Chapter 34

Vol. 3 Ch. 34

လုနန်တစ်ယောက် အံ့သြသွားခဲ့သည်။ "ဘယ်နေရာမှာ ထိခိုက်မိတာလဲ"

အဒေါ်ဝူက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သမီးယောက်ျားက စာကြည့်ခန်းထဲမှာ ရှိတယ်။ ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်လိုက်"

ထိုစကားကိုကြားသော် လုနန် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ အိပ်ရာထဲ လဲနေရလောက်အောင် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာမဟုတ်လျှင် ရပြီပင်။ ထိုမျှပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာမျိုး ရရှိခဲ့ပါက ဆေးရုံတွင် ရှိနေလိမ့်မည်သာ။

“ဒါဆို သမီး သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ရှောင်ဟွိုက်ကို ကူထိန်းပေးပါဦး” လုနန်က ပြောလိုက်ရင်း ကုဟွိုက်ကို အဒေါ်ဝူလက်ထဲ အပ်ကာ အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားတော့သည်။

သူမ စာကြည့်ခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ခေါက်လိုက်သည်။ တံခါးက အမြန်ပွင့်လာပြီး အထဲမှ ဖေးကျန့် ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဖေးကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် မဲမှောင်နေသည်။ လုနန်ကို မြင်သောအခါ သူဘာမှမပြောဘဲ ဘေးသို့ ရွှေ့ပေးလိုက်ကာ သူမကို ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

စာကြည့်ခန်းထဲ ရောက်သည်နှင့် လုနန်သည် ဖေးကျီအန်းသာမက ဖေးကျန့် နှင့် သူ၏ ညီအစ်ကိုများပါ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဖေးကျီအန်းက ထိုင်နေပြီး ဖေးကျန့် နှင့် ကျန်သုံးယောက်မှာ ခေါင်းငုံ့ကာ တန်းစီ၍ ရပ်နေကြသည်။ ဖေးကျီအန်းက သူတို့ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ လေးယောက်စလုံး တောင့်ခနဲ ဖြစ်သွားကြသည်။

လုနန် – “…” သူတို့ တကယ်ပဲ နာခံတတ်ကြတာပဲ။

ထိုလေးယောက်သည် လုနန်ထက် စော၍ အဆောက်အအုံအနီလေးသို့ ပြန်ရောက်လာကြသောကြောင့် ဒဏ်ရာရထားသည့် ဖေးကျီအန်းကို သွားရောက်ကြည့်ရှုခြင်းမှာ သဘာဝကျသော်လည်း ဒါက လူနာလာမေးခြင်းလား၊ လေ့ကျင့်ရေးဆင်းခြင်းလား မသဲကွဲပေ။

ဒါက သူမကို နည်းနည်းတော့ စိတ်ပူစေခဲ့သည်။ ဖေးကျန့် နှင့် အတူတူ အရက်သောက်ခဲ့သော ကိစ္စက ပြီးဆုံးသွားပြီ မဟုတ်လား။

ဖေးကျန့်ကို အပြစ်ပေးပြီးပြီ ဖြစ်၍ ပြီးဆုံးသွားလောက်ပြီဟု လုနန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားပေးသော်လည်း သူမ စိတ်ထဲတွင်တော့ မလုံမလဲ ခံစားနေရဆဲပင်။

သူမသည် ဖေးကျီအန်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေရင်း သူ့အကြည့်နှင့် ဆုံသွားသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများက သမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းပြီး လုနန်တစ်ယောက် ခဏမျှ ကြက်သေ သေသွားသည်။ ဖေးကျန့် နှင့် အရက်သောက်ခဲ့သည့် အမှတ်ရစရာများက သူမကို အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားရစေပြီး သူမ၏ အကြည့်ကို အမြန်ပင် လွှဲလိုက်မိသည်။

သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ ဖေးကျီအန်းမှာ အကြည့်ကို အောက်ချထားပြီး အတွေးနယ်ချဲ့နေဟန်ရှိသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

လုနန်သည် သူ့ကို ခဏမျှ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ထိခိုက်ဒဏ်ရာများ မတွေ့ရဘဲ သာမန်လူတစ်ဦးနှင့် မခြားနားပေ။

သို့သော်လည်း ဒဏ်ရာကြောင့်ဖြစ်နိုင်သည်၊ ဖေးကျီအန်းမှာ အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူက တည့်တည့်မတ်မတ် ထိုင်နေပြီး ပြတင်းပေါက်မှ နေရောင်ခြည်က သူ့၏ ပြေပြစ်သော နဖူး၊ ထက်ရှသော မျက်ခုံး၊ မြင့်မားသော နှာတံ၊ ပြစ်မျိုးမှဲ့မထင် မေးစေ့၊ ထင်ရှားသော လည်မျို… စသည်တို့ပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။

လုနန်သည် ဖေးကျီအန်း၏ မျက်ခုံးများမှာ တရုတ်မှင်ဆေးပန်းချီမှ စုတ်တံအစင်းကြောင်းများကဲ့သို့ လှပပြီး ပုံစံကျလှသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် “ဓားကဲ့သို့သော မျက်ခုံးနှင့် ကြယ်ကဲ့သို့သော မျက်လုံးများ” ဟူသော စကားစု၏ ဂန္ထဝင်အသုံးအနှုန်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် မျက်ခုံးမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်သူမှာ အလွန်နည်းပါးပေမည်။

ဝတ္ထုများထဲတွင် စစ်တပ်မှ အချောဆုံးလူဟု လူသိများသည်မှာ အံ့သြစရာမရှိပေ။

ထိုအချိန်တွင် သူက မျက်လွှာကို အနည်းငယ် ချထားသည်။ သူ၏ နှာခေါင်းဘေးမှာ အရိပ်က ကျရောက်နေပြီး နှုတ်ခမ်းများမှာ ဖြူဖျော့နေသည်။ ရုတ်တရက် လုနန်သည် "စစ်ပွဲဒဏ်ခံရသော ချောမောသူ" ဟူသော ဝေါဟာရကို သတိရလိုက်မိသည်။

ဂလုခနဲ လုနန်သည် သူမ တံတွေးမျိုချလိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသလိုပင်။ 'အော် ငါတော့ ဒုက္ခရောက်ပြီပဲ'ဟု သူမတွေးမိသည်။ ဒါက သူမရဲ့ အားနည်းချက် အစစ်အမှန်ပင်။

သူမ အကြိုက်ဆုံးက ခက်ခဲကြမ်းတမ်းမှုတွေကို ကြုံတွေ့ဖူးတဲ့ သန်မာပြီး ချောမောတဲ့ အမျိုးသားတွေပင်။

ဖေးကျီအန်းက သူမ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကိုယ် အဆင်ပြေပါတယ်” သူ ရှင်းပြဖို့မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

"ဒါပေမဲ့ မွေးစားအမေက ရှင်ဒဏ်ရာရတယ်လို့ ပြောတယ်လေ" လုနန် ပြန်ဖြေလိုက်ရင်း လက်တွေ့ဆန်ဆန် ပြန်တွေးမိသည်။ သူမ၏ တလှပ်လှပ်ခုန်နေသော နှလုံးသားကို ထိန်းချုပ်ကာ အကြည့်ကို ချက်ချင်း လွှဲပစ်လိုက်သည်။ 'ဒီအဘိုးကြီးက အန္တရာယ်များတယ်၊ သူမ လွယ်လွယ်ကူကူ ဆော့ကစားလို့ရတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။'

မောင်လေးယောက်သည် လုနန်ကို နားမလည်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဖေးကျီအန်း အပေါ် သူမ၏ အပြုအမူသည် လွန်ခဲ့သော ခဏတာက သူမ၏ အပြုအမူနှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားနေသည်။ သူတို့အပေါ် အော်ဟစ်အမိန့်ပေးခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ နာခံစွာ ရပ်လျက် လေးစားစွာ တုံ့ပြန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

…သူတို့ အဖေ / ဦးလေးဖေး ရှေ့မှာ သူမက သူတို့လိုပဲ ကြောက်နေတာပဲ။ ဒါဆို စိတ်သက်သာရာရပြီ။

“ဒါက ဒဏ်ရာသေးသေးလေးပါ” ဖေးကျီအန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ “လေ့ကျင့်ရေးလုပ်တုန်းက ဗုံးစလေး နည်းနည်းခြစ်မိတာ၊ ဘာမှ မစိုးရိမ်ရပါဘူး။”

လုနန် သေသေချာချာ နားမလည်သော်လည်း သူ့စကားကို လက်ခံလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖေးကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် မဲမှောင်နေရာမှ လုံးဝ မှောင်မိုက်သွားသည်။ သူမျက်နှာလွှဲသွားပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်နေဟန် ပေါ်သည်။

ဒါကိုမြင်တော့ လုနန်က ဖေးကျီအန်းရဲ့ "ဒဏ်ရာသေးသေးလေး" ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်လာပြီး စိုးရိမ်စိတ် လှိုင်းလုံးတစ်ခု ဝင်လာသည်။ "ဘယ်နေရာမှာ ထိခိုက်တာလဲ"

ဒါက နည်းနည်းတော့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ဒီခေတ်မှာ ဖေးကျီအန်းက သူမရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ကာကွယ်ပေးမည့်သူပင်။ သူဟာ ဝတ္ထုထဲက မူလကိုယ်ထက် အများကြီး ပိုအသက်ရှင်ခဲ့ပေမဲ့ မမျှော်လင့်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ကုဝေကောလိုမျိုး ဒဏ်ရာဟောင်းတွေကြောင့် စောစီးစွာ သေဆုံးသွားခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အဲဒါဆို သူမ တကယ် ဒုက္ခရောက်ပြီ။

ဖေးကျီအန်းက လုနန် သူ့ကို ဂရုစိုက်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူက သူမကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကြည့်လိုက်သည်။

သူ ဘာမှမပြောနိုင်ခင်မှာ တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ ခဏအကြာတွင် ရှောင်ကျိုးသည် ပတ်တီးအသစ်များနှင့် ဆေးဝါးများ သယ်ဆောင်လာကာ ဝင်လာသည်။

ရှောင်ကျိုးက စာကြည့်ခန်းထဲမှာ လူအများကြီးကို တွေ့လိုက်တော့ အံ့သြသွားသည်။ သူက ဖေးကျီအန်း ဘက် လှည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ခေါင်းဆောင်၊ ကျွန်တော် ဆေးတွေ ယူလာခဲ့တယ်။ ဒီနေ့ ပတ်တီးလဲရမယ်…”

သူက ဖေးကျီအန်း တစ်ယောက်တည်း လုပ်ဖို့ အဆင်မပြေမှာစိုးလို့ ပတ်တီးလဲပေးဖို့ ကမ်းလှမ်းတော့မလို့ ရှိသေးသည်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဖေးကျန့်ရဲ့နောက်မှာ ရပ်နေတဲ့ လုနန်ကို သူတွေ့လိုက်သည်။ ဒါနဲ့ သူပြောဖို့ပြင်နေတဲ့ စကားလုံးတွေကို ရုတ်တရက် ရပ်ပြီး မြိုချလိုက်ရ၏။

ဖေးကျီအန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ “ဆေးတွေကို စားပွဲပေါ်တင်ထားခဲ့လိုက်”

ထို့နောက် သူက ဖေးကျန့် နှင့် ကျန်သူများကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မင်းတို့ ငါ့ကို ကြည့်ပြီးပြီဆိုတော့ လုပ်စရာရှိတာ သွားလုပ်ကြတော့။ ဒီမှာ ဆက်ရပ်နေဖို့ မလိုဘူး၊ ငါအဆင်ပြေတယ်”

ဖေးကျန့်က နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်ပြီး ဘာမှ မပြောသေးပေ။ သို့သော် ရှောင်ကျိုး လက်ထဲတွင် ဆေးဝါးများ သိပ်မများလှသည်ကို မြင်သောအခါ သူ အများကြီး ပိုစိတ်အေးသွားဟန် ပေါ်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့” ရှောင်ကျိုးက ပြောလိုက်ပြီး ဆေးများကို အမြန်ချထားလိုက်သည်။ သူက ဖေးကျန့် ကို သိသာသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “ဖေးကျန့်၊ မင်း လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က ငါ့ကို မေးထားတဲ့ ပစ်ခတ်မှုလေ့ကျင့်ရေးကိစ္စ အကြောင်းထူးရှိပြီ။ အပြင်ထွက်ခဲ့၊ ငါ မင်းကို ပြောပြမယ်။”

ဖေးကျန့် ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာပြီး အစောပိုင်းက မှောင်မိုက်နေခဲ့သော မျက်နှာအမူအရာလည်း ကွယ်ပျောက်သွားသည်။ သူသည် ရှောင်ကျိုး နောက်မှ လိုက်ကာ စာကြည့်ခန်းထဲမှ ထွက်သွားသည်။

လုနန်က ဖေးကျီအန်းရဲ့ “မင်းတို့အားလုံး” ဆိုတဲ့ စကားထဲမှာ သူမပါ ပါတယ်လို့ ယူဆပြီး ရှောင်ကျိုး နဲ့ ဖေးကျန့် တို့နောက်ကို လိုက်သွားသည်။ သို့ပေမဲ့ သူမ ထွက်ဖို့ အလှည့်ကျတော့ တံခါးက ကွက်တိ ပိတ်သွားသည်။ သူမ တံခါးကို တွန်းကြည့်သော်လည်း မရွေ့ပေ။

လုနန်– “…” ဒါက ထူးဆန်းလိုက်တာ။

ဖေးကျီအန်း ဘက်လှည့်လိုက်တော့ သူက ဆေးဝါးတွေနဲ့ ပတ်တီးတွေ ကိုင်တွယ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူကိုယ်တိုင် ပတ်တီးလဲဖို့ ရည်ရွယ်ပုံပင်။ သူမ မထွက်သေးဘူးဆိုတာ သတိထားမိတော့ သူလှုပ်ရှားမှုတွေကို ရပ်လိုက်ပြီး သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။

လုနန်က ပြောလိုက်သည်။ “တံခါးက ပျက်နေတယ်”

ဖေးကျီအန်းက ပြန်ဖြေသည်။ “အင်း”

အပြင်ဘက်တွင် ရှောင်ကျိုးသည် တံခါးကို ခြေထောက်ဖြင့် ဖိထားသည်။ ခဏအကြာတွင် တစ်ဖက်မှ တွန်းနေသော အသံများ မကြားရတော့သောအခါ သူသည် ခြေထောက်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး ဝါယာကြိုးတစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူကာ တံခါးကို ပိတ်ထားလိုက်ပြီး ထိုကိစ္စအတွက် သူ့ကိုယ်သူ ဂုဏ်ယူနေသည်။

ဖေးကျန့် နှင့် ကျန်သူများမှာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

"ရှောင်ကျိုး၊ အစ်ကို ဘာလုပ်နေတာလဲ" ဖေးကျန့် က အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘာလို့ လုနန်ကို အပြင်မထွက်ခိုင်းတာလဲ။ အစ်ကို သူ့ကို မကြိုက်ဘူးလား"

ရှောင်ကျိုး နှုတ်ခမ်းလှုပ်သွားသည်။ တစ်ပတ်ကြာ ခွဲခွာပြီးနောက် ဖေးကျန့်သည် အမြဲလိုလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လုံးဝ လက်မခံတဲ့ ပွင့်လင်းသူ၊ ဖေးကျန့် အတိုင်းပင် ဖြစ်နေသေးသည်။

သူက ဖေးကျန့် ရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်ပြီး ဝမ်းနည်းတဲ့ အမူအရာနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ “ရဲဘော်လု နဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး။ ဒီတစ်ပတ်အတွင်း ငါ့အတွက် နည်းနည်းခက်ခဲခဲ့လို့ပါ။ ရှောင်ကျန့် မင်းနားလည်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ပါဘူး။ ငါ အန္တရာယ်ပြုဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူးဆိုတာပဲ သိထားပေးပါ”

"သွားကြစို့" ရှန့်ကျီမင်က ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အနည်းငယ် ရှည်သောဆံပင်က သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။ "လုနန် ခိုင်းထားတာကို သွားလုပ်သင့်တယ်။ သူလာပြီး စစ်ဆေးမှာ။"

ထိုအဖွဲ့သည် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားကြပြီး ဖေးကျန့်ကမူ အလယ်တွင် ကျန်နေခဲ့ကာ ရှောင်ကျိုးကို သူဘာကြောင့် လွန်ခဲ့သောတစ်ပတ်က ခက်ခဲခဲ့ရကြောင်း ထပ်တလဲလဲ မေးနေရင်း ရှုပ်ထွေးနေသည်။

စာကြည့်ခန်းထဲတွင် လုနန် ထွက်မရဘဲ ဖေးကျီအန်း မှာ သူ့ဘာသာသူ ပတ်တီးလဲရန် စီစဉ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ရင်ထဲ နူးညံ့သွားပြီး သူ့ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။ “ပတ်တီးလဲတာ ကူညီပေးမယ်လေ”

အဓိကအားဖြင့်တော့ စစ်ပွဲဒဏ်ရာတွေနဲ့ အလှလေးက အရမ်းကို ဆွဲဆောင်မှုရှိလို့ပင်။ အထူးသဖြင့် သူက ဆွဲဆောင်မှုလည်းရှိပြီး ဒဏ်ရာလည်းရထားတော့ စိတ်မပျော့မိဖို့က ခက်သည်။ ဘယ်သူကများ ငြင်းဆန်နိုင်မှာလဲ။

ဖေးကျီအန်း ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး အသံ တိုးတိုးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ကောင်းပါပြီ”

သူအဝတ်ချွတ်တော့သည်။ သူ့လက်ချောင်းရှည်များက စစ်ဝတ်စုံအပေါ်ရုံမှစပြီး ရှပ်အင်္ကျီအထိ ကြယ်သီးများကို အလျင်စလိုမရှိဘဲ ဖြုတ်နေသည်။ လုနန် အံ့အားသင့်သွားသည်မှာ ပူပြင်းသည့် ရာသီဥတုဖြစ်သော်လည်း သူသည် အဝတ်သုံးထပ်စလုံးကို အပြည့်အစုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကြယ်သီးတိုင်းကို တင်းကျပ်စွာ တပ်ထားသည်။

တကယ်ကို မာကျောတဲ့လူပဲ။

သူ၏ အပေါ်ပိုင်းအဝတ်အစားများကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်နှင့် သူ၏ ကောင်းမွန်သော ဗိုက်ကြွက်သားများနှင့် အဖြူရောင်ပတ်တီးများ ပေါ်လာသည်။ ပခုံးပေါ်ရှိ ပတ်တီးများမှတဆင့် သွေးနီရဲရဲစွန်းထင်းမှုများကိုပင် တွေ့မြင်နိုင်သည်။

လုနန်သည် မူလကိုယ်၏ သူနာပြုအဖြစ် အမှတ်ရစရာအချို့ရှိသည့်အတွက် စားပွဲတစ်ဝိုက်မှ ဖေးကျီအန်း ဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ ကြိုးချည်ထားသည့် ပတ်တီးများကို စတင်ဖြည်လိုက်သည်။

ဆေးနံ့ပြင်းပြင်းက ဖေးကျီအန်းကို လွှမ်းခြုံထားပြီး ထူထဲခါးသက်နေသည်။ လုနန်သည် ထိုအနံ့က သူနှင့် တစ်နည်းတစ်ဖုံတူသည်ဟု ခံစားမိသည်။ ထိုအနံ့မျိုးရှိသော ရေမွှေးတစ်ခုရှိလျှင် ဖေးကျီအန်းကို လက်ဆောင်ပေးရန် သူမ စဉ်းစားမိမည်။

သူမ ပတ်တီးများ ဖြည်နေစဉ် လုနန်ရော ဖေးကျီအန်းပါ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ သူမသည် ပတ်တီးများ လဲလှယ်ခြင်းကို အာရုံစိုက်နေပြီး ဒဏ်ရာမှာ သွေးထွက်နေသည်၊ ဖေးကျီအန်း ပြောသကဲ့သို့ သေးသေးမွှားမွှားပင် မဟုတ်ခဲ့ပေ။

လုနန်တစ်ယောက် အရမ်းရိုးသားမိသွားပြီဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။ ဗုံးစကြောင့် ဒဏ်ရာရတာက အပေါ်ယံလေးပဲ ခြစ်မိတာမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။

သူမလက်ချောင်းများက သူ့အသားကို မတော်တဆ ထိမိလိုက်ရာ ဖေးကျီအန်းကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်မိစေသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ" သူက မေးလိုက်သည်။

"နာလား" လုနန်က သူ့ကို စိုးရိမ်တကြီးကြည့်လိုက်သော်လည်း သူကတော့ တစ်ချက်မျှ အသံမထွက်ပေ။

ဖေးကျီအန်း တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး နာမနာကို မပြောပေ။ သူက တိတ်ဆိတ်စွာပင် ရိုးရိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “ကိုယ် အသားကျနေပါပြီ”

သူက ဒဏ်ရာရတာကို အသားကျနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် နာကျင်မှုကိုပဲ အသားကျနေတာလား။ လုနန်က သူ့စကားတွေမှာ မပြောဘဲ ကျန်နေခဲ့တဲ့ အဓိပ္ပာယ်တွေ ရှိတယ်လို့ ခံစားမိသည်။

“...အခု ပတ်တီးလဲပေးတော့မယ်” သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ” ဖေးကျီအန်း ပြန်ဖြေသည်။

လုနန်က ပတ်တီးကိုယူပြီး ဖေးကျီအန်းကို ပတ်တီးပတ်ပေးလိုက်သည်။ နောက်ကျောဘက်မှ ကြည့်လျှင် သူမသည် သူ့ကို လုံးဝ ပွေ့ဖက်ထားသလို ပုံပေါ်သည်။ ဖေးကျီအန်းသည် ခဏမျှ တုန့်ခနဲဖြစ်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

ထို နီးနီးကပ်ကပ် အချိန်လေးမှာ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ရှူသံတွေ ရောထွေးသွားတော့ လုနန် တစ်မျိုးကြီး ခံစားရသည်။ သူမ ရင်းနှီးတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ခံစားမိသည်။

အတိတ်တုန်းက ဖေးကျီအန်းက သူမကို ပွေ့ဖက်ထားခဲ့ဖူးသလိုမျိုးပင်။

ပထမဆုံး ပတ်တီးကြိုးကို ချည်ပြီးနောက် လုနန်သည် ဖေးကျီအန်းထံမှ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး ကျန်ရှိသော ပတ်တီးကြိုးများကို ချည်ရန် သူ၏ နောက်ကျောဘက်သို့ ရွေ့သွားသည်။

ပတ်တီးစီးပြီးနောက် ဖေးကျီအန်းက သူ၏ အဝတ်များကို ပြန်ဝတ်လိုက်သည်။ လုနန်သည် သူမဖယ်ရှားခဲ့သော ပတ်တီးဟောင်းများနှင့် အဝတ်စများကို စုဆောင်းကာ အောက်ထပ်သို့ ယူဆောင်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူမသည် တံခါးကို တစ်ကြိမ်ထပ်မံဖွင့်ကြည့်သော်လည်း မျှော်လင့်သလောက် မရွေ့ပေ။

တံခါးကို တစ်ခုခုက ပိတ်ထားသလို ခံစားရသည်။ လုနန်က မိုက်မဲတဲ့သူမဟုတ်ပေ၊ သူမရဲ့ပြဿနာကောင် မောင်ငယ်လေးယောက်ရဲ့ စနောက်မှုလို့ သံသယရှိခဲ့သည်။ 'အော်၊ သူတို့ တကယ် ရဲရင့်လာကြပြီပဲ' ဟု သူမ တွေးလိုက်သည်။ သူမ အပြင်ရောက်တာနဲ့ သူတို့ရဲ့ ကောင်းတဲ့အချိန်တွေ ပြီးဆုံးသွားစေရမည်ဟု တိတ်တိတ်လေး ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။

လုနန်သည် ညစ်ပတ်နေသော ပတ်တီးစများနှင့် ပတ်တီးများကို ဘေးချထားလိုက်ပြီး သူမ၏ စားပွဲတွင် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ စာဖတ်ရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်က ဖေးကျီအန်း ၏ စားပွဲပေါ်သို့ ဝေ့ကြည့်လိုက်သောအခါ Borges ၏ ကဗျာပေါင်းချုပ်မူရင်းစာအုပ်ကို ထင်ရှားစွာ ချထားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"ဒီစာအုပ်ကို ရှင် ကြိုက်လား" သူမက မေးလိုက်သည်။

မူရင်းစာအုပ်က အင်္ဂလိပ်ကဗျာပေါင်းချုပ်ဖြစ်ပြီး လုနန်က ဖေးကျီအန်း ဖတ်နေတာကို အကြိမ်များစွာ တွေ့ဖူးသည်။ သူ အင်္ဂလိပ်လို နားလည်ရမယ်လို့ သူမ တွေးမိ၏။

အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ဖေးကျီအန်းသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “အင်္ဂလိပ်စာ လေ့လာနေတာ၊ နည်းနည်းပဲ နားလည်တယ်”

'အော်၊ ငါ့နှယ်' ဟု လုနန် အတွင်းစိတ်မှ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ဒါက ဆွေးမြေ့နေတဲ့၊ ဒဏ်ရာရနေတဲ့ သူရဲကောင်းရဲ့ အထွတ်အထိပ်ပဲ။ သူမ မနေနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်မိသည်။ “ကျွန်မ ဖတ်ပြလို့ ရပါတယ်”

“ရတယ်လေ” ဖေးကျီအန်းက ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်ဟန်ကို ဖြေလျှော့လိုက်သည်။ သူက ကုလားထိုင်နောက်မှီသို့ မှီလိုက်ပြီး နားထောင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီဟု အချက်ပြလိုက်သည်။

လုနန်သည် ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲယူကာ သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူမအကြိုက်ဆုံး ကဗျာကို ဖွင့်ကာ ဖတ်ပြလိုက်သည်။

"ငါ ဘာနဲ့များ မင်းကို ချုပ်နှောင်ထားနိုင်မလဲ။

ငါ မင်းကို လမ်းသွယ်တွေ၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့တဲ့ နေဝင်ဆည်းဆာတွေ၊ ခပ်စုတ်စုတ် ဆင်ခြေဖုံးမြို့ရဲ့ လကို ပေးပါ့မယ်။

…

ငါ မင်းကို ငါ့ရဲ့ အထီးကျန်ခြင်း၊ ငါ့ရဲ့ မှောင်မိုက်ခြင်း၊ ငါ့နှလုံးသားရဲ့ ဆာလောင်ခြင်းတို့ကို ပေးနိုင်ပါရဲ့။

ငါ မင်းကို မသေချာမှုနဲ့၊ အန္တရာယ်နဲ့၊ ရှုံးနိမ့်ခြင်းနဲ့ လာဘ်ထိုးဖို့ ကြိုးစားနေတာပါ။"

လုနန်က ထိုစာသားများကို ညင်သာစွာ ဖတ်ပြနေစဉ် ဖေးကျီအန်းက တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေသည်။ စာကြည့်ခန်းထဲတွင် သူမ၏ ကဗျာဖတ်သံမှအပ အခြားမည်သည့်အသံမှ မရှိပေ။

နေရောင်ခြည်က တဖြည်းဖြည်း ရွေ့လျားသွားပြီး လုနန်ပေါ်သို့ နွေးထွေးသော အလင်းရောင်ခြည်ကို ကျရောက်စေသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် ပြသထားသော မိသားစုဓာတ်ပုံထဲမှ မိန်းကလေးကဲ့သို့ပင် ပုံပေါ်နေသည့် သူမ၏ ပုံရိပ်သည် ဓာတ်ပုံထဲမှ ပျော်ရွှင်မှုကို ထင်ဟပ်နေသည်။