Chapter 24

အခြေအနေက အလွန်ထူးဆန်းလွန်းတာကြောင့် လုနန်က အဲဒီလူ လိမ်နေတာလားဆိုပြီး သံသယဝင်လာခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ လုံခြုံရေးအစောင့်ရဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ မျက်နှာပေါ်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် အမူအရာကို မြင်တော့ အဲဒီအတွေးကို ပယ်ချလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးမှာ သူမ လုံခြုံရေးဂိတ်ဆီ လိုက်သွားခဲ့၏။

လုချင်းနဲ့ ချန်ယွီတို့က တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ပြီး လုနန် နောက်ကနေ လိုက်သွားကြသည်။

အစောင့်စခန်းထဲ ရောက်တော့ မြင်လိုက်ရတာက လူတွေ အပြည့်ကိုပင်။

ဖေးကျန့်နဲ့ ကောင်လေးတချို့က စစ်ဝတ်စုံဝတ် အစောင့်တွေရဲ့ ဖမ်းဆီးခြင်းခံရပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေကြသည်။ တစ်ဖက်မှာတော့ ဟွိုက်ဟွိုက်က ခွေးဖြူလေးတစ်ကောင်ကို လိုက်ဖမ်းရင်း ပြေးလွှားဆော့ကစားနေပြီး သူ့အမျိုးမတော်တဲ့ အစ်ကိုက ကလေးခိုးတဲ့သူအဖြစ် အထင်မှားခံရတာကို လုံးဝ မသိပေ။

ဘယ်လိုတောင် ရှုပ်ထွေးလိုက်တဲ့ မြင်ကွင်းပါလိမ့်။

သူတို့တစ်ဖွဲ့ ဝင်လာတာကို မြင်တော့ လူအုပ်စုက မော့ကြည့်ကြပြီး လုနန်နဲ့ ဖေးကျန့်က မျက်လုံးချင်းဆုံသွားသည်။

လုနန် - “……”

ဖေးကျန့် - “……”

လုနန် ရောက်လာတာကို မြင်တော့ ဟွိုက်ဟွိုက်က ခွေးလေးကို လိုက်ဖမ်းတာ ချက်ချင်း ရပ်လိုက်ပြီး လုနန်၏ ခြေထောက်ကို ပြေးဖက်ကာ ခေါ်လိုက်သည်။ “မေမေ…”

လုံခြုံရေးအစောင့်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ဒါဆို ခင်ဗျားက ဒီကလေးရဲ့ အမေပေါ့” သူက လုနန်ကို ကုန်ကူးသူရဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်သူ ဖြစ်နေမလားလို့ အစကတည်းက စိုးရိမ်နေခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ သူ အခြေအနေကို ပိုပြီးတော့ စဉ်းစားမိသွားပုံရသည်။

လုံခြုံရေးအစောင့်က မြေပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ဖေးကျန့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး မေးလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား သူ့ကို သိလား”

"အဲ့ဒီကောင်လေးက ခင်ဗျားက သူ့ရဲ့ မိထွေးတဲ့၊ ခင်ဗျားက သူ့ကို အတူတူ ထွက်လာဖို့ ခွင့်ပြုခဲ့တယ်လို့ ပြောတယ်"

လုနန် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်မိသည်။

'အား!! သူမရဲ့ ကူးပြောင်းလာတဲ့ ပုံစံက မှားနေတာများလား။'

'ဘာလို့ အဓိကဇာတ်လိုက်က ဒီလိုဖြစ်နေရတာလဲ။'

လုနန်က ခက်ခက်ခဲခဲ မေးလိုက်သည်။ “တကယ်ပဲ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ”

ဖြစ်ပုံကတော့ ဒီလိုပင်။ လုနန် ကျောင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ဖေးကျန့်က သူမနောက်မှ လိုက်သွားပြီး ဟန်လုနှင့် အခြားသူအချို့ကလည်း သူ့နောက်မှ ကပ်ပါလာကြသည်။

ထိုအဖွဲ့သည် ကျောင်းအပြင်ဘက်ရှိ အဆောက်အအုံတစ်ခု၏ နောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြသော်လည်း၊ အတွင်းသို့ ရောက်သည်နှင့် နေရောင်ခြည် တိုက်ရိုက်ထိတွေ့သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားရာ သူတို့အားလုံးကို ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။

ထို့အပြင် သူတို့သည် တစ်စုံတစ်ဦးနောက်ကို လိုက်နေကြသဖြင့် လမ်းသွားလမ်းလာများနှင့် လုံခြုံရေးအစောင့်၏ စူးစမ်းလိုစိတ်ကို နှိုးဆွခဲ့သည်။ ထိုသို့သော ဆိုးသွမ်းသူများ မည်သို့ရှိနိုင်တာလဲ သူ တွေးလိုက်မိသည်။

သူသည် ကလေးကို ပွေ့ချီကာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လျှောက်လှမ်းနေသော ဖေးကျန့်သည် ကလေးခိုးသည့် လူကုန်ကူးသူ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သံသယရှိခဲ့သည်။

ဟန်လုနှင့် အခြားသူများက ဖေးကျန့် နောက်မှ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လိုက်ပါနေခြင်းသည် လူကုန်ကူးသူနှင့် ပူးပေါင်းကာ ကျောင်းတွင် ပြဿနာရှာရန် လာရောက်သည့် လူဆိုးလူမိုက်များ ဖြစ်သည်ဟုလည်း သူထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် လုံခြုံရေးအစောင့်က သူတို့ကို ချဉ်းကပ်ကာ မေးမြန်းရန် အချိန်မရလိုက်မီ လူကုန်ကူးသူဟု ယူဆရသူများနှင့် လူဆိုးလူမိုက်များဟု ယူဆရသူများက တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ဖေးကျန့်သည် ကလေးကို ပွေ့ချီထားရင်းဖြင့် လူဆိုးလူမိုက်အဖွဲ့ကို ရင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့သည်။

ဤအခြေအနေကို မြင်သည်နှင့် လုံခြုံရေးအစောင့်သည် နောက်ထပ် စစ်မှုထမ်းဟောင်း အစောင့်တစ်ဦးကို ခေါ်ရန် အမြန်ပြန်သွားကာ နှစ်ဖက်စလုံးကို ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

အဖြစ်အပျက် အစုံအလင်ကို ကြားပြီးနောက် လုနန်မှာ အလွန်ရှက်ရွံ့စိတ်ဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားသည်။ သူမသည် ထိုသူများထဲမှ မည်သူ့ကိုမျှ မသိပါဟု ပြောချင်ခဲ့ပြီး ခွေးနောက်ကို လိုက်ပြေးနေသော ကလေးကိုပင် မသိဟု ပြောချင်ခဲ့သည်။

ဟုတ်သည်... ခွေးကလေးတစ်ကောင်သည် အခန်းထဲတွင် ပရမ်းပတာပြေးလွှားလာရာ ကုရှောင်ဟွိုက် အနီးမှ ဖြတ်သွားခဲ့သည်။ မိခင်၏ ပေါင်ကို ခဏမျှ ဖက်တွယ်ထားသည့် ကုရှောင်ဟွိုက်သည် ချက်ချင်း လက်လွှတ်လိုက်ပြီး ခွေးနောက်သို့ ပြေးလိုက်ခဲ့သည်။

အချိန်ကိုသာ ပြန်လှည့်နိုင်မည်ဆိုပါက သူမသည် လုံခြုံရေးအစောင့်နှင့်အတူ လုံခြုံရေးရုံးခန်းသို့ လိုက်ရန် ဘယ်တော့မှ သဘောတူမည်မဟုတ်ပေ။

လုနန်က ခက်ခက်ခဲခဲ ရှင်းပြလိုက်သည်။"သူပြောတာ အမှန်ပဲ။ သူ့နာမည်က ဖေးကျန့်၊ ကျွန်မက သူ့မိထွေး လုနန်။ ဒီကလေးက ကျွန်မရဲ့သား ကုဟွိုက် အမှန်ပဲ။ ဒါက ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းပါ။ ကြည့်လို့ရပါတယ်။"

ကံကောင်းစွာဖြင့် ယနေ့ သူမ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို ယူလာခဲ့သည်။ မဟုတ်ပါက ဤပြဿနာ မည်မျှကြာဦးမည်ကို သူမ မသိပေ။

လုံခြုံရေးအစောင့်သည် အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို ယူပြီး စစ်ဆေးကြည့်ရာ အားလုံး ကိုက်ညီနေသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။ မိသားစုသည် အမှန်ပင် အတူစာရင်းသွင်းထားပြီး အိမ်ထောင်ဦးစီးမှာ စစ်သား ဖေးကျီအန်း ဖြစ်သည်။ အစောင့်က ထိုကလေး ဖေးကျန့်တွင် စစ်တပ်ပုံစံ ကျွမ်းကျင်မှုများ ရှိနေသည်မှာ အံ့သြစရာမရှိပေ၊ သူ့ဖခင်က သူ့ကို ကောင်းစွာ သင်ကြားပေးခဲ့သည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

သူကိုယ်တိုင်လည်း စစ်သားဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး စစ်မှုထမ်းဟောင်း မိသားစုများကို သဘောကျတတ်သူဖြစ်၍ အစောင့်သည် အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို ပိတ်ကာ လုနန်အား အလေးပြုလိုက်သည်။

လုနန်က လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် စာရင်းကို အမြန်ယူလိုက်သည်။

သူမက မေးလိုက်သည်။ "အခု သူတို့ကို ခေါ်သွားလို့ ရပြီလား"

အစောင့်က ပြန်ဖြေကာ လှည့်ပြီး ခေါ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ ရပါတယ်။ ဖေးကျန့်၊ မင်း မင်းရဲ့ မိထွေးနဲ့ သွားလို့ရပြီ။"

ဖေးကျန့်သည် အနည်းငယ် ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်ကာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။ သူသည် ခြောက်ပေကျော်မြင့်သဖြင့် အတော်လေး ခန့်ညားသည်။ သူ ထွက်သွားရန် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလိုက်ရာ ရွေ့လျားမရဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ဟန်လုက သူ့ဘောင်းဘီကို ဆွဲထားကာ သူ့ကို တားဆီးရန် ကြိုးစားနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ဖေးကျန့် - “…”

"......မင်း သွားလို့မရဘူး! မင်း သွားရင် ငါတို့ ဘာလုပ်ရမလဲ!"

သေဖော်သေဖက် ရန်သူဆီက အကူအညီတောင်းရတာက ရှက်စရာကောင်းပေမယ့် ဒီနေရာမှာ အဖိုးကြီးရဲ့ အစောင့်တွေ လာခေါ်တာကို စောင့်နေတာက ရှက်ရုံနဲ့ ဖြေရှင်းလို့ရမယ့်ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။ အဖိုးကြီးရဲ့ ခါးပတ်က ဘယ်တော့မှ မျက်စိမပါဘူးဆိုတာ သိထားရမည်။

“……”

ဖေးကျန့်က ဟန်လုကို ကန်ထုတ်ချင်စိတ် တဖွားဖွားပေါ်လာသည်။ သူ့အတွက် ဘာအရေးစိုက်စရာလိုလို့လဲ။ စိတ်မမှန်တဲ့ လူအုပ်က သူ့နောက်ကို အကြောင်းမဲ့ လိုက်လာပြီး သူ့တာဝန် မအောင်မြင်ရုံသာမက မိထွေးရှေ့မှာပါ မျက်နှာပျက်ခဲ့ရသည်။ နောက်ကို သူ့မိထွေးနဲ့ ဘယ်လို မျက်နှာချင်းဆိုင်ရမှန်း သူ မသိတော့ပေ။

ဖေးကျန့်က ခြေထောက်ကို ခါပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သွား! ဖယ်! "

ဟန်လုက မလွှတ်တမ်း ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ "မဖယ်ဘူး! မင်း ငါတို့ကို သိတယ်၊ ဒါက နားလည်မှုလွဲတာ၊ နောက်တာပြောင်တာလို့ပဲ ပြောပြီး လွှတ်ပေးမယ်ဆိုမှ ဖယ်မယ်!"

မြေပြင်တွင် ထိုင်နေသော စုန့်ယန် နှင့် အခြားသူများက တညီတညာတည်း ခေါင်းညိတ်ကြသည်။

ဖေးကျန့်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ လုံခြုံရေးအစောင့်အား ခေါ်ပြောလိုက်သည်။

"ရဲဘော်၊ ကျွန်တော် ပြောစရာရှိပါတယ်..." ဟန်လုနှင့် အခြားသူများက ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသော်လည်း တစ်စက္ကန့်မျှပင် ပျော်ရွှင်ချိန်မရလိုက်မီ ဖေးကျန့်က ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ကျွန်တော် ဒီလူတွေကို မသိပါဘူး။ အကြောင်းမဲ့ ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်တာနဲ့ ရန်ဖြစ်ဖြစ်သွားတာပါ။ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်တွေကို သေချာစစ်ဆေးပေးပါဦး။ မကောင်းတဲ့လူတွေကို လုံးဝမလွှတ်ပါနဲ့။"

ဖေးကျန့်က စကားထစ်ခြင်းမရှိဘဲ အမြန်ပြောပြီး "သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်တွေကို စစ်ဆေး" ဟူသော စကားလုံးများကိုပင် အနည်းငယ် အလေးပေးပြောဆိုခဲ့သည်။ ထို့နောက် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားပြီး စက်ဝိုင်းထဲမှ ချော်ထွက်ကာ ဟန်လုနှင့် အခြားသူများထံမှ ဝေးရာသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။

"!? ဖေးကျန့်!!" ဟန်လုက သူ့ကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်ရင်း အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ကလိန်ကကျစ်ကောင်၊ ငါ မင်းကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်ဘူး!"

ဖေးကျန့်က မျက်ဖြူလှန်ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါတို့ တစ်ခုခု သဘောတူထားတာ ရှိလို့လား။"

ဟန်လုသည် ခဏတာမျှ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားပြီး ဒေါသကိုသာ ပိုမိုဆွပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။

ဖေးကျန့်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုပြီး ကုရှောင်ဟွိုက်ဆီ လျှောက်သွားကာ ကောက်ချီလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးမသိတတ်တဲ့ ကောင်စုတ်လေး၊ မင်းအစ်ကို ဖမ်းခံရတုန်း မင်းက ခွေးနောက် လိုက်နေတုန်းပဲ။ ငါ မင်းကို ရိုက်တော့မယ်!"

ကုရှောင်ဟွိုက်က မြေပြင်ပေါ်တွင် အမြီးနန့်နေသော ခွေးကလေးကို ဖေးကျန့် အား ပြသရန် လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောကော၊ ခွေး..."

ဖေးကျန့်က သူ့မျက်နှာလေးကို ညှစ်လိုက်သည်။ "မင်းကမှ ခွေးလေး။ ငါ မင်းကို ချစ်ခဲ့တာ အလကားပဲ။"

တကယ်တော့ ကုရှောင်ဟွိုက်သည် ဖေးကျန့်၏ ပံ့ပိုးမှုမရှိဘဲ မနေခဲ့ပေ။ ခွေးကလေး မပေါ်လာမီက သူသည် သူ့အစ်ကို၏ ဘောင်းဘီကို ဖက်တွယ်ပြီး "ကောကော" ဟု ခေါ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် အစောင့်သည် အလွန်သတိကြီးသောကြောင့် ကုရှောင်ဟွိုက်က ငယ်လွန်း၍ နားမလည်ဘဲ မည်သူ့ကိုမဆို "ကောကော" အော်ခေါ်နိုင်မည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဖေးကျန့်၏ ရှင်းပြချက်များကို နားမထောင်ခဲ့ပေ။

ဖေးကျန့်အား ထိုင်ခိုင်းသောအခါ ကုရှောင်ဟွိုက်က သူ့အစ်ကိုသည် ဂိမ်းအသစ်တစ်ခု ကစားနေသည်ဟု ထင်ကာ သူလည်း ထိုင်ချလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ အလွန်ချစ်စဖွယ်ကောင်းသဖြင့် အစောင့်များကိုပင် ပျော်ရွှင်စေပြီး နောက်ထပ် ချစ်စဖွယ် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေးဖြစ်သည့် ခွေးကလေးကိုပင် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

ခွေးကလေး ပေါ်လာသည်နှင့် ကုရှောင်ဟွိုက်သည် သူ့အစ်ကို ဖေးကျန့် အကြောင်းကို လုံးဝမေ့လျော့သွားပြီး ခွေးကလေးနောက်သို့ ပြေးလိုက်ခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် သေးငယ်သော လုံခြုံရေးရုံး ပတ်လည်တွင် ပျော်ရွှင်စွာ လိုက်ဖမ်းတမ်း ကစားနေခဲ့ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ပြန်ရန်အချိန်ကျသောအခါ ကုရှောင်ဟွိုက် သည် သူ့အစ်ကို၏ လက်ထဲတွင် ထိုင်နေပြီး ခွေးကလေးကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ခွေးကလေးသည် ယခုအခါ မည်သူမှ လိုက်မဖမ်းတော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ကုရှောင်ဟွိုက် ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း တအီအီ အီနေခဲ့သည်။

ကောင်လေးတစ်ဦးနှင့် ခွေးကလေးတစ်ကောင်တို့သည် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ခွဲခွာခြင်း မြင်ကွင်းကို ကပြနေခဲ့ကြသည်။

အစောင့်၊ ဖေးကျန့်နှင့် လုနန် - “…”

"မင်းတို့ ဘာလို့ ရှောင်ပိုင်ကို ခေါ်မသွားတာလဲ"

အစောင့်သည် ခွေးကလေး၏ သနားစဖွယ် မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်လုံးများကို မကြည့်ရက်တော့ပေ။ ထို့အပြင် ထိုခွေးကလေးသည် ငယ်ရွယ်သော်လည်း အလွန်လိမ္မာပြီး မငို၊ မဆူသည့်အတွက် ပို၍ပင် ရင်နာစရာ ကောင်းနေသည်။

ထိုစကားများ အစောင့်၏ ပါးစပ်မှ ထွက်သွားသည်နှင့် ကုရှောင်ဟွိုက်သည် နားလည်သွားဟန်တူပြီး သူ့အကြည့်များက တောက်ပလာခဲ့သည်။

ခွေးကလေး၏ မနေခဲ့ချင်သော ပုံစံကို မြင်သောအခါ လုနန်လည်း ငြင်းဆန်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူမသည် အစောင့်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရဲဘော်။ ကျွန်မတို့ ရှောင်ပိုင်ကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပါ့မယ်။"

အစောင့်သည် ရှောင်ပိုင်ကို ကောက်ချီပြီး လုနန် လက်ထဲသို့ ပေးလိုက်သည်။ ကုရှောင်ဟွိုက်က ချက်ချင်းလက်လှမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ချီ၊ ချီ။"

လုနန်က ရှောင်ပိုင်ကို ကုရှောင်ဟွိုက်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ရာ ကောင်လေးတစ်ဦးနှင့် ခွေးလေးတစ်ကောင်တို့သည် မျက်လုံးများ တောက်ပစွာဖြင့် ဖေးကျန့်၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေကြပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရွယ်ရောက်သူများ၏ စိတ်နှလုံးကို နူးညံ့သွားစေခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟန်လုက မိဘများ မည်သူဖြစ်ကြောင်း ခေါင်းမာစွာ ထုတ်မပြောဘဲ ရုန်းကန်နေဆဲဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော် ဖေးကျန့်ကို တကယ်သိပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က အတန်းဖော်ဟောင်းတွေပါ။ ကျွန်တော်က သူ့နောက် လိုက်ပြီး နောက်ပြောင်နေတာပဲရှိတာ။ သူက ကျွန်တော့်ကို စိတ်ဆိုးပြီး ကျွန်တော်တို့ကို မသိဘူးလို့ ပြောတာ။"

"ရိုးရိုးသားသားပြောပါ၊ သူက မင်းတို့ကို မသိဘူးလို့ ပြောတယ်။ မင်းတို့ရဲ့ မိသားစုနောက်ခံကို ရိုးရိုးသားသားပြောပြ၊ မဟုတ်ရင် ငါ မင်းတို့ကို ရဲစခန်းပို့ပစ်မယ်။" အစောင့်က သူ့မိသားစု အချက်အလက်များကို ထုတ်ဖော်ရန် ငြင်းဆန်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ပို၍ပင် သံသယဖြစ်လာသည်။

အစောင့်က သူတို့ကို ရဲစခန်းပို့ရန် အမှန်တကယ် စီစဉ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဟန်လု စိတ်ပူလာခဲ့သည်။ သူသည် ကောလိပ်ဝင်ခွင့် မအောင်မြင်ခဲ့ဘဲ ယခုဆောင်းဦးတွင် စစ်တပ်သို့ ဝင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ရဲစခန်းသို့ သွားရောက်ကာ အဖိုးကြီးအား သူ့ကို ကယ်ဆယ်ရန် တောင်းဆိုရပါက အဖိုးကြီးက သူ့ကို ရိုက်သတ်ပစ်လိမ့်မည်။

"ဖေးကျန့်! မင်း ဒီလို ထွက်သွားရင် စောင့်ကြည့်နေ—ဒီနေ့ ဖြစ်ခဲ့တာတွေ အကုန်လုံး မနက်ဖြန်ဆို ရပ်ကွက်တစ်ခုလုံး သိကုန်လိမ့်မယ်။" သူ့မှာ ရှက်စရာ ဘာမှ မရှိတော့သည့်အတွက် ဖေးကျန့်လည်း အထိအခိုက်မရှိ လွတ်မြောက်သွားမည် မဟုတ်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

ဖေးကျန့် - “…”

ယခုအခါ ဖေးကျန့် အံကြိတ်ရန် အလှည့်ကျလာသည်။ သူသည် ဟန်လု ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဟန်လုကလည်း သူ့ကို စိန်ခေါ်သလို ပြန်ကြည့်နေသည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ အကြည့်များသည် ပြင်းထန်သော ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုတွင် ပိတ်မိနေပြီး မည်သူမျှ နောက်ဆုတ်လိုစိတ် မရှိပေ။

ထိုအချိန်တွင် ကြောက်ရွံ့သော အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“အစောင့်ဦးလေး၊ ကျွန်မ သက်သေခံနိုင်ပါတယ်။ ဖေးကျန့် နဲ့ ဟန်လု တကယ်သိကြပါတယ်။ သူတို့က အထက်တန်းကျောင်း အတန်းဖော်တွေပါ။"

"ဟန်လုနဲ့ ဖေးကျန့်က မကြာခဏ ရန်ဖြစ်တတ်ကြပေမယ့် သူတို့က သူငယ်ချင်းကောင်းတွေပါ။"

မျက်စိဖွင့်လျက် လိမ်လည်ပြောဆိုနေသည့် ဒီလူက ဘယ်သူလဲ။ သူနဲ့ အဲဒီ ကောင်စုတ် ဖေးကျန့် / ဟန်လု ဘယ်တုန်းက သူငယ်ချင်းကောင်းတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ။

ဖေးကျန့်နှင့် ဟန်လု နှစ်ဦးစလုံးက စကားပြောသူအား စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သည့် အကြည့်များဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

လုနန်လည်း စကားပြောသော မိန်းကလေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ နူးညံ့သော မျက်နှာသွင်ပြင်များကို သတိပြုမိသည်။ သူမ၏ ပိန်သွယ်သော မျက်ခုံးများနှင့် နူးညံ့သော မျက်နှာသွင်ပြင်များက ရိုးသားမှုကို ဖော်ပြနေသည်။

ဤပုံစံသည် သူမ၏ နာမည် လုချင်းနှင့် လုံးဝလိုက်ဖက်ညီသည်။

လုနန်က လုချင်း၏ နာမည်ကို မှည့်ခေါ်ရန် လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့သော ကဗျာဆန်ဆန် စာသားများကို ပြန်အမှတ်ရလိုက်သည်။ "အလွန်အမင်း ဖြူဖျော့နေမှသာ ပန်းများက ပို၍လှကြောင်း သိနိုင်သည်" ဟူသော စာသားပင်။

ထိုကဗျာသည် ကျက်သရေရှိ လှပကာ၊ မြင့်မြတ်သဖြင့် အလှပဆုံးသူတစ်ဦးကို ဖော်ပြရန် အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် လုချင်းသည် ထိုကဗျာဆန်ဆန် ပုံရိပ်ကို စာသားအတိုင်း ကိုယ်စားပြုနေသကဲ့သို့ အတော်လေး ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် သူမ၏ သူငယ်ချင်း ချန်ယွီကမူ ထင်ရှားပေါ်လွင်ပြီး ကျစ်လျစ်သည်။

ဒါပေမယ့် သူတို့ ဘာလို့ ဒီမှာ ရောက်နေတာလဲ။

လုချင်း၏ စကားများက ဖော်ပြလိုက်သည်ကို သဘောပေါက်သောအခါ လုနန်သည် သူမ၊ ဖေးကျန့်နှင့် ဤပြဿနာရှာသူအုပ်စုသည် အတန်းဖော်များဖြစ်သည်ကို နားလည်သွားသည်။

ပြန်တွေးကြည့်သောအခါ လုချင်းသည် သူမထက် သုံးနှစ်ငယ်ဟန်တူပြီး ယခုနှစ် အသက် ဆယ့်ကိုးနှစ်ရှိပါက ဖေးကျန့်နှင့်အတူ အထက်တန်းကျောင်းပြီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

အစောင့်သည် လုချင်းကို သံသယဖြစ်စွာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ဖေးကျန့် နှင့် ဟန်လုတို့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

ဖေးကျန့်သည် ဘာမှမထူးခြားသည့် ပုံစံဖြင့် ရှိနေပြီး ဟန်လုက လုချင်းကို အသေးစိတ် စစ်ဆေးကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်သူလဲ။"

"ဘာဖြစ်ဖြစ် အရေးမကြီးပါဘူး။ အစောင့်ဦးလေး သူပြောတာ ကြားတယ်မဟုတ်လား—ကျွန်တော်တို့က အတန်းဖော်တွေပါ။ လိမ်တာမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ကို လွှတ်ပေးပါဦး။" ဟန်လုက တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

စုန့်ယန်နှင့် အခြားသူများကလည်း အမြန် ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံကြသည်။

လုချင်းက ဟန်လုက သူမကို မသိဟု ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ သူမ၏ အကြည့်က ချက်ချင်း မှေးမှိန်သွားသည်။