Chapter 29

လွန်ခဲ့သော ခြောက်နှစ်က သူ စစ်မြေပြင်တွင် ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ပြီး စစ်ဆေးရုံသို့ အရေးပေါ် ပြောင်းရွှေ့ခံခဲ့ရသည်။ တစ်နေ့ သူ ပြန်ကောင်းမွန်လာစဉ် ဆေးရုံထဲတွင် အသက်ရှူကျပ်သလို ခံစားရသဖြင့် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းကာ လမ်းလျှောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူသည် လသာဆောင် ဘေးရှိ ခုံတန်းရှည်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်နှင့် သူနာပြုအချို့က သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်သို့ စိုးရိမ်တကြီး အော်ခေါ်နေသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"လုနန်၊ ဆင်းခဲ့ပါ! တော်တော် အန္တရာယ်များတယ်နော်”

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ သတိထား! ဒါလောက် မြင့်တဲ့သစ်ပင်က ပြုတ်ကျရင် မလွယ်ဘူးနော်!”

ဖေးကျီအန်း မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆယ့်ခြောက်၊ ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ခန့်ရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် မြင့်မား၍ စိမ်းစိုသော စိန်ပန်းပင်ကြီးပေါ်တွင် မတည်မငြိမ် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ဘယ်ဘက်လက်တွင် တစ်ခုခုကို ကိုင်ထားပြီး ငှက်သိုက်ထဲသို့ ထည့်ရန် ကြိုးစားနေကာ အောက်ရှိ အသံများကို လုံးဝဂရုမစိုက်ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ငှက်ကလေးကို အသိုက်ထဲသို့ ထည့်ပြီးနောက် မိန်းကလေးသည် အောက်ရှိသူများကို ဂုဏ်ယူစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ နေရောင်ခြည်သည် သစ်ရွက်များကြားမှ ဖြာကျလာပြီး သူမ၏ ပြုံးနေသောမျက်နှာပေါ်တွင် နေရောင် အစက်အပြောက်များ ထင်ဟပ်နေသည်။ ပျော်ရွှင်မှု လွန်ကဲသွားပုံရသဖြင့် သူမသည် ခဏတာ သစ်ပင်ကို လက်လွှတ်လိုက်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ခါးထောက်ပြီး ကြွားလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီသစ်ပင်က ကျွန်မအတွက် မမြင့်ဘူး။ ကျွန်မက တခြားသူတွေလောက် မတော်ဘူးလို့ ပြောနိုင်ပေမယ့် သစ်ပင်တက်တဲ့နေရာမှာ ဘယ်သူမှ ကျွန်မကို မယှဉ်နိုင်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ညီအစ်မဝမ်းကွဲတွေတောင် ကျွန်မကို ရှုံးဖူးတယ်။ ကျွန်မ ပင်လုံးကြိုင်ပင်ကို တက်ပြီး ပန်းတွေ ခူးစားဖူးတယ်။ ပန်းတွေ ပြန်ပွင့်လာရင် အကုန်လုံးအတွက် လာခူးပေးမယ်”

အောက်ကလူတွေကတော့ သူမအတွက် စိတ်ပူနေကြသည်။ ဒီ အစားပုတ်ကောင်မလေးက ပင်လုံးကြိုင်ပင် မပွင့်သေးလို့ ငြီးငြူနေခဲ့သည်။

သူမသည် စိန်ပန်းပင်နှင့် မနီးမဝေးရှိ ပင်လုံးကြိုင်ပင်တစ်ပင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြနေစဉ် အောက်ဘက်ရှိ ဖေးကျီအန်းကို မမျှော်လင့်ဘဲ မြင်လိုက်သည်။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး တိတ်ဆိတ်စွာ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်မိကြသည်။ သူသည် သူမ၏ကြွားဝါစကားများကို ကြားနေသည်ကို သိလိုက်သောအခါ သူမက သူ့အား ခပ်ယဲ့ယဲ့လေး ပြုံးပြလိုက်ပြီး သစ်ပင်ပေါ်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းလာခဲ့သည်။

"သတိထား။ မင်းက တော်တယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြုတ်မကျစေနဲ့” ဖေးကျီအန်းက ခပ်ကျယ်ကျယ် ပြောလိုက်သည်။

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူနာပြုမလေးတစ်ဦးက အံ့အားသင့်စွာ ဟာခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ထိုအစာပုတ်ကောင်မလေးသည် သစ်ပင်ပေါ်မှ ဆင်းလာစဉ် ခြေချော်ကာ သုံးပုံနှစ်ပုံခန့်အကွာတွင် ပြုတ်ကျခဲ့သည်။ ဖေးကျီအန်းက လျင်မြန်စွာ ထရပ်လိုက်သည်။

သူမကို သူ မမီနိုင်ခင် ထိုမိန်းကလေးသည် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်ဟန်ဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက မဆိုင်ဘူး။ သေးသေးလေးပဲ မတော်တဆဖြစ်တာ။ ကျွန်မ သစ်ပင်တက်တဲ့စွမ်းရည်က တခြားစွမ်းရည်တွေထက် အမြဲတမ်း ပိုကောင်းတယ်။ နောက်တစ်ခေါက်ဆို ဒီလိုမျိုး မတော်တဆမှုတွေ ထပ်မဖြစ်စေရဘူး”

ဖေးကျီအန်းက သူမကို ကြည့်ပြီး သဘောကျမိကာ ခုံတန်းရှည်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

သူနာပြုမတစ်ဦးက ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

" သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ဌာနက လုဖန်းကို ဒါတွေ မပြောတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ မဟုတ်ရင် သူ နင့်ကို တကယ် ရိုက်လိမ့်မယ်။ မင်းသာ တခြားသူတွေထက် မတော်ဘူးဆိုရင် ဆေးရုံတစ်ခုလုံးမှာ တော်တဲ့သူ မရှိတော့ဘူး”

"ဟာ၊ သူ့ကို မပြောနဲ့နော်” ထိုအစားပုတ်ကောင်မလေးက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူမက ဖေးကျီအန်းကို တစ်ချက်ထပ်ကြည့်လိုက်ပြီး သူက ပြန်မကြည့်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ သူနာပြုအချို့ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်ကာ ထွက်သွားသည်။

ဖေးကျီအန်း၏ ဆေးရုံခန်းသည် ပင်လုံးကြိုင်ပင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် ထိုအစားပုတ်ကောင်မလေးတစ်ယောက် သစ်ပင်အောက်တွင် လှည့်လည်သွားလာရင်း သစ်ပင်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချနေသည်ကို မကြာခဏ တွေ့ရသည်။

တစ်လအကြာတွင် ဆောင်းဦးရာသီရောက်လာပြီး ပင်လုံးကြိုင်ပင်သည်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ပွင့်လာကာ လေထဲတွင် မွှေးကြိုင်သောရနံ့များ ပြည့်နှက်နေသည်။ တကယ်ပင် ထိုအစားပုတ်ကောင်မလေးသည် သူနာပြုမလေးများနှင့်အတူ ပေါ်လာပြီး သစ်ပင်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လက်ညှိုးထိုးပြနေသည်။

ထိုနေ့သည် ဖေးကျီအန်း ဆေးရုံဆင်းသည့်နေ့လည်း ဖြစ်သည်။ အစောင့်က ပစ္စည်းများထုပ်ပိုးပြီး သူ့အမိန့်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သို့သော် ဖေးကျီအန်းသည် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်လျက် ပင်လုံးကြိုင်ပင်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ရှက်ရွံ့ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ဖေးကျန့် အခန်းထဲသို့ ရောက်လာသည်အထိပင် ဖြစ်သည်။ ဖေးကျီအန်းသည် သူ၏ ဒဏ်ရာနှင့် ဆေးရုံတက်ခြင်းအကြောင်းကို မိသားစုကို မပြောပြခဲ့ဘဲ ဖေးကျန့် ကလည်း သူ မည်သို့ သိရှိခဲ့သည်ကို မသိခဲ့ပေ။

ဖေးကျီအန်းသည် ပင်လုံးကြိုင်ပင်မှ အကြည့်ကို ဖယ်လိုက်သည်။ ဖေးကျန့် က အချိန်မှီ ရောက်လာခဲ့ပြီး သူ မတွန့်ဆုတ်တော့ဘဲ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

လေးနှစ်အကြာတွင် သူသည် သူ၏အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း ကုဝေကော၏ မင်္ဂလာပွဲသို့ တက်ရောက်ခဲ့ပြီး အပြည့်အဝ ကြီးပြင်းလာပြီဖြစ်သော ထိုအစားပုတ်ကောင်မလေးကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

လောကကြီးသည် ကျယ်ပြန့်လှသည်။ ထိုလေးနှစ်တာကာလအတွင်း လူစိမ်းနှစ်ဦး ထပ်မံဆုံတွေ့ခြင်းမရှိပေ။ သို့သော် လောကကြီးသည် သေးငယ်လှသည်။

ဖေးကျီအန်းသည် ခွက်ကို မြှောက်ကာ အမြန်သောက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ အေးစက်သောပုံစံကြောင့်ဖြစ်နိုင်သည်၊ သတို့သမီးသည် ကုဝေကော၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ရှက်ရွံ့စွာ မှီတွယ်နေပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံရသည်။ အတိတ်က ပျော်ရွှင်တက်ကြွသော စွမ်းအင်များအားလုံးသည် ဖေးကျီအန်း၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုသက်သက်သာဖြစ်သည်ဟု ထင်ရသည်။ သူမသည် ကုဝေကောကို အမှန်တကယ် မှီခိုအားထားပြီး ဟန်ဆောင်မှုမရှိဘဲ ယုံကြည်ကြောင်းကိုပင် သူ မြင်နိုင်သည်။

မင်္ဂလာပွဲအပြီး မကြာမီတွင် ဒေသတွင်းစစ်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ဖေးကျီအန်းနှင့် ကုဝေကောတို့ နှစ်ဦးစလုံး စစ်မြေပြင်သို့ သွားခဲ့ကြသည်။ စစ်ပွဲသည် အောင်ပွဲဖြင့် ပြီးဆုံးခဲ့ပြီး တိုက်ပွဲ၏ နောက်ဆုံးနေ့တွင် ကုဝေကောက လုနန်အကြောင်းကို ပြောပြခဲ့သည်။

ဇာတ်လမ်းထဲက လုနန်သည် သူ တွေ့ဆုံခဲ့သော ထိုအစားပုတ်ကောင်မလေး မဟုတ်ခဲ့ပေ။

သူတို့သည် ညီအစ်ကိုများကဲ့သို့ အတူကြီးပြင်းခဲ့ကြပြီး ဖေးကျီအန်းက ကုဝေကောကို နားလည်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ကုဝေကော၏ မင်္ဂလာပွဲတွင် ခဏတာ တွေ့ဆုံစဉ်ကပင် တစ်စုံတစ်ရာကို မြင်ခဲ့သည်။

ဖေးကျီအန်းသည် တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေခဲ့ပြီး အတည်ပြုခြင်းလည်းမရှိ၊ ငြင်းဆိုခြင်းလည်းမရှိပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ တွေ့ဆုံခဲ့သော ထိုသူသည် ပင်လုံးကြိုင်ပင်အောက်ရှိ သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုသက်သက် ဟုတ်၊ မဟုတ်ကို သူပင် မသိခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လုနန်၏ ခေါင်းမှာ ကွဲထွက်တော့မတတ် ပြင်းထန်စွာ ကိုက်ခဲနေသည်။ သူမ မူးဝေနေစဉ် တစ်စုံတစ်ဦးက သူမကို ထူမတ်ပေးပြီး အရသာဆိုးရွားလှသော အမူးပြေဆေးတစ်ပန်းကန်ကို အတင်းအကျပ် တိုက်ခဲ့သည်။ သူမက မသက်မသာဖြင့် ငြီးတွားနေခဲ့သည်။

သူမ၏ အိပ်မက်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ဦးက သူမကို မေးနေသည်။

"ဘယ်နား နေလို့မကောင်းတာလဲ”

မမေးခဲ့လျှင် ကိစ္စမရှိပေ။ မေးပြီးသောအခါ လုနန်က ပို၍ပင် နစ်နာသလို ခံစားရပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ခေါင်းကိုက်တယ်၊ ဗိုက်နာတယ်။ စောင် မခြုံပေးနဲ့။ ပူတယ်…”

သူမ တကယ်ကို ဆိုးဆိုးရွားရွား ခံစားနေရသည်။ သူမ၏ ခေါင်းမှာ တဒုန်းဒုန်းမြည်နေပြီး ဗိုက်ထဲတွင် ရေခဲတုံးတစ်ခုရှိနေသကဲ့သို့ အေးစိမ့်နေသည်။ ထိုအတောအတွင်း သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာက အပူလွန်ကဲနေသည်။ အအေးနှင့်အပူ ခံစားမှုများကြောင့် သူမ ငိုချင်လာပြီး တကယ်လည်း ငိုနေပုံရသည်။

သူမ အိပ်မက်ထဲမှ ထိုသူက သူမကို နှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးစားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မငိုပါနဲ့”

ဒါက လုနန်ကို ပို၍ပင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငိုစေခဲ့သည်။ သူမကဘဘာလို့ မငိုရမှာလဲ။

ထိုအချိန်တွင် သူမ၏နဖူးမှာ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားသဖြင့် မသက်မသာဖြစ်မှုများ သက်သာရာရသွားသည်။ ထို့နောက် ကြီးမားသောလက်တစ်ဖက်ကို သူမ၏ ဗိုက်ပေါ် တင်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပွတ်ပေးခဲ့သည်။ တစ်ခုတည်းသော ဆိုးကျိုးမှာ ထိုသူက သူမအား စောင်ကို မကန်ထုတ်စေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ခေါင်းကိုက်ဝေဒနာ သက်သာသွားပြီး ဗိုက်လည်း ပိုကောင်းလာသည်။ လုနန်က သူမ၏ တွန့်ချိုးထားသော မျက်ခုံးများကို ဖြေလျှော့လိုက်ပြီး တဖြည်းဖြည်း ပြန်အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

သူမ နောက်တစ်နေ့ မွန်းတည့်ချိန်အထိ အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။ နိုးလာသောအခါ သူမ၏ဗိုက်မှာ မသက်မသာ ပြည့်အင့်နေသဖြင့် ရေချိုးခန်းသို့ အမြန်သွားလိုက်ရာ တံခါးဝတွင် ဖေးကျန့်နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့ အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် နှစ်ဦးစလုံး ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ အတင်းတိုးသွားကြပြီး ရေချိုးခန်းအဝင်ဝတွင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အရင်ပေးမဝင်လိုကြပေ။

ဖေးကျန့်က သူ၏အရပ်ကို အားကိုးပြီး လက်ဖြင့် လုနန်ကို ပိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အရင်သွားမယ်။ မေမေလေးက အနည်းဆုံးတော့ မေမေလေး တစ်ယောက်လို ပြုမူသင့်တယ်”

လုနန်က တံခါးလက်ကိုင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဖေးကျန့်အား ဝင်ခွင့်မပေးဘဲ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ သူမ ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလဲ? အသက်ကြီးသူကို ရိုသေပြီး ကလေးကို ချစ်ခင်ရမယ်ဆိုတာ နားမလည်ဘူးလား။ ငါက ပိုအသက်ကြီးတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ အရင်သွားသင့်တယ်”

"ကျွန်တော်က ပိုငယ်သေးတယ်၊ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို လိုက်လျောသင့်တယ်” ဖေးကျန့် က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် အတင်းဆိုသည်။

လုနန်က သူ့ကို မထီမဲ့မြင် မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်ပြီး သူသည် ပို၍ ပို၍ အရှက်ကင်းမဲ့လာသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူမ ငြင်းခုန်ရန် စိတ်မပါတော့သဖြင့် လက်ကိုင်ကို ဖြေလျှော့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အရင်သွား။ သွားပါ”

"တွေ့လား? ဒီလိုပဲ ဖြစ်နေရမယ်၊ ခင်ဗျားပြောသလိုပဲ၊ အသက်ကြီးသူကို ရိုသေပြီး ကလေးကို ချစ်ခင်တာက ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံရဲ့ ရိုးရာဂုဏ်ပုဒ်ပဲ…” ဖေးကျန့် က အောင်ပွဲခံသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လုနန်၏ မျက်နှာက မှောင်မှိုင်းသွားသည်။ သူမ လိုက်လျောပြီးသားဖြစ်သော်လည်း ဒီကလေးက အခွင့်အရေးကို ဆက်ယူနေသေးသည်။ သူမ လျင်မြန်စွာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ဖေးကျန့် သတိလက်လွတ်ဖြစ်နေစဉ် အခွင့်ကောင်းယူကာ သူ၏လက်အောက်မှ သွက်သွက်လက်လက် လျှောဝင်၍ ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ တံခါးကို ပိတ်ပြီး လော့ခ်ချလိုက်သည်။

ဖေးကျန့် - "…"

“လုနန်၊ ခင်ဗျား လိမ်တယ်!” ဖေးကျန့်က အံကြိတ်ရင်း တံခါးကို ထုပြီး အော်လိုက်သည်။

လုနန်က စိတ်အေးလက်အေး စနောက်လိုက်သည်။

"အချစ်နဲ့ စစ်ပွဲမှာ ဘာမဆို တရားတယ်။ မင်းက မင်းအဖေနဲ့ နေ့တိုင်း တပ်ကို လိုက်သွားပြီး ဒီရိုးရှင်းတဲ့ အမှန်တရားကိုတောင် နားမလည်သေးဘူးလား”

"သွား! နောက်မှ ပြန်လာ၊ ဒါမှမဟုတ် အောက်ထပ်ရေချိုးခန်းကိုသွား။ တံခါးနားမှာ ရပ်နေတာ မရှက်ဘူးလား”

ဖေးကျန့် ဒေါသတကြီး ခြေဆောင့်ထွက်သွားသော်လည်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လှမ်းပြီးသည်နှင့် အောက်ထပ်သို့ အပြေးဆင်းသွားသည်။ သူ တကယ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

သူမ ကိစ္စပြီးဆုံးသောအခါ လုနန်က လက်ဆေးရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ရုတ်တရက် မှန်ထဲ၌ သူမ၏ နီမြန်းနေသော နှုတ်ခမ်းများကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ ထိတ်လန့်သွားသည်။ ဘာလို့ နှုတ်ခမ်းတွေ ပြန်ရောင်နေတာလဲ။

သူမ အိပ်ပျော်နေရင်း နှုတ်ခမ်းကို ပြန်ကိုက်မိပြန်ပြီလား။

ဟုတ်တယ်၊ မနေ့ညက သူမ တကယ် အိပ်မက်မက်ခဲ့ပုံရသည်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီအိပ်မက်ထဲမှာ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။

လုနန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူမခေါင်းကို ထုလိုက်သည်။ သူမ အရမ်းသောက်ခဲ့သဖြင့် မူးသွားပြီးနောက် ဘာမှမမှတ်မိတော့ပေ။ သူမ ဘာအိပ်မက်မက်ခဲ့သည်ကိုပင် မမှတ်မိတော့ပေ။

သူမ ဝတ်ထားသော ညဝတ်အင်္ကျီကို ကြည့်ရင်း မနေ့ညက သူမ၏ မွေးစားအမေက သူမ မူးနေသည်ကို မြင်ပြီး အခန်းသို့ ကူညီပြန်ပို့ကာ ညဝတ်အင်္ကျီ ပြောင်းပေးခဲ့တာလို့ ထင်လိုက်သည်။

အိပ်ခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူမ၏ အတွင်းခံအင်္ကျီလေးသည် ကုတင်ခေါင်းရင်းတွင် လုံးထွေးနေသည်ကို သတိပြုမိသည်။

လုနန် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူမ မနေ့ညက ဘာတွေ လုပ်ခဲ့တာလဲ။ သူမ တကယ် မူးတဲ့လူတစ်ယောက်လို မပြုမူခဲ့ဘူးလား။

သူမ တွေးတောနေစဉ် အန်တီဝူက အပြင်မှ တံခါးခေါက်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ မေးလိုက်သည်။

"နန်နန်? သမီး အိပ်ယာခင်းတွေ လဲဦးမှာလား”

လုနန် နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ အိပ်ယာခင်းတွေကို မနေ့ကမှ လဲခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူမ မနေ့ညက ကုတင်ပေါ်မှာ အန်ခဲ့တာလား။

ထိုဖြစ်နိုင်ခြေကို စဉ်းစားမိသောအခါ လုနန်က စောင်ကို အမြန်ဆွဲလှန်ကာ အိပ်ယာခင်းများပေါ်တွင် အန်ဖတ်များ ရှိမရှိ စစ်ဆေးလိုက်သည်။

သူမက အိပ်ယာခင်းများကို အပေါ်မှအောက်သို့ သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ သန့်ရှင်းနေသည်ကို တွေ့ရှိရသဖြင့် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ အန်ဖတ်များပေကျံနေသော အိပ်ယာခင်းများပေါ်တွင် အိပ်ရသည်ဟု တွေးမိလျှင် မည်သူမဆို မသက်မသာ ခံစားရမည်ဖြစ်သည်။

အန်ဖတ်များ မရှိသော်လည်း လုနန်က အိပ်ယာခင်းများတွင် အရက်နံ့သင်းသင်းလေး ရနေသည်ဟု ခံစားရဆဲဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ မွေးစားအမေအား ပြောလိုက်သည်။

"လဲကြရအောင်။ အရက်နံ့ ရတယ်”

“ကောင်းပြီ၊ လဲကြမယ်”

အန်တီဝူသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး လုနန်အား အိပ်ယာခင်းများ လဲပေးရန် ကူညီပေးသည်။ သူမက လုနန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တိတ်တိတ်လေး အိပ်ယာခင်းများပေါ်တွင် တစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေသည်။

လုနန် - ?? သူမ တကယ် မအန်ခဲ့ဘူး!

"မွေးစားအမေ၊ ဘာရှာနေတာလဲ”

အန်တီဝူက သူမ ရှာဖွေနေသည်ကို မတွေ့ရသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်နေပုံရသည်။ သူမ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဪ၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး”

ခဏအကြာတွင် သူမသည် လုနန်ကို စိတ်ပျက်နေသကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

လုနန် နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ ကုတင်ပေါ်မှာ မအန်ခဲ့ဘူးဆိုရင် အန်တီဝူက ဘာလို့ မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေရတာလဲ။ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။

မွန်းတည့်ချိန်တွင် ဖေးကျီအန်းက နေ့လယ်စာအတွက် ပြန်မလာခဲ့ပေ။ လုနန်က လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ သက်ပြင်းပင် ချလိုက်သေးသည်။ သူမ မနေ့ညက ဆူဆူပူပူ လုပ်ခဲ့လား မလုပ်ခဲ့လား ဘယ်သူသိမှာလဲ။ သူမ မူးနေစဉ် လုပ်ခဲ့သည့် ရိုင်းစိုင်းသော အပြုအမူများကို မည်သူမှ ပြောပြသည်ကို သူမ လုံးဝမလိုချင်ခဲ့ပေ။

နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် လုနန်သည် ကုဟွိုက်၏ ကလေးဘဝ အမှတ်တရများကို ကြွယ်ဝစေရန်အတွက် ပန်းကန်လုံးကိတ်မုန့်အချို့ ပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ပထမဦးစွာ သူမသည် စိမ်ထားသော သာမန်ဆန်နှင့် ကောက်ညှင်းဆန်များကို အနှစ်ရအောင် ကြိတ်ချေပြီး မကြိတ်ရသေးသော အကြွင်းအကျန်များကို စစ်ထုတ်ပစ်သည်။

ထို့နောက် ရေနွေးကို အပူပေးကာ သကြားထည့်ပြီးနောက် ဆန်နှစ်၏ တစ်ဝက်ကို အိုးထဲသို့ လောင်းထည့်သည်။ သူမ အိုးထဲရှိ ဆန်နှစ်ကို စေးပျစ်လာသည်အထိ လျင်မြန်စွာ မွှေပြီးနောက် စေးပျစ်လာသော အနှစ်ကို အပူမပေးရသေးသော ဆန်နှစ်နှင့် ရောလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ပြင်ဆင်ထားသော ဆန်နှစ်ကို ပန်းကန်လုံးသေးသေးလေးများထဲသို့ လောင်းထည့်ကာ ပဲနီလေး၊ ပဲစိမ်း၊ နှမ်းစေ့စသည့် အစာသွပ်များကို ထည့်ပြီး မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် ပေါင်းသည်။

မွှေးကြိုင်ပြီး ပြည့်ဝသော ဆန်လုံးကိတ်မုန့်များ ပြီးစီးသွားသည်။ သာမန်ဆန်မှုန့် ပန်းကန်လုံးကိတ်မုန့်များအပြင် လုနန်သည် လက်ဖက်စိမ်းလုံးကိတ်မုန့်များနှင့် ယုန်ဖြူ နို့သကြားလုံး ကိတ်မုန့်များပါ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ပြီးစီးသောအခါ ဖေးကျန့်လို လောဘကြီးသော ကလေးသည် မွှေးကြိုင်သောရနံ့ကို လိုက်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ ရှောင်ကုဟွိုက်ကလည်း သူ့နောက်ကနေ အမြီးလေးလို လိုက်ပါလာပြီး နှစ်ဦးစလုံး လုနန်၏ ပန်းကန်လုံးကိတ်မုန့်များကို စားချင်စိတ်ပြင်းပြစွာ ကြည့်နေကြသည်။

ပန်းကန်လုံးကိတ်မုန့်များသည် ကလေးများကြားတွင် ရေပန်းစားသော မုန့်များဖြစ်ပြီး ဖေးကျန့်သည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု အငမ်းမရ စားနေကာ သူ့ကိုယ်သူပင် မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။ ရှောင်ကုဟွိုက်ကတော့ အများကြီး စားလို့မရသဖြင့် လုနန်က သူ့ကို တစ်ခုသာ ကိုက်စားခွင့် ပေးခဲ့သည်။ နှစ်ကိုက်၊ သုံးကိုက်ဖြင့် တစ်ခုပြီးအောင် စားနိုင်သော ဖေးကျန့် အတွက်တော့ လုနန်က သူ ဘယ်နှစ်ခု စားခဲ့သည်ကို ရေတွက်လို့ မရတော့ပေ။

"မားမား၊ အရမ်းကောင်းတယ်…” ရှောင်ကုဟွိုက်က ပြောလိုက်သည်။

"မိထွေး၊ မနက်ဖြန် ထပ်လုပ်ပေးလို့ ရမလား” ဖေးကျန့် က စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်သည်။

"အွန်းအွန်း!" ကုဟွိုက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လုနန်က ပန်းကန်လုံးကိတ်မုန့်များနှင့် သကြားလုံးအချို့ကို အနီးအနားရှိ အိမ်နီးနားချင်းများဆီ ပေးရန် သပ်သပ်ရပ်ရပ် စီစဉ်နေစဉ် ကလေးငယ်နှစ်ဦးကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူတို့ လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်ကမှ ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့ကြပြီး အိမ်သစ်၏ အိမ်ရှင်မအနေဖြင့် အိမ်နီးနားချင်းများကို နှုတ်ဆက်ခြင်းမပြုလျှင် မသင့်လျော်ပေ။

လုနန်က ဖေးကျန့်ကို မေးလိုက်သည်။

"အိမ်နီးနားချင်းတွေအကြောင်း ပြောပြပေးလို့ ရမလား။ ကိတ်မုန့်တွေ သွားပေးတဲ့အခါ ငါ့အတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မယ်”