Chapter 36
Vol. 3 Ch. 36
ခြံထဲမှာ အဝတ်တွေနဲ့ ကလေးအတွင်းခံတွေက ရေလျှော်ပြီးစမို့ စိုနေတုန်းပင်။ အားလုံးက ဟွိုက်ဟွိုက်၏ အဝတ်လေးတွေနှင့် ဘောင်းဘီလေးတွေ ဖြစ်သည်။ လုနန်က တစ်ထည်ချင်းစီကို သေချာစစ်ဆေးပြီး စိတ်ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“မဆိုးပါဘူး၊ မဆိုးပါဘူး။ ဘယ်သူ အဝတ်လျှော်တာလဲ။ တော်တော် သန့်ရှင်းတယ်။ ဒါ ဒီရဲဘော်က သဘောထားကောင်းပြီး ကောင်းမွန်တဲ့ ရဲဘော်တစ်ဦး ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ပြသနေတယ်”
ကျန့်ခိုင်ပင်းက မတ်မတ်ရပ်ပြီး ဝမ်းမြောက်စွာ တင်ပြသည်။ “လုနန်ကျဲ ကျွန်တော် လျှော်ထားတာပါ။ ကျွန်တော် အိမ်မှာ ညီလေး ညီမလေးတွေရဲ့ အဝတ်အစားတွေ လျှော်ဖို့ အမေကို မကြာခဏ ကူညီပေးပါတယ်”
ကျန်းယွီ မျက်နှာကို အုပ်လိုက်ပြီး ဒီလူက ဘာလို့ ဒီလောက် ပျော်နေရတာလဲလို့ တွေးမိသည်။ ကလေးအတွင်းခံ လျှော်တာကို ချီးကျူးခံရတာ တကယ်ပဲ ဂုဏ်ယူစရာလား။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုနန်သည် ရှောင်ကျန့် အပေါ် ပို၍ပင် စိတ်ကျေနပ်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ “ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ! အစောင့်အားလုံးကို စိတ်ဓာတ်တက်ကြွစေဖို့အတွက် မင်းတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီအတွက် စွမ်းဆောင်ရည် အကဲဖြတ်ဇယား လုပ်ပေးမယ်။ ကောင်းတဲ့သူတွေက ပန်းအနီလေးတွေ ရမယ်၊ မကောင်းတဲ့သူတွေကတော့ အမှား အကြီးကြီး ခြစ်ခံရမယ်”
"ရဲဘော် ကျန့်က ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စွမ်းဆောင်နိုင်တာကြောင့် သူ့ကို ပထမဆုံး ပန်းအနီလေး ပေးအပ်ပါမယ်"
ကျန့်ခိုင်ပင်း ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး ဂုဏ်ယူစွာ ခေါင်းမော့ကာ လူအုပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျန်းယွီ - “…”?? ခဏ၊ ဒါက ပြိုင်ပွဲရှိတာလား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူ ကျန့်ခိုင်ပင်းကို မရှုံးနိုင်ဘူး၊ သူ လုပ်တာ အဆင်မပြေဘူးဆိုရင်တောင်ပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက အလုပ်ပဲဟာ!
သူ မယုံနိုင်ဘူး။ ပန်းအနီလေးတစ်ပွင့်သက်သက်? သူ မရဘဲ နေမှာမဟုတ်ဘူး။
ဖေးကျီအန်းက ကိုယ်ကိုကိုင်းပြီး ဖေးကျန့်ကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ “ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ဒီကလေးတွေ ဘယ်တုန်းက ဒီလောက် နာခံတတ်သွားကြတာလဲ”
ဖေးကျန့်က ရှင်းပြဖို့ တော်တော် ရှက်နေကာ သူ စကားလုံး ရှာရတာ ခက်ခဲနေသည်။
သို့ပေမဲ့ သူ့အဖေက မေးတာဆိုတော့ သူ ပြောကိုပြောရမည်ပင်။
ဖေးကျန့်က အံကြိတ်လိုက်ပြီး တစ်ခွန်းတည်း ပြောလိုက်သည်။ “လုနန် ပေကျင်း တက္ကသိုလ် တကယ်ဝင်ခွင့်ရလားဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ လုနန်နဲ့ လောင်းကြေးထပ်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော်တို့ နိုင်ရင် သူက ကျွန်တော်တို့ကို တစ်လလုံးလုံး အချိုပွဲတွေ လုပ်ပေးမယ်။ သူနိုင်ရင် ကျွန်တော်တို့က သူ့ရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေ တစ်လလုံးလုံး လုပ်ပေးမယ်။ နောက်ဆုံးတော့ လုနန် နိုင်သွားတယ်။ အဲဒီလိုနဲ့ ဒီလို ဖြစ်သွားတာ”
ဖေးကျီအန်း - “…”
လုနန်သည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဥယျာဉ်နှင့် ပန်းဥယျာဉ်တို့ ဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။
လုနန်၏ စိတ်ဝင်စားမှုကြောင့် အားတက်သွားသော ကျန့်ခိုင်ပင်းက ဝေဖန်သုံးသပ်သူ၏ အခန်းကဏ္ဍကို ယူလိုက်သည်။ “ဒီဟင်းသီးဟင်းရွက်ဥယျာဉ်ကို ရှောင်ကျိုးနဲ့ ကျန်းယွီတို့ ရှင်းလင်းထားတာ။ ဒီမှာ သခွားပင်ပျိုးတွေ ရှိတယ်။ လုနန်ကျဲ ကြည့်ပါဦး! ကျွန်တော်တို့ ပဲသီး၊ ကြက်သွန်မြိတ်၊ ကြက်သွန်ဖြူ၊ ခရမ်းသီးနဲ့ ငရုတ်သီးတွေ စိုက်ထားတယ်။ အားလုံးက သာမန်ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေပဲ၊ ဒါကြောင့် စားဖို့ပဲ စောင့်နေဖို့ လိုတယ်!”
"ပန်းဥယျာဉ်ကို ရှန့်ကျီမင်နဲ့ ဖေးကျန့်တို့ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ထားတာ။ သူတို့ အထူးသဖြင့် အိမ်ကြီးကို သွားပြီး ပန်းခက်တွေ တောင်းပြီး စိုက်ပျိုးခဲ့တာ။ ဘေးအိမ်က မဒမ်အိုကြီးချွေ့ ဆီကနေ ဂါဒမ်နီယာပန်းပင် အကြီးကြီး တစ်ခက်တောင် ရခဲ့တယ်။ အသက်ရှင်တယ်ဆို နောက်နှစ် ပွင့်လိမ့်မယ်။ ရှန့်ကျီမင်က အများကြီး ဂရုစိုက်ခဲ့တာ"
ဖေးကျီအန်းသည် ဂါဒီနီယာပင်နားသို့ ချဉ်းကပ်ကာ အနီးနားရှိ လွတ်နေသော နေရာကို စဥ်းစားရင်း ငေးမောနေသည်။
“ကျွန်တော်တို့ အိမ်က နှင်းပန်းတွေလည်း ရှိတယ်။ လှရုံတင်မကဘူး စားလို့လည်းရတယ်။ နောက်နှစ် ပွင့်ရင် အဒေါ်ဝူက နှင်းပန်းကြော် လုပ်ပေးလို့ရတယ် ဟဲဟဲ” ကျန့်ခိုင်ပင်းက ပြောလိုက်ရာ သူ ဟင်းကို မြည်းစမ်းနေပြီဟု ထင်ရသည်။
လုနန်လည်း နှင်းပန်းတွေကို အသုံးပြုသည့် နည်းလမ်းပေါင်းစုံကို တွေးမိသည်။ တကယ်ပဲ ရွေးချယ်မှုကောင်းတစ်ခုပင်၊ လှလည်းလှပြီး၊ စားလို့လည်းရသည်။
“ကျွန်တော် အိမ်ကနေ ယူလာတဲ့ ရှားစောင်းလက်ပတ် ရှိတယ်။ ကျွန်တော့်အမေက ရှားစောင်းလက်ပတ် အဟောင်းတစ်အိုး ပေးခဲ့တာ။ ရောင်ရမ်းတာနဲ့ ပိုးသတ်ဖို့အတွက် တော်တော်ကောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းခါးတယ်”
ထို့အပြင် ရှားစောင်းပင်များ၊ နှင်းဆီပင်များ၊ အဇလီယာပင်များ၊ ဟိုက်ဒရန်ဂျီယာပင်များနှင့် ကမ်မီလီယာပင်များလည်း ရှိသည်။
လုနန် သူတို့အားလုံးကို စောင့်ကြည့်ခဲ့သည်။ အများစုမှာ ဂရုစိုက်ရလွယ်ကူပြီး အထူးဂရုစိုက်စရာ မလိုပေ။ ပန်းပင်များနှင့် မြေနိမ့်ပင်များ၏ အစီအစဉ်ချထားပုံသည်လည်း အတော်အတန် လှပသည်။ တစ်မွန်းလွဲပိုင်းအတွင်းမှာပင် ဥယျာဉ်သည် အပင်အနည်းငယ်မှ စိမ်းစိုစို နေရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
မဆိုးဘူး! ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဥယျာဉ်မှာဖြစ်စေ၊ ပန်းဥယျာဉ်မှာဖြစ်စေ အားလုံးက ကြည့်ကောင်းသည်။ ကောင်လေးတွေက အလုပ်ကို ချောင်မခိုဘဲ ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ကြသည်။ မျှော်လင့်ထားတာထက်တောင် ပိုကောင်းနေသေးသည်။ ဒါက ဒီခေတ်လူတွေရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အရည်အသွေးပင်။
သူတို့ရဲ့ အနုပညာခံစားမှုလည်း အထင်ကြီးစရာကောင်းပြီး လုနန်ကို အလွန်ကျေနပ်စေခဲ့သည်။
အထူးသဖြင့် ပန်းဥယျာဉ်– အားလုံး ပြစ်မျိုးမှဲ့မထင်ပဲ။ သူမ မဒမ်အိုကြီးချွေ့ရဲ့ ဥယျာဉ်ကို မနာလိုဖြစ်ဖို့ မလိုတော့ချေ။
လုနန်သည် လီဥယျာဥ်မှ ညပွင့်သစ်ခွများကဲ့သို့ အမျိုးမျိုးသော ပန်းများနှင့် သစ်ပင်များကို သူမ၏ ဥယျာဉ်သို့ ပြောင်းရွှေ့စိုက်ပျိုးရန် စဥ်းစားခဲ့သည်။ ငယ်စဉ်တုန်းကကဲ့သို့ ဟွိုက်ဟွိုက်ကို ခေါ်သွားပြီး ပန်းပွင့်ချိန်ကို စောင့်နိုင်မည်။
စတော်ဘယ်ရီ၊ ချယ်ရီ၊ ဖရဲသီး စသည်တို့ကိုလည်း ကိုယ်တိုင် ဖူဖူလုံလုံ စားဖို့ရာ ပြောင်းရွှေ့စိုက်ပျိုးရန် စီစဉ်ထားသည်။
“မဆိုးဘူး၊ မဆိုးဘူး! အားလုံး ကောင်းကောင်းလုပ်ခဲ့ကြတယ်။ အားလုံးအတွက် ပန်းအနီလေးတွေ!” လုနန်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး စီစဉ်မှုတွေ စတင်လုပ်ဆောင်တော့သည်။
ကောင်လေးတွေက အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းလွန်းလို့ လုနန်က သူမကို စာကြည့်ခန်းထဲမှာ ပိတ်ထားတဲ့ သူတို့ရဲ့ စနောက်မှု သေးသေးလေးကို ခဏလောက် ခွင့်လွှတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည။ မနက်ဖြန်ကျမှ ဆက်ရှင်းမည်။
…
ထိုညတွင် လုနန် အိပ်ရာဝင်သောအခါ ဖေးကျီအန်းမှာ ပတ်လတ်အိပ်နေပြီး ပါးလွှာသော စောင်တစ်ခု သူ့ကို ဖုံးအုပ်ထားကာ သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ မြင့်တက်လိုက်၊ နိမ့်ကျလိုက် ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
သူမ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။
ခဏအကြာတွင် သူမ ထပ်ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။
'သူမမွေးစားအမေရဲ့ အားဆေးက ဘာမှ အာနိသင်မရှိတာများလား။'
'အင်း၊ မဟုတ်သေးဘူး၊ ဒီလိုတွေးမိတာနဲ့ အဲဒီဘက်ကို မကြည့်ဘဲ နေဖို့ ခက်လာပြီ' သူမရဲ့ မပြေလည်နိုင်တဲ့ သိချင်စိတ်ကို ကျိန်စာတိုက်ရမလား မသိတော့ချေ။
ဖေးကျီအန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “မင်း ဒီလောက် သိသာနေဖို့ လိုလို့လား”
လုနန် ကြက်သေ သေသွားသည်။
သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကွဲအက်လာပြီး ဖေးကျီအန်း ခုလေးတင် စကားပြောလိုက်တာလားဟု သူမ တွေးမိသည်။
သူမကို ပို၍ပင် စိတ်ပျက်အားငယ်စေသည်မှာ လုနန် မျက်လုံးပြူးပြဲကြီးဖြင့် ကြည့်နေစဉ် ဖေးကျီအန်း၏ အရာသည် တဖြည်းဖြည်း ဖူးယောင်လာပြီး ဖူးကြွလာသော ကွေးနေသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
လုနန် – “…” ဒါက ငါ မြင်သင့်တဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူး။
သူမ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှဲချလိုက်ပြီး လှည့်အိပ်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ရင်း သူမကိုယ်သူမ လိမ်ညာရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူမ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ “ငါ အိပ်မက်မက်နေတာ။ ဘာမှ မမြင်ဘူး။ ဒါတွေအားလုံးဟာ မြင်ယောင်နေတာ…”
ဖေးကျီအန်း - “…”
သူက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး နဖူးမှာ လက်ဖဝါးအပ်ကာ ထထိုင်ပြီး စောင်ကို ခါချလိုက်ရင်း အိပ်ရာမှ ထလိုက်သည်။
လုနန် တံခါးဖွင့်သံကြားလိုက်တော့ ဖေးကျီအန်း ထွက်သွားပြီဆိုတာ သိလိုက်သည်။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် လုနန် အိပ်ပျော်တော့မလို ဖြစ်နေချိန်တွင် ဖေးကျီအန်းမှာ စိုစိုစိစိ အခြေအနေဖြင့် အိပ်ရာသို့ ပြန်လာသည်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။
နောက်ဆုံး အိပ်ပျော်လုနီးပါး အချိန်တွင် လုနန်သည် သူ ဒဏ်ရာနှင့် ရေချိုးနိုင်ပါ့မလားဟု တွေးလိုက်မိသည်။
အိပ်ရာထဲ ရောက်သည်နှင့် ဖေးကျီအန်းက လုနန်၏ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး စိတ်ထဲမှ ရေတွက်နေသည်။ သူ တစ်ရာနှစ်ဆယ်သုံးအထိ ရေတွက်လိုက်သောအခါ လုနန် လှိမ့်လာပြီး သူ့လက်ထဲသို့ ကျွမ်းကျင်စွာ ဝင်ရောက်လာသည်။
သက်တောင့်သက်သာဖြစ်စေရန် သူမသည် အိပ်နေသောအနေအထားကိုပင် ပြင်လိုက်ပြီး ဖေးကျီအန်း၏ ရင်ဘတ်ကို သူမ၏ ဦးခေါင်းလေးဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်ကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖေးကျီအန်း၏ လက်မောင်းများကို ဖက်ထားပြီး သူမ၏ နူးညံ့သော အစိတ်အပိုင်းများကို သူ၏ လက်မောင်းများဖြင့် ပွတ်တိုက်ကာ သူမ၏ ခြေထောက်များကို သူ၏ ခြေထောက်များကြားသို့ ထည့်ထားလိုက်သည်။
လုနန် အထင်သေးခဲ့သော နေရာသည် ထပ်မံ ဖူးယောင်လာပြန်ပြီး အရွယ်အစားသည် လုနန် ခုလေးတင် မြင်ခဲ့ရသည်ထက်ပင် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ လုနန်သာ ထိုအချိန်တွင် နိုးနေပါက သူ့စိတ်ထဲတွင် တစ်ခွန်းမျှ ပြောဝံ့မည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော်လည်း ဖေးကျီအန်း သည် လုနန်ကို ပွေ့ဖက်ထားခြင်းမှအပ အခြား မည်သည့် လုပ်ရပ်မျှ မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။
နောက်တစ်နေ့တွင် လုနန် နိုးလာသောအခါ မနက် ၅ နာရီ ရှိနေချေပြီ။ သူမ ဒီအချိန် နိုးဖို့က ရှားပါးလှ၏။ သူမ အိပ်ရာမှ တဖြည်းဖြည်း ထလာပြီး ရင်ဘတ်အထိ လျှောကျနေတဲ့ ညဝတ်အင်္ကျီကို ဆွဲတင်ရင်းက ဘေးနားမှ နေရာက ဒီနေ့ မလွတ်နေဘူးဆိုတာ သူမ သတိမထားမိလိုက်ပေ။
လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဖေးကျီအန်းက မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အိပ်ရာပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရတော့ လန့်သွားသည်။
လုနန် - “…”
မမြင်လိုက်ဘူး၊ မမြင်လိုက်ဘူး။ သူမ အိပ်ပျော်သွားတုန်းက ဘာမှ မမြင်လိုက်ဘူး။ လုနန် မြန်မြန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားပေးရင်း အိပ်ရာပေါ်ကနေ တိတ်တိတ်လေး ဆင်းလာသည်။ ခေါင်းရင်းက အင်္ကျီကို ဆွဲယူပြီး အိပ်ခန်းထဲကနေ အမြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ အပြင်ရောက်တာနဲ့ အိပ်ရာပေါ်ကလူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တာကို သတိမထားမိလိုက်ချေ။
ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာပြီးနောက် လုနန်သည် သူမ၏ ဝတ်စုံအသစ်ကို ပြင်ဆင်ရင်း အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ယနေ့တွင် သူမသည် ဒီခေတ်စတိုင်လ်နှင့် အလွန်ဆင်တူသော အစိမ်းနုရောင် အကွက်စိပ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ ဆံပင်များကို နူးညံ့ပြီး ပွယောင်းသော ကျစ်ဆံမြီးများ ကျစ်ထားကာ ခရမ်းရောင် နွယ်ပင်ပုံ ဆံထိုးဖြင့် အလှဆင်ထားရာ သူမကို ထူးခြားစွာ နူးညံ့ပြီး လှပနေစေသည်။
အဒေါ်ဝူက ငိုက်မျဉ်းမျဉ်းနှင့် လှေကားမှ ဆင်းလာသည်။ “နန်နန်၊ ဘာလို့ နည်းနည်းပိုမအိပ်တာလဲ”
"ကျောင်းဖွင့်တဲ့ ပထမဆုံးနေ့ပဲလေ။ နောက်ကျတာ မကောင်းဘူး။ မနက်စာ သွားဝယ်တော့မလို့လား။ သမီး သွားဝယ်လိုက်ပါ့မယ်" လုနန်က အဒေါ်ဝူလက်ထဲက ဝါးခြင်းတောင်းကို ယူရင်း ပြောလိုက်သည်။
“အိုး၊ ဒီနေ့တော့ နေက အနောက်ဘက်က ထွက်လာပြီနဲ့ တူတယ်။ ပုံမှန်ဆို မွန်းတည့်အထိ အိပ်တတ်တဲ့ လုနန်က ဒီလောက် စောစောထတာလား” ဖေးကျန့်က ဒုတိယထပ်မှ ဆင်းလာရင်း သူ့ခါးပတ်နဲ့ ပခုံးသိုင်းကြိုးတွေကို ပြင်ဆင်နေရင်း လှောင်ပြောင်ပြောဆိုလိုက်သည်။
လုနန်က ခပ်ပါးပါးလေး ပြုံးလိုက်သည်။ “ရှောင်ဖေး၊ နင် ဒီနေ့ အဖွဲ့အစည်းက ပေးအပ်တဲ့ အရေးကြီးတဲ့ တာဝန်ကို လက်ခံဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ ထင်တယ်နော်”
သူမက “အရေးကြီးတဲ့ တာဝန်” ဟူသော စကားစုကို အလေးပေး ပြောလိုက်သည်။
ဖေးကျန့် - “…” သူ ကျိန်ဆဲချင်စိတ် ပေါက်သွားပေမယ့် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။
သူက လုနန်နဲ့ ခဏခဏ စကားများနေကျ။ သူအမြဲလုပ်နေကျ ပထမဆုံး အရာက သူမနဲ့ စကားများဖို့ တစ်ခုခု ရှာဖွေဖို့ ဖြစ်သည်မို့ မနေ့က ရှုံးနိမ့်ခဲ့တဲ့ လောင်းကြေးကို သူ လုံးဝ မေ့သွားခဲ့သည်။
ဖေးကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ခဏမျှ ရုန်းကန်ပြီးနောက် သူ နောက်ဆုံးတွင် လက်လျှော့လိုက်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ပြန်မပြောတော့ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။
"အဟမ်း၊ အဟမ်း" လုနန်က အသာစီးယူလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှာ ပျော်ရွှင်နေသည်။ သူမက တည်တည်ကြည်ကြည် ဟန်ဆောင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်ဖေးက ဒီလောက် စိတ်အားထက်သန်နေတာဆိုတော့ ဒီနေ့ကစပြီး မနက်စာဝယ်ဖို့ တာဝန်ကို သူယူဖို့ အဖွဲ့အစည်းက ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ ဒီမှာ ဘွားဘွားဝူရဲ့ ခြင်းတောင်းကို ယူလိုက်၊ မိသားစုကြိုက်တဲ့ အစားအစာတွေ ဝယ်ဖို့ မမေ့နဲ့နော်"
ဖေးကျန့်သည် အပြာရောင်ပန်းအဝတ်ဖြင့် ပတ်ထားသော ခြင်းတောင်းကို မကျေမချမ်း ယူလိုက်သည်။ မနက်စာဝယ်ခြင်းမှာ ကြီးကြီးမားမား ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ သူက နေ့တိုင်း စောစောထပြီး ပြေးလေ့ရှိသည့်အတွက်ဖြစ်သည်။ သို့သော် အရွယ်ရောက်ပြီးသား အမျိုးသားတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤအရာကို သယ်ဆောင်ခြင်းမှာ ဘယ်လိုပုံပေါက်နေမည်နည်း။
သူ ခြင်းတောင်းကို ချတော့မလို့ရှိသေး၊ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ 'မဟုတ်ဘူး၊ ဒီကောင်းချီးကို တစ်ယောက်တည်း မခံစားနိုင်ဘူး။ သူတို့ ကောင်းတဲ့အရာတွေကို အတူတူ ခံစားဖို့ သဘောတူထားတာ။ သူတို့အားလုံး သက်တော်စောင့်တွေ ဖြစ်လာတာဆိုတော့ ငါ့ညီအစ်ကိုတွေကို ချန်ထားခဲ့လို့ မဖြစ်ဘူး။'
ဒီတော့ ဖေးကျန့် ခြင်းတောင်းကို သယ်ပြီး အိမ်ကနေ ထွက်သွားတော့သည်။
သူထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လုနန် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ဖေးကျန့် နှင့် ပန်းပွင့်သေးသေးလေးဒီဇိုင်း ပေါင်းစပ်မှုက နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းနေသည်ကို သူမ ဝန်ခံရမည်။
"လမ်းလျှောက်ထွက်တော့မယ်" သူမက ပြောလိုက်ရင်း ကျစ်ဆံမြီးကို ကျောနောက်ဘက်သို့ ခါလိုက်သည်။ သူမ စောစောထခြင်းမှာ ရှားပါးသည်။ လတ်ဆတ်သော လေကို မရှူဖြစ်လျှင် နှမြောစရာကောင်းသည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။
ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် အဒေါ်ဝူ ပြောသည်ကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်။ “နန်နန်၊ ဖေးကျန့် ကို ဒီအလုပ်တွေ လုပ်ခိုင်းတာ တကယ်ပဲ သင့်တော်ရဲ့လား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နင်က သူ့အမေအရင်းမှ မဟုတ်တာ”
မိထွေးဖြစ်ရတာ ခက်တယ်လို့ မကြာခဏ ပြောလေ့ရှိသည်။ အဒေါ်ဝူက ဖေးကျန့် စိတ်နာသွားမှာကို၊ တခြားသူတွေက လုနန်ကို နားလည်မှုလွဲမှာကို နည်းနည်းပူပန်နေသည်။
လုနန် ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ အလွန်အကျွံ လုပ်မိပြီလားဟု စဥ်းစားလိုက်သည်။
မနေ့ကတည်းက အခုထိ သူမက ဖေးကျန့်ကို ကလေးအတွင်းခံတွေနဲ့ ညစ်ပတ်တဲ့ ခြေအိတ်တွေ လျှော်ခိုင်း၊ အိမ်သာသန့်ရှင်းရေးလုပ်ခိုင်း၊ ဥယျာဉ်စိုက်ခိုင်း၊ အဒေါ်ဝူ ဟင်းချက်တာနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဆေးတာလိုမျိုး အိမ်မှုကိစ္စတွေ ကူခိုင်းခဲ့သည်။
နည်းနည်းတော့ လွန်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့… သူမ အရမ်းပျော်နေတာ၊ ဟားဟားဟား။
“အဆင်ပြေပါတယ်” လုနန်က အဒေါ်ဝူကို စိတ်ချစေသည်။ “ဖေးကျန့် က အသေးအဖွဲကို အရေးတယူလုပ်တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ မနေ့က ကျွန်မနဲ့ လောင်းကြေးထပ်ပြီး ရှုံးသွားလို့ တစ်လလုံး ကျွန်မရဲ့ အစောင့်အဖြစ် သဘောတူထားတယ်။ ကျွန်မက သူ့ကို အသေးအဖွဲ့ အလုပ်လေးတွေပဲ ခိုင်းတာပါ”
အဒေါ်ဝူက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “အသေးအဖွဲ့ အလုပ်တွေလား။ အိမ်သာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခိုင်းတာကိုလား။ သမီး သူ့ကို ဒုက္ခပေးချင်နေတာပဲလို့ ငါထင်တယ်”
ကောင်းပြီ၊ လုနန် မခုခံတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမက ရိုးသားစွာ ဝန်ခံလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်၊ သမီး သူ့ကို ဒုက္ခပေးချင်တာ”
သူမ စကားဆုံးသည်နှင့် ဖေးကျီအန်း အပေါ်ထပ်မှ ဆင်းလာသည်၊ အရာအားလုံးကို ကြားလိုက်ရပုံပေါ်သည်။
လုနန် - “…”
အဒေါ်ဝူ - “…”
'အား !! မဟုတ်သေးဘူး၊ ဖေးကျီအန်းက သူ့သားကို ဒုက္ခပေးချင်တယ်လို့ ငါ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝန်ခံတာကို ကြားသွားတော့ ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ သူက ငါ့ကို မိထွေးဆိုးကြီးလို့ ထင်သွားမှာလား။ ငါ ဘယ်လို ရှင်းပြပြီး ငါ့မျက်နှာကို ပြန်အဖက်ဆယ်ရမှာလဲ ??'
လုနန်သည် ဖေးကျီအန်းကို ကြည့်ရင်း အနေခက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မက ဖေးကျန့်ကို စနောက်နေတာပါ။ ခေါင်းဆောင်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး နားလည်မှုလွဲမသွားပါနဲ့”
ဖေးကျီအန်းက ပြန်ဖြေသည်။ “ကိုယ် သိပါတယ်”
သူက သူ့စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ပြီး တံခါးဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။ ကြယ်သီးများကို တင်းကျပ်စွာ တပ်ထားပါက သူသည် စည်းကမ်းတင်းကြပ်သော နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ပေါ်လွင်နေသည်။ သို့သော် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေပါက သူသည် တည်ငြိမ်ပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ရောင်ဝါကို ထုတ်လွှတ်သည်။
သူ့ဒဏ်ရာကို ဂရုစိုက်ရင်း လုနန်ဘေးကနေ ဖြည်းဖြည်းလေး လျှောက်သွားသည်။ သူမ လိုက်မလာသေးတာကို သတိထားမိတော့ လှည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “လမ်းလျှောက်မထွက်ဘူးလား”
လုနန် - ?? …နောက်ဆုံးတော့ သူမ ဖေးကျီအန်း နောက်ကနေ လိုက်ပြီး အပြင်ထွက်လာခဲ့၏။
တကယ်တော့ အဆိုးဆုံး အနေနဲ့ သူမရဲ့ ခြေလက်အင်္ဂါတွေကို ဘယ်လိုထားရမယ်မှန်း မသိဘဲ ထူးဆန်းစွာ လမ်းလျှောက်နေတာကလွဲရင် သူမ အဆင်ပြေပါသည်။