Chapter 38

ထိုအချိန်တွင် ဖေးကျီအန်းနှင့် လုနန်တို့သည် အနီရောင်အဆောက်အအုံလေးထဲမှ တစ်ယောက်ပြီးနောက်တစ်ယောက် ထွက်လာကြသည်။ ဖေးကျီအန်းက ကားတံခါးကို ဖွင့်ပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောလိုက်သည်။

"အချိန်မဖြုန်းနဲ့တော့။ ကားထဲဝင်ပြီး သူတို့ကို ကျောင်းပို့လိုက်"

ထိုစကားကြောင့် ရှောင်ကျိုးနှင့် ဖေးကျန့် တို့သည် ချက်ချင်း စကားများခြင်းကို ရပ်လိုက်ကြသည်။ တစ်ယောက်က ကားကို နာခံစွာ စတင်မောင်းနှင်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က ရှေ့ခန်းတံခါးကို တိတ်တိတ်လေးဖွင့်ကာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ နှစ်ဦးစလုံးသည် အပြစ်ဆိုဖွယ်ရာမရှိအောင် ပြုမူနေခဲ့ကြသည်။

‘ကျစ်’ လုနန်က တွေးလိုက်သည်။ ‘ငါ့လက်အောက်က လုံခြုံရေးလေးယောက်ကို ငါ သိပ်အာဏာမရှိဘူး။ တကယ့်ဘော့စ်ကိုကြည့်ပါဦး။ သူ တစ်ခွန်းပြောလိုက်တာနဲ့ ရှောင်ကျိုးနဲ့ ဖေးကျန့်က ချက်ချင်း အမိန့်နာခံသွားတာ။ ငါ ယာယီခေါင်းဆောင်အနေနဲ့ ပိုပြီး တင်းကြပ်ဖို့လိုပြီ။’

ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် လုနန် လည်း ကားထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ ကားထဲက ဖေးကျန့် ကတော့ သူ့ရဲ့ ပညာရေးနဲ့ ဘဝတာဝန်တွေဟာ တစ်ခဏချင်းမှာပဲ ပိုမိုလေးလံလာတော့မယ်ဆိုတာ မသိခဲ့ရှာ။

ဒီတစ်ခါတော့ ကားထဲမှာ အန်တီဝူရော၊ ခရီးဆောင်အိတ်တွေရော မပါတဲ့အတွက် လုနန်နဲ့ ဖေးကျီအန်းတို့ နောက်ခန်းမှာ ထိုင်ဖို့ နေရာလုံလောက်နေပြီး သူတို့ရဲ့ လက်တွေ၊ ခြေထောက်တွေလည်း အချင်းချင်း မပွတ်မိတော့။

ကားသည် ကျောင်းဂိတ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မောင်းနှင်သွားသည်။

ကားရပ်သည်နှင့် ဖေးကျန့်သည် တံခါးကို အေးအေးဆေးဆေးဖွင့်ကာ နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ကျောင်းဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်သည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တွေဝေပြီးနောက် အံကြိတ်ကာ ဂျစ် ကားဆီသို့ လှည့်ပြန်လာသည်။

…သူသည် တစ်ခါတစ်ရံ ရှောင်ကျိုးက သူ့ဖခင်အတွက် တံခါးဖွင့်ပေးသည့် ပုံစံကို အတုယူပြီး ကားတံခါးကိုဖွင့်ကာ လုနန် ထွက်လာသည်အထိ စောင့်နေခဲ့သည်။

လုနန် ကားထဲကနေ ဆင်းလာပြီး ဖေးကျန့်ကို ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ အဓိပ္ပါယ်ပါသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မဆိုးဘူး၊ ရဲဘော်ရှောင်ဖေး၊ ကံကောင်းတာက မင်း အချိန်မီ ရပ်တန့်လိုက်တာပဲ။ မဟုတ်ရင် မင်းက ပထမဆုံး အနက်ရောင်ကြက်ခြေခတ်ခံရမယ့် သက်တော်စောင့်ဖြစ်သွားတော့မလို့။"

သူမရဲ့ အသံက နောင်တရသလိုတောင် ဖြစ်နေသည်။

ဖေးကျန့် - "..."

ကားထဲမှ ဖေးကျီအန်းက လုနန်နှင့် ဖေးကျန့် တို့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ညနေကျရင် ပြန်လာကြိုမယ်။ နောက်မကျစေနဲ့နော်။"

လုနန်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ရပါတယ်။ ကျွန်မတို့ကို ကားမောင်းပြီး ပို့ပေးတဲ့အတွက် အကြီးအကဲ ဖေးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

သူမ ခံစားချက်တွေ မထိရှဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ဖေးကျီအန်း ကို သူမ တကယ်ပဲ နားလည်မှုလွဲခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

လုနန်က ‘သူ့တစ်ဦးတည်းသောသားကို ဂရုစိုက်ပုံရတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က ဖေးကျန့်ကို ကျောင်းအပ်ဖို့ မလိုက်နိုင်တာ အလုပ်များနေလို့ပဲ ဖြစ်မယ်။ အခု သူ့မှာ ဒဏ်ရာရနေတာတောင် အချိန်ရလို့ သူ့သားကို ကျောင်းလိုက်ပို့၊ လိုက်ကြို လုပ်ပေးနေတာပဲ’ လို့ တွေးလိုက်သည်။

သူမအနေဖြင့် ဖေးကျန့် နှင့်အတူ စီးနင်းလိုက်ပါခွင့်ရခြင်းအတွက် ကံကောင်းသည်ဟု မခံစားမိဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ဤခေတ်ကြီးတွင် စက်ဘီးတစ်စီးပင် ရှိနေခြင်းသည် ဂုဏ်ယူစရာကောင်းနေချိန်တွင် ကားဖြင့် လိုက်ပို့ခံရခြင်းဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဂုဏ်ယူစရာ ကောင်းပေမည်။ လုနန် ကမူ ဒါကို ကြွားဝါစရာအဖြစ် မမြင်သော်လည်း ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်သို့ ကိုယ်တိုင် လမ်းလျှောက်သွားရန် မလိုခြင်းကြောင့် အမှန်ပင် အဆင်ပြေလှသည်။

ဖေးကျီအန်းက သူမကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်ပြီး ရှောင်ကျိုးကို အိမ်သို့ ပြန်မောင်းခိုင်းလိုက်သည်။

ဂျစ်ကား ထွက်သွားပြီးနောက် လုနန်က စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် ဖေးကျန့် ကို ကြည့်လိုက်သည်။ 'တကယ်ကောင်းတဲ့ လင်ပါသားပါလား! စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီမမလေးက တို့နှစ်ယောက်စလုံး အဝေးကြီးရောက်တာ သေချာအောင်လုပ်ပေးပါ့မယ်။'

ဆယ်မီတာခန့်အကွာတွင် အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ် အဝတ်အစား ကောင်းကောင်း ဝတ်ဆင်ထားသော လှပသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ကျောင်းဂိတ်ဘေးတွင် ရပ်လျက် ခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ကြည့်နေသည်။ သူမ၏မျက်နှာတွင် ရှုပ်ထွေးပြီး မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေသည့် အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေသည်။

ထိုအမျိုးသမီးနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် အသက်ဆယ့်ရှစ်၊ ဆယ့်ကိုးနှစ်ခန့်ရှိသည့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ရပ်နေပြီး ကားထဲမှ ထွက်လာသည့် လုနန်နှင့် ဖေးကျန့်တို့ကို စူးစူးစိုက်စိုက် စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာအမူအရာနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်နှာသည် ပိုမိုရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး မနာလိုမှုများနှင့် သူမ၏နေရာကို ရယူလိုသည့် ဆန္ဒများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သေချာကြည့်မည်ဆိုလျှင် အသက်ကြီးသော အမျိုးသမီး၏ အကြည့်သည် ဖေးကျန့် အပေါ်တွင် ခဏတာမျှ ရပ်တန့်နေသော်လည်း ကားအတွင်းသို့ ချောင်းကြည့်ခြင်းကို ပိုမိုစိတ်ဝင်စားနေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက တောင့်တမှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့ရမည်။ သူမ၏ ချစ်သူကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မိန်းကလေးဆန်ဆန် စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ သိသာထင်ရှားနေသည်။

လုနန်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသောအခါ အမျိုးသမီးက သူမ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို မသိ နားမလည်ဖြစ် နေပုံရသည်။ သူမ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားပြီး လုနန် နှင့် ဖေးကျန့် တို့၏ ရင်းနှီးသော အပြန်အလှန်ဆက်ဆံမှုကို မကြိုက်နှစ်သက်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသာနေသည်။

မိန်းကလေး ချန်ယွီကတော့ ထိုကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးသော အတွေးများ မရှိပေ။

ချန်ယွီသည် ဖေးကျန့်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ စောင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုနေ့က အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူမ တွေးလေလေ စိတ်မငြိမ်မသက် ဖြစ်လေလေ ဖြစ်လာသည်။

သူမ လုနန်၏ အနာဂတ်ကို အကြိမ်ကြိမ် နှောင့်ယှက်ဖူးသော်လည်း လုနန်သည် သူမထက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဘဝကို ရရှိနေပြီး အရာရာသည် ပိုမိုကောင်းမွန်လာနေသည်။ ချန်ယွီသည် လောကကြီး၏ မတရားမှုကို မကျေနပ်ပေ။ လုနန်နှင့် ယှဉ်လျှင် သူမ ဘာများ လိုအပ်နေလို့လဲ။

ချန်ယွီက ဒီအခြေအနေကို လက်မခံနိုင်ဘဲ စိတ်ကျေနပ်မှု မရနိုင်ခဲ့ပေ။

သူမသည် သူတစ်ပါးကိုသာ အလုပ်အကျွေးပြုသော မိခင်ဖြစ်သူသည် လုနန်နှင့် အဆင်ပြေကြောင်း သိသည်။ သီအိုရီအရ၊ ယခု လုနန်က အင်အားကြီးမိသားစုနှင့် လက်ထပ်ထားပြီဖြစ်၍ သူမ၏မိခင်ကို ကောင်းမွန်သောဘဝဖြင့် မထားရှိနိုင်လျှင်တောင် လက်ဆောင်အချို့ဖြင့် အနည်းဆုံး လာရောက်တွေ့ဆုံသင့်သည်ဟု ယူဆသည်။ ထို့ကြောင့် လုနန်နှင့် ပတ်သက်သော အချက်အလက်များ စုဆောင်းရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ချန်ယွီသည် လီဉယျာဥ်သို့ သွားခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ တံခါးများ ပိတ်ထားပြီး အဘွားကြီးလည်း အိမ်မှာ မရှိပေ။ သုံးရက်ဆက်တိုက် သွားရောက်ပြီးနောက် ချန်ယွီသည် သူမ၏မိခင်ကို လုနန်က ခေါ်သွားခဲ့ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

ချန်ယွီ၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုကတော့ ဝမ်းမြောက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် အတွေးတိမ်သူ မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ မိခင်ကို လုနန်က ဖေး မိသားစုထံ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းသည် အရေးကြီးသော အဓိပ္ပါယ်များ ရှိသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ချန်ယွီသည် ဖေး မိသားစုနှင့်လည်း ဆက်သွယ်မှု တည်ဆောက်နိုင်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။ အကြောင်းမှာ သူမတွင် မိခင်နှင့် လုနန် နှစ်ဦးစလုံးနှင့် ဆက်စပ်မှုများ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤဆက်ဆံရေးများနှင့် သူမ၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်နှင့် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲမှုတို့ကို ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် လုနန် ထက် ပိုဆိုးမည်မဟုတ်ဟု သူမ ယုံကြည်သည်။

စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လျော့ပါးသွားပြီးနောက် ချန်ယွီသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြန်လည်စတင်လာသည်။ ဖေးမိသားစု မည်သည့်နေရာတွင် နေထိုင်သည် သို့မဟုတ် လုနန် မည်သည့်နေရာတွင် တည်းခိုနေသည်ကို သူမ မသိပေ။ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့လျှင်ပင် ထိုနေရာသို့ ဝင်ရောက်ရန် မလွယ်ကူနိုင်ဟု သူမ ခန့်မှန်းခဲ့သည်။

သူမ တစ်ယောက်တည်း ဝင်ရောက်ရန် မဖြစ်နိုင်သော်လည်း ဒါတွေက ဒုတိယအရေးအပါဆုံး ကိစ္စများသာ ဖြစ်သည်။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ သူတို့နေထိုင်ရာ နေရာကို ဦးစွာ ရှာဖွေဖော်ထုတ်ရန် ဖြစ်သည်။ ကျန်သည်များကို နောက်မှ စဉ်းစားနိုင်သည်။

ထို့နောက် ချန်ယွီသည် လွန်ခဲ့သည့်တစ်ကြိမ်က ပီကင်း တက္ကသိုလ်တွင် လုနန်နှင့် မတော်တဆ တွေ့ဆုံခဲ့သည်ကို သတိရလိုက်သည်။ ထိုအရာသည် တိုက်ဆိုင်မှုဟု သူမ မယုံကြည်ဘဲ လုနန်သည် ကျောင်းပြန်တက်ရန် စီစဉ်နေသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ပြီးခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ချန်ယွီသည် နံနက်စောစောထကာ ညဉ့်နက်သည်အထိ လုနန် ကို ကျောင်းဂိတ်တွင် စောင့်နေခဲ့သည်။

ပြီးတော့ တကယ်ပဲ သူမ နောက်ဆုံးတော့ မြင်လိုက်ရသည်။ ချန်ယွီက ခေတ်မီပြီး လှပစွာ ဝတ်စားဆင်ယင်ထားတဲ့ လုနန်ကို ကြည့်ရင်း မနာလိုစိတ်တွေ တဖွားဖွား ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဖေးကျန့်က သူမအတွက် ကားတံခါးကို ကိုယ်တိုင်ဖွင့်ပေးတာ ဘာများ ထူးခြားနေလို့လဲ။

ဘာကြောင့်လဲ? သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက အတူတူပဲကို၊ ဒါပေမဲ့ လုနန်က ဘယ်သွားသွား ချစ်ခင်ခံရ၊ ချီးကျူးခံရသည်။

ပုံမှန်ဆို ဘယ်သူ့ကိုမှ စိတ်မဝင်စားတဲ့ ဖေးကျန့် တောင် သူမကို သဘောကျနေသည်။ သူမရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ရုပ်ရည်ကြောင့်ပဲလား။

ခဏတာ စိတ်တိုပြီးနောက် ချန်ယွီက အသစ်တစ်ခု ရှာတွေ့လိုက်သည်။ သူမနေရာမှနေ၍ ဂျစ်ကား၏ နောက်ခန်းတွင် ထိုင်နေသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်သည်။ သူ့မျက်နှာကို မမြင်ရသော်လည်း သူ၏ မတ်မတ်ထိုင်ပုံနှင့် တည်ငြိမ်သော လှုပ်ရှားမှုများက သူသည် အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်နေသော အဘိုးကြီးတစ်ဦး မဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

ချန်ယွီ ရင်ခုန်သွားသည်။ ဒါ လုနန် ပြန်လည်လက်ထပ်ခဲ့တဲ့၊ ဖေးကျန့် ရဲ့ ဖခင်လား။

သူမ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။ အချိန်မကိုက်သေးသော်လည်း ညနေပိုင်းတွင် ပြန်လာပြီး လုနန် နောက်ကို တိတ်တိတ်လေး လိုက်ကာ ဖေး မိသားစု ဘယ်မှာနေသည်ကို ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လုနန်နဲ့ ဖေးကျန့်တို့ ကျောင်းဆီကို လျှောက်သွားနေတုန်း ဖေးကျန့်က သူမကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ကြည့်နေတာကြောင့် လုနန်က သူ သူမကို ချစ်မိသွားပြီလားလို့တောင် ထင်မိမတတ် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ဖေးကျန့် က သူမကို ထပ်ကြည့်တဲ့အခါ လုနန် က အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူ့အကြည့်ကို အမိဖမ်းလိုက်သည်။ သူမက တည်တည်ကြည်ကြည်နဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"ကဲ ပြောပါဦး၊ ဘာလို့ ငါ့ကို စိုက်ကြည့်နေတာလဲ။ နင့် အိမ်စာက နည်းနေသေးတယ်လို့ ထင်နေလို့လား။ ငါ နင့်ကို နည်းနည်း ထပ်ပေးရမလား"

ဖေးကျန့် က တုန်လှုပ်သွားသည်။

"?? တကယ် အိမ်စာအကြောင်း ပြောနေတာလား"

လုနန်က ရယ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"တခြား ဘာဖြစ်မလဲ" သူမ ဒီလိုပြောတာက ဖေးကျန့် ကို ပိုကြိုးစားစေချင်လို့ အကြောင်းပြချက် ပေးလိုက်ခြင်းသာ။

ဖေးကျန့်က ချက်ချင်း ကန့်ကွက်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ခဏတာ ခင်ဗျားရဲ့ သက်တော်စောင့်ဖြစ်နေဦးတော့ ခင်ဗျားမှာ ကျွန်တော့်ကို အိမ်စာပေးပိုင်ခွင့် မရှိဘူး! နောက်ပြီး ကျွန်တော်က တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဗျာ—ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘာသာရပ်ကို အိမ်စာပေးနိုင်လောက်အောင် နားလည်လို့လား"

လုနန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အဲဒါတော့ မှန်တယ်။ နင့်ရဲ့ ယာယီအထက်အရာရှိအနေနဲ့ ငါက နင့်ကို အိမ်စာပေးတာ မသင့်တော်ဘူး။"

ဖေးကျန့် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဟုတ်တာပေါ့။"

လုနန်က အမြန်ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"…ဒါပေမဲ့ နင့်ရဲ့ မိထွေးအနေနဲ့ ငါက နင့်ကို အိမ်စာပေးဖို့ အပြည့်အဝ တရားမျှတတယ်လို့ ထင်တယ် မဟုတ်လား။ ပြီးတော့ ငါ နင့်ရဲ့ ဘာသာရပ်ကို နားမလည်မှာတော့ စိတ်မပူပါနဲ့။ နင် ငါ့ကို ထပ်ပြီး အထင်သေးနေပြန်ပြီလား။ ငါ နင့်ကို မနေ့က ဘာပြောခဲ့လဲ မှတ်မိသေးလား။"

ဖေးကျန့် - "..."

ဖေးကျန့် က စိတ်ပျက်အားငယ်စွာနဲ့ သူ အကျွမ်းတဝင်ရှိပြီးသား စကားလုံးတွေကို ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်သူ့ကိုမှ လုံးဝ အထင်မသေးနဲ့။" သူ လုနန်နဲ့ စကားပြောရတာ အရမ်းပင်ပန်းတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ သူမရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲကို ဘယ်စကားလုံးကနေ တန်းဝင်သွားမှန်းကို မသိဘူး။

လုနန်က သူ့အတွေးတွေကို သိမယ်ဆိုရင် သူမ ပြောမှာ သေချာသည်။

"လူငယ်လေး၊ နင် နားလည်အောင် လုပ်ပေးမယ်။ အခုကစပြီး နင် လျှောက်ရမယ့် အခက်ခဲဆုံး လမ်းက နင့် မိထွေး ဖန်တီးထားတဲ့ လမ်းပဲဆိုတာ။"

လုနန် ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အာ၊ ဒါက ပိုကောင်းတယ်။ ကြည့်ပါဦး၊ အခက်အခဲ မရှိတော့တာနဲ့ အဲဒီ သင်ခန်းစာကို ချက်ချင်း မေ့သွားတာပဲ။ နင် တကယ် ဒုက္ခမရောက်ဖူးသေးတာ ရှင်းနေတာပဲ။"

ဖေးကျန့်က သွားကြိတ်ပြီး တစ်လုံးချင်းစီ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်ကို .. ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!" ဘယ်လောက်တောင် ရူးချင်စရာကောင်းတဲ့ မိထွေးလဲ!

လုနန်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ အော်၊ ဒါနဲ့ နေ့လယ်စာအတွက် ကန်တင်းမှာ တွေ့ရအောင်၊ နင့်ရဲ့ အတန်းချိန်ဇယားကိုလည်း ယူလာခဲ့ဦး။ ငါ နင့်ကို ဘယ်လို အိမ်စာပေးရမလဲဆိုတာ ကြည့်ရဦးမယ်။"

သူမ ဖေးကျန့် ကို သူ့နဲ့အတူ ကြိုးစားစေဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီမို့ သူ့ရဲ့ အတန်းချိန်ဇယားကို နားလည်ဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ လုနန်က ယူဆခဲ့သည်။ ဒီလိုဆိုရင် သူ့ကို အတန်းပျက်တာတွေကနေ တားဆီးနိုင်ပြီး သူ့ရဲ့ စာကျက်ချိန်ကိုလည်း တိုးမြှင့်ပေးနိုင်လောက်သည်။

ဖေးကျန့်က မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ အားလျော့စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အော်..."

လုနန်က နောက်ဆုံးတော့ ဖေးကျန့် သူမကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ကြည့်နေခဲ့တာကို သတိရသွားသည်။

"ဒါနဲ့ ခုနက ဘာလို့ ငါ့ကို စိုက်ကြည့်နေတာလဲ"

ဖေးကျန့်က မျက်ရည်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော့်အမှားပါ။" ထျန်းရှန်းတောင်က ရေခဲတုံးလို အေးစက်စက် အဖေနဲ့ အတူရှိရတာ မပင်ပန်းဘူးလားလို့ လုနန်ကို မေးချင်ရုံသက်သက်ပါ။

လုနန် မျက်လုံးများကို မှေးကြည့်လိုက်သည်။

"ရဲဘော်ရှောင်ဖေး၊ မင်း အမှန်အတိုင်း မပြောရင် ငါ နည်းနည်း စိတ်ဆိုးလိမ့်မယ်နော်။ ငါ စိတ်ဆိုးရင် အိမ်စာ အပိုပေးတတ်တယ်နော်။"

"..."

ဖေးကျန့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ။ အဖေနဲ့ ခင်ဗျား ဆက်ဆံရေးကို မသိချင်တာ ကောင်းပါတယ်။ ကျွန်တော် မှားပါတယ်။ နောက်ထပ် မမေးတော့ပါဘူး၊ ရပြီလား။ ကျွန်တော့်ကို အလွတ်ပေးပါနော်။"

လက်စသတ်တော့ ဒီအကြောင်းတွေပဲ ဖြစ်သည်။ လုနန် စိတ်ထဲမှာ တွေးလိုက်သည်။ ‘မင်းအဖေနဲ့ ငါ့ဆက်ဆံရေးလား? ဘာမှ အထူးအဆန်း မဟုတ်ပါဘူး။’ ဖေးကျန့်ကို ရှင်းပြစရာမလိုသည်မှာ သေချာသည်။ သူမက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုံးပြလိုက်ရာ ဖေးကျန့် မှာ ပို၍ပင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။

ဖေးကျန့် တစ်ခုခုပြောတော့မလို့ လုပ်နေတုန်း ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို မြင်လိုက်ရပြီး တောင့်တင်းသွားသည်။ သူ့မျက်နှာအမူအရာက တည်ကြည်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်လည်း တောင့်တင်းသွားသည်။

လုနန် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် သူ့အကြည့်နောက်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ပညာတတ်ပုံစံဖြင့် ကောင်းမွန်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး သူတို့ဆီသို့ လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

လုနန်က ထိုအမျိုးသမီးနှင့် ဖေးကျန့်တို့၏ ဆက်ဆံရေးကို တွေးလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးက သူတို့ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်တဲ့အခါ ဖေးကျန့် က နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်ပြီး စပြီးပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ"

အမျိုးသမီးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး လုနန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း ခပ်ပါးပါး ဆူပူလိုက်သည်။

"ဒီအရူးကောင်လေး။ ငါက မင်းရဲ့အမေပဲ။ ကျောင်းတက်တဲ့ ပထမဆုံးနေ့မှာ ငါ ဒီကိုရောက်နေတာ ပုံမှန် မဟုတ်ဘူးလား"

ထိုအမျိုးသမီးမှာ ဖေးကျန့်၏ မိခင်ရင်း ရှန့်ယီမေ့ ဖြစ်နေကြောင်း ပေါ်လွင်ခဲ့သည်။ လုနန်သည် သူမ၏အမည်ကို အကြိမ်ကြိမ် ကြားဖူးခဲ့သည်။ ရှန့် အကြောင်းကို ဖခင်လုက စကားပြောစဉ် ထည့်သွင်းပြောဆိုခဲ့ဖူးပြီး ဖေးမင်ရှကလည်း လုနန်ကို သူမအကြောင်း လှောင်ပြောင်သတိပေးခဲ့ဖူးသည်။ ဖေးမင်ရှက ရှန့်ယီမေ့သည် ဖေးကျီအန်း၏ တစ်ဦးတည်းသော အချစ်စစ်ဖြစ်ကြောင်း၊ ရှန့်ယီမေ့သည် နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လာမည်ဖြစ်၍ လုနန် အနေဖြင့် အလွန်အမင်း သက်တောင့်သက်သာ မနေရန် သွယ်ဝိုက်သတိပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် လုနန်မှာ ဖေးကျီအန်းနဲ့ သူမရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို နက်ရှိုင်းစေဖို့ အစီအစဉ် မရှိချေ။ လက်ရှိ ဝေးကွာတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဘဝနဲ့ပဲ သူမ လုံးဝ စိတ်ကျေနပ်နေသည်။ ဒါကြောင့် ဖေးကျီအန်းမှာ သူ ချစ်မြတ်နိုးရတဲ့သူ ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ သူမအတွက် တကယ်တမ်း အရေးမကြီးလှ။

သူမရဲ့ “ပင်လယ်ဘုရင်” ( အတည်တကျ ဘယ်သူနဲ့မှ မတွဲသော်ငြား အချစ်ရေး အတွေ့အကြုံများသူ) အတွေ့အကြုံအရ “လရောင်ဖြူ”(မရနိုင် လှမ်းမမှီနိုင်သော အချစ်) ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ သူမ သိသည်။ မရနိုင်တာ၊ လက်လှမ်းမမီတာ။ လရောင်ဖြူ ဆိုတာ မပိုင်ဆိုင်နိုင်မှပဲ အဲလို သတ်မှတ်လို့ရတာ။

ရှန့်ယီမေ့နဲ့ ဖေးကျီအန်းတို့ကို အတူတူရှိနေတာ၊ ချစ်ခင်နေတာကို တားဆီးနေတဲ့ အတားအဆီးတွေ ရှိခဲ့သလား။

မရှိခဲ့ချေ။ ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် အစကတည်းက သူတို့ လက်ထပ်ခဲ့မှာ မဟုတ်ပေ။ ဘာအတားအဆီးမှ မရှိဘဲနဲ့ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် စိတ်ခံစားမှုတွေကို ဖိနှိပ်ထားဖို့ မဖြစ်နိုင်လှ။ စိတ်ခံစားချက် လုံးဝမရှိတာကလွဲ၍။

လုနန် အတွက် ဒါကို အတည်ပြုပေးတာက ရှန့်ယီမေ့ရဲ့ နာမည်ကို ပြောတိုင်း ဖေးကျီအန်းရဲ့ တုံ့ပြန်မှုပင်။ သူမလို လူကတောင် သူ့ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို အပြည့်အဝ နားမလည်ပေမယ့် သူ့ရဲ့ သည်းမခံနိုင်ခြင်းနဲ့ စိတ်ပျက်ဒေါသထွက်ခြင်းကို မြင်နိုင်သည်။ နူးညံ့ခြင်း ဒါမှမဟုတ် လွမ်းဆွတ်ခြင်းဆိုတာမျိုး တစ်စက်ကလေးမှ မရှိ။ ဖေးကျီအန်းမှာ ရှန့်ယီမေ့ကို ခံစားချက် ရှိသေးတယ်လို့ ဘယ်သူကများ ထင်နေနိုင်လဲဆိုတာ သူမ နားမလည်နိုင်။

ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒီခေတ်က အချစ်ကို သူမ နားမလည်လို့ ဖြစ်နိုင်သည်။ သူမ ကြည့်ဖူးတဲ့ ဒရာမာတွေထဲမှာ ဒီခေတ်က အချစ်ဇာတ်လမ်းတွေဟာ နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းတွေ၊ ထုတ်မပြောနိုင်တဲ့ ခံစားချက်တွေနဲ့ လွဲချော်ခဲ့တဲ့ အခွင့်အရေးတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေ၏။

ဒါပေမဲ့ ဒီလိုဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် သူမနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပေ။ သူမ အာရုံစိုက်ဖို့ လိုတာက အသက်ရှင်နေထိုင်ဖို့နဲ့ သူမရဲ့ ကူးပြောင်းမှုကို ရှင်သန်ဖို့ပင်။