Chapter 25

အစောင့်သည် မိုက်မဲသူမဟုတ်ပေ။ ကြာကြာစောင့်ကြည့်ပြီး မိန်းကလေး၏ သက်သေခံချက်ကို ကြားပြီးနောက် ဤလူငယ်များသည် အမှန်တကယ် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သိကျွမ်းကြသည်ကို သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။

ဪ၊ ဒါဆို သူတို့က သူ့ကို လှည့်စားဖို့ အဖွဲ့ဖွဲ့ခဲ့ကြတာပဲ။ အစောင့်၏ မျက်နှာထားက ချက်ချင်း မဲ့သွားသည်။

"အဲဒါ မရဘူး။ မင်းတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သိနေရင်တောင် ကျောင်းကိုလာပြီး ပြဿနာရှာတာ၊ စနောက်တာတွေ လုပ်လို့မရဘူး။ မိဘတွေကို ခေါ်ပြီး ရဲစခန်းပို့တာမျိုး မဖြစ်ချင်ရင် ဒီနေရာမှာပဲ ဝန်ခံကတိရေး။ ရေးပြီးမှ ပြန်လို့ရမယ်!"

ဟန်လု၊ စုန့်ယန်နှင့် အခြားသူများ - “…”

ဖေးကျန့်က အစောင့်ခန်းတံခါးဘက်သို့ တည်ငြိမ်စွာ နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် အစောင့်သည် အလွန်ဒေါသထွက်နေသောကြောင့် ဖေးကျန့်ကို လွှတ်ပေးမည်မဟုတ်ပေ။

"မင်းလည်း ရေးရမယ်!"

ဖေးကျန့် - “…”

ဖေးကျန့်က သူ့နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ မချင့်မရဲ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ကို... လာကြိုမယ့်သူ ရှိတယ်။ လာကြိုမယ့်သူရှိရင် ရေးစရာမလိုဘူးလို့ ခင်ဗျားပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။"

သူက လုနန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အစောင့်ကလည်း သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

'ဟားဟား!' လုနန်က ဖေးကျန့် ၏ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျခြင်းကို ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် စိတ်ထဲမှ ရယ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး။ မင်း ရေးသင့်တယ်။"

အစောင့်က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဖေးကျန့်၏ မျက်နှာက အစိမ်းရောင်သို့ ပြောင်းသွားသည်။

ရွေးချယ်စရာမရှိသဖြင့် ဖေးကျန့်က ဟွိုက်ဟွိုက်ကို လွှတ်ပေးပြီး စားပွဲဆီသို့ ပြန်သွားကာ အစောင့်က သူ့အား ဝန်ခံကတိရေးရန် စာရွက်နှင့် ဘောပင်ပေးမည့်အထိ စောင့်နေခဲ့သည်။

ဟန်လုက သူ့ကို လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "ဟား! နောက်ဆုံးတော့ မင်း ငါတို့နဲ့အတူတူ ဝန်ခံကတိ ရေးရတော့မှာပဲ။ ဘာကို ဒီလောက် ဂုဏ်ယူနေတာလဲ။"

ဖေးကျန့်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ ထိုအတောအတွင်း ကုရှောင်ဟွိုက်က ခွေးကလေးနောက်သို့ ပြန်လိုက်ဖမ်းနေပြန်သည်။ ဖေးကျန့်၊ ဟန်လု၊ စုန့်ယန်နှင့် အခြားသူများသည် စားပွဲတွင် တန်းစီကာ ဝန်ခံကတိများ ရေးနေကြစဉ် အစောင့်က သူတို့ပတ်လည်တွင် လှည့်လည်စစ်ဆေးနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ထိုကလေးဆိုးလေးများ၏ ခေါင်းများကို ပုတ်လျက်ရှိသည်။

လုနန်ကိုမူ လုချင်းနှင့် ချန်ယွီတို့က စွပ်စွဲသည့် အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

လုချင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။"အစ်မ၊ သူတို့အတွက် ဘာလို့ မရှင်းပြတာလဲ။"

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာသည် ပုံမှန်ထက် မသိမသာ လှလာသယောင်ရှိသည်။

ချန်ယွီက စိတ်ပျက်စွာဖြင့် လက်သီးဆုပ်လိုက်သည်။

လုနန်တွင် ထိုသို့သော ကံကောင်းခြင်းများ ရှိသည်ကို သူမ တကယ်မသိခဲ့ပေ။ ပထမအိမ်ထောင်တွင် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော ကုဝေကောနှင့် လက်ထပ်ခဲ့ပြီး ကုဝေကော ကွယ်လွန်ပြီးနောက်တွင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများနှင့်ပင် ဖေးကျန့်၏ ဖခင်နှင့် လက်ထပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ကျောင်းတွင် ဟန်လုနှင့် သူ့သူငယ်ချင်းများမှာ အတော်လေး နာမည်ဆိုးထွက်သည်။ ဟန်လုတွင် အင်အားကြီးမားသော မိသားစုနောက်ခံရှိပြီး သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှ သူများလည်း ထို့အတူ ကြွယ်ဝကြသည်ကို လူတိုင်းသိသည်။ မည်သူမျှ သူတို့ကို ရန်စရဲခြင်းမရှိပေ။

အချို့ကျောင်းသားများသည် သူတို့အဖွဲ့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် မည်သည့်အရာမဆို လုပ်ဆောင်ရန် ဆန္ဒရှိကြသော်လည်း မည်သူမျှ မအောင်မြင်ခဲ့ဖူးပေ။

ဖေးကျန့်သည်လည်း နာမည်ကြီးသူတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ရုပ်ရည်၊ အဆင့်နှင့် ဉာဏ်ရည်တို့ကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် ခပ်တည်တည်နေတတ်ပြီး အတန်းအဆင့်တွင် အမြဲတမ်း ထိပ်ဆုံးမှ ရပ်တည်ကာ တစ်ဦးတည်းနေတတ်ပြီး ဟန်လုနှင့် သူ၏ ဂိုဏ်းနှင့် လုံးဝကွဲပြားသည်။

သူမသည် ဖေးကျန့်နှင့် ပတ်သက်၍ စဉ်းစားခဲ့ဖူးသော်လည်း သူ့နှင့် ပေါင်းသင်းရန် အလွန်ခက်ခဲသည်။ သူမသာမက ထိုသို့သော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူတိုင်း မအောင်မြင်ခဲ့ကြသောကြောင့် သူမသည် ထိုစိတ်ကူးကို နောက်ဆုံးတွင် စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။

သို့သော် လုနန်သည် ဖေးကျန့်နှင့် ပတ်သက်ပြီး သူ့မိထွေးဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝမမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ယနေ့တွင် သူမနှင့် လုချင်းတို့သည် လုနန်က တစ်စုံတစ်ဦး၏ မိထွေးဖြစ်လာပြီး လူကုန်ကူးသူများနှင့် လူဆိုးလူမိုက်များကဲ့သို့သော သံသယဖြစ်ဖွယ် ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် ပတ်သက်နေသည်ဟု ကြားသိရသောကြောင့် လုနန်၏ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျခြင်းကို လာရောက်ကြည့်ရှုကာ သူမ၏ဘဝ မည်မျှ ဆိုးရွားသွားသည်ကို မြင်တွေ့လို၍ လိုက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ရယ်စရာကောင်းသော အခြေအနေမျိုး မဟုတ်ဘဲ လုနန်သည် ဖေး မိသားစုမှ လူနှင့် ပြန်လည်လက်ထပ်ခဲ့သည်ကို သိရှိခဲ့ရသည်။

သူမ၏ ဘဝသည် အဘယ်ကြောင့် အမြဲတမ်း ကောင်းမွန်နေရသနည်း။

ချန်ယွီသည် ဤအဖြစ်မှန်ကို လက်ခံရန် လုံးဝဆန္ဒမရှိခဲ့ပေ။ ဤမကျေနပ်မှုသည် သူမ၏ မိခင်သည် လီ မိသားစု၏ အစေခံမျှသာဖြစ်ပြီး သူမသည် အစေခံ၏ သမီးမျှသာဖြစ်သည်ကို သိရှိလိုက်သည့်အချိန်မှစ၍ သူမအတွင်း၌ နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေခဲ့သည်။

'သူမက ဘာလို့ လီ မိသားစုရဲ့ သခင်မလေး မဖြစ်ရတာလဲ၊ ဘာလို့ အစေခံသမီး ဖြစ်နေရတာလဲ။'

သူမသည် လီ မိသားစု၏ သခင်မလေးကို မနာလိုဖြစ်ခဲ့သည်။ လီ မိသားစုက အားပေးချစ်ခင်သော လုနန်ကို မနာလိုဖြစ်ခဲ့သည်။ လုချင်းကိုပင် မနာလိုဖြစ်ခဲ့သည်။ အနည်းဆုံး သူမ၏မိခင်မှာ သူတစ်ပါး၏ အစေခံမဟုတ်ခဲ့ပေ။

တစ်နေ့တွင် သူမသည် လုချင်းမှာ သူမကဲ့သို့ပင် မနာလိုဖြစ်နေသည်ကို သိရှိခဲ့ရသည်။ လုချင်းသည် လုနန်၏ အလှ၊ သူမ၏ ဉာဏ်ရည်နှင့် လီ မိသားစုက လုနန်အား သူမထက် ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံပုံတို့ကို မနာလိုဖြစ်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် ဘုံရန်သူရှိသော မဟာမိတ်များ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် လီ မိသားစု နိုင်ငံခြားထွက်သွားသောအခါ လီ မိသားစုသည် လုနန်အား ပြည်ပတွင် ပညာသင်ကြားရန် ငွေကြေးအချို့ ချန်ထားခဲ့သည်ကို သူတို့ သိရှိခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် မေမေလုကို အကြောင်းကြားပြီး လုနန်၏ ရန်ပုံငွေများကို ရယူနိုင်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့အတွက် အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ လုနန်သည် မကြာခင်၌ ပေကျင်း တက္ကသိုလ် ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ခဲ့သည်။ နှစ်နှစ်ကြာပြီးနောက်တွင် သူတို့သည် တူညီသော နည်းဗျူဟာများကို အသုံးပြုကာ လုနန်၏ ပညာသင်ကြားခွင့်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ကြသည်။

လုနန် သူနာပြုအဖြစ် အလုပ်ရရှိပြီး အသက်ကြီးသူတစ်ဦးနှင့် အတင်းအဓမ္မ လက်ထပ်ခိုင်းခံရကြောင်း သိရှိသောအခါ သူမနှင့် လုချင်း နှစ်ဦးစလုံး ရယ်မောပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ လုနန် မပျော်သရွေ့ သူတို့၏ အတွင်းစိတ် မကျေနပ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် လုနန်သည် အဘယ်ကြောင့် အကြိမ်ကြိမ် ပြာပုံထဲမှ ထမြောက်နိုင်ရသနည်း။

ချန်ယွီက အတင်းအကြပ် ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ တင်းမာသော မျက်နှာထားကို ပျော့ပျောင်းစေခဲ့သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ညီမလေး နန်နန်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဖေးကျန့် က နင့်ယောကျ်ားရဲ့ သားပဲ။ သူ ဘာမှ အမှားမလုပ်ထားတာ။ ဘာလို့ ဝန်ခံကတိ ရေးရမှာလဲ။"

လုနန်က သူတို့နှစ်ဦးကို စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမသည် လုချင်းနှင့် ချန်ယွီ ကဲ့သို့သော လူများနှင့် စကားပြောခြင်းသည် အဆိပ်ပြင်းမြွေများနှင့် စကားပြောခြင်းနှင့် တူသည်ဟု ခံစားရသည်။

သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် လုချင်းသည် သူမ၏ ညီမလေးဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း သူမသည် နည်းမျိုးစုံသုံးကာ သူမကို ဖိနှိပ်ရန်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့ရာ လုနန်ကို စက်ဆုပ်ရွံရှာစေခဲ့သည်။ လုနန် သည် အရာရာကို လွှတ်ထားတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ လုချင်းကို သင်ခန်းစာပေးပြီးနောက် သုံးရက်ကြာ ကြောက်လန့်နေပြီးမှ ပြန်လည် ပြဿနာရှာရန် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်တတ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် မေမေလုက သူမကို ကာကွယ်ပေးထားသဖြင့် လုနန်သည် လုချင်းကို ထိုအချိန်မှစ၍ ရှောင်ရှားခဲ့သည်။

ချန်ယွီ အတွက်မူ သူမ၏ မှောင်မိုက်သော အတွေးများက သူမကို လုချင်းကဲ့သို့ပင် ရွံရှာဖွယ် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

လုချင်းနှင့် ချန်ယွီတို့သည် ကျယ်လောင်စွာ စကားပြောဆိုကြပြီး လူတိုင်း ကြားစေရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြောဆိုကြသဖြင့် ကြားသင့်သူများ ကြားသွားခဲ့ကြသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဝန်ခံကတိရေးနေသော ကျောင်းသားများထဲမှ မည်သူမျှ သူတို့အား မော့ကြည့်ခြင်းမရှိပေ။ သို့သော် အစောင့်ကမူ ချန်ယွီ ပြောသည်ကို မနှစ်သက်ခဲ့ပေ။

"ကောင်မလေး၊ 'ဘာမှအမှားမလုပ်ထားဘူး' ဆိုတာ မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ။ တက္ကသိုလ်! မင်းတို့ အတန်းဖော်တွေက ဒီကိုလာပြီး ရန်ဖြစ်နေတာကို မင်းက သူတို့ မှန်တယ်လို့ သဘောထားတာလား။"

"မိထွေးက သူ့အမှားကို ပြန်သုံးသပ်တတ်တယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်က ဒီမှာ ပြဿနာရှာနေကြတယ်။ ဘာမှလုပ်စရာမရှိရင် ပြန်သင့်ပြီ။ မင်းတို့ကို ဒီမှာ ကြိုဆိုတာ မဟုတ်ဘူး။"

အစောင့်သည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် လုချင်းနှင့် ချန်ယွီတို့ကို လက်ကာပြလိုက်သည်။

အစောင့်သည် မယုံနိုင်လောက်အောင် အားကောင်းပြီး ဆရာများကိုပင် ချွေးမထွက်ဘဲ နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့သည်။ လုနန် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် မလိုအပ်ဘဲ လုချင်းနှင့် ချန်ယွီတို့ကို မျက်နှာဖြူဖျော့သွားစေပြီး စကားမပြောနိုင်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖေးကျန့် နှင့် ဟန်လုတို့သည် ဝန်ခံကတိများ ရေးနေဆဲဖြစ်သည်။ ချန်ယွီသည် လက်ဗလာဖြင့် ပြန်ရတော့မည်ကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ စိတ်ပျက်ခဲ့သော်လည်း နောင်တွင် အခွင့်အရေးများ ရှိလာဦးမည်ဟု သူမကိုယ်သူမ နှစ်သိမ့်ခဲ့သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လုနန်က ဖေးကျန့် ရဲ့ အဖေနဲ့ လက်ထပ်လိုက်တယ်ဆိုတာ သူမ ခုလေးတင်မှ သိခဲ့ရတာ မဟုတ်လား။

ချန်ယွီက အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ လုချင်းကို ဆွဲခေါ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သွားကြစို့။ ပြန်ကြစို့။ ငါတို့ မကြာခင် လူမှုရေးပွဲတစ်ခု တက်ရဦးမှာ။"

သူမရော လုချင်းပါ ကောလိပ်ဝင်ခွင့် မအောင်မြင်ခဲ့ကြသောကြောင့် ထိုပွဲသည် အရေးကြီးသည်။ သင့်တော်သော လက်တွဲဖော်ကိုပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ပြီး လမ်းကြောင်းအသစ်များ ပွင့်သွားနိုင်သည်။

လုချင်းက ချန်ယွီ၏ စကားကို အမြဲနားထောင်သည်။ သူမ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဟန်လုကို နောက်တစ်ကြိမ် ခိုးကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ချန်ယွီ နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

သူတို့ ထွက်သွားသည်နှင့် လုနန်သည် သူမပတ်ဝန်းကျင်မှ လေထုက ပိုမိုချိုမြိန်လာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

နာရီဝက်ခန့်ကြာသောအခါ ဖေးကျန့်နှင့် ဟန်လုတို့သည် သူတို့၏ ဝန်ခံကတိများကို တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ရေးသားပြီးစီးခဲ့ကြသည်။

လုနန်က အစောင့်အား နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူမ၏ သားကြီး၊ သားငယ်နှင့် လူငယ်အုပ်စုကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကျောင်းတံခါးဝမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

အပြင်ရောက်သည်နှင့် ဟန်လုက လုနန်ကို အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ပြီး ဖေးကျန့်အား ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို သူက မင်းရဲ့ မိထွေးပေါ့။ မင်းအဖေကတော့... သူ့အသက်အရွယ်နဲ့ဆို တော်တော်လေး ကောင်းသားပဲ။"

ဟန်လု၏ မျက်လုံးများတွင် ဖေးကျီအန်းသည် လုံးဝ အသက်မကြီးပေ။ တကယ်တမ်းဆိုလျှင် ဖေးကျီအန်း သည် သူ ဖြစ်ချင်သော လူစားမျိုးပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် ဖေးကျန့်အား စကားအနည်းငယ် ထိုးနှက်ခြင်း မပြုဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ဖေးကျန့်က သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ ထို့အစား သူသည် လုနန် နောက်သို့ အမြန်လိုက်သွားကာ ယခင်စကားဝိုင်းမှ သူမကို အာရုံပြောင်းရန် အခြားအကြောင်းအရာတစ်ခုကို စတင်ပြောဆိုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"အဲဒီ ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ကို မင်းသိလား။ ငါ မင်း သူတို့ကို 'အစ်မ' လို့ ခေါ်တာ ကြားလိုက်တယ်။ သူတို့က မင်းရဲ့ညီမတွေလား။ သူတို့က သိပ်ပြီး ထက်မြက်ပုံမရဘူး။ မင်း သူတို့နဲ့ ဝေးဝေးနေသင့်တယ်။"

သူတို့ကြောင့် ဟွိုက်ဟွိုက်၏ ဉာဏ်ရည်ကို ကျဆင်းစေမည်ကို သူ မလိုလားပေ။

ဖေးကျန့်၏ မျက်လုံးများတွင် ထိုမိန်းကလေးနှစ်ဦးသည် စကားစပြောသည်နှင့် ယဲ့ဟွေဟွေ့ ၏ ပြီးပြည့်စုံသော ပုံရိပ်အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူတို့သည် သူမတို့ဘာသာ စကားပြောဆိုရသည်ကို နှစ်သက်ကြပြီး စိတ်မမှန်သည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

လုနန်က သူ့ကို အပေါ်အောက် ကြည့်လိုက်ရာ ဖေးကျန့် မှာ လက်ဖက်ရည်သောက် ကျွမ်းကျင်သူ (လက်ဖက်စိမ်းမတွေအကြောင်း နောကျေနေသူ) ဖြစ်သည်ကို သိရှိရသဖြင့် အံ့သြသွားသည်။ ထိုသို့သော အရည်အချင်းရှိသဖြင့် ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်မှ အမျိုးသားဇာတ်ဆောင်နှင့် တူသည်မှာ အံ့သြစရာမရှိပေ။

ထို့နောက် လုနန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဒီအချက်ကလွဲလို့ သူ့မှာ ဘာများ အမျိုးသားဇာတ်ဆောင်နဲ့ တူတာ ရှိသေးလဲ။

သူမသည် တစ်ခုခု ပြောရန် ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သော်လည်း သူမတို့ အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသေးသည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။ ထားလိုက်ပါတော့၊ အိမ်ပြန်ရောက်မှ ရှင်းရတော့မည်။

ဖေးကျန့်သည် လုနန်၏ အကြည့်အောက်တွင် မသက်မသာ ခံစားလိုက်ရပြီး သူက သူမနောက်မှ လိုက်လာသည့် အကြောင်းအရာကို ပြန်ပြောလာမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ သူသည် သူမနောက်မှ လိမ်လိမ်မာမာ ကပ်ပါလာခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် လမ်းပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ရှေ့မှ လျှောက်သွားပြီး၊ သူမနောက်တွင်မူ ချောမောသော လူငယ်တစ်ဦးက လိုက်ပါလာသည်။ သူသည် ချစ်စရာကောင်းသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ချီထားပြီး ကလေးငယ်က ခွေးကလေးတစ်ကောင်ကို ကိုင်ထားသည်။

အနည်းဆုံးတော့ဘအခြေအနေက အရင်ကထက် ပိုပြီး ပုံမှန်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ မည်သူမျှ လုနန်ဆီ ချဉ်းကပ်ကာ စကားစမပြောတော့ပေ။

စိတ်သက်သာရာရလိုက်သည်။

သူတို့သည် အနီရောင် အဆောက်အအုံငယ်သို့ ပြန်လာသည်အထိ ဆိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြသည်။ ဖေးကျန့်သည် အခန်းထဲသို့ ဝင်သည်နှင့် အပေါ်ထပ်သို့ အမြန်ပြေးတက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

လုနန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခေါ်လိုက်သည်။ "အဲ့မှာရပ်!"

ဖေးကျန့်သည် ရပ်တန့်သွားပြီး ကလေးကို ပွေ့ချီလျက် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လိုက်သည်။ ဤထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုမှ သူ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပုံရသည်။ သူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ယနေ့တွင် သူ အမှားလုပ်ခဲ့သည်ကို ဝန်ခံလိုက်သည်။ လုနန်က အလွန်အကျွံ မသွားသရွေ့ သူ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်း အနည်းငယ်ကို လက်ခံနိုင်သည်။

အန်တီဝူက မီးဖိုချောင်မှ ခေါင်းပြူကြည့်လိုက်ရာ လုနန်၏ လက်စားချေမည့် ပုံစံကို သတိပြုမိပြီးနောက် သူမ၏ ခေါင်းကို အမြန်ပြန်သွင်းကာ ဆက်ချက်ပြုတ်ခဲ့သည်။

လုနန်ကို အလွန်အမင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးစေခဲ့သည့် အရာက ဤအရာပင်။

"ဘာလို့ ငါ့နောက် လိုက်နေတာလဲ။" သူခိုးလို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်လုပ်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ဘာလို့ လူပြက်လုပ်နေရတာလဲ။

ဖေးကျန့်က မျက်ဖြူလှန်ကြည့်ပြီး ရိုးရိုးသားသားပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"မင်းက ငါ့အဖေကို အိုနေပြီလို့ ပြောလို့ မဟုတ်ဘူးလား..."

လုနန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမသည် ဖေးကျီအန်း အိုနေပြီဟု မည်သည့်အချိန်ကမှ မညည်းညူဖူးပေ။

သူမ ညည်းညူခဲ့လျှင်ပင် ထိုအရာက ဖေးကျန့် သူမနောက် လိုက်တာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။

လုနန်သည် ဤဖြစ်ရပ်များကြားက ဆက်စပ်မှုကို ခဏမျှ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဖေးကျန့်က အကြောင်းအရာကို ပြောင်းပြီး အရိပ်အမြွက် ပြောလိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့။ ဒီလိုမေးမယ်၊ ခင်ဗျား ဒီနေ့ ဘယ်သူနဲ့ တွေ့ခဲ့လဲလို့ ကျွန်တော် မေးရင် ပြောပြမှာလား။"

လုနန်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ရိုးရိုးသားသား ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မပြောပြဘူး။"

သူမသည် ဖေးကျန့်ကို စနောက်လိုသဖြင့် နောက်ဆုံးအထိ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး သူ ခေါင်းကုတ်ကာ ရှုပ်ထွေးနေသည့်ပုံစံကို ကြည့်ကာ နောက်ဆုံးတွင် အမှန်တရားကို သိရှိသောအခါ အံ့အားသင့်သွားမည့်ပုံကို ပျော်ရွှင်စွာ ခံစားလိုခဲ့သည်။

ဖေးကျန့်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ငါသိသားပဲ! ငါရှိနေသရွေ့တော့ ချောချောလှလှ ကောင်လေး ရှာဖို့တောင် မစဉ်းစားနဲ့။ ငါ့အဖေက မကောင်းဘူးဆိုရင်တောင် သူ့အမှား မဟုတ်ဘူး။"

လုနန် - “……”

အခန်းထဲသို့ ခုမှဝင်လာသော ရှောင်ကျိုးသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရာ တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းထဲ၌ သူ၏ အသက်ရှူသံက အထူးတလည် ကျယ်လောင်နေခဲ့သည်။

ဖေးကျန့်က တံခါးဘက်သို့ လှည့်လိုက်ရာ သူ၏ လည်ပင်းမှ အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဖေးကျီအန်းက တံခါးဝတွင် ရပ်နေပြီး သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

ဖေးကျန့် - “……”

လုနန် - “……”

ဖေးကျီအန်းက အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။

ဖေးကျန့် တွန့်သွားပြီး လုနန်လည်း ထို့အတူပင်။

အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားပြီး ခွေးကလေးက "ဝုတ်ဝုတ်" ဟု ဟောင်သံနှင့် ကလေးငယ်ကလည်း "ဝုတ်ဝုတ်" ဟု လိုက်အော်သံတို့မှလွဲ၍ ဘာသံမှမရှိတော့ပေ။ မီးဖိုချောင်ထဲမှ အန်တီဝူပင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူမ၏ အလုပ်များကို သတိထား၍ လုပ်ကိုင်နေခဲ့သည်။

လုနန်သည် ဤမျှော်လင့်မထားသော အဖြစ်အပျက်ကြောင့် အလွန်အံ့အားသင့်သွားပြီး စကားပင် ပြောမရဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဤတိတ်ဆိတ်မှုသည် ညစာစားပွဲပြင်ဆင်ချိန်အထိ ဆက်တည်ရှိခဲ့သည်။ အန်တီဝူက သူမ ပြင်ဆင်ထားသော အထူးဟင်းချိုကို ချပေးလိုက်သည်။

ဖေးကျန့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ အန်တီဝူ အား ကျေးဇူးတင်ခဲ့သည်၊ ယခု သူ မနက်ဖြန်အထိ အသက်ရှင်ခွင့်ရပြီ။

သူ့အပေါ် ဖိအားများ ပြေလျော့သွားသောအခါ ဖေးကျန့် သည် ပွဲကြည့်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ လုနန်က သူ့အဖေ မကောင်းကြောင်း ညည်းညူသည်ကို သူ ကြားထားသည်။ မဟုတ်ပါက အန်တီဝူက သူ့အတွက် အာဟာရပြည့် ဟင်းချိုများ ဘာလို့ ဆက်လုပ်ပေးနေရမှာလဲ။

လုနန် - “??” မွေးစားအမေ! သူမကို ထပ်ပြီး အရှက်မကွဲအောင် လုပ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကတိပေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။

အန်တီဝူက ဖေးကျီအန်းအား တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"သားမက်၊ ဒါက ငါ မင်းအတွက် အထူးချက်ထားတဲ့ ဟင်းချိုပဲ။ ငါ့ရဲ့ စေတနာကို မင်း မဖြုန်းတီးသင့်ဘူး။ အကုန်သောက်ရမယ်။"

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဤအရာသည် အန်တီဝူ၏ စိတ်ကူးဖြစ်သည်ဟု မည်သူမျှ မယုံကြည်ကြပေ။ လူတိုင်း လုနန် ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လုနန် - “……”