူးပါ၊ ကျေးဇူးပါ”

လူငယ်လေး၏ နားများ နီရဲလာသည်။ “ရပါတယ်” သူက ပြောလိုက်သည်။ သူက နောက်မှတ်တိုင်တွင် ဆင်းမည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း တံခါးဘက်သို့ မရွေ့ဘဲ လုနန် ဘေးတွင် ဆက်လက် ရှိနေကာ အပေါ်စီး လက်ရန်းကို ကိုင်ထားခဲ့သည်။

လုနန်ကို အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေတဲ့ ဖေးကျန့်က ဒီမြင်ကွင်းကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ အံကြိတ်ပြီး ကုဟွိုက်ကို ခေါင်းငုံ့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း မြင်လား။ မင်းအမေက အရမ်း အားနည်းလွန်းတယ်၊ ငါတို့ သူ့ကို ဘယ်လိုအခြေအနေဆိုးထဲမှ မကျရောက်စေရဘူး"

ကုရှောင်ဟွိုက် - “Zzzz…”

ဖေးကျန့် - “...မင်းက ဝက်လား”

ဖေးကျန့်သည် အန်တီဝူဆီမှ ကလေးကို မည်သို့ချီရမည်ကို သီးသန့် သင်ယူထားသောကြောင့် ကုရှောင်ဟွိုက်သည် သူ့လက်ထဲတွင် သက်သောင့်သက်သာစွာ မှီအိပ်နေသည်။ ဘတ်စ်ကားက ယိမ်းထိုးနေသော်လည်း ကုရှောင်ဟွိုက်က သူ့အစ်ကို၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အိပ်ပျော်နေပြီး ဖေးကျန့်မှာမူ အခြေအနေကို တစ်ဦးတည်း ရင်ဆိုင်ရတော့သည်။

မှတ်တိုင်များစွာ ကျော်လွန်ပြီးနောက် လုနန် ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ ဆင်းရန် ထရပ်လိုက်သည်။ သူမအား ထိုင်ခုံပေးခဲ့သော လူငယ်လေးကမူ ကံမကောင်းစွာဖြင့် မှတ်တိုင်အနည်းငယ် စော၍ ဆင်းသွားခဲ့ပြီး သူသည် လုနန် အား မည်သည့်အရာမျှ ပြောရန် ရဲရင့်မှု မရှိခဲ့ပေ။

လုနန် ဆင်းသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဖေးကျန့်သည် ကုရှောင်ဟွိုက်အား ချက်ချင်း ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ဟန်လုသည် သူ့နောက်သို့ နီးကပ်စွာ လိုက်ပါသွားခဲ့ပြီး သူ၏ ညီအစ်ကိုများစွာကလည်း ဤအရာကို မြင်သောအခါ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ ဆင်းခဲ့ကြသည်။

ဤအရာက ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့သည်။

လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ရှေ့မှ လျှောက်သွားခဲ့ပြီး နောက်မှ ကလေးကို ချီထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး လိုက်ပါလာခဲ့ကာ ကလေးကို ချီထားသော အမျိုးသား၏ နောက်မှ အမျိုးသားအုပ်စုတစ်စု လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

ကလေးချီထားသော အမျိုးသားက လှပသော အမျိုးသမီးဆီမှ ပုန်းအောင်းရန် ကြိုးစားနေခဲ့ပြီး သူ့နောက်မှ လိုက်ပါလာသော အမျိုးသားအုပ်စုကလည်း သူတို့ ပေါ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ငုံ့ကာ ရှောင်ရှားနေခဲ့ကြသည်။

မြင်ကွင်းက ရယ်စရာကောင်းသလို ဖျော်ဖြေမှုလည်း ရှိသည်။

လုနန်သည် သူမ ကျောင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်စဉ် ဖေးကျန့် သူမ နောက်သို့ လိုက်နေသည်ကို မသိရှိခဲ့ပေ။

ဤအချိန်တွင် ကျောင်းစမတက်ခင် လမ်းများပေါ်တွင် မြို့ပြင်မှ ကျောင်းသားများနှင့် မိဘများက ကျောင်းသို့ အစီရင်ခံရန် ခရီးဆောင်အိတ်များ သယ်ဆောင်လာကြသည်။

ပညာရေးဌာန ရုံးခန်းအဝင်ဝတွင် ကျောင်းသားသစ်များအား လက်ခံရန် တဲကြီးသုံးလုံးကို ထောင်ထားသည်။ လုနန် သည် တဲများဘေးမှ ဖြောင့်ဖြောင့်လျှောက်သွားကာ ရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

"ကျောင်းသူလေး၊ စာရင်းသွင်းတာ အပြင်မှာပါ" ပညာရေးဝန်ထမ်းတစ်ဦးက သူ့စားပွဲမှ ခေါင်းမော့မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

လုနန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ကျွန်မ ခွင့်ယူထားတာကို ဖျက်သိမ်းဖို့ လာတာပါ”

နောက်ဆုံး၌ ဝန်ထမ်းက ခေါင်းမော့ကြည့်ပြီး မျက်မှန်တပ်ကာ လုနန်ကို သေချာ ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းက… လုနန်လား"

လုနန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ရှင် ကျွန်မကို သိတာလား"

ဝန်ထမ်းက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ ခွင့်ယူစာရွက်စာတမ်းတွေကို ကျွန်တော် ကိုင်တွယ်ခဲ့တာပါ”

အဓိကအားဖြင့် လုနန်သည် ကျောင်းတွင် လူသိများသော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ပြီး ဆယ့်လေးနှစ်အရွယ်တွင် စာပေဌာနသို့ ဝင်ခွင့်ရခဲ့သည်။ အချိန်တိုသာ သင်ကြားပြီးနောက် သူမသည် သမိုင်းဌာနသို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူမ၏ ထူးခြားလှပသော ရုပ်ရည်ကြောင့် သူမအား မှတ်မိရန် မခက်ခဲပေ။

လုနန်က ပြောလိုက်သည်။ “တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ”

ခဏတာ စကားပြောဆိုပြီးနောက် ဝန်ထမ်းက သူမအား မေးလိုက်သည်။ “အိမ်ထောင်စုစာရင်းစာအုပ်နဲ့ ကျောင်းသားကတ် ယူလာခဲ့လား”

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဒီမှာပါ" လုနန်က စာရွက်စာတမ်းတွေကို သူ့အိတ်ထဲကနေ ထုတ်ပြီး ပေးလိုက်သည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့်ကြာသော် ဝန်ထမ်းက “အကုန်ပြီးသွားပြီ။ ဒါရိုက်တာ ပြန်လာရင် လက်မှတ်ထိုးခိုင်းရုံပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်း ဒီနေ့ ပြန်လာစရာမလိုဘူး။ ကျောင်းစတက်တဲ့အခါ ကျောင်းသားသစ်တွေလို စာရင်းလာသွင်းလို့ရတယ်။ အဆောင်နေရာ ပြောင်းရွှေ့ပေးပြီး အသုံးစရိတ်လည်း ရလိမ့်မယ်”

ထိုအချိန်တွင် တက္ကသိုလ်တက်ခြင်းသည် နိုင်ငံတော် ထောက်ပံ့ကြေးများနှင့်အတူ ပါလာသောကြောင့် ကျောင်းသားတစ်ဦး ကျောင်းတက်နိုင်ခြင်း မရှိသော အခြေအနေမျိုး မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် လုအမေက လုနန် အား ကျောင်းထုတ်ရန် ဖိအားပေးခဲ့ခြင်းတွင် သံသယဖြစ်ဖွယ်ရာ တစ်ခုခု ရှိနေသည်မှာ ရှင်းလင်းသည်။

သူမ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာချိန်တွင် လုနန်က မူလကိုယ်က ကြောက်ရွံ့တတ်သောကြောင့် သူမ၏ မိခင်၏ ဆန္ဒများကို လိုက်လျောခဲ့သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဤအချိန်တွင် သူမသည် မူလကိုယ်နှင့် မလဲလှယ်ရသေးပါ၊ ဤနေရာရှိ လုနန်သည် စစ်မှန်သော သူမပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကျောင်းထုတ်ခံရသည့် ကိစ္စမှာ အလွန်စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူမသည် လွယ်လွယ်ကူကူ အလျှော့ပေးတတ်သူ မဟုတ်ပေ။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူမ မှတ်ဉာဏ် ဆုံးရှုံးခဲ့သောကြောင့် ဤအချိန်အပိုင်းအခြားရှိ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်များအားလုံးသည် သူမ ခန္ဓာကိုယ်၏ ပင်ကိုယ်မှတ်ဉာဏ်များအပေါ် မူတည်နေသည်။

ပင်ကိုယ်မှတ်ဉာဏ်များတွင် ကွာဟမှုများ ရှိနေသောကြောင့် သူမ ကျောင်းထုတ်ခံရခြင်း၏ အတိအကျ အကြောင်းရင်းကို ပြန်လည်အမှတ်ရနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

စာရွက်စာတမ်း ကိစ္စပြီးစီးပြီးနောက် လုနန် ကျောင်းအပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ ဂိတ်ပေါက်သို့ ရောက်သည်နှင့် မထင်မှတ်ဘဲ လူနှစ်ဦးနှင့် တိုးမိခဲ့သည်။

လုချင်းနှင့် ချန်ယွီတို့ပင်။

လုချင်းက မူလကိုယ်၊ မဟုတ်ဘူး၊ သူမက သူ့အစ်မ၊ ချန်ယွီကတော့ အန်တီဝူရဲ့ သမီးဖြစ်သည်။

သူတို့ ဘယ်လိုများ အတူတူ ဖြစ်နေတာလဲ။ လုနန် နည်းနည်း စူးစမ်းမိသွားသည်။

သူမ မသိသည်မှာ လုချင်းနှင့် ချန်ယွီတို့သည် သူမကို မြင်သောအခါ ပို၍ပင် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ကြသည်။

သူတို့က မေးလိုက်သည် ။“နင် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ”

လုနန် ပြန်မဖြေခင် ချန်ယွီက သူမကို သံသယဖြင့် ကြည့်ကာ ထပ်ပြောခဲ့သည်။ “နင် ဒီကိုလူမှုရေးပွဲအတွက် လာတာလား”

လုနန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ “မဟုတ်ဘူး”

ထိုနှစ်ဦးကို မြင်လိုက်သောအခါ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် မနှစ်မြို့ဖွယ် မှတ်ဉာဏ်များ ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူမ သူတို့နှင့် အလွန်အကျွံ ဆက်သွယ်လိုခြင်း မရှိပေ။ သူမက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး အိမ်စောစော ပြန်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ တစ်လှမ်းလှမ်းရုံပင် ရှိသေးချိန် တစ်စုံတစ်ဦးက သူမအား ထပ်ပြီးလှမ်းခေါ်ခဲ့သည်။

“ခွင့်ပြုပါ၊ ခင်ဗျားက ရဲဘော် လုနန်လား” စစ်စိမ်းရောင်စစ်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးက သူမဆီ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

လုနန်က ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မပါ။ ဘာများ လိုအပ်လို့ပါလဲ”

“ကျွန်တော်တို့ လူကုန်ကူးသူတစ်ဦးနဲ့ ကျောင်းဂိတ်မှာ ခိုက်ရန်ဖြစ်ပွားနေတဲ့ လူဆိုးအုပ်စုတစ်စုကို ဖမ်းမိခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီလူကုန်ကူးသူက ခင်ဗျားက သူ့ရဲ့ မိထွေးဖြစ်ပြီး သူပြန်ပေးဆွဲလာတဲ့ ကလေးက ခင်ဗျားကလေးလို့ ပြောပါတယ်…”

ဤအချိန်တွင် ထိုအမျိုးသားက လုနန်ကို ထပ်ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုမျှ ငယ်ရွယ်သော မိထွေးရှိခြင်းမှာ ထူးဆန်းသည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ လူကုန်ကူးသူက လိမ်ပြောနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

"သူက သူ့အတွက် လာရောက်သက်သေခံပေးဖို့ ခင်ဗျားကို တောင်းဆိုနေပါတယ်"

လုနန် - “……”??