Chapter 35

လုနန်သည် ဖေးကျီအန်းအား အချိန်အတော်ကြာအောင် စာဖတ်ပြနေခဲ့သည်။ သူမ၏ လည်ချောင်းများ ခြောက်လာချိန်တွင် ဖေးကျီအန်းက “ကိုယ် ဘယ်လောက် မှတ်မိလဲ စစ်ဆေးကြည့်မလား” ပြောလိုက်သည်ကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်။

နားမလည်နိုင်သော လုနန်သည် ဖေးကျီအန်း လက်ဆန့်ထုတ်ပြီး စာအုပ်တောင်းသည်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် သူမ စာအုပ်ကို ပိတ်ကာ သူ့လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ငါ ဘာနဲ့များ မင်းကို ချုပ်နှောင်ထားနိုင်မလဲ"

"ငါ မင်းကို လမ်းသွယ်တွေ၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့တဲ့ နေဝင်ဆည်းဆာတွေ၊ ခပ်စုတ်စုတ် ဆင်ခြေဖုံးမြို့ရဲ့ လကို ပေးပါ့မယ်။"

"ငါ မင်းကို ဘယ်တုန်းကမှ သစ္စာမရှိခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ သစ္စာရှိမှုကို ပေးမယ်။"

…

"ငါ မင်းကို ငါ့ရဲ့ အထီးကျန်ခြင်း၊ ငါ့ရဲ့ မှောင်မိုက်ခြင်း၊ ငါ့နှလုံးသားရဲ့ ဆာလောင်ခြင်းတို့ကို ပေးနိုင်ပါရဲ့။"

"ငါ မင်းကို မသေချာမှုနဲ့၊ အန္တရာယ်နဲ့၊ ရှုံးနိမ့်ခြင်းနဲ့ လာဘ်ထိုးဖို့ ကြိုးစားနေတာပါ။"

ဖေးကျီအန်း၏ နက်ရှိုင်းသော အသံသည် တယောကြီးရဲ့ အသံကဲ့သို့ စီးဆင်းလာပြီး စာသားများကို ပြစ်ချက်မရှိ ရွတ်ဆိုနေသည်။

လုနန်က သူ့ကိုယ်သူ အသံအပေါ် သိပ်မခံစားတတ်ဘူးလို့ ဘယ်တုန်းကမှ မယူဆခဲ့ဖူးပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ဖေးကျီအန်းရဲ့ အသံကြောင့် ယစ်မူးသွားသလို ဖြစ်သွားရသည်။ သူမ တယောယူဖို့ ဘေးခန်းကို ပြေးသွားပြီး သူ့အသံနဲ့ လိုက်ဖက်အောင် Schubert (ရှုဘာ့ထ်) ရဲ့ ပျိုချော့တေး (Serenade) သီချင်းကို တီးချင်စိတ် ပေါ်လာသည်။

တကယ်ကို လှပမှာ သေချာသည်။ တယောရဲ့ ချိုမြိန်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် တေးသွားတွေနှင့် ဖေးကျီအန်းရဲ့ အသံဩဩတို့ကို ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက ရိုမန်တစ်ဆန်သော လေထုတစ်ခု ဖန်တီးမိသလိုပင်။ အထူးသဖြင့် နားထောင်တဲ့သူက ကဗျာရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ရင်ပေါ့။

ဖေးကျီအန်း ကဗျာရွတ်ပြီးသွားတော့မှ လုနန် သတိဝင်လာသည်။ သူက တစ်ခါပဲ ဖတ်ပြတာကို နားထောင်ပြီး အသံထွက်ကို အကုန်မှတ်မိနေပြီ။

သူမကို စနောက်နေတာလား။

ကံကောင်းစွာပင် နောက်ထပ်ကဗျာကို စဖတ်သောအခါ စာသားအနည်းငယ်သာ ဖတ်ပြီးနောက် ရပ်သွားကာ စကားလုံးများကို ဖတ်ရတာ ခက်ခဲနေဟန်ပေါ်သည်။ လုနန် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

ဖေးကျီအန်းသည် ပထမဆုံး ကဗျာတစ်ခုလုံးကို သူ့၏ မှတ်ဉာဏ်ကောင်းမှုကြောင့်သာ မှတ်မိခြင်းဖြစ်ပုံရသည်။ နောက်ထပ်ကဗျာကို မဖတ်နိုင်ခြင်းမှာလည်း ပုံမှန်ပင်။ သူသာ ဖတ်နိုင်ခဲ့လျှင် လုနန် တကယ်ကို စိတ်ပူမိတော့မည်။

သူ ပထမကဗျာကိုသာ မှတ်မိသည်ဟု တွေးမိသောအခါ လုနန်က စမ်းသပ်သဘောဖြင့် မေးလိုက်သည်– “ခုနက ရွတ်ပြတဲ့ ကဗျာရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ရှင်သိလား”

"အမ်၊ ဒီကဗျာက ဘာအကြောင်းလဲ" ဖေးကျီအန်းက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

လုနန် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ စာမေးကြည့်တာ။ ကဗျာလေးက ကောင်းလို့”

ဖေးကျီအန်းက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ရာ သူမ၏ ပြောဆိုချက်ကို သဘောတူသည်ဟု ထင်ရသည်။

လုနန် – “…” ရှင် နားမလည်တာတောင် ဘာလို့ သဘောတူတာလဲ။

ကဗျာဖတ်ပြီးနောက် အချိန်စောသေးသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် သူမသည် ဖေးကျီအန်းအား နှုတ်ဆက်ကာ သူမ၏ စားပွဲသို့ ပြန်သွားပြီး ပညာရပ်ဆိုင်ရာ စာပေများကို လေးလေးနက်နက် လေ့လာတော့သည်။ ထူးချွန်ချင်သည့်အတွက် ပို၍ပင် ကြိုးစားသင့်သည်ဟု သူမ တွေးမိသည်။

သို့သော်လည်း သူမ တစ်ခုခုကို မေ့သွားပုံရသည်။ ပညာရပ်ဆိုင်ရာ စာအုပ်ကို ကြည့်ရင်း ဘာဖြစ်နိုင်မလဲဟု သူမ တွေးမိသည်။

ထားလိုက်ပါတော့၊ အရေးမကြီးပါဘူး။

လုနန်သည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် စာပေလေ့လာခြင်း၌ နစ်မြုပ်နေခဲ့သည်။ နေဝင်စပြုလာသည်နှင့် အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။

လုနန်ရော ဖေးကျီအန်းပါ ကိုယ်စီအလုပ်များတွင် အာရုံစိုက်နေကြပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အနှောက်အယှက် မပေးကြပေ။

ညစာစားချိန်ရောက်တော့မှ အဒေါ်ဝူ ရောက်လာသည်။ သူမ စာကြည့်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်ပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်လိုက်သည်။ “အော် ငါ့သတိကို ကြည့်ပါဦး၊ ဒီတံခါးက… ပျက်နေတာ”

လုနန် – “…”အဲ့ဒီ့တော့??

အဒေါ်ဝူနှင့် လုနန်တို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်နေကြသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမက တံခါး မည်သို့ ပျက်သွားသည်ကိုဖြစ်စေ၊ မည်သို့ ပြင်ရမည်ကိုဖြစ်စေ ရှင်းပြနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

“……” ဒီတံခါးက တော်တော်ဆန်းကြယ်သည်ပင်။ ဒီအတိုင်း ပျက်သွားပြီး ဒီအတိုင်း ပြန်ပြင်လို့ရတာ… ငါ အလိမ်ခံနေရတာလား။

လုနန် - ဆက်ပြောပါ။ ဘယ်လောက် အပိုတွေ ပြောနိုင်လဲဆိုတာ သိချင်တယ်။

ဒီစိတ်ရှုပ်စရာ မောင်လေးတွေက အဒေါ်ဝူနှင့်တောင် ပေါင်းကြံလိုက်ကြသေးသည်။ တကယ်ကို စိတ်ရှုပ်စရာပင်။

ဒီမမက အပြင်ထွက်ရင် နင်တို့ကို ဘယ်လို ဆူပူဆုံးမမလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်လိုက်။ လုနန် လက်သီးဆုပ်ပြီး လက်ဆစ်တွေကို ချိုးလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ တံခါးပြင်ပြီးပြီ။ ထမင်းသွားစားကြမယ်။ ဒီနေ့တော့ နံရိုးပေါင်း လုပ်ထားတယ်" အဒေါ်ဝူက လုနန် မျက်လုံးလှန်နေသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်ပြောသည်။ "လိပ်ဟင်းချိုလည်း ရှိတယ်။ ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာရထားတာဆိုတော့ ငါ့သားမက် ကောင်းကောင်းအားဖြည့်ဖို့ လိုတယ်"

"ဟားဟား…" လုနန်က တစ်ဝက်တစ်ပျက် ရယ်မောလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းလိုက်ကာ ဖေးကျီအန်း၏ မျက်နှာအမူအရာကို သတိထား၍ ကြည့်လိုက်သည်။

ဖေးကျီအန်းက သူမကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

စိုက်ကြည့်ခံရသည်နှင့် လုနန်သည် သူမ၏ အကြည့်ကို အမြန်လွှဲလိုက်သော်လည်း တိတ်တိတ်လေး ပျော်ရွှင်နေမိသည်။

ဟား ဟား ဟား၊ လိပ်ဟင်းချိုက ခွန်အားဖြည့်ပြီး ခွန်အားကောင်းစေဖို့ အားဆေးကောင်းတစ်မျိုးပင်။

လုနန်က လျှို့ဝှက်စွာ နေဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသား။ အဒေါ်ဝူက သူမကို ထောင်ချောက်ဆင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာတောင် ဖေးကျီအန်းက သူမကို စိတ်ဆိုးတာ မတွေ့ရသေးချေမ။ အားဖြည့်ဟင်းချိုတွေ အများကြီး သောက်ပြီးနောက်မှာတောင် သူတို့နှစ်ယောက်ကြား အရာအားလုံး အဆင်ပြေနေတုန်းပင်။ အခုတော့ သူမက အဒေါ်ဝူ ဖေးကျီအန်းကို စနောက်နေတာကို ကြည့်ပြီး ပျော်နေတာဖြစ်သည်။

မထင်မှတ်စွာပဲ ဒါက တကယ်ကို ပျော်စရာကောင်းသည်။

…ခဏလေး၊ လုနန် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရလိုက်သည်။ ဟုတ်တယ်၊ အရာအားလုံး အဆင်ပြေနေတယ်… ဒါက အားဖြည့်ဟင်းချိုတွေ အများကြီး သောက်ပြီးနောက်မှာတောင် ဖေးကျီအန်းက စိတ်ဆိုးတဲ့ လက္ခဏာ မပြဘဲ အရင်တိုင်း တည်ငြိမ်နေတဲ့သဘောပဲ။

အာ၊ ဒါ၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ မဖြစ်နိုင်လောက်ဘူး မှတ်လား?

သူ တကယ်ပဲ… မစွမ်းဆောင်နိုင်တာများလား။

လုနန်၏ အကြည့်သည် မသိစိတ်မှ တစ်နေရာသို့ ရောက်သွားသည်။ လှုပ်ရှားလိုက်သဖြင့် အနည်းငယ် ပွယောင်းနေသော ဘောင်းဘီရှည်အောက်တွင် ပုံသဏ္ဌာန်များ ပေါ်လွင်လာပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်သည်။

ဒီလောက်များပြားတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေနဲ့ဆိုတော့ တကယ် စွမ်းဆောင်နိုင်ပုံပင်။

လုနန်သည် ဖေးကျီအန်းကို ယုံကြည်ရမလား၊ မယုံကြည်ရမလားဟူ၍ ဒွိဟဖြစ်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ဖေးကျန့်၏ စိုးရိမ်ပူပန်သော အသွင်အပြင်နှင့် ဆင်တူနေသည်။

…လူ့သဘာဝက အတင်းအဖျင်းပြောတတ်တဲ့ ကြက်တူရွေးတစ်ကောင်လိုပဲလို့ပဲ ပြောရမှာပင်။

ဖေးကျီအန်းက လုနန်၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်တာနှင့် သူမရဲ့ အတွေးတွေ လမ်းကြောင်းပြောင်းသွားပြီဆိုတာ သိလိုက်သည်။ သူ နည်းနည်းတော့ ကူကယ်ရာမဲ့သလို ခံစားရ၏။

ပထမထပ်သို့ ရောက်သည်နှင့် ရှောင်ကျိုး၊ မောင်လေးလေးယောက်နှင့် ကလေးငယ်သည် သူတို့ထိုင်ခုံများတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေကြသည်။ ဖေးကျီအန်းနှင့် လုနန် ဆင်းလာသည်ကို မြင်သည်နှင့် သူတို့ အမြန်ထရပ်လိုက်ကြသည်။

ဖေးကျီအန်းနှင့် လုနန် ထိုင်ပြီးနောက် ကျန်သူများလည်း လိုက်ထိုင်ကြသည်။

အဒေါ်ဝူက ရှောင်ကျိုး အနီးသို့ ချဉ်းကပ်ကာ ပခုံးကို ပုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ရှောင်ကျိုး၊ အဆာပြေမုန့်တွေ တော်တော်များများ လုပ်ထားတယ်။ မင်းပြန်ရင် အဆောင်ကို ယူသွားလိုက်ဦး။ ဗိုက်ဆာတဲ့အခါ ပါးစပ်ထဲ တစ်ခုခုလေး ဝါးလို့ရရင်ကောင်းတယ်”

ရှောင်ကျိုးက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ “ဟုတ်ကဲ့၊ အဒေါ်ဝူ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် အားမနာတော့ဘူး”

“ထိုင်ပါ၊ ထိုင်ပါ! မင်းက တကယ့်ကို လူကောင်းလေးပဲ။ ရည်းစားရောရှိလား” အဒေါ်ဝူက ပြုံးလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အရေးအကြောင်းများ ပိုမိုများပြားလာသည်။

"ကျွန်တော် ဟင်းတွေ အရင်ခူးပေးမယ်" ရှောင်ကျိုးက ခေါင်းကုတ်ရင်း ပြောလိုက်ပြီး အဒေါ်ဝူနောက်မှ လိုက်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ သူ လျှောက်သွားရင်းပင် သူ၏ အသံကို ကြားနေရသေးသည်။ “ကျွန်တော် ရည်းစားမရှိသေးဘူး။ ကျွန်တော့်ကို တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမှာလား”

အဒေါ်ဝူက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “အော်၊ ငါ မိန်းကလေးတစ်ယောက်မှ မသိပါဘူး! မင်းတို့ လူငယ်တွေ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရှာရမှာပေါ့။ ဒါနဲ့ မင်းရဲ့ မိဘတွေက မင်းကို ကောင်းမွန်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှာပေးထားတာ မရှိဘူးလား”

“ကျွန်တော့်မိဘတွေက ကျွန်တော်တို့ ဇာတိမှာ…”

လုနန်သည် ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်နေရင်း အဒေါ်ဝူက ရှောင်ကျိုးနှင့် ဘယ်တုန်းက ဒီလောက် ခင်မင်သွားပါလိမ့်ဟု တွေးမိသည်။

သူမ စာကြည့်ခန်းထဲမှာ နေ့တစ်ဝက်ပဲ ပိတ်မိနေတာ။ သူမ အပြင်ထွက်ပြီးနောက် ကမ္ဘာကြီး ဘယ်လိုများ ဒီလောက်ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ။

လုနန်က သူမရဲ့ ကံဆိုးတဲ့ မောင်လေးလေးယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဖေးကျန့်ကတော့ မျက်နှာအမူအရာ မဲ့နေပြီး ရှန့်ကျီမင်ကတော့ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသည်။ ကျန့်ခိုင်ပင်းက ဟင်းပွဲတွေကို ကြည့်ပြီး ရယ်ကျဲကျဲ လုပ်နေ၏။ ကျန်းယွီကတော့ ဒေါသထွက်နေပုံပင်။ ကလေးလေးတစ်ယောက်ပဲ ဖေးကျန့် ရဲ့ လက်ထဲမှာ ထိုင်ပြီး သစ်သားဇွန်းလေးနဲ့ လူကြီးတွေနဲ့ အစ်ကိုတွေ စားဖို့ စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ စောင့်နေပြီး သူ့ရဲ့ ကြက်ဥပူတင်းကို မထိသေးချေ။

ရှောင်ပိုင်က ဖေးကျန့်နဲ့ ကလေးငယ်အောက်မှာ ဝပ်နေပြီး သူ့ရဲ့ အစာကိုလည်း စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လုနန်သည် အဒေါ်ဝူနှင့် ရှောင်ကျိုး တို့ကြားရှိ မည်သည့်လျှို့ဝှက်ဆက်ဆံရေး အတွေးကိုမဆို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ သူမသည် လက်ဖြင့် မေးကိုထောက်ကာ ပြုံးလိုက်ရင်း သူမ၏ ကလေးငယ်လေး မည်မျှ ယဉ်ကျေးသည်ကို တွေးလိုက်မိသည်။ သူသည် အခြေအနေကို တကယ်နားလည်သည်။

ခဏအကြာတွင် ရှောင်ကျိုးနှင့် အဒေါ်ဝူ ပြန်ရောက်လာကြပြီး တစ်ဦးစီ ဇလုံကြီးတစ်လုံးစီ သယ်လာသည်။ ရှောင်ကျိုးက လိပ်ဟင်းချို ယူလာပြီး အဒေါ်ဝူက ထမင်းပေါင်းအိုးကို သယ်လာသည်။

သူတို့ ဇလုံများကို ချလိုက်သည်နှင့် အဒေါ်ဝူက ရှောင်ကျိုး ကို ချက်ချင်းပင် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ “ရှောင်ကျိုး၊ ခေါင်းဆောင်ကို ဟင်းချို မြန်မြန်ထည့်ပေးလိုက်။ အမယ်လေး၊ ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာရထားတာ၊ သူ့မျက်နှာ ဘယ်လောက်ဖြူဖျော့နေလဲ ကြည့်ပါဦး။ မြင်ရတာ ရင်နာလိုက်တာ”

ရှောင်ကျိုး အံကျိတ်လိုက်ပြီး သူ့ခေါင်းဆောင်ရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ဖို့တောင် မဝံ့ရဲချေ။ သူ တိတ်တိတ်လေး လိပ်ဟင်းချိုအား အကြီးဆုံး ပန်းကန်လုံးနှင့် ခပ်ထည့်ပြီး ဖေးကျီအန်း ရှေ့မှာ ချပေးလိုက်သည်။

ဖေးကျီအန်းက ရှောင်ကျိုးကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ရှောင်ကျိုးက သူ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်ဖို့ပင် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။

လုနန်နှင့် ဖေးကျန့်တို့သည် ရှောင်ကျိုးကို အံ့သြချီးကျူးသည့် အကြည့်များဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဖေးကျန့် က သူ့ကိုပင် မသိမသာ လက်မထောင်ပြလိုက်သော်လည်း ရှောင်ကျိုးက ချက်ချင်း တွန်းချလိုက်ပြီး စိတ်ပျက်သွားသည်။ သူ့ညီအစ်ကိုကပါ ဘာလို့ မီးလောင်ရာ ဆီထည့်နေရတာလဲ။

အဒေါ်ဝူ၏ အပြုံးက ပိုပွင့်လာပြီး သိသိသာသာ ပျော်ရွှင်နေသည်။ သူမက သဘောတူညီစွာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ ဒီလူငယ်လေးမှာ အလားအလာရှိသည်။ သူမ သူ့ကို သဘောကျ၏။

ကျန့်ခိုင်ပင်း၊ ကျန်းယွီနှင့် ရှန့်ကျီမင်တို့က ထူးဆန်းတဲ့ အခြေအနေကြောင့် ရှုပ်ထွေးနေကြသည်။ သူတို့ ဦးလေးဖေး ရှေ့က ပန်းကန်လုံးအကြီးကြီးကို ကြည့်ပြီး သူတို့လက်ထဲက ဟင်းချိုပန်းကန်လုံးသေးသေးလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ သိတာ မမှားဘူးဆိုရင် ဒါက လိပ်ဟင်းချိုလား။

…လိပ်ဟင်းချို?

သူတို့ တစ်ခုခုကို နားလည်သွားသလို ရှိပေမယ့် တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့ ခံစားရသည်။ ဒါက သူတို့ မြင်ရမယ့် ကိစ္စလား။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလို့ရတဲ့ ကိစ္စလား။

သူတို့ ခေါင်းတွေကို အမြန်ငုံ့လိုက်ကြပြီး သူတို့စားစရာတွေပေါ်မှာပဲ အာရုံစိုက်နေကြသည်။ ဘာကိုမှ မသိသင့်ဘူးဆိုရင် မသိခဲ့ဘူးလို့ ဟန်ဆောင်ကြရမည်။

ညီအစ်ကိုသုံးယောက်က သူတို့ခေါင်းတွေကို ပန်းကန်လုံးထဲ ထိုးထည့်ချင်စိတ် ပေါက်သွားပြီး ဘာမှ မမြင်၊ ဘာမှ မတွေးမိပါစေနဲ့လို့ ဆုတောင်းနေကြသည်။ သူတို့မိသားစုနှင့် ဦးလေးဖေးက ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်တာဆိုတော့ ဖေး မိသားစုကနေ အနာအဆာမရှိ ထွက်သွားနိုင်လောက်ပါ၏။

လုနန် - “…” ဒီမြင်ကွင်းက ထူးဆန်းစွာ ရင်းနှီးနေတယ်လို့ အမြဲခံစားနေရသည်။

သူမ မှန်မှန်ကန်ကန် မှတ်မိတယ်ဆိုရင် လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်ရက်ကျော်လောက်က ဖေးကျန့်နဲ့ ရှောင်ကျိုးက သူတို့ခေါင်းတွေကို ပန်းကန်လုံးထဲ ထိုးထည့်ပြီး နားတွေပိတ်ပစ်ချင်နေခဲ့ကြသည်။

အခုတော့ ခဏလေးကြာပြီးနောက် ဖေးကျန့်က အေးဆေးဆေးဆေး ဟင်းချိုသောက်နေပြီး ရှောင်ကျိုး က… အဒေါ်ဝူဘက်ကို ပါသွားပြီ။

“…”

သူမ လက်ရှိအခြေအနေကို နားမလည်နိုင်တော့ပေ။ ရှောင်ကျိုးနဲ့ အဒေါ်ဝူ ဘယ်လိုများ မဟာမိတ်ဖြစ်သွားတာလဲ။ သူက ဖေးကျီအန်းရဲ့ ကိုယ်ရံတော် မဟုတ်ဘူးလား။

သူ ဘယ်လိုလုပ် ဖေးကျီအန်းကို သစ္စာဖောက်ရတာလဲ။ သူ ရူးသွားတာလား။

ထို့နောက် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်။ သင့်ကို အသိဆုံးသူသည် သင့်အနီးဆုံးသူဖြစ်သည်ဟု ဆိုရိုးစကားရှိသည်။ ဖေးကျီအန်း၏ အကြီးဆုံးကိုယ်ရံတော်အဖြစ် ရှောင်ကျိုးက သူ့ကို အသိဆုံး ဖြစ်ရမည်။

ရှောင်ကျိုးကတောင် ဖေးကျီအန်းဟာ အားဖြည့်လိပ်ဟင်းချို လိုအပ်တယ်လို့ ယုံကြည်ပြီး ဒီလောက် ပန်းကန်လုံးကြီး တစ်လုံးစာကို ခပ်ပေးခဲ့တယ်ဆိုရင် ဖေးကျီအန်းက အဲဒီအပိုင်းမှာ ပြဿနာရှိတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။

ထိုအချိန်တွင် လုနန်၏ အတွေးဖြစ်စဉ်မှာ ဖေးကျန့်၏ အတွေးများနှင့် ထူးဆန်းစွာ တိုက်ဆိုင်နေသည်။ သူတို့နှစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ရာ နားမလည်နိုင်သော အဓိပ္ပာယ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

အတည်ပြုပြီး - သူမရဲ့ စျေးပေါတဲ့ယောက်ျား / သူ့ရဲ့ အဖေက မကောင်းလောက်ဘူး!!

ထမင်းစားပွဲပေါ်မှာ ငြိမ်သက်နေသူ နှစ်ဦးကတော့ မသိနားမလည်သေးတဲ့ ကလေးငယ်လေးနဲ့ မုန်တိုင်းရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာရှိနေတဲ့ ဖေးကျီအန်းပင်။ သူက ဟင်းချိုခွက်ကို အေးဆေးဆေးဆေး ကောက်ကိုင်ပြီး စသောက်နေတယ်။ ဘာမှကို မဖြစ်ခဲ့သလိုပင်။

…ဒါက နိုင်အောင် မတိုက်နိုင်ရင် ပါဝင်လိုက် ဆိုတဲ့ သဘောမျိုးလား။ ဒါမှမဟုတ် ဖေးကျီအန်းက သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည်ဖြည့်တင်းဖို့ လိုတယ်လို့ ထင်နေတာလား။

ဒါက ကြက်သီးထစရာ အတွေးတစ်ခုပင်။

လုနန် တွေးလေလေ၊ ပို၍ပင် ယုံကြည်လေလေ ဖြစ်လာသည်။ နောင်တွင် သူမ၏ စကားများကို ပိုမိုဂရုစိုက်သင့်သည်ဟု သူမ တွေးမိသည်။ ဖေးကျီအန်းက ဖုံးကွယ်ဖို့အတွက် လက်လျှော့ထားပုံရသော်လည်း၊ ကြင်နာတတ်သော နတ်သမီးလေးတစ်ပါးအနေဖြင့် တစ်စုံတစ်ဦး၏ ဒဏ်ရာကို မည်သို့ ထိပါးနိုင်မည်နည်း။

သူမ ဖေးကျန့် နှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ပြီး အချက်ပြလိုက်သည်။ 'နင့် အဖေ တကယ် ပြဿနာ နည်းနည်းရှိနေနိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် နောင်မှာ ပိုသတိထား။'

ဖေးကျန့် နားလည်သွားပြီး သူမကို အားပေးတဲ့ အကြည့်နဲ့ ပြန်ကြည့်သည်။ သိပြီ၊ မပူပါနဲ့။ အခုကစပြီး ခင်ဗျား အဖေ့အတွက် ဘယ်လောက်ပဲ ဟင်းချိုတွေ ချက်ချက် ကျွန်တော် အံ့သြတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

ထူးဆန်းသော သဘောတူညီမှုတစ်ခု ရရှိခဲ့၏။

ရှောင်ကျိုးက ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ စိတ်ပျက်သွားသည်။ သူ ရဲဘော်လု နဲ့ ဖေးကျန့်ကို သနားရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ခေါင်းဆောင်ကို သနားရမလား တကယ်ကို မသိတော့ချေ။ ထားပါတော့၊ သူ့ကိုယ်သူ အရင်ဆုံး သနားလိုက်မည်။ မနက်ဖြန် လေ့ကျင့်မှုတွေ များလွန်းလို့ မေ့လဲများသွားမလား။

သို့သော်လည်း သူက နာကျင်မှုသည် ခေတ္တသာဖြစ်ပြီး အနာဂတ်သည် အမြဲတောက်ပနေသည်ဟု ခိုင်မာစွာ ယုံကြည်ခဲ့သည်။

ဤရှုပ်ထွေးသော အခြေအနေထဲတွင် ထမင်းစားခြင်း ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

ရှန့်ကျီမင်၊ ကျန့်ခိုင်ပင်းနှင့် ကျန်းယွီတို့ ထမင်းစားပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်းပြန်ဖို့ ပြင်ကြသည်။ သို့သော် လုနန်က သူတို့ကို အေးဆေးပဲ တားလိုက်သည်။ “ဘာလို့ အလျင်လိုနေကြတာလဲ။ မင်းတို့ အလုပ်တွေကို ငါ မစစ်ဆေးရသေးဘူး။ ရှောင်ရှန့်၊ ရှောင်ကျန့်၊ ရှောင်ကျန်း၊ မင်းတို့ရဲ့ သဘောထားတွေက ပြဿနာရှိတယ်။ မင်းတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်က အကောင်း မမြင်တတ်ဘူး။ ဒါတော့ မဖြစ်ဘူး”

လုနန်သည် ဖေးကျီအန်း၏ အံ့သြနေသော အကြည့်ကို လျစ်လျူရှုကာ သူမ၏ လက်များကို နောက်ပစ်လျက် ခြံထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်ထွက်သွားသည်။

ဟွိုက်ဟွိုက်ကလည်း သူမကို အတုခိုးပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်က လျှောက်နေပြီး ရှောင်ပိုင်ကတော့ သူ့နောက်မှ ဖင်လှုပ်ကာ လိုက်ပါလာသည်။

ဖေးကျီအန်း - “…”

ဖေးကျန့် - “…”

သူတို့နှစ်ဦး လုနန်နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသည်။