Chapter 27

Vol. 3 Ch. 27

လုနန်သည် သူမ၏ သံသယများထဲ နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။ 'ဘာတွေဖြစ်ပျက်သွားတာလဲ။'

အချိန်အကြာကြီး စဉ်းစားပြီးမှ ဖေးကျီအန်းက သူမကို လုံးဝလျစ်လျူရှုလိုက်တာဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူက တည့်တိုးပြောဆိုခြင်းဖြင့် အနိုင်ရသွားခဲ့ပြီး စကားနှစ်ခွန်းတည်းဖြင့် သူမကို အောင်မြင်စွာ ကြောက်ရွံ့သွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဒါဆို ဖေးကျီအန်းက သူမကို ခြောက်လှန့်ရုံသက်သက်ပဲလား။

'ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။'

လုနန်၏ မျက်နှာငယ်သွားသည်။ သူမ နေ့လယ်ဘက် တစ်ရေးအိပ်ခြင်းကို ကျော်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းမှုများကို အရက်ဖြင့် ဖြေရှင်းရန် လိုအပ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဖေးမိသားစုတွင် ဝိုင်ဗီရိုတစ်ခုရှိသော်လည်း ခဏကြာရှာဖွေပြီးနောက် လုနန်သည် အလွန်ပြင်းသော အရက်ဖြူများဖြင့်သာ ပြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် အရက်ဖြူ၏ အရသာကို မကြိုက်သောကြောင့် စင်ကို တွေဝေစွာ ပိတ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“အား… ငါ နည်းနည်း စိတ်ဓာတ်ကျနေတယ်။”

“ဘာတွေ စိတ်ပူနေတာလဲ။” လုနန်၏ နောက်ဘက်မှ နူးညံ့သောအသံတစ်သံက မေးလိုက်သည်။

လုနန် - “..”

“တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ခြောက်လှန့်တာက တကယ်တော့ ဆိုးကျိုးတွေ ဖြစ်စေနိုင်တယ်ဆိုတာ နင်သိလား။” လုနန်က ဖေးကျန့်ထက် ပို၍ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဖေးကျန့်သည် သူ၏စကားလုံးများကို နင်သွားပြီးမှ ပုံမှန်လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “မင်းကို ဘယ်သူက နေ့ခင်းကြောင်တောင် ဝိုင်စင်ထဲမှာ တစ်ကိုယ်လုံးကို မြှုပ်ထားပြီး ခြေထောက်ပဲ ထုတ်ထားခိုင်းလို့လဲ။ ငါ အောက်ထပ်ဆင်းလာတော့ မင်းကို မြင်ပြီး လန့်သွားတာပဲ။”

“နင် နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး။” လုနန်က ထရပ်ပြီး ကော်ဖီဖျော်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကော်ဖီကလည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုပါပဲလေ။

ဖေးကျန့်က သူ့ကို နားလည်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ လုနန်ပြောတာကို ကြားတော့ သူ စိတ်မပျော်မရွှင် ဖြစ်သွား၏။ သူက ဘာမှ နားမလည်တဲ့ ကလေးလေး ရှောင်ဟွိုက်လိုမှ မဟုတ်တာ။

“အဘိုးကြီးက မင်းကို ဆူလိုက်တယ် မလား။” ဖေးကျန့်က တဟဲဟဲရယ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ဒီနေ့ အစ်ကိုကျိုးရဲ့ ကားက နာရီဝက် နောက်ကျသည်။ ဆိုလိုသည်က နေ့လယ်စာစားပြီးတာနဲ့ အဘိုးကြီးက စခန်းကို အမြန်မပြန်ခဲ့ပေ။

လုနန်သည် ဖေးကျန့်ကို တစ်ချက် စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ဘာသာ တွေးကြည့်ရန် ပြောသည့်ဟန်ဖြင့် မီးဖိုခန်းသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ဖေးကျန့်သည် လုနန်၏နောက်မှ မီးဖိုခန်းထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားပြီး သူမက ထူးဆန်းသော ဖန်အိုးငယ်လေးတစ်ခုကို ထုတ်ကာ အညိုရောင်အမှုန့်တစ်ဇွန်းထည့်၍ ရေနွေးလောင်းထည့်သည်ကို ကြည့်နေသည်။ မကြာမီတွင် ဖန်အိုးထဲမှ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့များ စတင်ပျံ့လွင့်လာသည်။

ဖေးကျန့်သည် ထိုဟာက ကော်ဖီဆိုတာ မှတ်မိသွားသည်။ သူက လုံးဝမသိနားမလည်သူတော့ မဟုတ်ပေ။ နိုင်ငံခြားသားများ စားသောက်သည်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ရှန့်ကျီမင်နှင့်အတူ အနောက်တိုင်း စားသောက်ဆိုင်သို့ အကြိမ်အနည်းငယ် သွားခဲ့ပြီး ကော်ဖီပင် မှာယူခဲ့ဖူးသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတို့၏ တရုတ်ဗိုက်များသည် သွေးရဲရဲ အသားစတိတ်များ သို့မဟုတ် အလွန်ခါးသော ကော်ဖီများကို ဘယ်တော့မှ အသားမကျခဲ့ပေ။

ကော်ဖီကို အိမ်တွင်ပင် ဖျော်နိုင်သည်ဟု သူ သဘောမပေါက်ခဲ့ဖူးပေ။

လုနန်၏ ကျွမ်းကျင်သော လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ရင်း ဖေးကျန့်က သူ့မိထွေးသည် အလွန်ယဉ်ကျေးမှုရှိပြီး သူတို့မိသားစုနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားသည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

လုနန်သည် သူမ၏ မွေးစားအမေ လီဥယျာဉ်မှ ယူလာခဲ့သော ကော်ဖီခွက်တစ်ခုကို ရှာတွေ့ပြီး နှပ်ထားသော ကော်ဖီကို ထိုခွက်ထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်သည်။

သူမသည် လိုက်ဖက်သော ကော်ဖီခွက်နှစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး ဖေးကျန့်အတွက် တစ်ခွက်ထည့်ပေးလိုက်သည်။

လုနန်သည် အချိန်တိုင်း ကော်ဖီသောက်ရန် လိုအပ်သည်ဟု ခံစားရသူ မဟုတ်ပေ။ ကော်ဖီထက် ဘီယာနှင့် ဆိုဒါကို ပိုနှစ်သက်သည်။ သို့သော် ထိုခေတ်မီအချိုရည်နှစ်မျိုးလုံး မရနိုင်သည့်အတွက် သူမသည် မိမိကိုယ်ကို နှစ်သိမ့်ရန်နှင့် ခေတ်မီဘဝနှင့် အနည်းငယ် ပိုမိုနီးစပ်သည်ဟု ခံစားရစေရန်အတွက် ကော်ဖီကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ဖေးကျန့်က တစ်ငုံသောက်လိုက်ရာ အလွန်ခါးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် လုနန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမက နောက်တစ်ငုံသောက်ပြီးနောက်… မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ ခွက်တစ်ခုလုံးကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်သည်။

သောက်ပြီးနောက် သူမက မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

“ကောင်းလိုက်တဲ့ အရက်။”

ဖေးကျန့်မှာ စကားမဲ့သွားခဲ့သည်။ ဒါက တကယ်ပဲ ကော်ဖီသောက်တဲ့ မှန်ကန်တဲ့ နည်းလမ်းလား။

သူ ကော်ဖီခွက်ကို ကောက်ယူပြီး လုနန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် ခွက်ထဲရှိ အညိုရောင် အရည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်စက္ကန့်မျှ တွေဝေပြီးနောက် သူက ခွက်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား မြှောက်လိုက်ပြီး လုနန်ကို အတုခိုး၍ “ဂလု ဂလု” ဖြင့် သောက်လိုက်သည်။

လုနန် - “…”

လုနန်က ကြောင်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ “မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။”

“အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်… မင်းသိလား၊ ဒီလိုသောက်တော့ လုံးဝမခါးဘူး။” ဖေးကျန့်က သူ့နှုတ်ခမ်းကို လျှာနဲ့သပ်ရင်း အရသာခံလိုက်သည်။ ကော်ဖီက လက်ဖက်လိုပဲ ချိုမြိန်တဲ့ နောက်ခံအရသာ ရှိလိမ့်မယ်လို့ သူ မမျှော်လင့်ခဲ့မိချေ။

“နောက်တစ်ခွက် ထပ်ပေးပါ။” ဖေးကျန့်က တောင်းဆိုလိုက်သည်။

လုနန် စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ ဒီမှာ ဘယ်သူက ဝမ်းနည်းမှုတွေကို အရက်နဲ့ ဖြေရှင်းနေတာလဲ။ “အရမ်းမသောက်နဲ့။ ကဖင်းဓာတ်က အာရုံကြောတွေကို လှုံ့ဆော်ပေးတယ်။ အရမ်းသောက်ရင် ညဘက် အိပ်မရဘူး၊ ပြီးတော့ တစ်ခါတည်းနဲ့လည်း အကုန်မသောက်သင့်ဘူး။” လုနန်က သူ့ကို နောက်တစ်ခွက် ထည့်ပေးရင်း ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဖေးကျန့်က နားမလည်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို မင်းကျတော့ ဘာဖြစ်တာလဲ။”

“ကိုယ့်ကိစ္စကိုယ်လုပ် …အလှပဂေးတွေရဲ့ ကိစ္စတွေကို ဝင်မစွက်ဖက်နဲ့။”

ဖေးကျန့်က လုနန် အရက်စင်ကို မှီပြီး အရက်ရှာနေပုံကို သတိရသွားသည်။ သူက မယုံကြည်နိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားက အရက်မခံနိုင်လို့ အရက်အစား ကော်ဖီသောက်တာ မဟုတ်လား။”

ဖေးကျန့်က တွေးလေ၊ သူက ပိုပြီး နားမလည်သလို ခံစားလာရလေပင်။ အရက်အစစ်ကို သောက်ဖို့ ကြောက်သော လုနန်ကို သူ အထင်သေးမိသည်။ သူ့ကိုယ်သူလည်း သူမလိုပဲ အရူးနှင့်တူတယ်လို့ ဒေါသထွက်မိသည်။ ဒါနဲ့ သူက စလိုက်သည်။

“ကော်ဖီသောက်တော့ မူးသွားတာလား။”

“ဟားဟား၊ အဲ့ဒါတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးထင်တယ်၊ မဟုတ်ဘူးလား?” သူမ ရဲ့မိုက်မဲတဲ့ အတွေးတွေကို သူ မြင်သွားပြီဆိုတာ သိလိုက်လို့ လုနန်က ရှက်ရှက်နဲ့ ရယ်လိုက်သည်။

ဖေးကျန့်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ “ဟွန့်၊ ကြောက်တတ်လိုက်တာ။ အဘိုးကြီးက ဆူလိုက်လို့လား ဘာဖြစ်လို့လဲ”

လုနန်မှာ ပြောစရာ စကားမဲ့သွားခဲ့သည်။ “…. နင့်အဖေ ငါ့ကို ဆူတယ်လို့ ဘယ်တုန်းက ပြောလို့လဲ။ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး! ဘာမှ ကိုယ့်ဖာသာ ကောက်ချက်မချနဲ့။”

“မင်း ဘာ ‘ကောက်ချက်ချ’ တာတွေ ပြောနေတာလဲ။” ဖေးကျန့်က နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။ လုနန် ဆိုလိုတာကို သူ အနည်းငယ် နားလည်သည်။ ဒါကြောင့် သူ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို မင်း ဘာကို စိတ်ပူနေတာလဲ။”

လုနန် - “…” 'နင့်ရဲ့အဖေက ဒီည စမ်းကြည့်မယ်လို့ ပြောတယ်ဆိုတာ နင့်ကို ပြောပြလို့ ရမလား မောင်လေးရဲ့'

တကယ်တော့ သူမမှာ အိမ်ထောင်ပြုရန် အနည်းငယ် စိုးရိမ်စိတ်ရှိသည်။ လုနန်သည် ဖေးကျီအန်းနှင့် လက်ထပ်ပြီးသားဖြစ်သော်လည်း သူတို့သည် စစ်မှန်သော ဇနီးမောင်နှံ မဖြစ်သေးပေ။ သူတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး၏ နေထိုင်မှုတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းမရှိဘဲ သီးခြားစီ နေထိုင်နေကြဆဲဖြစ်သည်။ လုနန်၏ အမြင်တွင် ဤစီစဉ်မှုသည် အကောင်းဆုံးပြောရလျှင်တောင် အခန်းဖော် ဆက်ဆံရေး တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့သည် စစ်မှန်သော ဇနီးမောင်နှံ ဖြစ်သွားပါက နောက်ပြန်လှည့်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ ဖေးကျီအန်းသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကစားပြီး ထွက်ခွာသွားမည့် အမျိုးအစားမဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်ကို မပြောနှင့်ဦး၊ ပိုအရေးကြီးသည်မှာ လုနန်သည် အိမ်ထောင်ရေးကို သန့်ရှင်းသော အရာတစ်ခုအဖြစ် ရှုမြင်ခဲ့ခြင်းပင်။

သူမ၏ စိတ်ထဲရှိ အိမ်ထောင်ရေးသည် သူမ၏ ဦးလေးနှင့် အဒေါ်တို့၏ အိမ်ထောင်ရေးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သင့်သည်—ယုံကြည်မှု၊ တန်းတူညီမျှမှုနှင့် အပြန်အလှန်ချစ်ခင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဝမ်းသာဝမ်းနည်းမှုများကို အတူတကွ မျှဝေခံစားနိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။

ယုံကြည်မှုနှင့် တန်းတူညီမျှမှုကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်သော်လည်း ဝမ်းသာမှု၊ ဝမ်းနည်းမှုနှစ်မျိုးလုံးကို မျှဝေခံစားရန် မည်မျှ ခက်ခဲမည်နည်း။

နောက်နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ကပ်ဆိုးကျမည့် ဆယ်စုနှစ်သို့ ရောက်တော့မည်ပင်။ ကပ်ဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ချစ်မြတ်နိုးရသော စုံတွဲမည်မျှ ဆက်ဆံရေးပြတ်တောက်သွားမည်နည်း။

ဝတ္ထုထဲတွင် မူလကိုယ်သည် ဘေးအန္တရာယ်၏ တစ်ဝက်တွင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ သူမ မရှိတော့သည့်အခါ ဖေးကျီအန်း၏ အနာဂတ်မှာ အတားအဆီးမရှိ မြင့်မားစွာ ပျံသန်းနိုင်လိမ့်မည်။ ဆိုလိုသည်မှာ မူလကိုယ်သည် ဘေးအန္တရာယ်မှ အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူမကို လက်ထပ်ခဲ့သော ဖေးကျီအန်းသည် အဖိုးအခ ပေးဆပ်ရဦးမည်ဖြစ်သည်။

မူလကိုယ် နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ် အသက်ရှင်ခဲ့လျှင် ဖေးကျီအန်းသည် သူ့ဇနီးကို သူ့အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းထက် ရွေးချယ်ဦးမည်လား။ သူသည် သူ့ဇနီးကို ရွေးချယ်ခဲ့လျှင်ပင် နောက်ပိုင်းတွင် မကျေနပ်မှုမရှိဘဲ အမှန်တကယ် နေနိုင်မည်လား။

လုနန်က ဒီလောက်ငယ်ငယ်နဲ့ မသေချင်သောကြောင့် ဒီမေးခွန်းက သူမနဲ့ ဖေးကျီအန်းကြားက ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူမတို့၏ ကမ္ဘာကြီးပေါ် အမြင်များ၊ ပင်ကိုစိတ်နေသဘောထားများနှင့် မတူညီသောခေတ်များမှ ပုံဖော်ထားသော အလေ့အကျင့်များတွင် ကွဲပြားမှုများလည်း ရှိနေသေးသည်။ သူတို့အားလုံးသည် မတူညီကြဘဲ ပိုမိုနက်နက်နဲနဲ တူးဆွကြည့်မည်ဆိုလျှင် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော အခက်အခဲများစွာကို တွေ့မြင်ရမည်ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် အဓိကပြဿနာမှာ လုနန်သည် အသင့်မဖြစ်သေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမသည် ဤအတွေးများကို ဖေးကျန့်နှင့် မျှဝေ၍ မရသောကြောင့် ခေါင်းခါရင်း သက်ပြင်းချလိုက်ရုံသာ ရှိသည်။

“ဟင်း…”

“မင်း တကယ်ပဲ အပြင်မှာ ကောင်လေးတစ်ယောက် ရှိနေတာလား။” ဖေးကျန့်က ကြောက်ရွံ့စွာ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

'ထပ်လုပ်လာပြန်ပြီ' လုနန်က မျက်ဖြူလှန်ပြလိုက်သည်။ “နင် တကယ် ဝတ္ထုတွေ ရေးသင့်တယ်။ နင့်ရဲ့ စိတ်ကူးစိတ်သန်းတွေက အလဟဿ ဖြစ်နေပြီ။”

“ဘာအကြောင်းလဲ။”

ဖေးကျန့် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်သည်။ “ကျွန်တော့်အမေကြောင့်လား။ အဲ့ဒီနေ့က အဒေါ်က ပြောတယ်…”

လုနန်က အဲဒီအကြောင်းကို မစဉ်းစားမိခဲ့ပေ။ ဖေးကျန့်က သတိပေးလိုက်တော့ သူမ ထိုနေရာမှာ တကယ်ပဲ မြေမြှုပ်ဗုံးတစ်ခုရှိတယ်ဆိုတာ သဘောပေါက်သွားသည်။

သူမ စိတ်ဝင်စားမှု တိုးလာပြီး မျက်လုံးလေး ကလယ်ကလယ်လုပ်ကာ သနားစဖွယ် မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ မိဘတွေအကြောင်း ပြောပြတော့မလို့လား။”

“သူတို့က…” ဖေးကျန့်က စတင်လိုက်သည်။

“အွန်းအွန်း။” လုနန်က မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသည့် မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ခဏနေဦး၊ ဖေးကျန့်က စကားနှစ်လုံးပဲ ပြောလိုက်ပြီးနောက် ရပ်လိုက်သည်။ လုနန်က တကယ်ပဲ ဒီလို သနားစဖွယ် မျက်နှာအမူအရာ ပြတတ်သူလား။

ဖေးကျန့် သူမကို နားလည်ထားတဲ့အတိုင်းဆိုရင် သူမက မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ထင်ရှား၏။

သူ ထပ်ပြီး လှည့်စားခံရတာပဲ! ဖေးကျန့်က လုနန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မင်း သိချင်တယ်ဆိုရင် လွယ်ပါတယ်။ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ဖလှယ်ရအောင်လား။”

လုနန် အမူအရာ ပြန်ပြောင်းသွားသည်။ ဒီကလေးက ငါးဘယ်လိုမြှားရမလဲ သိသွားပြီ။ (အစာကျွေးပြီး ငါးပြန်တောင်းခြင်း)

ဒါပေမဲ့ သူမ ရှုံးတယ်လို့ ဝန်ခံရမှာလား။ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒီနေ့ သူမက မြင်းဘုရင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို သူ့ကိုပေးသိရင် သူမက လုနန် မဟုတ်တော့ပေ။

လုနန်က ခါးထောက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ရတယ်။ ဒါမှမဟုတ် မေးခွန်းတွေ အပြန်အလှန် မေးတဲ့ ကစားနည်း ကစားရအောင်။ နင် မဖြေချင်ဘူးဆိုရင် ဒါမှမဟုတ် မဖြေနိုင်ရင် ကော်ဖီတစ်ခွက် သောက်ရမယ်။ ဘယ်လိုလဲ။”

ဟွန့်၊ သူမက သူ့ကို ကော်ဖီဗိုက်ပြည့်အောင် တိုက်ပြီး ရေချိုးခန်းထဲ ပြေးခိုင်းလိုက်ရင် လုံးဝ အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားရမှာ မဟုတ်ဘူး။

သူမ ထင်မှတ်မထားသည်မှာ ဖေးကျန့်သည် မကြောက်မရွံ့ဘဲ လက်ပိုက်ပြီး မထီမဲ့မြင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကော်ဖီသောက်တာက ပျင်းဖို့ကောင်းတယ်။ မူးမှာ မဟုတ်ဘူး။ သောက်ချင်ရင် အရက်သောက်ရအောင်။”

လုနန် - “…” ဒီကောင်လေး မကောင်းတာတွေကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် သင်ယူနေတာ မဟုတ်လား။

“နင်က တရားဝင်အသက်အရွယ် မရောက်သေးဘူး။ ဘယ်အရက်ကို သောက်လို့ရမှာလဲ။ နင့် အဖေက မရိုက်ဘူးလို့ ထင်နေလား။” လုနန်က သူ့ကို သတိပေးလိုက်သည်။

“သူတော်ကောင်းအတွက် အသက်ပေးတာလို့ပဲ သဘောထားလိုက်။ မင်း လုပ်မှာလား၊ မလုပ်ဘူးလား။ မင်း ခံနိုင်ရည်ရှိလား။” ဖေးကျန့်က မတ်တပ်ရပ်ပြီး သူမကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

“…” ကယ်ကြပါဦး၊ ဘယ်သူက အဲ့လို စကားပြောလို့လဲ။ ဘယ်သူက တကယ်ပဲ ဒီကို အချိန်ခရီးသွားလာတဲ့သူလဲ။

“ကောင်းပြီ၊ လာခဲ့။ ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို ကြောက်လို့လဲ။” လုနန်က စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် သဘောတူလိုက်သည်။ သူမသည် ဝိုင်နီ၊ ဘီယာ သို့မဟုတ် ကော့တေးများကို သောက်နိုင်ခဲ့သည်။ အရက်ဖြူလည်း ကောင်းကောင်းသောက်နိုင်မှာပါ၊ ဟုတ်တယ်မလား။

ဖေးကျန့်က “ဟမ့်” ခနဲ အသံပြုလိုက်ပြီး မီးဖိုခန်းထဲမှ ထွက်ကာ အရက်စင်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူသည် အလှဆင်ပုံ မတူညီသော အရက်ပုလင်းများစွာကို ထုတ်ယူပြီး လုနန်အတွက် ကျယ်လောင်စွာ ဖတ်ပြလိုက်သည်။

“ပျံလွှား မောက်ထိုင်း ၅၃ အရက်စစ်စစ်၊ ရှောင်တောက်ဇစ်၊ ကျင့်ကျစ် ၆၂ ဒီဂရီ၊ ဖန်းကျို ကျူးယွီချင်း..”

လုနန် အသက်ရှူမှားသွားပြီး မေးလိုက်သည်။ “အများကြီးပဲ။ မင်း အဖေ ဒီအရက်တွေ အားလုံးကို ဘယ်က ရတာလဲ။”

“ငါ့အဖေရဲ့ ရဲဘော်ဟောင်းတွေ ပေးတာ။ ငါ့အဖေရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက နေရာ အနှံ့အပြားမှာရှိတယ်၊ နေရာတိုင်းမှာ သူတို့ရဲ့ ဒေသထွက်အရက်တွေ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက အများအားဖြင့် အရက်သောက်ရတာ မကြိုက်ဘူး၊ ဒါကြောင့် အချိန်ကြာလာတော့ ပုံလာတာ။”

ဖေးကျန့်သည် နောက်ဆုံးတွင် ပျံလွှား မောက်ထိုင်း အရက်ကို ရွေးလိုက်သည်။ သူသည် ဤပုလင်းကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက မြည်းစမ်းကြည့်ချင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမှသာ အခွင့်အရေးရခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လုနန် တစ်ခုခု မှားနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

“နင့် အဖေက အရက်သောက်ရတာ မကြိုက်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ရဲဘော်ဟောင်းတွေက သူ့ကို အရက်ပို့ပေးတယ် ဟုတ်လား။”

ဖေးကျန့်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်း သူ့ကို တခြား ဘာကြိုက်တာ မြင်ဖူးလို့လဲ။”

လုနန် - “...” ကောင်းပြီ၊ ငါ နားလည်လိုက်ပြီ။

ဖေးကျန့်က ပုလင်းကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ခွက်ငယ်နှစ်ခွက်ကို ထုတ်ကာ အပြည့်ဖြည့်ပြီး လုနန်ကို မေးလိုက်သည်။ “ဖြေလို့ မရရင် ဘယ်လိုသောက်မလဲ။”

လုနန်က လက်ညှိုးတစ်ချောင်းထောင်ပြလိုက်သည်။

ဖေးကျန့်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “တစ်ခွက်လား။ ရတယ်။”

လုနန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “တစ်ငုံ။”

ဖေးကျန့်က သူမကို မထီမဲ့မြင် ကြည့်လိုက်ပေမယ့် လုနန်က ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမက စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်တတ်သူ သို့မဟုတ် ပေါ့ဆသူ တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး။ သူမ၏ ကန့်သတ်ချက်တွေကို သိနားလည်ရမည့် အဓိပ္ပာယ်ကို သူမ နားလည်သည်။

လုနန်က ပြောလိုက်သည်။ “စည်းကမ်းတွေကို သေချာနားထောင်နော်။ ပထမမေးခွန်းကို မဖြစ်မနေ ဖြေရမယ်။ ဒုတိယမေးခွန်းကစပြီး မဖြေချင်ရင် ဒါမှမဟုတ် မဖြေနိုင်ရင် အရက်တစ်ငုံ သောက်ရမယ်။ ငါ အရင်မေးမယ်။ နင့်အဖေက နင့်အမေကို ဘာလို့ ကွာရှင်းလိုက်တာလဲ။”

ဖေးကျန့် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လုနန်က အရေးကြီးသော မေးခွန်းကို တိုက်ရိုက်မေးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ခဏအကြာတွင် သူက တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“တစ်ယောက်က တခြားတစ်ယောက်ကို ချစ်သွားပြီး လွတ်လပ်ချင်လို့လေ။”

လုနန်သည် သူ၏စကားများကို နားလည်သောအခါ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ သူပြောသော “တစ်ယောက်” သည် သူ့မိခင် ရှန်ယီမေ့ ဖြစ်သည်ကို သူမ လျင်မြန်စွာ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ဝတ္ထုတွင် ဤအချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မဖော်ပြထားပေ။ ဇာတ်လိုက်က သူ့မိခင်နှင့် ဆက်ဆံရေး သာမန်မျှသာရှိပြီး ဒါသည် ဇာတ်လိုက်မ၏ ယောက္ခမနှင့် ဆက်ဆံရေးကိုလည်း ထိခိုက်စေသည်ဟုသာ ဖော်ပြထားသည်။ ယခု သူမ အမှန်တရားကို နားလည်သွားခဲ့သည်။

ဖေးကျန့် မေးခွန်းမေးရန် အလှည့်ရောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူက မေးလိုက်သည်။ “မင်း ငါ့အဖေနဲ့ ဘယ်လိုတွေ့ခဲ့တာလဲ။ ပြီးတော့ ဘယ်လို လက်ထပ်ခဲ့တာလဲ။”

လုနန်က ဖေးကျန့် သူမဘဝထဲက လူငယ်တွေအကြောင်း မေးခွန်းထုတ်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် အဲ့ဒီ့အစား ဒီမေးခွန်းကို မေးလာသည်။ ဖေးကျီအန်းက သူမနောက်ခံအကြောင်းကို သူ့ကို မပြောပြထားတာကြောင့် သူမ အံ့သြသွားသည်။

“ဒါက တကယ်တော့ မေးခွန်းနှစ်ခုပဲ။ ဘယ်တစ်ခုကို ဖြေစေချင်လဲ။”

“ဒုတိယတစ်ခု။” ဖေးကျန့်က စိတ်ပျက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လုနန် ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။ အမှန်တကယ်တွက်ကြည့်ရင်တော့ ဒီမေးခွန်းနှစ်ခုက တစ်ခုတည်းပင်။ သူမရဲ့ ကွယ်လွန်သူ ခင်ပွန်းက စစ်ပွဲမှာ သေဆုံးပြီးနောက် ဖေးကျီအန်းကို ဘယ်လို အပ်ခဲ့လဲဆိုတာကို သူမ ရှင်းပြလိုက်၏။